Autor Wątek: Swift  (Przeczytany 5705 razy)

0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

Scorus

  • Gość
Odp: Swift
« Odpowiedź #15 dnia: Kwiecień 23, 2012, 17:56 »
Natomiast UVOT wykonuje obrazowanie i spektrometrię komety Garradd (C/2009 P1). Pozwoli to na śledzenie jej zachowania się po wyjściu z obszaru w którym lód wodny może sublimować.
http://www.nasa.gov/mission_pages/swift/bursts/comet-garradd.html

Scorus

  • Gość
Odp: Swift
« Odpowiedź #16 dnia: Październik 13, 2012, 19:56 »
16 września Swift wykrył bardzo rzadki rozbłysk nowej rentgenowskiej, oznaczony jako  Swift J1745-26. Rozbłyski takie powstają w małomasowych układach podwójnych (Low Mass X-ray Binary - LMXB) złożonych z czarnej dziury i gwiazdy podobnej do Słońca. W normalnych warunkach materia z gwiazdy spływa na czarną dziurę w sposób równomierny tworząc rozgrzany dysk akrecyjny produkujący jednorodną emisję rentgenowską. Po jakimś czasie, gdy zwiększy się tempo przepływu materii dysk traci stabilność. Wtedy też następuje przejście materii w dysku ze stanu mniej zjonizowanego do stanu zjonizowanego w większym stopniu. Do czarnej dziury napływa gwałtownie fala materii, co powoduje powstanie rozbłysku rentgenowskiego.

http://www.nasa.gov/mission_pages/swift/bursts/new-black-hole.html
« Ostatnia zmiana: Październik 13, 2012, 19:58 wysłana przez Scorus »

Scorus

  • Gość
Odp: Swift
« Odpowiedź #17 dnia: Grudzień 18, 2012, 16:30 »
Aktualne badania wykazały, że charakterystyka emisji pochodzącej z dżetów czarnych dziur supermasywnych i o masach gwiazdowych. Analizowana była emisja gamma z 54 rozbłysków gamma oraz 234 kwazarów i blazarów zarejestrowana przez satelity Swift i Fermi. Jasność zmierzona w zakresie gamma pozwoliła na określenie wielkości emisji z dżetu wytwarzanego w okolicy czarnej dziury. Obserwacje radiowe i rentgenowskie pozwoliły na oszacowanie stopnia przyspieszania cząstek w dżecie. Zależności między tymi dwoma właściwościami okazały się takie same dla GRB oraz kwazarów i blazarów. Tak więc mechanizmy prowadzące do wytworzenia dżetów są takie same w przypadku czarnych dziur o masach małych i dużych, lub też ich efektywność jest bardzo podobna.

http://www.nasa.gov/topics/universe/features/black-hole-symmetry.html

Scorus

  • Gość
Odp: Swift
« Odpowiedź #18 dnia: Styczeń 01, 2013, 15:16 »
Z okazji 8 lat użytkowania teleskopu UVOT zaprezentowano galerię ponad 100 najciekawszych zdjęć z tego instrumentu. Przedstawiają one galaktyki, gromady gwiazd i supernowe. Wcześniej widziałem tylko mozaikę M31 i obraz komety Lulin.

http://www.nasa.gov/mission_pages/swift/bursts/swift-images.html

http://www.swift.psu.edu/uvot/coolPics.php


Polskie Forum Astronautyczne

Odp: Swift
« Odpowiedź #18 dnia: Styczeń 01, 2013, 15:16 »

Scorus

  • Gość
Odp: Swift
« Odpowiedź #19 dnia: Styczeń 07, 2013, 17:40 »
Teleskop XRT został wykorzystany do badań ultarjasnych źródeł rentgenowskich w galaktyce M31.
http://www.nasa.gov/mission_pages/swift/bursts/Ultraluminous-Xrays.html

Drugi egzemplarz UXL w M31, XMMU J004243.6+412519 jest pierwszym źródłem tego typu położonym poza Drogą Mleczną u którego zaobserwowano również emisję radiową. Obok Swifta badał go też XMM-Newton (http://www.kosmonauta.net/forum/index.php?topic=1067.msg48336#msg48336).

http://www.nasa.gov/topics/universe/features/andromeda-xray.html

Scorus

  • Gość
Odp: Swift
« Odpowiedź #20 dnia: Kwiecień 15, 2013, 19:38 »
Od stycznia teleskop UVOT jest wykorzystywany do obserwacji komety C/2012 S1 (ISON). Jest to część kampanii obserwacyjnej tej komety (Comet ISON Observing Campaign - CIOC) realizowanej za pomocą teleskopów naziemnych i kosmicznych. Dane z UVOT pozwoliły one na wyznaczenie tempa produkcji pary wodnej (na podstawie emisji UV grupy OH) i pyłu (na podstawie obserwacji odbitego światła UV Słońca). Informacje te umożliwiły oszacowanie wielkości jądra. Tempo produkcji pyłu 30 stycznia oceniono na 51 000 kg na minutę, a tempo produkcji pary wodnej - tylko na 60 kg na minutę. Ponieważ kometa znajdowała się w dużej odległości od Słońca (460 mln km) sublimacja lodu wodnego nie była głównym przejawem jej aktywności. Sublimowały natomiast inne rodzaje lodów, np tlenku i dwutlenku węgla, powodując wyrzucanie pyłu. Podobna aktywność utrzymywała się w lutym. Wielkość jądra została oceniona na około 5 km, co jest typową wartością. Zebrane informacje nie pozwalają jednak na określenie, czy jasność komety znacznie wzrośnie wraz ze wzrostem tempa sublimacji lodu wodnego.

http://www.nasa.gov/mission_pages/swift/bursts/ison.html

Scorus

  • Gość
Odp: Swift
« Odpowiedź #21 dnia: Maj 08, 2013, 20:21 »
Swift wykrył serię wyjątkowo długich rozbłysków gamma, mogących stanowić nową klasę GRB.

Tradycyjnie wyróżnia się dwie klasy rozbłysków gamma - krótkie i długie. Rozbłyski krótkie trwają krócej niż 2 sekundy. Powstają podczas zderzeń dwóch kompaktowych obiektów w układach podwójnych (gwiazd neutronowych lub czarnych dziur). Rozbłyski długie trwają od kilku sekund do kilku minut (typowo 20 - 50 sekund). Powstają podczas zapadania się jąder bardzo masywnych gwiazd, prowadzących do eksplozji supernowych. W obu przypadkach promieniowanie gamma powstaje na skutek oddziaływań wyrzuconych dżetów cząstek z okoliczną materią. Niezbyt długi czas trwania rozbłysków towarzyszących eksplozją supernowych wynika prawdopodobnie z małych rozmiarów tych gwiazd. mają one masę wielokrotnie większą od Słońca, ale ich rozmiar jest ze Słońcem porównywany. Dlatego też dżet tworzony przez nowo powstałą czarną dziurę szybko penetruje przez gwiazdę na zewnątrz. Dobrymi kandydatami na gwiazdy macierzyste takich rozbłysków są gwiazdy typu Wolfa - Rayeta.

25 grudnia 2010 r Swift wykrył natomiast rozbłysk trwający 2 godziny. Został on oznaczony jako GRB 101225A . Ponieważ odległość do niego nie została wtedy ustalona, został on wyjaśniony dwoma zupełnie różnymi modelami. Według pierwszego był on skutkiem spadku planetoidy lub komety na gwiazdę neutronową w naszej Galaktyce. Według drugiego był skutkiem zderzenia dwóch kompaktowych diketonów w odległej galaktyce. W trakcie dalszych badań za pomocą teleskopu Gemini North zaobserwowano słabą galaktykę macierzystą tego rozbłysku. Metodą spektrometryczną wyznaczono do niej odległość na 7 mld lat świetlnych. Okazało się dzięki temu, że rozbłysk był wyjątkowo potężny.

9 grudnia 2011 Swift zarejestrował rozbłysk trwający aż 7 godzin, znacznie dłużej od wszystkich innych rozbłysków. Został on oznaczony jako GRB 111209A.  Był badany w zakresie rentgenowskim przez satelity Swift i XMM-Newton, w zakresie gamma za pomocą instrumentu Konus na satelicie Wind oraz w zakresie optycznym za pomocą teleskopu TAROT w La Silla w Chile.

Kolejny długi rozbłysk, GRB 121027A został zarejestrowany 27 kwietnia 2012 r. Wszystkie te rozbłyski charakteryzowały się podobną emisją rentgenowską, UV i optyczną. Były położone w centralnych obszarach galaktyk szybko tworzących gwiazdy. Uważa się, że stanowią one nową klasę GRB. Ponieważ trwają one około 100 razy dłużej od rozbłysków długich, takie rozbłyski ultradługie powstają prawdopodobnie podczas eksplozji gwiazd o znacznie większych rozmiarach. Mogą to być gwiazdy o masach 20 razy większych od Słońca, z zachowaną grubą atmosferą wodorową. Powinny być setki razy większe od Słońca.

GRB 111209A mógł powstać podczas eksplozji niebieskiego nadolbrzyma o stosunkowo niewielkiej zawartości pierwiastków cięższych od wodoru i helu. Dzięki temu gwiazda traciła materię na skutek emisji wiatru stosunkowo wolno, zachowując grubą otoczkę wodorową. Dzięki temu dżet penetrował ją przez kilka godzin. Ponadto emisja wiatru powoduje zwolnienie szybkości rotacji gwiazdy. Rozbłyski ultardługie powinny natomiast powstawać podczas eksplozji gwiazd szybko rotujących. Wykazano również, że 75% rozbłysków ultradługich powstało w 10% galaktyk relatywnie ubogich pierwiastki ciężkie. Kilka takich rozbłysków zaobserwowano też w galaktykach bogatych w metale, ale stanowiły one tylko 4% ogółu. Spekuluje się, że są one związane  z układami podwójnymi, w których przepływa materii powoduje zwiększenie tempa rotacji gwiazdy o dużej masie.

Ilustracja to obraz rentgenowski GRB 111209A z teleskopu XRT.

http://www.nasa.gov/mission_pages/swift/bursts/supergiant-stars.html
« Ostatnia zmiana: Maj 08, 2013, 20:23 wysłana przez Scorus »

Scorus

  • Gość
Odp: Swift
« Odpowiedź #22 dnia: Czerwiec 17, 2013, 18:48 »
Obserwacje magnetara 1E 2259+586 w pozostałości supernowej CTB 109 w Kasjopei wykonane w okresie od lipca 2011 r do połowy kwietnia 2012 r pozwoliły na zarejestrowanie spadku tempa jego rotacji z 1 obrotu na 7 sekund do 8 obrotów na minutę. 28 kwietnia 2012 r zaobserwowano nagły spadek tema rotacji o 2.2-milionową sekundy. Następnie tempo rotacji przyspieszyło do wartości większej niż początkowa. Do tej pory znane były epizody nagłego zwiększania się tema rotacji gwiazd neutronowych. W przypadku 1E 2259+586 po raz pierwszy zaobserwowano jednak zjawisko przeciwne. Ma to duże znaczenie dla badań struktury wewnętrznej gwiazd neutronowych i zachodzących w nich procesów. Obecne modele wskazują, że gwiazdy takie posiadają skorupę złożoną z elektronów i jonów. Ich środek jest natomiast wypełniony materią neutronową w stanie nadciekłym. Na powierzchni gwiazdy następuje przyspieszanie cząstek. Strumienie wysokoenergetycznych cząstek usuwają energię ze skorupy. W związku z tym tempo jej rotacji spada, jednak rotacja ciekłego wnętrza nie spowalnia. Powoduje to pęknięcie skorupy, powstanie rozbłysku rentgenowskiego i zwiększenie tempa rotacji. Wyjaśnienie przyczyn spadku tempa rotacji wymaga jednak nowego podejścia teoretycznego. 21 kwietnia 2012 r, na tydzień przed epizodem spadku tempa rotacji 1E 2259+586 wyemitował krótki, ale intensywny rozbłysk rentgenowski zarejestrowany przez instrument GBM na Fermim. Jest on uważany za sygnał zmian w obrębie gwiazdy, które doprowadziły do luźniejszego zwolnienia rotacji.

Ilustracja jest obrazem 1E 2259+586 w pozostałości CTB 109 uzyskanym w zakresie rentgenowskim przez satelitę XMM-Newton.

http://www.nasa.gov/mission_pages/swift/bursts/new-phenom.html

Scorus

  • Gość
Odp: Swift
« Odpowiedź #23 dnia: Czerwiec 17, 2013, 18:59 »
Teleskop UVOT wykonał setki obserwacji Wielkiego i Małego Obłoku Magellana. Złożyły się one na mozaiki pokazujące te galaktyki w najwyższej rozdzielczości jaką do tej pory osiągnięto w zakresie ultrafioletu. Mozaika Wielkiego Obłoku Magellana ma rozmiary 160 megapikseli (2 200 obrazów, łączna ekspozycja 5.4 dnia), a Małego - 57 megapikseli (656 obrazów, łączna ekspozycja 1.8 dnia). W pierwszym przypadku zarejestrowano około miliona źródeł UV a w drugim - 250 000. Rozdzielczość kątowa wynosi 2.5 sekundy kątowej na piksel. Zdjęcia uzyskiwano przez trzy filtry - 1928 A, 2246 A i 2600 A. Obserwacje w tej części widma pozwalają na usunięcie emisji z gwiazd podobnych do Słońca, ujawniając gwiazdy gorętsze oraz regiony gwiazdotwórcze. UVOT jest jedyny teleskopem pozwalającym na szerokokątne obserwacje w tym zakresie. Dzięki temu dostarcza kontekstu dla znacznie węższych obserwacji HST. Dane te są przydatne do badań procesów gwiazdotwórczych i ewolucji gwiazd w tych galaktykach.

http://www.nasa.gov/mission_pages/swift/bursts/magellanic-uv.html

Offline kanarkusmaximus

  • Administrator
  • *****
  • Wiadomości: 22178
  • Ja z tym nie mam nic wspólnego!
    • Kosmonauta.net
Odp: Swift
« Odpowiedź #24 dnia: Czerwiec 17, 2013, 19:31 »
Łączna ekspozycja - 5,4 dnia! Naprawdę ciekawa wartość!

Online Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 20702
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Swift
« Odpowiedź #25 dnia: Styczeń 20, 2022, 18:11 »
« Ostatnia zmiana: Styczeń 20, 2022, 22:58 wysłana przez Orionid »

Polskie Forum Astronautyczne

Odp: Swift
« Odpowiedź #25 dnia: Styczeń 20, 2022, 18:11 »