Autor Wątek: Technologie (zbiorczo)  (Przeczytany 23339 razy)

0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 6943
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Technologie (zbiorczo)
« Odpowiedź #210 dnia: Maj 27, 2018, 23:00 »
Trwa deorbitacja pierwszej generacji Iridium
BY KRZYSZTOF KANAWKA ON 27 MAJA 2018

(...) Wraz z wdrażaniem Iridium-NEXT do służby rozpoczął się proces deorbitacji satelitów pierwszej generacji Iridium. W ostatnich dniach doszło do deorbitacji Iridium 21 i Iridium 37, Wcześniej, w lutym 2018, doszło do deorbitacji Iridium 3. W maju zeszłego roku zdeorbitowano dwa inne satelity – Iridium 72 i Iridium 25.

Większość deorbitacji satelitów Iridium następuje nad Pacyfikiem, aczkolwiek kilka nastąpiło nad Azją. (...)

Niektóre z satelitów pozostaną dłużej na orbicie, gdyż utracono nad nimi kontrolę (np. Iridium 16 czy Iridium 36). Te satelity wejdą w atmosferę Ziemi około 2040 roku lub później. Obserwacje flar od tych satelitów będą możliwe, ale z mniejszą precyzją. (...)

https://kosmonauta.net/2018/05/trwa-deorbitacja-pierwszej-generacji-iridium/

Offline kanarkusmaximus

  • Administrator
  • *****
  • Wiadomości: 17380
  • Ja z tym nie mam nic wspólnego!
    • Kosmonauta.net
Odp: Technologie (zbiorczo)
« Odpowiedź #211 dnia: Maj 27, 2018, 23:08 »
Warto zrobić ostatnie pamiętne fotki flar Iridium - wkrótce ich przewidywanie nie będzie takie proste! :(

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 6943
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Technologie (zbiorczo)
« Odpowiedź #212 dnia: Lipiec 17, 2018, 08:34 »
Lockheed Martin będzie drukować w 3d ogromne kopuły z tytanu
13 lipca 2018 Paweł Ziemnicki

Koncern Lockheed Martin (LM) kończy prace rozwojowe nad technologią druku 3d dla ogromnych tytanowych kopuł. Posłużą one do budowy zbiorników na paliwo dla satelitów. Zapewnią obniżenie kosztów i przyspieszenie produkcji podzespołów satelitarnych bez obniżania jakości zbiorników.

Nowe tytanowe kopuły produkowane z użyciem druku 3d przez LM będą mierzyć 116 cm średnicy. Zbiornik na paliwo dla satelity będzie składał się z dwóch takich elementów, zamykających z obu stron podłużny cylinder.

Inżynierowie amerykańskiej firmy w lipcu br. zakończyli proces testów jakościowych prototypu takiej innowacyjnej kopuły. Te elementy konstrukcyjne będą jednocześnie lekkie i wytrzymałe – zdolne bez trudu przetrwać wymagający start rakiety nośnej, a potem wieloletnią służbę w surowym środowisku otwartej przestrzeni kosmicznej. Zbiorniki budowane z użyciem tytanowych kopuł będą służyły przechowywaniu paliwa do satelitów pod wysokim ciśnieniem.

Nowe rozwiązanie wdrażane przez przedsiębiorstwo Lockheed Martin ma wiele zalet. Niezbędny do drukowania w 3d tytan jest łatwo dostępny, a jednocześnie ta technologia produkcji pozwala minimalizować marnowanie surowca.

Kopulaste pokrywy będą wytwarzane w zakładach LM w Denver. Drukowanie w 3d pozwoli skrócić proces produkcji zbiornika na paliwo dla satelity z 2 lat do zaledwie 3 miesięcy. Jednocześnie komponenty te będą spełniać wyśrubowane standardy NASA w kwestii wytrzymałości.

Zbiorniki produkowane nową metodą klient LM będzie mógł wybrać decydując się na zakup satelity konstruowanego w oparciu o platformę LM 2100.

Lockheed Martin był pierwszą firmą, jaka wydrukowała w 3d części statku kosmicznego wysłane następnie w głęboką przestrzeń kosmiczną. Podzespoły te trafiły na pokładzie sondy Juno na orbitę wokół Jowisza.

https://www.space24.pl/lockheed-martin-bedzie-drukowac-w-3d-ogromne-kopuly-z-tytanu

Offline kanarkusmaximus

  • Administrator
  • *****
  • Wiadomości: 17380
  • Ja z tym nie mam nic wspólnego!
    • Kosmonauta.net
Odp: Technologie (zbiorczo)
« Odpowiedź #213 dnia: Lipiec 17, 2018, 14:40 »
Trwa deorbitacja pierwszej generacji Iridium

Nadal trwa:
Cytuj
Iridium 81 satellite reentered around 0100 UTC Jul 17 over the eastern Pacific

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 6943
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Technologie (zbiorczo)
« Odpowiedź #214 dnia: Sierpień 18, 2018, 12:53 »
Pojawiła się koncepcja opracowania standardu Launch-U na wzór CubeSatów, z tym, że dotyczyłoby to nieco większych i cięższych ładunków. Pozwoli to na większą elastyczność i mniejsze koszty wynoszenia na orbitę. I np. dla spełnienia tych wymagań będzie lepiej zbyt lekki ładunek dociążyć balastem , niż wykonywać dodatkowe analizy pozwalające na dopasowanie go do wymogów startu.

Proposed standard seeks to offer more launch flexibility for smallsats
by Jeff Foust — August 16, 2018

(...) “Why can’t we just buy a bus ticket or a plane ticket and get to space? What are some of the things that stop that from happening?” said Carrie O’Quinn, a senior project engineer at Aerospace, during a presentation about the standard at the AIAA/Utah State University Conference on Small Satellites here.

What makes that difficult today, she noted, is the requirement for “mission-unique analyses” when integrating a satellite onto a launch vehicle. Those analyses cost time and money that make it difficult to then shift that satellite to another launch in the event of delays.

The Launch-U standard is intended to be analogous to the cubesat standard, which sets requirements such as size and mass of such spacecraft. That makes it easy to swap out cubesats, or larger dispensers carrying multiple cubesats, even at the last minute.

“I’ve been a part of more than one mission where, four weeks prior to launch, we changed cubesats on the mission,” O’Quinn said. “We swapped them out, and the launch vehicle didn’t care, the primary satellite didn’t care, because it had met all of the requirements. That’s where we want to get to with these larger satellites.”

Under the Launch-U standard, larger smallsats would fit in a volume of 45 by 45 by 60 centimeters, with a mass of between 60 and 80 kilograms. Other requirements in the standard include the center of gravity of the satellite, its first fundamental frequency of vibration and loads. Those characteristics, she said, are “the most challenging” requirements for integrating payloads on a launch vehicle.

That approach, she acknowledged, requires that smallsats weighing less than 60 kilograms add ballast to meet that minimum mass. “This is kind of heresy in the launch world,” she said. “That seems a little weird, but I’m going to tell you as a launch vehicle provider that you’re going to launch some mass that is not necessary, but it’s really to get to where they don’t have to redo those analyses.” (...)

https://spacenews.com/proposed-standard-seeks-to-offer-more-launch-flexibility-for-smallsats/