« Odpowiedź #1 dnia: Października 28, 2026, 09:42 »
1)
Szkolenie z zakresu „przetrwania w warunkach zimowych” to kompleksowe ćwiczenie, podczas którego uczestnicy uczą się samodzielnego działania w sytuacji lądowania na terenie leśnym lub bagnistym.
Trening w tak ekstremalnym środowisku prowadzi wyspecjalizowany zespół z CPK, w skład którego wchodzą instruktorzy, lekarze, psycholodzy oraz inni eksperci.
26.01.2026-02.02.2026 pełny cykl szkoleniowy przejdą dwie załogi.
Obejmuje on zajęcia teoretyczne i praktyczne dotyczące taktyki oraz działań, jakie należy podjąć po lądowaniu modułu powrotnego statku kosmicznego w ekstremalnych warunkach – z wykorzystaniem zarówno sprzętu znajdującego się na pokładzie, jak i materiałów dostępnych na miejscu, które można zaadaptować do własnych potrzeb.
Program porusza również kwestie medyczne związane z przetrwaniem zimą; uczestnicy biorą udział w wykładach oraz ćwiczeniach praktycznych.
Na zakończenie załogi przystępują do sprawdzianu, podczas którego muszą wykazać się wiedzą i umiejętnościami nabytymi w trakcie szkolenia w warunkach leśnych.
Szkolenie z przetrwania w warunkach zimowych stanowi obowiązkowy element ogólnego przygotowania kosmonautów. Musi być ono zaliczane co najmniej raz na pięć lat w okresie przynależności kosmonauty do grupy szkoleniowej, a w przypadku wyznaczenia do konkretnej misji – przeprowadza się je na rok przed planowanym lotem.
W omawianym przypadku „Załogę 1” tworzą kosmonauci Roskosmosu Dmitrij Pietielin i Konstantin Borisow oraz astronautka NASA Deniz Burnham (stanowiący załogę rezerwową dla misji ISS-75). W skład „Załogi 2” wchodzą: dowódca korpusu kosmonautów Roskosmosu Oleg Kononienko, kosmonauta Roskosmosu Aleksandr Griebionkin oraz astronauta NASA Marcos Berríos.
26.01.2026 pierwszego dnia cyklu szkoleniowego Aleksandr Gierman, zastępca kierownika działu w CPK, przeprowadził szczegółowy instruktaż dotyczący procedur, które załoga powinna wdrożyć w razie awaryjnego lądowania modułu powrotnego statku kosmicznego typu „Sojuz”.
Za sytuację awaryjną uznaje się każde lądowanie na wodzie lub lądowanie na stałym lądzie, podczas którego służby poszukiwawczo-ratownicze tracą kontakt z załogą na czas przekraczający 30 minut.
W takim scenariuszu załoga przechodzi w tryb samodzielnego działania, a dowódca przejmuje odpowiedzialność za kierowanie wszelkimi dalszymi krokami.
„Załoga stoi przed czterema głównymi zadaniami o jednakowej wadze, którymi należy zająć się jednocześnie.
Po pierwsze, członkowie załogi muszą przezwyciężyć stres wywołany samym awaryjnym lądowaniem – opanować panikę i skupić się na działaniach niezbędnych dla ochrony życia i zdrowia.
Po drugie, muszą być gotowi do udzielenia pomocy medycznej rannym towarzyszom.
Po trzecie, muszą nawiązać łączność ze służbami poszukiwawczo-ratowniczymi, wykorzystując wszelkie dostępne środki, takie jak radiostacja, sygnały pirotechniczne czy telefon satelitarny.
Po czwarte wreszcie, muszą podjąć kroki zapewniające dalsze przetrwanie i bezpieczeństwo wszystkich członków załogi” – powiedział Aleksandr Gierman.
Załoga musi zdecydować, czy pozostać wewnątrz modułu lądownika, czy go opuścić.
Konieczne jest również rozdzielenie obowiązków; w miarę spadku temperatury wewnątrz modułu, załoga powinna zdjąć skafandry kosmiczne, wyjąć z zestawu przetrwania (NAZ) odpowiednią odzież i założyć ją, a następnie – jeśli podjęto taką decyzję – wyjść na zewnątrz.
„Nie zaleca się opuszczania modułu lądownika po zmroku; nie powinno się również wychodzić na zewnątrz ani wykonywać żadnych prac w jego bezpośrednim sąsiedztwie, jeśli do zapadnięcia zmroku pozostało niewiele czasu.
Lepiej przeczekać ten okres wewnątrz pojazdu.
Przy temperaturze otoczenia wynoszącej minus 20 stopni Celsjusza, odpowiednio dobierając warstwy odzieży w zależności od samopoczucia, można przebywać wewnątrz modułu nawet przez 12 godzin bez ryzyka nieodwracalnego uszczerbku na zdrowiu”.
Jeśli zapadnie decyzja o opuszczeniu modułu, jako pierwszy wychodzi dowódca, aby przeprowadzić rozpoznanie terenu, a następnie reszta załogi.
„Należy zabrać ze sobą wszystko, co niezbędne – zestawy przetrwania (NAZ), wkłady do foteli oraz inne potrzebne przedmioty” – wyjaśnił Aleksandr Gierman.
Zimowy protokół przetrwania obejmuje zmianę skafandrów kosmicznych na odzież termoizolacyjną (kurtki, kombinezony, ocieplane buty, skarpety z futrzaną wyściółką, rękawice, czapki oraz wełniane kominiarki), znalezienie bezpiecznego miejsca na obozowisko oraz budowę schronień – w szczególności szałasu typu „przystawka” (lean-to) lub konstrukcji w formie tipi.
Obejmuje to również sygnalizowanie ratownikom swojej obecności za pomocą środków pirotechnicznych i ognisk, udzielanie pomocy medycznej „poszkodowanemu” członkowi załogi oraz koordynację działań z zespołem poszukiwawczo-ratowniczym.
Załogi będą ćwiczyć wszystkie te procedury podczas nadchodzących zajęć praktycznych, w tym w warunkach leśnych.
Celem tego ćwiczenia z zakresu przetrwania jest pokazanie kosmonautom i astronautom, że dzięki rozsądnemu postępowaniu i pracy zespołowej są w stanie zapewnić sobie bezpieczeństwo oraz przetrwać w zalesionym, podmokłym terenie – nawet w środku zimy – po powrocie z lotu kosmicznego.В Центре подготовки космонавтов начались зимние «выживания»| Подготовка космонавтов 26 января 2026
https://www.gctc.ru/main.php?id=7472
« Ostatnia zmiana: Listopada 04, 2026, 12:27 wysłana przez Orionid »

Zapisane