Polskie Forum Astronautyczne
Astronautyka => Ziemia - załogowe => Wątek zaczęty przez: Orionid w Października 28, 2026, 09:40
-
Za 147 dni zaplanowany jest start trzydziestego cyfrowego statku serii Sojuz MS - Sojuz MS-30 (http://lk.astronautilus.pl/loty/sms30.htm).
Nosić on będzie numer №761.
W grafiku lotów do MSK nosi oznaczenie 76S.
Będzie to już 154. start załogowy statku Sojuz o ponad 50 letniej historii.
2a) 11.06.2025 na stronie internetowej CPK opublikowano informację, że Dmitrij Pietielin i Konstantin Borisow zostali włączeni do głównej załogi statku kosmicznego Sojuz MS-30.
2b) PZ https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=140.msg199928#msg199928
Załoga o kryptonimie radiowym Liner:
- Dmitrij Aleksandrowicz Pietielin (http://lk.astronautilus.pl/astros/588.htm) (2.lot) 43 lata – dowódca (Roskosmos, Rosja)
- Konstantin Siergiejewicz Borisow (http://lk.astronautilus.pl/astros/604.htm) (2. lot) 42 lata – inżynier pokładowy nr 1 (Roskosmos, Rosja)
- Deniz Melissa Burnham (http://lk.astronautilus.pl/astros/burnham.htm) (1. lot) 41 lat – inżynier pokładowy nr 2 (NASA, USA)
Średnia wieku załogi wynosi 42,00 l.
Załoga była rezerwową dla Sojuza MS-29 (https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=6670.msg201760#msg201760)
Wątki załogantów:
DAP https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=5396.msg185509#msg185509
KSB https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=5987.msg193548#msg193548
DMB https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=6960.msg206997#msg206997
Space Shuttle Almanac @ShuttleAlmanac 4:06 PM · Jun 6, 2026
The next Soyuz crew to fly to the ISS is Soyuz-MS29. As an update, here is their backup crew in training this week. They will fly to the ISS next March as Soyuz-MS30.
@astro_deniz Petelin and Borisov.
https://twitter.com/ShuttleAlmanac/status/2063261213275091218
-
1) Szkolenie z zakresu „przetrwania w warunkach zimowych” to kompleksowe ćwiczenie, podczas którego uczestnicy uczą się samodzielnego działania w sytuacji lądowania na terenie leśnym lub bagnistym.
Trening w tak ekstremalnym środowisku prowadzi wyspecjalizowany zespół z CPK, w skład którego wchodzą instruktorzy, lekarze, psycholodzy oraz inni eksperci.
26.01.2026-02.02.2026 pełny cykl szkoleniowy przejdą dwie załogi.
Obejmuje on zajęcia teoretyczne i praktyczne dotyczące taktyki oraz działań, jakie należy podjąć po lądowaniu modułu powrotnego statku kosmicznego w ekstremalnych warunkach – z wykorzystaniem zarówno sprzętu znajdującego się na pokładzie, jak i materiałów dostępnych na miejscu, które można zaadaptować do własnych potrzeb.
Program porusza również kwestie medyczne związane z przetrwaniem zimą; uczestnicy biorą udział w wykładach oraz ćwiczeniach praktycznych.
Na zakończenie załogi przystępują do sprawdzianu, podczas którego muszą wykazać się wiedzą i umiejętnościami nabytymi w trakcie szkolenia w warunkach leśnych.
Szkolenie z przetrwania w warunkach zimowych stanowi obowiązkowy element ogólnego przygotowania kosmonautów. Musi być ono zaliczane co najmniej raz na pięć lat w okresie przynależności kosmonauty do grupy szkoleniowej, a w przypadku wyznaczenia do konkretnej misji – przeprowadza się je na rok przed planowanym lotem.
W omawianym przypadku „Załogę 1” tworzą kosmonauci Roskosmosu Dmitrij Pietielin i Konstantin Borisow oraz astronautka NASA Deniz Burnham (stanowiący załogę rezerwową dla misji ISS-75). W skład „Załogi 2” wchodzą: dowódca korpusu kosmonautów Roskosmosu Oleg Kononienko, kosmonauta Roskosmosu Aleksandr Griebionkin oraz astronauta NASA Marcos Berríos.
26.01.2026 pierwszego dnia cyklu szkoleniowego Aleksandr Gierman, zastępca kierownika działu w CPK, przeprowadził szczegółowy instruktaż dotyczący procedur, które załoga powinna wdrożyć w razie awaryjnego lądowania modułu powrotnego statku kosmicznego typu „Sojuz”.
Za sytuację awaryjną uznaje się każde lądowanie na wodzie lub lądowanie na stałym lądzie, podczas którego służby poszukiwawczo-ratownicze tracą kontakt z załogą na czas przekraczający 30 minut.
W takim scenariuszu załoga przechodzi w tryb samodzielnego działania, a dowódca przejmuje odpowiedzialność za kierowanie wszelkimi dalszymi krokami.
„Załoga stoi przed czterema głównymi zadaniami o jednakowej wadze, którymi należy zająć się jednocześnie.
Po pierwsze, członkowie załogi muszą przezwyciężyć stres wywołany samym awaryjnym lądowaniem – opanować panikę i skupić się na działaniach niezbędnych dla ochrony życia i zdrowia.
Po drugie, muszą być gotowi do udzielenia pomocy medycznej rannym towarzyszom.
Po trzecie, muszą nawiązać łączność ze służbami poszukiwawczo-ratowniczymi, wykorzystując wszelkie dostępne środki, takie jak radiostacja, sygnały pirotechniczne czy telefon satelitarny.
Po czwarte wreszcie, muszą podjąć kroki zapewniające dalsze przetrwanie i bezpieczeństwo wszystkich członków załogi” – powiedział Aleksandr Gierman.
Załoga musi zdecydować, czy pozostać wewnątrz modułu lądownika, czy go opuścić.
Konieczne jest również rozdzielenie obowiązków; w miarę spadku temperatury wewnątrz modułu, załoga powinna zdjąć skafandry kosmiczne, wyjąć z zestawu przetrwania (NAZ) odpowiednią odzież i założyć ją, a następnie – jeśli podjęto taką decyzję – wyjść na zewnątrz.
„Nie zaleca się opuszczania modułu lądownika po zmroku; nie powinno się również wychodzić na zewnątrz ani wykonywać żadnych prac w jego bezpośrednim sąsiedztwie, jeśli do zapadnięcia zmroku pozostało niewiele czasu.
Lepiej przeczekać ten okres wewnątrz pojazdu.
Przy temperaturze otoczenia wynoszącej minus 20 stopni Celsjusza, odpowiednio dobierając warstwy odzieży w zależności od samopoczucia, można przebywać wewnątrz modułu nawet przez 12 godzin bez ryzyka nieodwracalnego uszczerbku na zdrowiu”.
Jeśli zapadnie decyzja o opuszczeniu modułu, jako pierwszy wychodzi dowódca, aby przeprowadzić rozpoznanie terenu, a następnie reszta załogi.
„Należy zabrać ze sobą wszystko, co niezbędne – zestawy przetrwania (NAZ), wkłady do foteli oraz inne potrzebne przedmioty” – wyjaśnił Aleksandr Gierman.
Zimowy protokół przetrwania obejmuje zmianę skafandrów kosmicznych na odzież termoizolacyjną (kurtki, kombinezony, ocieplane buty, skarpety z futrzaną wyściółką, rękawice, czapki oraz wełniane kominiarki), znalezienie bezpiecznego miejsca na obozowisko oraz budowę schronień – w szczególności szałasu typu „przystawka” (lean-to) lub konstrukcji w formie tipi.
Obejmuje to również sygnalizowanie ratownikom swojej obecności za pomocą środków pirotechnicznych i ognisk, udzielanie pomocy medycznej „poszkodowanemu” członkowi załogi oraz koordynację działań z zespołem poszukiwawczo-ratowniczym.
Załogi będą ćwiczyć wszystkie te procedury podczas nadchodzących zajęć praktycznych, w tym w warunkach leśnych.
Celem tego ćwiczenia z zakresu przetrwania jest pokazanie kosmonautom i astronautom, że dzięki rozsądnemu postępowaniu i pracy zespołowej są w stanie zapewnić sobie bezpieczeństwo oraz przetrwać w zalesionym, podmokłym terenie – nawet w środku zimy – po powrocie z lotu kosmicznego.
В Центре подготовки космонавтов начались зимние «выживания»
| Подготовка космонавтов 26 января 2026
https://www.gctc.ru/main.php?id=7472
-
2) Tegoroczne szkolenie z przetrwania w warunkach zimowych odbywa się w warunkach ekstremalnych jak na region moskiewski: przy temperaturze minus 20 stopni Celsjusza i półmetrowej warstwie śniegu.
W takich okolicznościach, 02.02.2026 przeprowadzono ćwiczenie kwalifikacyjne dla symulowanej załogi – w skład której weszli dowódca korpusu kosmonautów Roskosmosu Oleg Kononienko, Aleksandr Griebionkin oraz Marcos Berríos – mające na celu przećwiczenie procedur awaryjnych po lądowaniu na terenie leśno-bagiennym.
Rosyjscy kosmonauci są zobowiązani do przejścia takiego szkolenia w ramach podstawowego kursu przygotowawczego, a następnie powtarzają je co pięć lat, aby utrzymać swoje umiejętności.
Członkowie załogi założyli odzież ochronną, wybrali i przygotowali miejsce na obozowisko, a następnie przystąpili do budowy schronień.
Najpierw Oleg Kononienko, Aleksandr Grebionkin i Marcos Berrios skonstruowali szałas typu „przystawka” (lean-to), wykorzystując żerdzie i gałęzie drzew iglastych, a następnie zbudowali tipi, używając tkaniny spadochronowej jako poszycia. Załoga zgromadziła również gałęzie drzew iglastych potrzebne do rozpalenia ogniska sygnalizacyjnego.
Musi ono płonąć nieprzerwanie, aby było widoczne w ciągu dnia – gałęzie iglaste są do tego niezbędne, ponieważ wytwarzają gęsty dym, który można dostrzec z dużej odległości.
„W obozie zawsze musi być ktoś na dyżurze.
Do obowiązków takiej osoby należy utrzymywanie porządku, obsługa łączności radiowej oraz obserwacja pozostałych członków załogi – dbanie o to, by wszyscy stale kontrolowali swój stan i wzajemnie się obserwowali.
W pewnym momencie osoba pełniąca dyżur zauważyła, że u jednego z członków załogi pojawiły się lekkie odmrożenia – czubek jego nosa zbielał.
Sam zainteresowany nawet tego nie zauważył, ale jego towarzysz zareagował w porę”.
„W nocy osoba pełniąca dyżur czuwa nad resztą załogi.
Kiedy ludzie śpią na mrozie, instynktownie zaczynają przesuwać się w stronę ogniska; trzeba uważnie śledzić takie sytuacje” – wyjaśnił Aleksandr Gierman, zastępca kierownika działu w CPK.
Załoga nawiązała kontakt z zespołem poszukiwawczo-ratowniczym i od tego momentu „rozbitkowie” co godzinę przekazywali aktualne informacje o sytuacji w swoim obozowisku.
Każde działanie podejmowane przez Olega Kononienkę, Aleksandra Griebionkina i Marcosa Berríosa było obserwowane przez zespół szkoleniowo-testowy, w skład którego wchodzili instruktorzy z CPK, lekarze, psycholodzy oraz inni specjaliści.
Przedstawiciele mediów przybyli, aby obserwować, jak kosmonauci radzą sobie z zimowym treningiem przetrwania.
Dziennikarzom zaprezentowano zawartość zestawu awaryjnego (Portable Emergency Kit – PEK) – niezbędnego ekwipunku, który kosmonauci muszą zabrać ze sobą w razie ewakuacji z modułu lądującego.
W jego skład wchodzą: kombinezony termiczne i obuwie, radiostacja, środki sygnalizacyjne, zapas żywności liofilizowanej oraz wody (łącznie 6 litrów dla trzyosobowej załogi), apteczka, zapałki, maczeta i inny sprzęt przydatny w warunkach terenowych.
Media mogły również przyjrzeć się życiu załogi w improwizowanym obozowisku: zobaczyć, jak rozbili schronienie (namiot typu tipi), przygotowywali posiłki oraz w jaki sposób sygnalizowali swoje położenie.
Zgodnie ze scenariuszem ćwiczeń, załoga wyruszyła na spotkanie z ekipą ratunkową.
Na początku marszu dowódca, Oleg Kononienko, doznał „złamania ręki”, co zmusiło pozostałych członków załogi do udzielenia mu pierwszej pomocy.
Mimo to, załoga dotarła do wyznaczonego punktu spotkania z zespołem poszukiwawczo-ratowniczym, sygnalizując swoją obecność za pomocą flary pirotechnicznej.
Po zakończeniu ćwiczeń dziennikarze mieli okazję zadać załodze pytania.
Pytali m.in. o to, jak często przeprowadzane są takie treningi, w jakich sytuacjach nabyte umiejętności mogą okazać się przydatne oraz jakie znaczenie ma takie przygotowanie:
„W dobie technologii cyfrowych uczymy się współistnienia z naturą i przetrwania w jej środowisku.
Świadomość, że poradziliśmy sobie z tym wyzwaniem podczas treningu, z pewnością pomoże nam w trakcie rzeczywistego lotu, gdyby zaistniała taka sytuacja” – odpowiedział Oleg Kononienko.
Dowódca załogi wyjaśnił również, w jaki sposób rozdzielono obowiązki podczas ćwiczeń:
„Podchodziliśmy do tego elastycznie; zwracaliśmy uwagę na stan każdego z nas.
Jeśli ktoś odczuwał zmęczenie, otrzymywał lżejsze zadania – odpowiednio zamienialiśmy się rolami”.
Dziennikarze zapytali kosmonautów, co sprawiło im największą trudność podczas ćwiczeń:
„Wystąpiły intensywne opady, więc znaczna część działań polegała na przedzieraniu się przez głęboki śnieg – na przykład podczas poszukiwania materiałów do budowy schronienia czy opału.
Dzisiejsze zadania były trudniejsze niż podczas poprzedniego treningu; pogoda z pewnością miała na to wpływ” – wyjaśnił Aleksandr Griebionkin.
Zespół odpowiedzialny za testy i szkolenie przeprowadził podsumowanie ćwiczeń, wysoko oceniając współpracę załogi.
Oleg Kononienko, Aleksandr Griebionkin oraz Marcos Berríos pomyślnie zrealizowali wszystkie wyznaczone cele.
(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/2235125748.jpg)(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/3690384272.jpg)(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/6284037104.jpg)
(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/4463397805.jpg)(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/5170519257.jpg)
(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/6088583574.jpg)(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/4853737554.jpg)(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/4672845930.jpg)
(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/4673826878.jpg)(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/5949282193.jpg)(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/6274979912.jpg)
(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/3142024287.jpg)(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/3180995878.jpg)(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/2384305069.jpg)
(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/2254469141.jpg)(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/3989201658.jpg)(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7486/3135494523.jpg)
Командир отряда космонавтов Олег Кононенко и космонавт Роскосмоса Александр Гребёнкин успешно прошли зачётную тренировку в морозном лесу
| Экипажи 03 февраля 2026
https://www.gctc.ru/main.php?id=7485
-
3) 10.03.2026 Oleg Kononienko i Aleksandr Griebionkin – członkowie załogi rezerwowej 76. Ekspedycji – przeprowadzili sesję treningową w symulatorze załogowego statku kosmicznego Sojuz.
„To nasz pierwszy wspólny trening, dlatego uwzględniono w nim minimalną liczbę sytuacji awaryjnych.
Zaczęliśmy od sprawdzenia skafandrów, a następnie przeszliśmy przez etapy startu i zbliżania się do stacji: przygotowania przedstartowe – w tym kontrolę wszystkich systemów oraz szczelności skafandrów – sam start, a także wykonanie manewrów podejścia do stacji” – wyjaśnił dowódca statku, Oleg Kononienko, opisując cele sesji.
Podczas rzeczywistego lotu kosmicznego załoga kieruje się dokumentacją pokładową, która wyznacza kolejne kroki.
„Zadania są między nas podzielone. Do moich obowiązków należy śledzenie parametrów i wydawanie komend, a także monitorowanie pracy systemów podtrzymywania życia oraz innych podsystemów statku” – zaznaczył inżynier pokładowy Aleksandr Grebionkin, opisując swoją rolę.
Pierwszy wspólny trening załogi zakończył się sukcesem.
Oleg Kononienko i Aleksandr Griebionkin wykonali wszystkie zadania wyznaczone przez instruktora, wykazując się przy tym doskonałą koordynacją działań.
(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7529/4186684246.jpg)(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7529/4265213292.jpg)(https://www.gctc.ru/media/foto/big/7529/5914575419.jpg)
У космонавтов Роскосмоса Олега Кононенко и Александра Гребёнкина состоялась первая совместная тренировка после их назначения в экипаж
| Экипажи 11 марта 2026
https://www.gctc.ru/main.php?id=7528
4) ODK https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=2160.msg205572#msg205572
-
5) 24.03.2026 Oleg Kononienko przeprowadził sesję treningową na symulatorze „Don-ERA”, ćwicząc wykonanie typowego zadania: inspekcji węzła cumowniczego modułu badawczego MRM1 (Mini-Research Module 1) przy użyciu manipulatora ERA (European Robotic Arm – Europejskie Ramię Robotyczne).
ERA to zdalnie sterowany robot kosmiczny, zamontowany na zewnątrz wielofunkcyjnego modułu laboratoryjnego „Nauka”, będącego częścią rosyjskiego segmentu ISS.
Urządzenie zaprojektowano z myślą o pracach konserwacyjnych stacji, inspekcjach powierzchni zewnętrznych, przenoszeniu ładunków oraz wspieraniu działań prowadzonych na zewnątrz stacji (spacerów kosmicznych).
Dzięki symetrycznej konstrukcji, wyposażonej w dwa chwytaki oraz zintegrowane kamery wideo, ERA może przemieszczać się po powierzchni rosyjskiego segmentu ISS, przechodząc między wyznaczonymi punktami mocowania. Podczas spacerów kosmicznych robot służy do transportu ładunków wzdłuż zewnętrznej części stacji, a także do przemieszczania kosmonautów znajdujących się na przenośnej platformie roboczej.
Robot może pracować w trybie autonomicznym, realizując określone zadania: specjaliści z korporacji RKK „Energia” przygotowują sekwencje oprogramowania – tzw. „autosekwencje” – które kosmonauci na pokładzie stacji wgrywają do systemu i nadzorują, sprawując kontrolę nad manipulatorem w trybie nadzorczym.
Istnieje również bardziej złożony tryb sterowania: obsługa ręczna.
To właśnie ten tryb będą ćwiczyć w bieżącym tygodniu Oleg Kononienko oraz Aleksandr Grebionkin na symulatorze „Don-ERA”.
Warto dodać, że dowódca załogi rezerwowej misji ISS-76 posiada bogate doświadczenie w pracy na zewnątrz stacji – ma na koncie siedem spacerów kosmicznych – podczas gdy dla Aleksandra będzie to nowe doświadczenie.
Wszystkie sesje treningowe na symulatorze przebiegają według ustalonego harmonogramu operacyjnego (cyklogramu).
Kosmonauci ćwiczą standardowe procedury, takie jak wydawanie poleceń za pomocą laptopa sterującego, dobieranie odpowiednich parametrów pracy oraz monitorowanie ruchu ramienia robotycznego poprzez ekrany wyświetlające obraz z kamer zamontowanych na zewnątrz stacji.
Konkretnie, Oleg Kononienko i Aleksandr Grebionkin pracują nad zadaniami związanymi z misją, obsługą ręczną oraz reagowaniem na sytuacje odbiegające od normy (awaryjne lub nietypowe).
Obay kosmonauci z powodzeniem realizują zadania wyznaczone przez Maksima Kondratienkę, głównego instruktora szkolenia kosmonautów w CPK.
Sesje szkoleniowe załogi potrwają do końca bieżącego tygodnia.
W przyszłym tygodniu załogę czekają końcowe sprawdziany, które zakończą program szkolenia z obsługi ramienia robotycznego ERA.
Дублирующий экипаж МКС-76 приступил к тренировкам по управлению манипулятором ERA
| Экипажи 24 марта 2026
https://www.gctc.ru/main.php?id=7539