Wszystkie obiekty w zewnętrznym Układzie Słonecznym są złożone w dużej mierze z lodu, co wynika z dyferencjacji materii w dysku protoplanetranym - blisko Słońca lód nie może występować, tak więc występował w dużej ilości za pasem planetoid. Formujące się tam obiekty zawierały więc znacznie więcej lodów niż krzemianów. W początkach Układu Słonecznego młode obiekty nagrzewały się silnie na skutek zderzeń i rozpadu izotopów promieniotwórczych, w związku z czym ulegały stopieniu. Wtedy ciężkie krzemiany osiadały do ich środków tworząc jądra (jak większość żelaza i niklu na Ziemi) a lód wodny tworzył część zewnętrzną (jak krzemiany na Ziemi).