New Horizons - misja podstawowa

[Scorus]

Sublimacja lodu metanowego może powodować cofanie się klifu pod którym odsłania się gładka równina złożona z lodu wodnego.

http://pluto.jhuapl.edu/Multimedia/Science-Photos/image.php?page=1&gallery_id=2&image_id=421

[Orionid]

Czy klastry metanu które mogą występować na  Plutonie są świadectwem  początku tworzenia się Układu Słonecznego ?

If the Tartarus Dorsa bladed region is comprised of methane clathrates, then the next question would be, “how were the clathrates placed there and where did they come from?” Recent detailed studies (see Mousis et al., 2015) strongly suggest that methane clathrates in the icy moons of the outer solar system and also in the Kuiper Belt were formed way back before the solar system formed – i.e., within the protosolar nebula – potentially making them probably some of the oldest materials in our solar system.

https://blogs.nasa.gov/pluto/2016/03/11/plutos-snakeskin-terrain-cradle-of-the-solar-system/

[Orionid]

Cząstki pyłu w okolicach Plutona przechwycone

Data downloaded and analyzed by the New Horizons team indicated the space environment around Pluto and its moons contained only about six dust particles per cubic mile, said CU-Boulder Professor Fran Bagenal, who leads the New Horizons Particles and Plasma Team.

The CU-Boulder dust counter is a thin film resting on a honeycombed aluminum structure the size of a cake pan mounted on the spacecraft's exterior. A small electronic box functions as the instrument's "brain" to assess each individual dust particle that strikes the detector, allowing the students to infer the mass of each particle.

http://www.spacedaily.com/reports/Dust_counter_got_few_hits_on_Pluto_flyby_999.html

[Orionid]

Warstwy mgły nad Plutonem

This image of haze layers above Pluto’s limb was taken by the Ralph/Multispectral Visible Imaging Camera (MVIC) on NASA’s New Horizons spacecraft. About 20 haze layers are seen; the layers have been found to typically extend horizontally over hundreds of kilometers, but are not strictly parallel to the surface. For example, scientists note a haze layer about 3 miles (5 kilometers) above the surface (lower left area of the image), which descends to the surface at the right.

http://www.nasa.gov/image-feature/haze-layers-above-pluto

[Orionid]

Publikacja 40 raportów o układzie Plutona

http://www.nasa.gov/feature/new-horizons-peering-into-pluto-s-past
http://www.pulskosmosu.pl/2016/03/18/pluton-wciaz-odkrywa-przed-nami-swoje-tajemnice/

[Slavin]

Na powiększonym kadrze jednego ze zdjęć, dostrzeżono coś co wygląda na zamarznięte jezioro. Niewykluczone że w przeszłości - w cieplejszych okresach historii Plutona - gdy jego atmosfera prawdopodobnie była gęstsza, to jezioro wypełnione było płynnymi węglowodorami (np. metan, etan, nitryle czy stwierdzone pierwszy raz przez profesora Carla Sagana - toliny). 

[Orionid]

Daje się też zobaczyć kanały, którymi w przeszłości mogły płynąć ciecze

“In addition to this possible former lake, we also see evidence of channels that may also have carried liquids in Pluto’s past,” said Alan Stern, Southwest Research Institute, Boulder, Colorado—principal investigator of New Horizons and lead author of the scientific paper.

http://www.nasa.gov/feature/pluto-on-frozen-pond
http://www.pulskosmosu.pl/2016/03/25/zamarzniete-jezioro-azotowe-na-plutonie/

[ekoplaneta]

A może te ciecze płynęły kilkanaście lat temu gdy Pluton był najbliżej Słońca,  czyli około 1989 roku 

[Orionid]

Gigantyczna struktura na Plutonie w kształcie gigantycznego pająka. 6 załamań rozchodzi się z jednego miejsca. Być może struktura ta jest skutkiem naprężeń  spowodowanych  wytryskiem materii w centralnym miejscu "pająka". Najdłuższe załamanie liczy 580 km długości.

As shown in the enhanced color image above – obtained by NASA’s New Horizons spacecraft on July 14, 2015 – this feature consists of at least six extensional fractures (indicated by white arrows) converging to a point near the center. The longest fractures are aligned roughly north-south, and the longest of all, the informally named Sleipnir Fossa, is more than 360 miles (580 kilometers) long. The fracture aligned east-west is shorter and is less than 60 miles (100 kilometers) long.  To the north and west, the fractures extend across the mottled, rolling plains of the high northern latitudes, and to the south, they intercept and cut through the bladed terrain informally named Tartarus Dorsa.

http://www.nasa.gov/feature/icy-spider-on-pluto

[Orionid]

Instrument naukowy New Horizons SWAMP mierzy  energię wiatru słonecznego jak też i zjonizowanych cząstek spoza Układu Słonecznego.

The Solar Wind Around Pluto (SWAP) instrument, operated by Southwest Research Institute (SwRI), collected three years' worth of measurements before the July 15 Pluto flyby. Data showed that the tumultuous flow of solar particles, which in the inner solar system is structured by the interaction of fast and slow flows as well as eruptive events on the Sun, becomes more uniform by the time the solar wind has traversed the 3 billion miles to Pluto's orbit.

SWAP measures the solar wind and ions created as the neutral interstellar material becomes ionized and is "picked up" by the solar wind. These interstellar pickup ions can have up to twice the speed and four times the energy of the solar wind. Farther out in space, these ions may be the seeds of the extremely fast energetic particles called anomalous cosmic rays, which pose a radiation threat to astronauts closer to Earth.

http://www.swri.org/9what/releases/2016/new-horizons-solar-wind-pluto.htm#.Vwf43pyLSt8

[Orionid]

Mgły na Plutonie

"Naukowcy misji odkryli, że warstwy mgieł w azotowej atmosferze Plutona różnią się jasnością w zależności od oświetlenia i punktu patrzenia. Mimo to mgły utrzymywały swoją strukturę pionową. Różnice jasności mogą być spowodowane oscylacjami wypornościowymi – nazywanymi przez naukowców zajmujących się badaniem atmosfer falami grawitacyjnymi -które powstają wskutek przepływu powietrza nad łańcuchami górskimi."

http://www.pulskosmosu.pl/2016/04/17/mgly-na-plutonie-sa-niejednorodne/
https://www.nasa.gov/feature/pluto-s-haze-varies-in-brightness

[Orionid]

W regionie Terra Vega widoczne jest skupisko kraterów. Największy krater w największym wymiarze ma ok. 50 km.
Na dolnej części zdjęcia przedstawionej w syntetycznym kolorze daje się zaobserwować związek  między jasnymi obszarami a dystrybucją metanu.


In the lower image, composition data from New Horizons’ Ralph/Linear Etalon Imaging Spectral Array (LEISA) indicate a connection between the bright halos and distribution of methane ice, shown in false color as purple. The floors and terrain between craters show signs of water ice, colored in blue. Exactly why the bright methane ice settles on these crater rims and walls is a mystery; also puzzling is why this same effect doesn’t occur broadly across Pluto.

https://www.nasa.gov/feature/pluto-s-halo-craters

[Orionid]

Panchromatyczna mapa Plutona

http://www.pulskosmosu.pl/2016/05/02/pluton-globalna-perspektywa/
https://www.nasa.gov/image-feature/pluto-a-global-perspective

[Orionid]

Najnowszy widok Sputnik Planum pokazuje , że ogromna przestrzeń oblodzonej powierzchni jest  średnio o 3 kilometry niżej usytuowana  od otaczającego terenu.  Bloki lodu wodnego wzdłuż zachodniej krawędzi Sputnik Planum można zobaczyć  zanurzone w gęstym stałym azocie.


This newest shaded relief view of the region surrounding the left side of Pluto’s heart-shaped feature – informally named Sputnik Planum – shows that the vast expanse of the icy surface is on average 2 miles (3 kilometers) lower than the surrounding terrain. Angular blocks of water ice along the western edge of Sputnik Planum can be seen “floating” in the bright deposits of softer, denser solid nitrogen.

https://www.nasa.gov/image-feature/new-elevation-map-of-pluto-s-sunken-heart

[Orionid]

Opublikowano wyniki badań na temat oddziaływania atmosfery Plutona z wiatrem słonecznym.

Wykorzystując dane z Solar Wind Around Pluto (SWAP) sondy NH , naukowcy po raz pierwszy zaobserwowali cząstki materii pochodzące z  atmosfery Plutona i studiowali ich oddziaływanie  z wiatrem słonecznym.

"Jest to rodzaj interakcji nigdy dotąd nie obserwowany w naszym Układzie Słonecznym," powiedział David J. McComas, główny autor badania. McComas, profesor nauk astrofizycznych na Uniwersytecie Princeton. Wyniki są zdumiewające".

Wiatr słoneczny jest plazmą emitowaną przez  Słońce  z naddźwiękową prędkością wynoszącą 160 milionów kilometrów na godzinę. Cząstki składające się głównie z protonów i elektronów docierają do wszystkich ciał Układu Słonecznego.

Pluton okazuje się być hybrydą planetarno – kometarną.
Podobnie jak Ziemia, Pluton ma długi ogon jonowy, który rozciąga się z wiatrem  co najmniej na  odległość około 118,700 kilometrów. Składa się on z ciężkich jonów pochodzących z atmosfery oraz cząstek wiatru słonecznego.
Wiatr słoneczny nie natrafia na przeszkodę w postaci oddziaływania Plutona do odległości 3000 km.


Heather Elliott, astrophysicist at SwRI and co-author on the paper, notes, “Comparing the solar wind-Pluto interaction to the solar wind-interaction for other planets and bodies is interesting because the physical conditions are different for each, and the dominant physical processes depend on those conditions.”

These findings offer clues to the magnetized plasmas that one might find around other stars, said McComas. “The range of interaction with the solar wind is quite diverse, and this gives some comparison to help us better understand the connections in our solar system and beyond.”

http://www.nasa.gov/feature/pluto-s-interaction-with-the-solar-wind-is-unique-study-finds
http://astronomynow.com/2016/05/05/plutos-interactions-with-the-solar-wind-are-unique/
http://www.pulskosmosu.pl/2016/05/05/unikalne-interakcje-plutona-z-wiatrem-slonecznym/