Historycznie rekordowa powierzchniowo i zdrowotnie niebezpieczna szokująca arktyczna dziura ozonowa nad Arktyką wreszcie/szczęśliwie zamknęła się.
Na tym świeżo/niedawno otrzymanym szokującym zdjęciu satelitarnym:
Szokująca komputerowa grafika dobrze prezentująca szokująco za niski marcowy stan arktycznego stężenia poziomu ochronnego ozonu O3 nad Arktyką w marcu tego 2020 roku.
Te niepokojące dane satelitarne zostały owocnie zebrane z orbitującego nad ziemią satelity badawczego Sentinel 5P. Źródło: DLR/BIRA/ESA.
Nad biegunem północnym tej ziemi w marcu niespodziewanie otworzyła się historycznie rekordowa powierzchniowo zdrowotnie niebezpieczna szokująca arktyczna dziura ozonowa nad Arktyką niebezpiecznie pokrywająca rozległy powierzchniowo obszar ponad 3 razy większy od powierzchni Grenlandii.
Pod koniec kwietnia 2020 roku odpowiednio bogate w ochronny ozon O3 powietrze ostatecznie zamknęło tą rekordowo największą powierzchniowo kiedykolwiek dotychczas zarejestrowaną zdrowotnie niebezpieczną arktyczną dziurę ozonową nad Arktyką na północnej półkuli tej ziemi.
Takie zdrowotnie niebezpieczne dziury ozonowe regularnie powstają w stratosferycznych warstwach ziemskiej atmosfery odpowiednio bogatych w ochronny ozon O3 czyli w trójatomowe cząsteczki tlenu O3.
Ochronny ozon O3 na szczęście stale absorbuje/pochłania zdecydowaną większość tego zdrowotnie szkodliwego słonecznego promieniowania ultrafioletowego UVB i UVC stale emitowanego przez Słońce.
Corocznie nad Antarktydą potrzebna ochronna warstwa ozonowa O3 niebezpiecznie otwiera się z powodu sezonowych zmian w pokryciu ichniejszych chmur.
Nad Arktyką czyli na dalekiej peryferyjnej północy tej planety takie zdrowotnie niebezpieczne arktyczne dziury ozonowe na szczęście powstają znacznie rzadziej.
Ostatnia została tam zarejestrowana w marcu 2011 roku i była ona wówczas znacznie mniejsza powierzchniowo od tej rekordowej powierzchniowo która niespodziewanie/szokująco wystąpiła teraz.
Szokujące dzienne za niskie stężenie poziomu ochronnego ozonu O3 nad Arktyką między dniem 9 marca 2020 roku i dniem 1 kwietnia 2020 roku zostały detalicznie zarejestrowane za pomocą pokładowego instrumentu TROPOMI zainstalowanego na europejskim satelicie Sentinel 5P. Źródło: DLR/BIRA/ESA
Badacze z instytutu CAMS europejskiego programu Copernicus oficjalnie poinformowali oni dnia 23 kwietnia że ta historycznie rekordowa powierzchniowo zdrowotnie niebezpieczna arktyczna dziura ozonowa nad Arktyką w ochronnej warstwie ozonowej ziemi O3 nareszcie zamknęła się.
Historycznie rekordowa powierzchniowo arktyczna dziura ozonowa nad Arktyką stale utrzymywała się przez aż około jeden miesiąc częściowo z powodu znacznie przedłużonej koncentracji za zimnego arktycznego powietrza.
Zbyt długo i stale utrzymujące się za zimne arktyczne powietrze spowodowało tam powstanie chmur na dużych wysokościach które chemicznie wymieszały się z chemicznymi gazami zawierającymi w sobie zarówno chlor Cl i brom Br czyli z chemicznymi zanieczyszczeniami pochodzącymi z dotychczasowej wcześniejszej wieloletniej chemicznej działalności przemysłowej człowieka.
Negatywne/niebezpieczne zjawisko zdrowotnie niebezpiecznej antarktycznej dziury ozonowej nad Antarktydą niestety obserwuje się już od ponad 40 lat.
Od czasu historycznie ważnego globalnego podpisania koniecznego międzynarodowego protokołu montrealskiego sprzed równo 33 lat w 1987 roku który prawnie zakazał zarówno chemicznego wytwarzania i emitowania niebezpiecznych freonowych przemysłowych zanieczyszczeń CFC stopniowo i coraz bardziej niebezpiecznie niszczących potrzebny całemu światu ochronny ozon atmosferyczny O3 od 2000 roku pozytywnie i stale obserwuje się stopniowe kurczenie się wielkości/rozmiaru sezonowej corocznej zdrowotnie niebezpiecznej antarktycznej dziury ozonowej nad białą Antarktydą.
Zaszokowani tym gorzkim faktem naukowcy z NASA smutnie podają oni że poziom potrzebnego ozonu O3 nad Arktyką niespodziewanie osiągnął w marcu 2020 roku rekordowo za niski poziom.
Z detalicznej analizy tych detalicznie przeprowadzonych wielu obserwacji satelitarnych jednoznacznie wynika że najniższy poziom ochronnego ozonu O3 nad Arktyką był dnia 12 marca 2020 roku przy niewystarczająco za niskim jego poziomie wynoszącym zaledwie 205 jednostek Dobsona.
Chociaż tak niepokojąco za niskie poziomy ochronnego ozonu O3 nad Arktyką na szczęście wciąż są za rzadkie to jednak nie są one historycznie bezprecedensowe.
Podobnie niepokojąco za niski poziom ochronnego ozonu O3 nad Arktyką wcześniej już dwukrotnie wystąpił w górnych warstwach arktycznej atmosfery czyli w ziemskiej stratosferze nad Arktyką w 1997 roku i potem w marcu 2011 roku.
Dla porównania:
Najniższa marcowa wartość biologicznie potrzebnego/koniecznego niemal całemu ziemskiemu biologicznemu życiu poziomu ochronnego ozonu O3 stale obserwowana w Arktyce wynosi zwykle około 240 jednostek Dobsona.
https://www.livescience.com/arctic-ozone-hole-closes.htmlhttps://www.urania.edu.pl/wiadomosci/najwieksza-dziura-ozonowa-zarejestrowana-nad-arktyka-wreszcie-zamknela-siehttp://www.esa.int/Applications/Observing_the_Earth/Copernicus/Sentinel-5P/Unusual_ozone_hole_opens_over_the_Arctichttps://www.wlns.com/top-stories/the-largest-arctic-ozone-hole-ever-recorded-is-now-closed/
Wątek: Ziemia (zbiorczo) (Przeczytany 266236 razy)