Herschel

[Scorus]

Detekcja aktywności gwiazdotwórczej w filamencie łączącej dwa gromady galaktyk w supergromadzie RCS2319:
http://photojournal.jpl.nasa.gov/catalog/PIA15659

[Scorus]

Obraz planetoidy Lutetia ze SPIRE, uzyskany w czasie przelotu Rosetty:
http://webservices.esa.int/blog/post/5/1388

[Scorus]

Nowa mozaika - mgławica Carina (Mgławica Kila):
http://sci.esa.int/science-e/www/object/index.cfm?fobjectid=50413

[Matias]

Obłędne, kolejna zmiana tapetki

[Scorus]

Mozaika obłoku molekularnego Vela C:
http://www.esa.int/SPECIALS/Herschel/SEM0XIJXB4H_0.html

[Scorus]

Herschel pozwolił na określenie składu chemicznego zewnętrznych części dysku protoplanetarnego wokół gwiazdy Beta Pictoris. Zaobserwowano w nim występowanie oliwinów bogatych w magnez w ilości  podobnych do występujących w kometach w Układzie Słonecznym (4% masy pyłu w dysku). Tym samym uważa się, że pył bogaty w oliwin powstał podczas zderzeń komet. Ponieważ oliwin może krystalizować w odległości do 10 AU od gwiazdy, musiał zostać przetransportowany w zewnętrzny obszar dysku. Migrację taką, powodowaną przez wiatr gwiazdowy i ciśnienie promieniowania przewidują modele teoretyczne.

http://sci.esa.int/science-e/www/object/index.cfm?fobjectid=50890

[Scorus]

Obserwacje jądra protogwiazdowego Lynds 1544 w obłoku molekularnym w byku pozwoliły na wykrycie pary wodnej w dużej ilości. Wcześniej uważano, że woda w takich obiektach powinna występować w postaci lodu tworzącego pył z powodu bardzo niskich temperatur. Występowanie frakcji gazowej może wiązać się z oddziaływaniem promieniowania kosmicznego. Ponadto zaobserwowano migrację wody do środka jądra, gdzie w przyszłości uformują się gwiazdy. Tym samym woda występująca w jądrze będzie mogła wejść w skład planet.

http://sci.esa.int/science-e/www/object/index.cfm?fobjectid=50907

[Scorus]

W lutym 2013 r skończy się zapas helu i satelita stanie się bezużyteczny do obserwacji astronomicznych. Możliwe jednak, że zostanie skierowany na trajektorię kolizyjną z Księżycem. Obserwacje jego spadku na jedną ze stref polarnych mogą pozwolić na wykonanie poszukiwań lodu podpowierzchniowego w obszarach które nie są stale zacienione. Możliwość jego istnienia na głębokości od kilku centymetrów do kilku metrów sugerują dane z instrumentu DIVINER na LRO. Herschel mógłby dotrzeć na Księżyc najwcześniej w czerwcu lub lipcu 2013 r. Decyzja w tej sprawie zostanie odjęta do końca roku. Alternatywą jest przeniesienie satelity na stabilną orbitę okołosłoneczną.

http://spaceflightnow.com/news/n1210/26herschel/#.UJPkp2clREc

[Scorus]

Obraz pozostałości supernowej SNR W44 będący złożeniem danych z Herschela i XMM-Newton. Pozostałość ta znajduje się w gęstym obłoku molekularnym W48. Na obrazie w podczerwieni widać, że rozjeżdżająca się otoczka będąca częścią pozostałości oddziałuje z obszarem HII oznaczonym jako G34.8-0.7, rozgrzewając znajdujący się tam pył. Ponadto w podczerwieni widać dwa pobliskie obszary o dużej aktywności gwiazdotwórczej - G035.1387-00.7622 i G35.0-0.5.

Na obrazie rentgenowskim widać, że pozostałość zbudowana jest nie tylko z otoczki, ale również z wypełniającego ją gorącego gazu. Tym samym jest ona klasyfikowana jako pozostałość typu pośredniego. Gaz we wnętrzu pozostałości może pochodzić z nieregularnego obłoku międzygwiazdowego w którym pozostałość jest zanurzona. Gęstsze jego części mogą być pochłanianie przez otoczkę i odparowywane we wnętrzu pozostałości. Na zdjęciu widać też centralny pulsar PSR 1853+01 oraz rozproszoną emisję z płaszczyzny Drogi Mlecznej.

http://sci.esa.int/science-e/www/object/index.cfm?fobjectid=51094

[Scorus]

Poszukiwania dysków odłamków (typu naszego pasa planetoid i Pas Kuipera) wokół pobliskich wykazały, że dyski takie łatwej tworzą się w obecności małych planet. Przeglądten (Disc Emission via a Bias-free Reconnaissance in the Infrared/Submillimetre - DEBRIS) pozwolił na przebadanie 400 gwiazd. Między innymi udało się wykryć dyski wokół gwiazd posiadających planety. We wszystkich przypadkach były to planety o niewielkich masach, mniejszych od Neptuna. Jedna z takich gwiazd była 61 Virginis, z dwoma planetami, o masach 5 i 18 mas Ziemi. Ponadto przebadano jeszcze 60 innych podobnych gwiazd typu G. 11 z nich posiadało planety (5 - masywne, 6 - lekkie). Dysków nie znaleziono w żadnym układzie z masywną planetą. Były one jednak obecne w 4 układach z planetami małymi.

Podobne rezultaty uzyskano podczas badań gwiazd typu M. Gwiazdy te charakteryzują się silnym polem magnetycznym i silną emisją rentgenowską, co sprzyja rozpraszaniu dysków. Do tej pory znana była tylko jedna gwiazda tego typu z dyskiem, AU Mic. Obecnie znaleziono następną - Gliese 581. Jest ona znacznie starcza od AU Mic, ma koło 2 miliardów lat. Świadczy to, że dyski mogą zachować się przez długi okres czasu wokół gwiazd tego typu. Gwiazdy ta posiada 4 znane planety o masach od 2 do 15 mas Ziemi. Ponadto przebadano dwa inne gwiazdy typu M posiadające planety, ale o masach zbliżonych do Jowisza. Żadna z nich nie posiadała dysku.

Tak więc masywne planety skutecznie rozpraszają dyski. W przypadku Układu Słonecznego Pas Kuipera jest na tyle rozproszony, że za pomocą podobnego sprzętu nie udałoby się go wykryć z okolic najbliższej gwiazdy.

http://sci.esa.int/science-e/www/object/index.cfm?fobjectid=51153

[Scorus]

Obserwacje prowadzone przez Herschela pozwoliły na znalezienie tysięcy wcześniej nie wykrytych galaktyk aktywnych gwiazdotwórczo. Obserwacje spektrometryczne prowadzone za pomocą Teleskopó Kescka pozwoliły na oszacowanie przesunięć ku czerwieni 767 z nich. Większość z nowo znalezionych galaktyk nie została wykryta nawet za pomocą naziemnych teleskopów pracujących w zakresie fal submilimetrowych. Wcześniejsze obserwacje spektrometryczne obejmowały tylko 73 obiekty tej klasy. Dane z Herschela pozwoliły na określenie poziomu zachodzącej w nich aktywności gwiazdotwórczej. Tym samym udało się przebadać populację galaktyk tego typu w różnych przedziałach odległości, do 12 mld lat świetlnych. Potwierdziło się, że galaktyki takie są mniej liczne niż normalne, ale nadal odgrywały dużą rolę w wytwarzaniu gwiazd we wszechświecie. Ich wkład był podobny do wkładu normalnych galaktyk, występujących w znacznie większych ilościach.

http://sci.esa.int/science-e/www/object/index.cfm?fobjectid=51199

 

[Scorus]

W lutym 2013 r skończy się zapas helu i satelita stanie się bezużyteczny do obserwacji astronomicznych. Możliwe jednak, że zostanie skierowany na trajektorię kolizyjną z Księżycem. Obserwacje jego spadku na jedną ze stref polarnych mogą pozwolić na wykonanie poszukiwań lodu podpowierzchniowego w obszarach które nie są stale zacienione. Możliwość jego istnienia na głębokości od kilku centymetrów do kilku metrów sugerują dane z instrumentu DIVINER na LRO. Herschel mógłby dotrzeć na Księżyc najwcześniej w czerwcu lub lipcu 2013 r. Decyzja w tej sprawie zostanie odjęta do końca roku. Alternatywą jest przeniesienie satelity na stabilną orbitę okołosłoneczną.

http://spaceflightnow.com/news/n1210/26herschel/#.UJPkp2clREc

Niestety misja księżycowa wymagałaby przeznaczenia dodatkowych środków finansowych, więc postanowiono na przeniesienie satelity na orbitę okołosłoneczną
http://herschel.esac.esa.int/latest_news.shtml

[Scorus]

W okresie 5 - 6 stycznia Herschel wykonał obserwacje planetoidy 99942 Apophis. Jest to dopiero druga planetoida klasy NEO obserwowana przez ten teleskop. Pojazd dostarczył też pierwszych obserwacji tego potencjalnie niebezpiecznego obiektu w zakresie emisji termalnej, w różnych długościach fali. Dane te, wraz z obserwacjami optycznymi pozwoliły na uściślenie jej parametrów. Wielkość planetoidy oszacowano na 325 +/- 15 m. Wcześniejsze szacunki mówiły o 270 +/- 60 m. Zwiększenie rozmiarów o 20% zwiększyło szacunki objętości i masy o 75%. Ponadto analizy ilości ciepła wypromieniowywanego przez planetoidę pozwoliły na dokładniejsze oszacowanie jej albedo. Wynosi ono 0.23. Wcześniejsze szacunki mówiły o 0.33. Znajomość właściwości cieplnych planetoidy pozwoli na precyzyjniejsze określenie zmian jej orbity, z uwzględnieniem efektu Yarkovskyego. Dalsze, prowadzone już obserwacje pozwolą na jeszcze większe uściślenie danych.

http://sci.esa.int/science-e/www/object/index.cfm?fobjectid=51275

[Scorus]

Obraz regionu gwiazdotwórczego W40 (Sharpless 2-64):
http://www.esa.int/Our_Activities/Space_Science/A_cradle_of_stars

[Scorus]

Obrazy galaktyk złożone z danych Herschela i Spitzera ułożone według klasycznej klasyfikacji morfologicznej Hubblea:
http://www.esa.int/Our_Activities/Space_Science/Fine-tuning_galaxies_with_Herschel_and_Spitzer