Autor Wątek: [TP] EPIDEMII BĘDZIE WIĘCEJ  (Przeczytany 1015 razy)

0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 11706
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: [TP] EPIDEMII BĘDZIE WIĘCEJ
« Odpowiedź #15 dnia: Marzec 21, 2020, 21:29 »
Space should fare better against coronavirus than other industries, report says
by Caleb Henry — March 19, 2020 [SN]


Strong customer demand may protect, but not inoculate, the space industry against the coronavirus. Credit: SpaceNews/Robin McDowall

WASHINGTON —  The global space industry stands to fare better than other industries buffeted by the coronavirus pandemic because demand for its services are largely undiminished by the outbreak, according to a report released March 18.

Government customers in defense and emergency response have robust needs for satellite connectivity and geospatial data in times of crisis, and commercial demand for connectivity remains strong, Quilty Analytics wrote in its “Sizing COVID-19’s Impact on the Space Industry” report.

“While by no means immune from the broader economic downdraft, we nonetheless expect the Satellite & Space industry to fare somewhat better from a demand perspective than the economy-at-large,” the report said.

Space companies are already reporting varied impacts from the coronavirus pandemic.

European launch provider Arianespace paused missions from Europe’s South American spaceport following the French government’s call for limiting non-essential activities to curb the coronavirus pandemic.

OneWeb, which launched its first large batch of broadband internet satellites in February, still plans to conduct its next launch March 21 before taking a pre-planned April break. While the February launch lifted off from Europe’s now-idled Guiana Space Center, the upcoming launch will lift off from Russia’s Baikonur Cosmodrome in Kazakhstan, which had only 44 confirmed cases of COVID-19 as of March 19, according to the Johns Hopkins Coronavirus Resource Center.

A United Launch Alliance Atlas 5 launch remains scheduled for March 26 from Cape Canaveral Air Force Station, Florida, because the U.S. Space Force considers the mission’s payload — the Advanced Extremely High Frequency AEHF-6 satellite — essential since it provides highly secure, nuclear-hardened communications to military forces.

German satellite and rocket hardware builder OHB said March 18 it is not revising its 2020 revenue forecast despite the outbreak thanks in part to its backlog of largely government contracts. However, in-flight connectivity provider Gogo, which uses capacity on 34 satellites, avoided issuing financial guidance this month and said it was seeking price concessions on satellite capacity leases as airlines ground flights amid travel bands.

In an interview, Chris Quilty, president of Quilty Analytics, said space firms with substantial government business are likely to fare the best during the COVID-19 pandemic, while service providers focused on aviation and maritime will be hardest hit.

Marco Caceres, a space industry analyst at Teal Group, agreed.

“This industry in my view would be not totally isolated from the crisis, but not one of the most highly affected ones, like the airlines,” Caceres told SpaceNews. “If this turns out to be a long-term crisis, then all the more demand there will be for telecommunications services.”

Quilty Analytics, in its report, wrote that the COVID-19 crisis could drive demand for residential broadband — benefiting companies like EchoStar and Viasat — and stem cord-cutting that has winnowed subscriber numbers for traditional satellite television.

Quilty Analytics expects investors may hold back on putting capital into new companies, which could cause poorly funded startups to struggle. But venture capitalists are “sitting on record levels of dry powder” that they can still use once markets stabilize, the report said.


Government support?

Quilty said the space industry may not benefit from federal stimulus packages Congress and the White House are rushing to finalize to mitigate the economic impact of the coronavirus, which has battered stocks in the space industry and at large.

U.S. Treasury Secretary Steven Mnuchin said March 19 that the government is working on a $1 trillion stimulus package that includes $200 billion in loans “to airlines and for other critical industries” impacted by the COVID-19 outbreak.

“This is an unprecedented situation where at the government’s direction, we shut down parts of the economy, and now is the time that we provide government support,” Mnuchin said in an interview on Fox Business.

Though some parts of the space industry are being affected, Quilty said it is “unlikely that the space industry would rise to that level” to receive newfound federal support.

One area the space industry is watching is any stimulus funding focused on expanding broadband connectivity.

FCC Commissioner Geoffrey Starks advocated for a “connectivity stimulus” in a March 19 New York Times Op-Ed. Starks also called on U.S. broadband providers to keep Americans connected, including those needing low-cost options, while people telework and spend more time at home to limit their risk of catching and spreading the coronavirus.

Three members of the Satellite Industry Association — AT&T, EchoStar and Hughes — agreed to participate in the FCC’s Keep Americans Connected initiative. Under the pledge announced March 13, U.S. telecommunications providers agreed to waive late fees and defer service terminations for financially challenged customers through May 12.

Tom Stroup, president of the Satellite Industry Association, said that the trade organization is not lobbying for a part of the stimulus package Mnuchin described, but is watching for other coronavirus-related programs that may be related to connectivity.

“If there’s going to be an infrastructure package, we have recommended that it include broadband and that it be technology neutral,” Stroup said.


Source: https://spacenews.com/space-may-fare-better-against-coronavirus-than-other-industries-report-says/

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 11706
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: [TP] EPIDEMII BĘDZIE WIĘCEJ
« Odpowiedź #16 dnia: Marzec 22, 2020, 13:06 »
Q&A: A Harvard Expert on Environment and Health Discusses Possible Ties Between COVID and Climate [Inside Climate News]
BY NEELA BANERJEE  MAR 12, 2020

Air pollution makes people more vulnerable to respiratory infections; climate change brings people in closer contact with animals that can spread disease.


Dr. Aaron Bernstein has witnessed firsthand how climate change and public health are intertwined. Credit: Kris Snibbe/Harvard University

Doctors and public health researchers are getting an increasingly accurate and nuanced picture of the many ways climate change damages human health.

Now, questions have arisen about whether climate change contributed to the outbreak of COVID-19, whose spread the World Health Organization declared a pandemic on Wednesday. For example, did habitat loss, driven in part by climate change, make it easier for pathogens to spread among wildlife and for the virus to jump to humans? Does air pollution, mainly from the burning of fossil fuels, make some people more vulnerable to contracting the illness?

We spoke to Dr. Aaron Bernstein, a pediatrician and Interim Director of The Center for Climate, Health, and the Global Environment at Harvard's T.H. Chan School of Public Health (Harvard C-CHANGE), who has seen firsthand how climate change can harm children, mostly through the burning of fossil fuels. We asked him about the ways that climate change might have played a role in the emergence of COVID-19, about any parallels between "virus denial" and climate denial and about how to prepare for the inevitable next pandemic. A lightly-edited version of our conversation follows.


A connection between COVID-19 and climate change doesn't seem obvious at first glance, at least to lay people, so could you explain the links that you see?

I think the strongest links I see are actually related, first of all, to air pollution, and fossil fuels as a source of air pollution, and fossil fuels, of course, are the major cause of climate change. The other connections I see are that the way we think about the environment as it pertains to health has gotten us into a rut with the emergence of infections like COVID and climate change.

Let me explain a little bit more of what I mean by that. You look at climate change, we have transformed the nature of the Earth. We have fundamentally changed the composition of the atmosphere, and as such, we shouldn't be surprised that that affects our health. We have, as a species, grown up in partnership with the planet and life we live with. So, when we change the rules of the game, we shouldn't expect that it wouldn't affect our health, for better or worse. That's true of the climate. And the same principle holds for the emergence of infections.

If you look at the emerging infectious diseases that have moved into people from animals or other sources over the last several decades, the vast majority of those are coming from animals. And the majority of those are coming from wild animals. We have transformed life on Earth. We are having a massive effect on how the relationships between all life on Earth operate and also with ourselves. We shouldn't be surprised that these emerging diseases pop up.

The principle is that we're really changing how we relate to other species on Earth and that matters to our risk for infections.


I'd like to drill down into the two points that you made. So let's start with species and climate change. There are a lot of things that lead to habitat loss for species and bring them into closer proximity to human communities. Bulldozing a jungle can do that. But how does climate change play a role in decreasing the distance between wildlife and people?

To be clear, we don't know with COVID, what role if any the climate effects that we're already seeing in species around the world may have had on the risk of this disease emerging. We know clearly that it had to do with a market in which animals were commingled, the bats and, potentially, pangolins. But it's not clear, for instance, whether bat migration patterns, which have been influenced by climate, have played a role.

But we have other examples. We see this extraordinary migration to the poles. We're watching all kinds of life forms run away from the heat, and that has led to the spread of pathogens, because animals that carry pathogens came in contact with other animals that didn't carry those pathogens and there was transmission. The constraints upon animal migration because of habitat loss may force animals into closer proximity. The bottom line here is that if you wanted to prevent the spread of pathogens, the emergence of pathogens, as we see not just with people and COVID, but as well with wildlife, you wouldn't transform the climate. Because that forces species to come into contact with other species that may be vulnerable to infections. There are lots of forces, and habitat loss is a major contributor to it.


I want to go back to the original thing you said when I asked you to tease out these links to climate, and that is about air pollution from fossil fuels, and how that affects human vulnerability to a respiratory ailment like COVID-19. Could you talk a little about that?

I should be clear it's not just fossil fuels. Burning anything, so it could be indoor pollution from cook stoves. It could be burning agricultural waste. It could be burning wood. It could be wildfire. Air pollution is strongly associated with people's risk of getting pneumonia and getting sicker when they do get pneumonia. We don't really have much in the way of evidence to show that connection with the COVID epidemics.

Given what we know now, it would be very surprising to find that air pollution didn't affect the risk of people either getting the disease or getting sicker when they do get the disease.


Why is that?

We have lots of research that shows that air pollution, particularly particulate matter air pollution, increases the risk of people getting sick with bacterial and viral pathogens that cause pneumonia, and that people who are exposed to more air pollution get sicker when they get exposed to those kinds of pathogens.

There seems to be a pushback in some quarters about the severity of the virus and its spread. And that reminds me of climate denial. I hear the echoes, and I was wondering if you hear those echoes, too, between that push back and climate denial? And what are those echoes, if you do hear them?

It's hard to know. I've certainly heard officials downplay the risks of infection in the face of people who, I'd argue, have stronger scientific credentials and are raising more concerns. It's hard to know where that lack of concern comes from. But it is certainly the case that the absence of science in discussing or trying to understand what's going on is really unhelpful. We have scientists who've made their lives trying to understand what happens when you have populations that are exposed to diseases like COVID, and it would seem to me that we as a society would greatly benefit from listening to them rather than politicians.

I'd encourage anyone to pick up on the Twitter feeds of the scientists who have spent decades researching these problems, and see what they're saying. Ask yourself, if you were really sick, would you go to a politician, or would you go see a doctor?


When there is this kind of push back or minimizing of the threat of this virus, what could the public health consequences be?

I don't know that, given the public discourse I've seen. that there are many people who are blowing this off. I don't get the impression that there is anyone in our society, with the exception of certain politicians, who is looking at this and saying this is not an "all systems go" situation.

I just saw an Op-Ed that said if we want science on demand, if we want a robust response to a pandemic, we have to have the systems in place to do that. As you look at this, what do we need in terms of research and preparation if we want a better response next time to a pandemic? Things that we don't have now, for example?

I think that at a very high level, the amount of funding that has gone into the public health infrastructure in the United States in recent years has been wildly disproportionate to the need. And so we shouldn't expect to be ready for problems like this if we don't in fact support public health financially. We're in a position of playing catch up because we've underfunded the public health infrastructure that would be necessary to appropriately respond to this.

How certain are you that there could be a next time, a next pandemic, and that climate change could play a role in that, to bring it all full circle?

The likelihood is high that this will happen. This has happened through human history but the data we have shows that the pace is accelerating. That's not terribly surprising. We're living in highly dense urban places. Air travel is much more prevalent than it used to be. And climate is a part of what is fundamentally reshaping our relationship with the natural world.

We are concerned, for instance, that the trees of New England are changing, turning over rapidly, and the new forests taking over New England may in fact be more fire-prone.  Wildfires, which destroy forests and habitat, can lead to human-animal interfaces that wouldn't have happened. Because when animals lose their homes they're going to go somewhere else. Climate change is a destabilizing force when it comes to the spread of infection through several potential pathways.

If you wanted to do something to prevent disease emergence, first of all we need to seriously reconsider how we do business with the biosphere. We can't simply pretend that we can extract things and put species in assortments that they've never been in before, and hope that somehow doesn't lead to disease emergence. And another good thing to do would be to prevent climate change because it changes how we relate to other species.


Neela Banerjee is a Washington-based reporter for InsideClimate News. She led the investigation into Exxon's early climate research, which was a finalist for the 2016 Pulitzer Prize for Public Service reporting and the recipient of nearly a dozen other journalism awards. Before joining ICN, she spent four years as the energy and environmental reporter for the Los Angeles Times' Washington bureau. Banerjee covered global energy, the Iraq War and other issues with The New York Times. She also served as a Moscow correspondent with The Wall Street Journal. Banerjee grew up in southeast Louisiana and graduated from Yale University.

Source: https://insideclimatenews.org/news/11032020/coronavirus-harvard-doctor-climate-change-public-health

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 11706
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: [TP] EPIDEMII BĘDZIE WIĘCEJ
« Odpowiedź #17 dnia: Marzec 23, 2020, 17:42 »
Covid-19 w Polsce: co nam zagraża, a co sprzyja? Zwięzły raport z pola bitwy (i trochę rad praktycznych)
Stefan Karczmarewicz 21.03.2020 sobota [Polityka. Blog]

Dwie kwestie, raczej bezdyskusyjne, stanowią kontekst dla poniższych odpowiedzi na zawarte w tytule pytania. Po pierwsze, głównym problemem Covid-19 nie jest śmiertelność, lecz zakaźność. Po drugie, to właśnie ona prowadzi do załamania się systemu opieki zdrowotnej i wtórnego przyrostu zgonów, również z przyczyn pozainfekcyjnych.

Co nam zagraża?

1. Niedobór personelu medycznego. Jego trzy podstawowe przyczyny są bardzo proste. Po pierwsze: zakażenia. Wydają się na szczęście relatywnie rzadkie, ale nie musi to być prawdą. Specyficzna polityka testowania stosowana przez państwo może istotnie zaniżać rzeczywistą liczbę przypadków (niżej trochę więcej o tym). Poza tym niewątpliwie będą narastać wraz z rozprzestrzenianiem się epidemii.

Po drugie: niepotrzebne kwarantanny personelu, czyli takie, które najczęściej są wynikiem ludzkiej bezmyślności, a czasami złej organizacji pracy. Zazwyczaj mechanizm jest taki, że ktoś „zapomina” o jednoznacznych apelach, powtarzanych ze wszystkich stron, w różnych formach i we wszystkich mediach. Ich wymowa jest jednoznaczna. Jeżeli jesteś osobą z kontaktu epidemicznego, nie dzwoń po zwykłą karetkę ani nie przychodź do izby przyjęć czy SOR. Ani do poradni POZ. Skontaktuj się z sanepidem albo szpitalem zakaźnym.

Negatywny efekt ignorowania tych apeli jest podwójny. Znaczna liczba personelu medycznego, np. całe załogi ambulansów, całe obsady oddziałów czy przychodni, musi być poddana kwarantannie przez przynajmniej siedem dni. To uszczupla i tak już niedostateczne siły. A poza wyspecjalizowanymi ośrodkami bardzo odczuwalny jest brak środków ochrony indywidualnej. Ryzyko, że ktoś z personelu naprawdę się zakazi, jest w takich niewyspecjalizowanych placówkach znacznie wyższe niż na oddziałach zakaźnych. To z kolei oznacza, że wyszkolona, fachowa osoba (albo jeszcze gorzej: zespół) wypada z systemu na co najmniej miesiąc, jeżeli przebieg jest w miarę niepowikłany. Oczywiście znaczna część przypadków Covid-19 przebiega bezobjawowo, ale to nie jest żadne pocieszenie. Bezobjawowy personel po takim głupio niepotrzebnym kontakcie będzie zakażał. Współpracowników, pacjentów… Świetne przykłady mieliśmy ostatnio w kilku ważnych szpitalach.

Sytuacja jest o tyle trudniejsza, że jesteśmy w szczycie zachorowań na grypę i infekcje grypopodobne. Jest niezwykle ważne, by telefonując po poradę lub pomoc, nie zapomnieć o drobnym szczególe, jak (potwierdzona albo podejrzewana) infekcja koronawirusem w najbliższym otoczeniu czy niedawny powrót z kraju, gdzie epidemia jest już bardzo zaawansowana.

Stąd prowadzona przez personel medyczny bardzo ważna internetowa akcja #NieKłamMedyka, mająca na celu uświadomienie jak najszerszym rzeszom społeczeństwa zasad prawidłowego postępowania podczas epidemii i skutków ich łamania.

Coraz więcej szpitali wprowadza systemy minimalizacji skutków zakażeń większych grup personelu poprzez wprowadzenie grupowej pracy zmianowej. Najbardziej podoba mi się rozwiązanie stosowane w szpitalu na Vinohradach w czeskiej Pradze. Podzielono obsadę oddziałów na trzy równoważne grupy, pracujące co trzeci dzień każda i niemające ze sobą fizycznego kontaktu. Nie wiem, czy któryś z polskich szpitali stosuje taki wariant. Słyszałem raczej o podziale na dwie podgrupy pracujące naprzemiennie – co drugi tydzień.

Po trzecie – konieczność opieki nad dziećmi. Bardzo ważny czynnik powodujący istotny spadek liczebności zespołów medycznych, a przy tym jedno z najbardziej jaskrawych niedopatrzeń władzy. Bo przecież było do przewidzenia: jeżeli zamyka się przedszkola i szkoły, to ktoś musi się tymi dziećmi zająć. W efekcie pielęgniarki, ratownicy, wysoce wyspecjalizowani lekarze siedzą w domach w pełni zdrowia i nie na kwarantannie. Dlatego, że osoby odpowiedzialne za rozwiązania systemowe podjęły decyzję, ale nie zechciały przewidzieć jej następstw, łatwych przecież do przewidzenia. Czy łatwych do zaradzenia? To już inna sprawa. Problem nie wydaje się wcale taki łatwy do rozwiązania. Tyle że nie mogę się oprzeć wrażeniu, że u nas nikt nie próbował.

Mamy więc paradoksalną sytuację: z jednej strony deleguje się ukazem wojewodów lekarzy do innych szpitali, żeby zapełnić braki kadrowe. Z drugiej – przystaje się na to, żeby pewną liczbę lekarzy, ratowników i pielęgniarek tak po prostu wyłączyć z systemu, gdy są bardzo potrzebni. Wiemy już bowiem doskonale na podstawie danych z innych krajów, że takie absencje nasilają straty „poboczne”, o których za chwilę.

B. Niedostateczna ochrona personelu medycznego przed zakażeniami. Problem ma dwa wymiary – ilościowy i jakościowy. Ilościowy jest prosty: nie ma środków ochrony indywidualnej dla personelu. Albo jest ich zbyt mało. Czyli nie ma. Relacja lekarki: kiedy wczoraj zaczynaliśmy dyżur, to maseczek było mniej niż dyżurujących.

Oczywiście, minister Szumowski na konferencjach prasowych powiewa sztandarami troski i sukcesu, ale jest w tym mała manipulacja. Jeżeli możecie Państwo odsłuchać jego wypowiedzi ponownie, to okaże się, że obfitość środków ochronnych dotyczy wyłącznie tzw. jednoimiennych szpitali zakaźnych, co też nie jest prawdą. Zdarzyło się bowiem, że jeden z takich szpitali został otwarty (czyli mógł przyjmować chorych z Covid-19), gdy środki ochronne były dopiero „w drodze”, co jest pojęciem niezwykle pojemnym. Jeszcze gorzej jest w placówkach niespecjalizujących się w chorobach zakaźnych. Stąd popularne na forach medycznych w internecie instrukcje samodzielnego wykonania maseczki i/lub przyłbicy. Sklepy z kombinezonami, przeznaczonymi np. dla lakierni, zostały ogołocone z towaru.

Zresztą kombinezony dla medycyny, wysyłane oficjalnie do placówek, wcale nie muszą być idealne. Można znaleźć w sieci fotografie naszych pielęgniarek ubranych w takie kombinezony, zdecydowanie niedopasowane. Pracować się w nich nie da. Ktoś wysunął hipotezę, że mają służyć promowaniu pracy zespołowej, bo do jednego można bez większego trudu zmieścić dwie pielęgniarki… „I straszno, i śmieszno”…

Z maseczkami wiąże się jeszcze jedna zabawna historyjka. Chińczycy, kiedy trochę się już pozbierali, przestawili różne fabryki na produkcję masek chirurgicznych. Zrobili to w rekordowo krótkim czasie, osiągając niesłychane moce produkcyjne. Wiedzą o tym wszyscy, którzy śledzą temat.  Zaproponowali te maseczki różnym krajom znajdującym się w epidemicznej potrzebie, również nam.

Tymczasem niejaki Adrian chwalił się na konferencji prasowej (obwieszczał też wtedy, że z epidemią radzimy sobie zupełnie sami), że załatwi maski w Chinach. Powoływał się na swoje kontakty z tamtejszym prezydentem czy premierem. A nie mógł po prostu poprosić kogoś, żeby wysłał zamówienie?

Zapomnijmy o specyficznym poczuciu humoru tego pana i jego świty. Adrian z nimi. Gorzej, że brak środków ochrony indywidualnej jest kolejnym czynnikiem istotnie przyczyniającym się do spadku liczebności czynnego personelu medycznego – z potencjalnie dramatycznymi następstwami tego zaniedbania.

Dodatkowym smaczkiem jest wiadomość, że miłosierny Caritas pospieszył z zaopatrzeniem w indywidualne środki ochrony. Dla szpitalnych kapelanów. Personelem medycznym nie zawracali sobie głowy.

Aha, i jeszcze jedno. Wiele wskazuje, że zaopatrzenie policji w maski jest dalece niedostateczne. Jeżeli to prawda – możemy mieć kolejny „poboczny”, ale dotkliwy kłopot.

C. Niedobór testów. Koncepcja WHO jest jednoznaczna: testy, testy testy (to dosłowne tłumaczenie wypowiedzi dyrektora WHO!). Przypomnę, że na czas epidemii WHO przestała być w oczach naszej władzy grupą podejrzanych zboczeńców, a stała się źródłem wiedzy. Należałoby zatem spodziewać się gorliwego zastosowania do jej opinii. Zwłaszcza że na podstawie różnych danych można stwierdzić, że zwiększenie agresywności testów pomaga opanować szerzenie się  epidemii. Logiczne: wychwytujemy i odizolowujemy więcej bezobjawowych nosicieli (którzy w tym aspekcie są o tyle niebezpieczni, że funkcjonują normalnie w społeczeństwie). W ten sposób przerywamy łańcuch potencjalnego dalszego zakażania.

Przykład wiceministra Wosia wskazuje jasno, że jeden taki bezobjawowy zakażony może mieć niezłą skuteczność w rozsiewaniu wirusa. Potrzebę intensywnego testowania podkreśla się w wielu publikacjach i zaleceniach, m.in. w chińskim opracowaniu powstałym na bazie tamtejszych dramatycznych doświadczeń.

Tymczasem ekipa pod wodzą Szumowskiego i Mateuszka-kłamczuszka najwyraźniej w tej kwestii przedkłada sukces wizerunkowy nad medycznym. Sprawa jest bowiem politycznie wrażliwa. Testy to temat delikatny i nawet zdeklarowany elektorat Pychy i Szmalu może przyjąć bez należytego zrozumienia fakt ich braku. Dlatego polityka informacyjna Szumowskiego i jego przybocznych jest prosta: testów jest tyle, ile trzeba, a nie ma ich więcej, bo nie trzeba. Coś takiego „ciemny lud” (jak określił obywateli jeden łachudra) może kupić i zapewne kupuje. Zwłaszcza że pan minister charyzmatyczny medialnie jest.

Druga część tej polityki oszczędnego testowania polega na braku wsparcia dla sanepidu, który stał się instytucją kluczową. Do jego oddziałów nie można się dodzwonić prawdopodobnie dlatego, że pracownicy są przeciążeni. To efekt ilościowy. Kiedy już ktoś się dodzwoni (a mam wyłącznie relacje telefonujących tam lekarzy), to uzyskuje odpowiedzi zdumiewająco niekompetentne. To efekt jakościowy – brak wsparcia merytorycznego dla pracowników, a być może również odpowiedniego przeszkolenia. W efekcie niepokojąco wiele osób, które powinny być poddane testom, pozostaje bez diagnostyki. Jak już w wspominałem – to epidemicznie niebezpieczna sytuacja.

Skutki praktyczne są bardzo proste. Robimy bardzo mało testów w porównaniu do innych krajów (dane można bez trudu znaleźć w internecie). Nie wychwytujemy bezobjawowych nosicieli ani osób, które mają typowe, łagodne objawy infekcji układu oddechowego, ale są nosicielami wirusa.

Skutki są dwojakie. Pierwszy – oczywisty. Lawinowo narastająca liczba zakażeń. Tym większa, im społeczeństwo jest mniej skłonne poddać się restrykcjom związanym z epidemią. Widać to świetnie we Włoszech i w Hiszpanii, ale my jesteśmy na prostej drodze do powtórki. Pokazują to opublikowane wczoraj wyniki analiz, których autorem jest pracujący dla „Financial Times” John Burn-Murdoch. Podążamy śladem tej samej trajektorii rozwoju epidemii.

Drugi skutek to zakażenia i niepotrzebne kontakty (wymagające kwarantanny) personelu medycznego, uszczuplające i tak już niedostatecznie liczne fachowe zasoby ludzkie. Z oczywistymi następstwami. Bardzo podobają mi się internetowe akcje typu: „Jeżeli nie chcesz, żeby twoje zapalenie płuc leczył ortopeda, a twój respirator obsługiwał okulista – siedź na tyłku w domu!”. Może mało eleganckie, ale z pewnością prawdziwe i łatwo zrozumiałe.

Jest jeszcze jeden skutek niedostatecznego testowania – statystyczny. Pokazując mniejszą liczbę stwierdzonych zakażeń, władza prezentuje swoją skuteczność. Ale to proste działanie ma kłopotliwą stronę. Do określenia liczby zgonów podczas epidemii, a przez to sprawdzenia, jak groźna ona jest i na ile skutecznie leczymy chorych, stosujemy tzw. case fatality, czyli liczbę zmarłych na skutek badanej choroby podzieloną przez liczbę zakażonych. Jeżeli zmniejszamy znaną liczbę zakażonych (czyli mianownik ułamka), to case fatality rośnie. Niedobrze, myśli zapewne facecik z kotem, miał być sukces. W związku z tym zaczyna się kreatywna statystyka medyczna, czyli takie kodowanie przyczyn zgonów, żeby tam, gdzie można, nie określać Covid-19 jako głównej przyczyny. Czyli żeby zmalał również licznik ułamka. I znowu są powody do mruczenia.

D. Nierespektowanie zasad izolacji. Tu znowu mamy dwa aspekty – obywatelski i polityczny. Pierwszy jest bardzo prosty. Tłumy w hipermarketach. Składające się głównie z osób należących do grup statystycznie podwyższonego ryzyka. Pikniki „na łonie natury”, amatorskie mecze piłkarskie, grupowe piweńko nad Wisłą. Itd.

Oczywiście, brak wyobraźni można łatwiej usprawiedliwić, gdy uświadomimy sobie skalę zjawiska, którą wiele osób może uznać za zaniedbywalną. Pięć zgonów? Toż więcej ludzi ginie czasem w jednym wypadku samochodowym… O co ten krzyk? Mało jest przekazów uświadamiających proste, dosadne prawdy: że we Włoszech krematoria właśnie nie nadążają ze spopielaniem zwłok ofiar Covid-19, więc trzeba je wywozić wojskowymi ciężarówkami do innych miast. A my w przebiegu naszej epidemii jesteśmy tam, gdzie Włochy były trzy tygodnie temu. Takie informacje powinny być rozpowszechniane tak intensywnie, jak to tylko możliwe.

Na razie jednak nie jest pod względem dyscypliny społecznej najgorzej. Gorączka zakupów chyba trochę osłabła. Terenowe życie towarzyskie pokrzyżowała pogoda. Wszystko to nie zmienia faktu, że działania społeczno-edukacyjne powinny być prowadzone jak najszerzej i jak najintensywniej. Powinni prowadzić je nie tylko profesjonaliści medyczni, artyści i celebryci, ale również – a może przede wszystkim – politycy, szczególnie partii rządzącej.

No właśnie. W ten sposób dotarliśmy do bardzo kłopotliwego punktu. Jak uwierzyć facetowi, który mówi: „zostańcie w domu”, a potem jedzie z gospodarską wicie-rozumicie wizytą do szpitala albo gdziekolwiek indziej? Albo innemu, który mówi to samo, ale zachęca do tłumnego udziału w nabożeństwach? Albo jeszcze innemu, który nie widzi problemu w przeprowadzeniu wyborów podczas epidemii? Co to znaczy? Że ta epidemia to ściema jakaś jest! Że to tylko dla „miętkich frajerów” (jak mawiano w starej Warszawie). Więc chodźmy na piwo nad Wisłę – powie Elektorat.

Bo, szczerze mówiąc, nie martwi mnie specjalnie, jeżeli Jędruś Rozpylacz jeździ po Polsce i rozpyla wirusa wśród swoich. Albo robi to samo niejaki Woś. Takie są prawa tego towarzystwa: za Jego Miłomściwością do ostatniego tchu (nawet gdyby miał nadejść szybciej, niż się obawiamy)!  Martwią mnie natomiast losy niczemu niewinnych ludzi z kolejnych kaskad kontaktów. Ale one nikogo w ekipie Pychy i Szmalu zbytnio nie obchodzą.

E. Zgony „poboczne”. To skutek, a nie czynnik przyczynowy, ale zdecydowanie zbyt często pomijany w analizach i dyskusjach. Ubytek personelu medycznego prowadzi do wzrostu zgonów na inne niż Covid-19 choroby. Wiemy o tym z włoskich doświadczeń, ale systematycznego opracowania danych jeszcze oficjalnie nie mamy. Wiadomo tylko, że ludzie umierali w domach z powodu zawałów i udarów mózgu (i zapewne z różnych innych przyczyn), bo nie miał kto się nimi zająć.

Systematyczna analiza porównania śmiertelności i umieralności na choroby niezakaźne podczas epidemii w porównaniu do okresu przed jej wystąpieniem pokaże nam, na ile owe „poboczne” zgony przyczyniły się do bilansu ofiar. Niektórzy twierdzą, że będzie to komponenta bardzo zauważalna. Jednak zanim zaczniemy liczyć, warto uświadomić obywatelom, że nie przestrzegając zaleceń izolacji, zwiększają ryzyko, że nie przeżyją zapalenia wyrostka robaczkowego albo skutków wypadku drogowego. Bo ambulans będzie zajęty Covid-19, a chirurg – oddelegowany do szpitala zakaźnego.


Co nam sprzyja?

Tu lista jest, jak to w życiu, znacznie krótsza. Ale czynniki mniej liczne też mają swoją siłę.

1. Wspaniałe postawy społeczne. Są naszą największą nadzieją. Bardzo wiele osób zachowuje się odpowiedzialnie, co widać chociażby po opustoszałych ulicach. Ci, którzy mogą, pięknie wspierają przeciążony pracą i pozbawiony środków ochrony indywidualnej personel medyczny, jak mogą. Niektórzy kupują lub wręcz wytwarzają sami środki ochrony. Inni po prostu dokarmiają i dopajają medyków. Chociaż te ostatnie działania napotykają na opór funkcjonariuszy Pychy i Szmalu. Wicestarosta puławski Leszek Gorgol uznał dożywianie medyków pierogami za akt korupcji i „ruską prowokację” zarazem, a także zapowiedział kontrakcję. Panu wicestaroście należy życzyć tężyzny fizycznej, bo w myśleniu raczej szczęścia już chyba nie odzyska.

Wróćmy jednak do gestów wspaniałych. Ci, którzy mają większe możliwości finansowe, oferują pomoc skierowaną do całego systemu. Fundacja WOŚP kupiła specjalistyczne łóżka. Czyli Orkiestra jak zawsze niezawodna! Z wdzięcznością i szacunkiem powinniśmy myśleć także o tych,  którzy wsparli system żywym pieniądzem.

Pomoc obywatelska skierowana jest nie tylko do personelu medycznego, ale również do tych, którzy jej potrzebują z racji wieku lub stanu zdrowia. To fantastyczne inicjatywy dające osobom z grup najwyższego ryzyka szansę na bezpieczne przetrwanie.

2. Pogoda. Tak, chłodny marzec jest naszą szansą, a i chłodny kwiecień byłby nie najgorszy. Albo przynajmniej deszczowy. Taka pogoda zniechęca do grillowania, piknikowania i innych tego rodzaju aktywności, będących w obecnej sytuacji potencjalnie śmiercionośnymi idiotyzmami. We Włoszech trzy tygodnie temu było sporo cieplej niż u nas. Być może paskudna pogoda będzie bezpiecznikiem dla tych, którzy nie zechcą zrozumieć zagrożenia.


Podsumowanie

- Na tym etapie rządzący robią wiele, żeby za rok było nas o jakiś milion mniej. Wyraźnie przedkładają utrzymanie władzy nad bezpieczeństwo obywateli. W tym swoich wyborców.

- Niestety, pewna część społeczeństwa nie rozumie skali problemu, co również może przyczynić się do zwiększenia strat.

- Ciężka praca personelu medycznego, fantastyczna postawa obywatelska bardzo wielu osób oraz kiepska, wczesnowiosenna pogoda są naszymi szansami.

PS Żeby nie było tak minorowo: zalecenia medyczne ułatwiające przetrwanie epidemii. Część z nich pochodzi z Chin, a część z wywiadu, jaki dr Wojciech Glac, neurobiolog, udzielił redaktor Czupryn z „Polska The Times” (bardzo polecam przeczytanie całości).

Zalecenia chińskie:

- Testy

- Izolacja

- Odżywiaj się dobrze, pilnuj witamin

- Wysypiaj się

- Wietrz mieszkanie

- Spaceruj możliwie codziennie, ale unikaj skupisk ludzi – albo przynajmniej ćwicz w domu

Zalecenia dr. Glaca:

- działajmy tak, żeby czuć się bezpiecznie i komfortowo

- odżywiamy się zdrowo, ale i smacznie

- szukajmy zajęć, które sprawiają nam przyjemność

- wszystkie te działania poprzez stymulację wydzielania serotoniny zwiększą naszą „wydolność immunologiczną” w trudnej sytuacji.  Czyli sprawią, że nasze limfocyty spuszczą manto wirusowi (przepraszam wszystkich, którzy uznają takie ujęcie sprawy za nadmierne uproszczenie).


Źródło: https://lekarski.blog.polityka.pl/2020/03/21/covid-19-w-polsce-co-nam-zagraza-a-co-sprzyja-zwiezly-raport-z-pola-bitwy-i-troche-rad-praktycznych-na-koniec/?nocheck=1

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 11706
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: [TP] EPIDEMII BĘDZIE WIĘCEJ
« Odpowiedź #18 dnia: Marzec 23, 2020, 18:34 »
Prof. Barbara Piontek: kryzys związany z koronawirusem może przewartościować gospodarkę
21.03.2020  autor: Marek Błoński [PAP]


Fot. Adobe Stock

Obecny kryzys związany z pandemią koronawirusa może przewartościować globalną gospodarkę i na nowo zdefiniować strategiczne priorytety, wpływając także na model konsumpcji i rynek pracy – ocenia profesor Akademii WSB w Dąbrowie Górniczej Barbara Piontek.

Wyspecjalizowana w dziedzinie zarządzania i doradztwa strategicznego profesor, która jest także analitykiem rynkowym i zastępcą prezesa Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej, oceniła w piątkowej rozmowie z PAP, że spowodowane pandemią załamanie gospodarczego łańcucha dostaw, w przyszłości może skłonić rządy i korporacje do budowy „nowego ładu gospodarczego”, który lepiej zabezpieczy strategiczne interesy państw.

„Przez dłuższy czas po kryzysie świat nie będzie taki sam jak przedtem, ponieważ zostało zachwiane bezpieczeństwo strategiczne w wielkiej – w związku z globalizacją gospodarki – skali. Można spodziewać się, że kierunkiem działania państw po kryzysie będzie wyznaczanie nowych priorytetów i pól strategicznych, które zabezpieczą łańcuchy dostaw w przypadku kolejnego zachwiania, a także zagwarantują bezpieczeństwo strategiczne” – powiedziała prof. Piontek.

Jednym z kierunków budowania „nowego gospodarczego ładu” może być – szczególnie w krajach, które obecnie odstają w tym zakresie od światowej czołówki – wzmocnienie automatyzacji i robotyzacji gospodarki, co stopniowo zbuduje także nowy ład w strukturze zatrudnienia.

„Ten kierunek może przynieść gospodarce korzyści, jednak wśród kluczowych pytań jest to, jaki będzie sposób dystrybucji tych korzyści w społeczeństwie. Może to prowadzić np. do zmniejszenia wymiaru czasu pracy, w tym liczby dni roboczych w tygodniu, upowszechnienia pracy zdalnej. Ale wymaga to również takiego mechanizmu opodatkowania, który wprowadzi te korzyści w system zabezpieczeń społecznych w celu wsparcia obszarów, których nie możemy i nie chcemy automatyzować” – wyjaśniła profesor.

Jej zdaniem, dzisiejszy kryzys może też prowadzić do szerszych wniosków dotyczących modelu konsumpcji, w odniesieniu do stanu środowiska naturalnego. Obecne ograniczenie produkcji i konsumpcji zauważalnie poprawia bowiem stan środowiska, poprzez zmniejszenie emisji zanieczyszczeń.

„Warto uwzględnić ten element w budowaniu +zielonego ładu+, starając się zarówno ograniczać konsumpcję, jak i uczynić ją wysokojakościową. Powstaje pytanie, czy po kryzysie globalna konsumpcja powróci na dawne tory – będzie na dużą skalę, tania i marna jakościowo, czy w poszukiwaniu nowych rozwiązań jakościowych zmieni się model konsumpcji, wchodząc na znacznie wyższy poziom, gwarantując też bezpieczeństwo środowiskowe” – mówiła prof. Piontek.

To z kolei – jak tłumaczyła - będzie miało wpływ na kształtowanie podaży i popytu – niewiadomą jest obecnie poziom i struktura popytu, który w efekcie kryzysu może zmienić swój charakter. „W konsekwencji cała gospodarka może zmienić się jakościowo” – oceniła wiceprezes KSSE.

Nie ma obecnie pewności – zdaniem ekspertki – w jakim kierunku pójdzie sytuacja na rynku pracy. Zaostrzenie rygorów i dłuższe zamknięcie granic może np. wpłynąć na poziom zatrudnienia w Polsce obywateli Ukrainy, którzy są dziś ważnym uzupełnieniem krajowego rynku pracy. Wiele zależy od tego, jak długo potrwa globalny kryzys spowodowany pandemią koronawirusa.

Wiceszefowa Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej przyznała, że również działający w strefie inwestorzy mogą w efekcie kryzysu przewartościować swoje biznesy, czego symptomy widać np. w branży motoryzacyjnej, będącej filarem KSSE. Czasowe zawieszenie produkcji w większości europejskich fabryk produkujących samochody wymusza podobne decyzje u ich dostawców, z których część działa w katowickiej strefie.

„Jeżeli nastąpi poważne zahamowanie produkcji, niewątpliwie może się zdarzyć, że pewne punkty naszych dużych inwestorów zagranicznych będą wygaszane. Ale musimy też pamiętać, że to nie są decyzje wewnętrzne, krajowe, ale korporacyjne, podejmowane w macierzystych krajach inwestorów” – powiedziała wiceprezes.

Należy też – jak wskazała – brać pod uwagę ryzyko, że chcąc ratować swoje gospodarki, już po kryzysie, zagraniczni inwestorzy będą koncentrować produkcję w swoich krajach i w planach inwestycyjnych nie będą uwzględniali Polski, skupiając się na pobudzaniu rozwoju u siebie. „Jesteśmy uzależnieni od decyzji podejmowanych w krajach macierzystych inwestorów, niezależnie od tego, jak dobrze im się prowadzi biznes w Polsce” – powiedziała prof. Barbara Piontek.

Powodem do zmartwienia – jak oceniła – może być także przyszła sytuacja działających w strefie małych i średnich firm. „Może nastąpić mniejsza skłonność do ryzyka, co potęguje potrzebę stworzenia dla nich swoistej poduszki bezpieczeństwa” – podkreśliła wiceprezes, wskazując w tym kontekście m.in. na działania wspierające firmy i pracowników, ogłoszone w ostatnich dniach przez rząd.

„Następstwa pandemii koronawirusa dotkną wszystkich. Zarówno przedsiębiorstwa, jak i instytucje, będą musiały przewartościować swoje priorytety - postawić sobie nowe, poprawnie zdefiniowane cele i odpowiedzieć sobie na pytanie, jak działać, by zabezpieczyć strategiczne bezpieczeństwo, a jednocześnie służyć rozwojowi, wzrostowi i ludziom” – podsumowała prof. Barbara Piontek.(PAP)


Źródło: http://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/news%2C81310%2Cprof-barbara-piontek-kryzys-zwiazany-z-koronawirusem-moze-przewartosciowac

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 11706
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: [TP] EPIDEMII BĘDZIE WIĘCEJ
« Odpowiedź #19 dnia: Marzec 25, 2020, 21:09 »
Nowy reżim pandemiczny
Edwin Bendyk 25.03.2020 środa [Polityka Blog]

Reżim epidemiczny zaostrza się, choć władza przekonuje że nie dzieje się nic takiego, co by nakazywało wprowadzenie stanu nadzwyczajnego. Poza tym, że stan taki de facto obowiązuje na mocy nie do końca jasnej legitymacji prawnej. To niebezpieczny moment – zarówno dla zdrowia obywateli, jak i systemu politycznego.

W aktualnej „Polityce” opisuję Wielkie Pandemie, które zmieniły trwale bieg świata. Pierwsza to Plaga Justyniańska, która zwieńczyła proces upadku Imperium Rzymskiego i otworzyła drogę do średniowiecza. Druga to Czarna Śmierć, która otworzyła drogę do nowoczesności i współczesnego kapitalizmu.

Obie plagi były związane z pandemią dżumy, trwały dziesiątki lat i pociągnęły za sobą śmierć nawet połowy populacji na dotkniętych zarazą obszarach. Pandemie były konsekwencją złożonego oddziaływania wielu czynników: od zmian klimatu przez strukturę gospodarki i związane z nią praktyki mobilności po procesy ekologiczne.


Trzecia wielka pandemia?

Odsyłam do tekstu, który kończę pytaniem o charakter obecnej pandemii. Czy będzie kolejną Wielką Plagą, która otworzy drogę do nowej cywilizacji? Koronawirus jest łagodniejszy od pałeczek Yersinia pestis, nie zabija z taką zawziętością, strukturalnie jednak oddziałuje na społeczeństwo w podobny sposób.

Odkrywamy, że nasze sposoby ochrony niewiele różnią się od średniowiecznych: izolacja i social distancing. Owszem, mamy testy i nadzieję na szczepionkę, znacznie lepszą wiedzę epidemiologiczną, ale społeczeństwo reaguje w podobny sposób. Cień zarazy jest okazją, jak pisałem, do realizowania interesów politycznych, a także gospodarczych. Model ten dawno już opisała Naomi Klein pod hasłem „disaster capitalism”.


Produkt i symptom cywilizacji

Pandemia koronawirusa jest zarówno produktem współczesnej cywilizacji żyjącej kosztem olbrzymiego długu wobec przyszłości i środowiska, jak i jej symptomem. Jak mówił Bill Gates, nadejście epidemii takiej skali było spodziewane, pytaniem nie było, „czy”, tylko „kiedy”.

Pytanie doczekało się odpowiedzi. A ta odpowiedź prowadzi do pytania o to, co dalej. Poprawna odpowiedź powinna polegać na naprawieniu wszystkich słabości, jakie ujawnił obecny kryzys, a które wynikają z dysfunkcji systemu społeczno-gospodarczego opartego, w uproszczeniu, na idei wzrostu bez ograniczeń finansowanego długiem.


Powrót do rzeczywistości

Odpowiedź powinna więc polegać na urealnieniu zasad funkcjonowania gospodarki jako podstawy materialnej reprodukcji współczesnych społeczeństw. Czas skończyć z gnozą neoklasycznej ekonomii, która nie uwzględnia termodynamicznych ograniczeń dla rozwoju, i uznać materialność rzeczywistości.

Czytam właśnie niezwykłą książkę André Gorza „Capitalism, Socialism, Ecology” zawierającą teksty publikowane przez francuskiego socjologa na przełomie lat 80. i 90. Myśmy wtedy myśleli, że porzucamy nienormalność realnego socjalizmu i wkraczamy do „normalnego” socjalizmu. Socjalista Gorz mierzy się z kolei z faktem upadku realnego socjalizmu jako ważną historyczną lekcją i jednocześnie widzi, że tego „normalnego” kapitalizmu także już nie ma.


Iluzja dematerializacji

Rewersem upadku realnego socjalizmu był koniec socjaldemokratycznego kapitalizmu, narodził neoliberalny potworek oparty na iluzji „tercjaryzacji”, czyli postindustrialnego przejścia z gospodarki opartej na produkcji materialnej do gospodarki usług.

Gorz pokazuje, dlaczego wiara, że to przejście postindustrialne jest skokiem do cywilizacji „trzeciej fali”, była złudzeniem, które musi doprowadzić do pęknięcia społeczeństwa na dwie części: malejącej grupy dysponentów kapitału i realnych dochodów oraz rosnącej klasy usługowej ulegającej systematycznej pauperyzacji i prekaryzacji.


Społeczeństwo prekariatu

Jego prognozy spełniły się z niezwykłą dokładnością. W Wielkiej Brytanii, kraju kapitalistycznej awangardy, 37 proc. pracowników deklaruje, że jest tak biedna, że będą musieli pracować w przypadku choroby (badanie realizowało Royal Society for Encouragement of Arts, Manufactures and Commerce w drugiej połowie marca), 16 proc. obawia się bezdomności.

Rząd brytyjski dla zapewnienia stałości usług zrenacjonalizował de facto kolej, której prywatyzacja za czasów rządów Margaret Thatcher i Johna Majora miała być koronnym argumentem za wyższością sektora prywatnego nad publicznym. Ten sam konserwatywny rząd przejmuje także odpowiedzialność za pensje pracowników.


Business as usual

André Gorz pokazywał trzy dekady temu, że taka wiązana sznurkami cywilizacja nie może trwać inaczej niż kosztem zawłaszczania przez logikę rynku i akumulacji kolejnych sfer życia. Jedyną odpowiedzią jest uspołecznienie jako zasada nadrzędna i wyższa nad zasadę akumulacji.

Pandemia koronawirusa pokazuje, że Gorz miał rację. Problem w tym, że mimo ostrzeżenia nie wyciągniemy właściwych wniosków z tej wirtualnej na razie dżumy, wykorzystując ją do konsolidacji interesów i interesików w przekonaniu, że kryzys kiedyś minie, szkoda więc zmarnować okazji.


Permanentny kryzys

Tak, szkoda zmarnować tej okazji, bo można by ją wykorzystać do budowy nowej cywilizacji pozbawionej przynajmniej części wad dotychczasowego systemu. Pisałem o tym przy okazji konieczności zdalnego nauczania, widząc w kryzysie szansę na zmianę myślenia o szkole.

Problem w tym, że nawet jeśli minie kryzys pandemiczny, nie minie wraz z nim strukturalny kryzys kapitalizmu trwający w formie jawnej od 2008 r., a w formie utajonej od lat 70. – po prostu cały okres neoliberalnej restrukturyzacji był okresem permanentnego kryzysu, którego koszty system eksternalizował, przerzucając – jak już pisałem – na przyszłość i środowisko.


Ostrzeżenia z przyszłości

Bagatelizowaliśmy kolejnych „posłańców z przyszłości”: raport „Granice wzrostu z 1972 r., prace ludzi takich jak Gorz, Georgescu-Roegen, Odum, a potem już konkretne wezwania „proroków” – papieża Franciszka czy Grety Thunberg. Nie podziałało, niczym więc w biblijnej opowieści nadszedł czas plag.

Nie ma co za nie obciążać sił wyższych, obecny kryzys to jak najbardziej dająca się racjonalnie wyjaśnić cena za zinstytucjonalizowaną głupotę i nieodpowiedzialność. I jednocześnie jest on testem na zdolność do autorefleksji. Nie tylko polski przykład pokazuje, że niestety cechą systemu jest, obok zinstytucjonalizowanej głupoty i nieodpowiedzialności, niezdolność do autorefleksji.


Wielka transformacja

Skoro tak, to znaczy, że czeka nas długi okres wymuszonych dostosowań. Antonio Guterres, sekretarz generalny ONZ, mówił podczas Szczytu Ekonomicznego w Davos, jeszcze przed rozlaniem się epidemii poza Chiny, mając głównie na myśli kryzys klimatyczny: „ludzkość wypowiedziała wojnę naturze, natura odpowiada w bardzo gwałtowny sposób”.

Źródło: https://antymatrix.blog.polityka.pl/2020/03/25/nowy-rezim-pandemiczny/

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 11706
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: [TP] EPIDEMII BĘDZIE WIĘCEJ
« Odpowiedź #20 dnia: Marzec 26, 2020, 02:31 »
Pandemia, potęga natury i państwo
Łukasz Fyderek Wczoraj, 25 marca (20:30) [RMF FM]

Pandemia koronawirusa COVID 19 jest wydarzeniem, które przebuduje porządek międzynarodowy i wpłynie na procesy globalizacji. Spodziewać się można, że jej długotrwałe efekty będą bardziej doniosłe, niż dwóch innych globalnych zakłóceń, które miały miejsce w XXI wieku: ataków z 11 września 2001 i kryzysu finansowego 2008 roku. I choć za wcześnie na prognozowanie, w jaki sposób zmieni się nasz świat, warto zwrócić uwagę na trzy czynniki które warunkować będą te zmiany: globalną współzależność, państwo narodowe i polityczne konsekwencje procesów zachodzących w naturze.

Pandemia i współzależności

Pandemia, jak uczy każdy słownik, to epidemia obejmująca swym zasięgiem bardzo duże obszary. Jednak zanim zaczęto odnosić to pojęcie do zdrowia publicznego, wywodzący się z greki rzeczownik oznaczający dosłownie cały (pan) lud (demos) miał jeszcze inne znaczenia. Najbardziej frapujące z nich to "idealny sojusz wszystkich narodów, żyjących w pokoju i wzajemnej zgodzie". To polityczne, zapomniane znaczenie pandemii, wyparte przez konwencję językową z naszego horyzontu myślowego, daje nam inną perspektywę oglądu spraw zwanych zwykle międzynarodowymi.

Pandemia, jak uczy każdy słownik, to epidemia obejmująca swym zasięgiem bardzo duże obszary. Jednak zanim zaczęto odnosić to pojęcie do zdrowia publicznego, wywodzący się z greki rzeczownik oznaczający dosłownie cały (pan) lud (demos) miał jeszcze inne znaczenia. Najbardziej frapujące z nich to "idealny sojusz wszystkich narodów, żyjących w pokoju i wzajemnej zgodzie". To polityczne, zapomniane znaczenie pandemii, wyparte przez konwencję językową z naszego horyzontu myślowego, daje nam inną perspektywę oglądu spraw zwanych zwykle międzynarodowymi.

Niepokój, który budzi w nas pandemiczne rozprzestrzenianie się koronawirusa nowego typu, nie powinien nam przesłaniać innych procesów, które stały się "pandemiczne" w ostatnich dekadach. Rozprzestrzenianie się technologii, informacji oraz niemal nieograniczony przepływ kapitału, towarów i ludzi spowodowały sytuację, którą przed laty Nye i Keohane określili mianem systemu złożonej współzależności. Wzrost współzależności pomiędzy społeczeństwami doprowadził do bezprecedensowego w dziejach rozkwitu dobrobytu i pokoju. W ostatnich dekadach niemal nie toczyły się wojny międzypaństwowe, a poziom życia poprawiał się w szybkim tempie: w 2016 roku toczyły się jedynie dwie wojny klasyczne i 39 wojen domowych, zazwyczaj o niskiej intensywności, w których łącznie zginęło mniej ludzi niż w wypadkach na drogach Europy. Średnia długość życia dla świata wzrosła w ciągu ostatnich siedemdziesięciu lat z 48 do 70 lat, podczas gdy współczynnik umieralności niemowląt spadł w tym okresie ze 150 do 20 na 1000 urodzeń. I choć dobrobyt i pokój nie rozkładały się równo, o czym przekonać można się spoglądając na Afganistan, Syrię czy Jemen, to jednak jako ludy tej planety żyliśmy i nadal żyjemy w czasach bliskich drugiemu znaczeniu pandemii - powszechnej zgody politycznej i prosperity ludów.

Skoro wysoka współzależność jest czynnikiem sprzyjającym pokojowej koegzystencji, nie sposób nie zadać pytania, jak obecne osłabienie wpłynie na pokój międzynarodowy. Nie wiemy jeszcze, na ile poważne będzie zerwanie ciągłości wymiany gospodarczej i kulturowej. Niektórzy, nauczeni doświadczeniami poprzednich dekad, skłonni są twierdzić, że załamaniom gospodarczym i osłabieniu współzależności między państwami towarzyszyć będzie rywalizacja o rzadkie zasoby i powrót wojen międzypaństwowych jako normalnego sposobu rozwiązywania sporów. Przedłużająca się pandemia sprawić może, że nastąpią wielkie przewartościowania, na skalę jaką przyniosła I wojna światowa i Wielka Recesja lat dwudziestych, kończące epokę "pierwszej globalizacji" przełomu XIX i XX wieków.

Bardziej prawdopodobne jednak wydają się scenariusze, w których współzależność zostanie raczej przemodelowana niż ograniczona. Ograniczenie przepływu ludzi i towarów nie wpłynie na zmniejszenie skali wymiany informacji. Kryzys wykaże, jak istotne w zglobalizowanym świecie są sprawne organizacje międzynarodowe, zdolne dzięki swoim zasobom i transparentnym procedurom skuteczniej reagować na zagrożenia - od epidemiologicznych, przez środowiskowe po gospodarcze i finansowe. Jednym z takich zagrożeń dla równowagi finansowej w nadchodzącym kryzysie będzie z pewnością kwestia ucieczki kapitału do rajów podatkowych. Innym, przywrócenie zerwanych łańcuchów dostaw. Kolejnym - organicznie ocieplania klimatu. Wyzwania te mają charakter pan-demiczny, w tym sensie, że dotyczą wszystkich ludów tej planety. Odpowiedź na nie, aby była skuteczna, będzie wymagała wielostronnych ustaleń, intensywnej dyplomacji multilateralnej i wzmacniania organizacji międzynarodowych. Koronawirus przekonuje nas  naocznie, że problemy tej planety są zbyt duże, by mogły być rozwiązywane przez pojedynczych aktorów.

Ta konstatacja prowadzi nas do pytania o rolę państwa. Jedną z cech globalizacji w postaci, jaką znamy z ostatnich trzech dekad, było ograniczanie jego roli. Zakończenie Zimnej wojny rozpoczęło okres niemal nieprzerwanego wzrostu przepływów dóbr, kapitału i ludności ponad granicami państw. Wzrost potęgi gospodarczej wielkiego kapitału sprawił, że państwo, będące jeszcze do końca XX wieku ramą instytucjonalną społeczeństw i kluczowym punktem odniesienia dla obywateli, stopniowo traciło na znaczeniu. Korporacje znacznie skuteczniej od państw i rządzących nimi elit były w stanie zawładnąć wyobraźnią rzesz ludzi, którzy niepostrzeżenie przekształcali się z obywateli w konsumentów. W dobie cudów kreatywności i wydajności w zakresie wymyślania i zaspokajania potrzeb ludzkich przez firmy, państwo - terytorialna organizacja dysponująca legalnie przymusem - wydawało się archaiczną skamieliną.


Państwo silne, czyli jakie?

Jednak ostatnie dni wykazały, że powyższe kategorie myślenia straciły na znaczeniu. Takoż spory, jakie wiedliśmy do niedawna: Problemy różnic w tempie bogacenia się zeszły na plan dalszy, podobnie jak kwestie tożsamości poszczególnych grup społecznych i sposobów układania sobie przez nie relacji. Od kilkunastu dni punktem odniesienia dla myślenia politycznego ludu i elit nie jest już współczynnik PKB, a raczej wskaźnik śmiertelności populacji. W mediach wykresy giełdowe zostały zastąpione wykresami umieralności z powodu COVID-19. Wybuch pandemii postawił ponownie państwo w centrum polityki. Od sprawności państwa zależy, jak w danym społeczeństwie będzie przebiegać rozwój zachorowań, jak wiele osób ulegnie zarażeniu i jak wiele z nich umrze. Poszczególne państwa, realizując strategię "społecznego dystansowania" nałożyły na swoich obywateli ograniczenia wolności, które nie byłyby do pomyślenia jeszcze kilka tygodni temu. W większości państw europejskich decydenci poświęcili też na ołtarzu zdrowia publicznego perspektywy rozwoju gospodarczego, przedkładając życie zagrożonej mniejszości obywateli nad dobrobyt ogółu.

Pandemia przywraca znaczenie silnemu państwu. Jednak, jak wskazuje Michaell Mann, państwo może być silne na dwa sposoby - siłą despotyczną lub siłą infrastrukturalną. Siła despotyczna to władza aparatu państwowego nad społeczeństwem, natomiast siła infrastrukturalna to władza, jaką państwo dysponuje działając poprzez społeczeństwo. Zwalczanie epidemii stało się w testem, obnażającym sprawność i siłę poszczególnych państw. Chiny wychodzą z epidemii z reputacją państwa autorytarnego dysponującego zarówno wysoką siłą despotyczną, ale też infrastrukturalną. Kraj jest jednak oskarżany o tuszowanie rozwoju epidemii we wczesnych jej stadiach - typowa cecha nietransparentnych systemów opierających się na sile despotycznej. Demokratyczne państwa azjatyckie: Korea, Japonia i Tajwan skutecznie walczą z epidemią wykorzystując swoją potęgę infrastrukturalną, płynącą z współdziałania administracji i społeczeństwa obywatelskiego. Epidemia obnaża też niemal kompletną zapaść funkcji infrastrukturalnej Islamskiej Republiki Iranu - państwa dysponującego przecież znaczną siłą despotyczną.

Bezradność wobec koronawiursa pokazuje erozję siły infrastrukturalnej państw. Niestety, przykład Włoch i - w coraz większym stopniu - USA wskazuje, że dotyczy to jednak nie tylko reżimów autorytarnych. Elity państw demokratycznych zdominowane przez populistycznych, narcystycznych liderów ostatnimi laty zaniedbywały rozwój systemów zdrowotnych i innych elementów państwowej infrastruktury krytycznej.  Politycy zdobywali ostatnio władzę skutecznie walcząc o uwagę widza/internauty poprzez dostarczanie wyrazistych wypowiedzi, stanowiących rozrywkę dla mas. W dobie polityki czasu sytości, pokoju i dobrobytu, polityki - widowiska, biegłość w technikach marketingu politycznego była znacznie ważniejsza dla zdobycia i utrzymania władzy niż sprawne rządzenie, czy to państwem, czy partią polityczną. Sytuacja ulega zmianie w dobie kryzysu kiedy to kluczowe okazują się niepopulistyczne postawy i wartości: umiarkowanie, właściwy osąd, oparty na podstawach najlepszej dostępnej wiedzy a także zdolność do harmonijnego współistnienia pomimo różnic.


Natura - zapomniany czynnik polityczny

Pandemia koronawirusa sprawia, że sukces w zmaganiach z siłami natury, będzie odróżniał społeczeństwa wygrane od przegranych w kolejnych latach. Może nam się to wydać osobliwe, zważywszy, że wiek XX nauczył nas, że to raczej swoiście ludzka chęć dominacji jednych grup nad innymi przysparzać może bezbrzeżnych cierpień, a nawet zagrozić egzystencji całych narodów. Trzeba jednak dostrzec, że w szerszej perspektywie historycznej nasi przodkowie zmagali się w co najmniej równym stopniu z siłami natury jak i z przeciwnikami politycznymi: Epidemia z 430 r. p.n.e. była jedną z głównych przyczyn złamania potęgi Aten i porażki w wojnie peloponeskiej ze Spartą. Od czasu starożytności aż do I wojny światowej w trakcie wojen więcej żołnierzy ginęło z powodów medycznych niż wskutek działań nieprzyjaciela. Natomiast opanowanie epidemii cholery przez jednego z prekursorów zdrowia publicznego, Johna Snowa stworzyło w początkach XIX wieku warunki, w których Wielka Brytania mogła zbudować potęgę przemysłową i rozwinąć swoje imperium.

Współcześnie o tym, które społeczeństwa wyjdą obronną ręką z pandemii, zadecydują dwa czynniki. Pierwszym będzie wspominana już siła i sprawność państwa. Państwa silnego infrastrukturalnie, a więc działającego poprzez swoich obywateli. Zdolnego do sprawnego reagowania, stymulowania aktywności naukowej  w zakresie prac nad szczepionkami i lekarstwami, mobilizowania przemysłu, organizowania opieki zdrowotnej czy wspierania przedsiębiorców. Także państwa skutecznie współzależnego, dostrzegającego, że pomyślność obywateli jest zależna od szeregu czynników znajdujących się poza jego granicami i mającego zdolność współkształtować politykę międzynarodową. Otwarte pozostaje pytanie, czy w tych warunkach znaczenie będzie miała także siła despotyczna państwa.

Dodajmy jednak, że jest jeszcze czynnik drugi - łut szczęścia, zdeterminowany układem piętnastu genów zakodowanych w RNA wirusa SARS-CoV-2. Od informacji tam zawartych zależy, w jakich warunkach środowiskowych wirus będzie rozwijał się szybciej i które jednostki i społeczności zostaną przezeń bardziej dotknięte. Dostrzec w tym można ironię, że koronawirus, jedna z najprostszych cząstek organicznych, niezaliczana nawet do organizmów żywych, wpływa dziś na losy miliardów dumnych przedstawicieli Homo Sapiens. Nasz gatunek dopasowując się do warunków życia na tej planecie, wykształcił złożone instytucje społeczne, w rodzaju państw i organizacji międzynarodowych. Wirus testuje skuteczność tych naszych mechanizmów dostosowawczych, uzmysławiając nam, że zarówno my, jak i SARS-CoV-2 jesteśmy elementami tego samego ekosystemu. Ekosystemu, w którym - wedle naszej najlepszej wiedzy - przetrwają najlepiej dostosowani.


Źródło: https://www.rmf24.pl/tylko-w-rmf24/lukasz-fyderek/blogi/news-pandemia-potega-natury-i-panstwo,nId,4402331

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 11706
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: [TP] EPIDEMII BĘDZIE WIĘCEJ
« Odpowiedź #21 dnia: Marzec 30, 2020, 15:25 »
I Spent a Year in Space, and I Have Tips on Isolation to Share
Take it from someone who couldn’t: Go outside.
By Scott Kelly March 21, 2020 [NYT]


Scott Kelly inside a Soyuz simulator at the Gagarin Cosmonaut Training Center in Star City, Russia, in preparation for travel to the International Space Station.Credit...Bill Ingalls/NASA

Being stuck at home can be challenging. When I lived on the International Space Station for nearly a year, it wasn’t easy. When I went to sleep, I was at work. When I woke up, I was still at work. Flying in space is probably the only job you absolutely cannot quit.

But I learned some things during my time up there that I’d like to share — because they are about to come in handy again, as we all confine ourselves at home to help stop the spread of the coronavirus. Here are a few tips on living in isolation, from someone who has been there.


Follow a schedule

On the space station, my time was scheduled tightly, from the moment I woke up to when I went to sleep. Sometimes this involved a spacewalk that could last up to eight hours; other times, it involved a five-minute task, like checking on the experimental flowers I was growing in space. You will find maintaining a plan will help you and your family adjust to a different work and home life environment. When I returned to Earth, I missed the structure it provided and found it hard to live without.

But pace yourself

When you are living and working in the same place for days on end, work can have a way of taking over everything if you let it. Living in space, I deliberately paced myself because I knew I was in it for the long haul — just like we all are today. Take time for fun activities: I met up with crewmates for movie nights, complete with snacks, and binge-watched all of “Game of Thrones” — twice.

And don’t forget to include in your schedule a consistent bedtime. NASA scientists closely study astronauts’ sleep when we are in space, and they have found that quality of sleep relates to cognition, mood, and interpersonal relations — all essential to getting through a mission in space or a quarantine at home.


Go outside

One of the things I missed most while living in space was being able to go outside and experience nature. After being confined to a small space for months, I actually started to crave nature — the color green, the smell of fresh dirt, and the feel of warm sun on my face. That flower experiment became more important to me than I could have ever imagined. My colleagues liked to play a recording of Earth sounds, like birds and rustling trees, and even mosquitoes, over and over. It brought me back to earth. (Although occasionally I found myself swatting my ears at the mosquitoes. )

For an astronaut, going outside is a dangerous undertaking that requires days of preparation, so I appreciate that in our current predicament, I can step outside any time I want for a walk or a hike — no spacesuit needed. Research has shown that spending time in nature is beneficial for our mental and physical health, as is exercise. You don’t need to work out two and a half hours a day, as astronauts on the space station do, but getting moving once a day should be part of your quarantine schedule (just stay at least six feet away from others).


You need a hobby

When you are confined in a small space you need an outlet that isn’t work or maintaining your environment.

Some people are surprised to learn I brought books with me to space. The quiet and absorption you can find in a physical book — one that doesn’t ping you with notifications or tempt you to open a new tab — is priceless. Many small bookstores are currently offering curbside pickup or home delivery service, which means you can support a local business while also cultivating some much-needed unplugged time.

You can also practice an instrument (I just bought a digital guitar trainer online), try a craft, or make some art. Astronauts take time for all of these while in space. (Remember Canadian astronaut Chris Hadfield’s famous cover of David Bowie’s Space Oddity?)


Keep a journal

NASA has been studying the effects of isolation on humans for decades, and one surprising finding they have made is the value of keeping a journal. Throughout my yearlong mission, I took the time to write about my experiences almost every day. If you find yourself just chronicling the days’ events (which, under the circumstances, might get repetitive) instead try describing what you are experiencing through your five senses or write about memories. Even if you don’t wind up writing a book based on your journal like I did, writing about your days will help put your experiences in perspective and let you look back later on what this unique time in history has meant.

Take time to connect

Even with all the responsibilities of serving as commander of a space station, I never missed the chance to have a videoconference with family and friends. Scientists have found that isolation is damaging not only to our mental health, but to our physical health as well, especially our immune systems. Technology makes it easier than ever to keep in touch, so it’s worth making time to connect with someone every day — it might actually help you fight off viruses.

Listen to experts

I’ve found that most problems aren’t rocket science, but when they are rocket science, you should ask a rocket scientist. Living in space taught me a lot about the importance of trusting the advice of people who knew more than I did about their subjects, whether it was science, engineering, medicine, or the design of the incredibly complex space station that was keeping me alive.

Especially in a challenging moment like the one we are living through now, we have to seek out knowledge from those who know the most about it and listen to them. Social media and other poorly vetted sources can be transmitters of misinformation just as handshakes transmit viruses, so we have to make a point of seeking out reputable sources of facts, like the World Health Organization and the Johns Hopkins Coronavirus Resource Center.


We are all connected

Seen from space, the Earth has no borders. The spread of the coronavirus is showing us that what we share is much more powerful than what keeps us apart, for better or for worse. All people are inescapably interconnected, and the more we can come together to solve our problems, the better off we will all be.

One of the side effects of seeing Earth from the perspective of space, at least for me, is feeling more compassion for others. As helpless as we may feel stuck inside our homes, there are always things we can do — I’ve seen people reading to children via videoconference, donating their time and dollars to charities online, and running errands for elderly or immuno-compromised neighbors. The benefits for the volunteer are just as great as for those helped.

I’ve seen humans work together to prevail over some of the toughest challenges imaginable, and I know we can prevail over this one if we all do our part and work together as a team.

Oh, and wash your hands — often.


Scott Kelly is a retired NASA astronaut who spent nearly a year on the International Space Station.

Source: https://www.nytimes.com/2020/03/21/opinion/scott-kelly-coronavirus-isolation.html

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 11706
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: [TP] EPIDEMII BĘDZIE WIĘCEJ
« Odpowiedź #22 dnia: Marzec 30, 2020, 20:47 »
Thomas Piketty: Confronting Our Long History of Massive Inequality (1)

We talked to the French economist about his new book Capital and Ideology, his thoughts on COVID-19, and more.
By Daniel Steinmetz-Jenkins MARCH 26, 2020 ]thenation.com]


French economist Thomas Piketty poses during a photo session in Paris on September 10, 2019. (Photo by Joel Saget / AFP / via Getty Images / Courtesy of Harvard University Press)

Thomas Piketty’s voluminous 2013 book, Capital in the Twenty-First Century, created a rare academic frenzy in this country and beyond. It did so by playing a major role in offering a specific explanation for growing inequality, supported by an incredible amount of historical and statistical evidence going back to the 18th century in France, the United States, Britain, and Germany. The rate of return on inherited wealth in an economy, he argued, will always grow faster than the income one earns through compensated labor. Increasing inequality is thus part of the very nature of capitalism, Piketty observed, and can only be checked through various kinds of state intervention. Critics of Piketty’s book abound in all parts of the political spectrum, but it cannot be denied that Capital in the Twenty-First Century symbolized an emerging ethos in the wake of the 2008 financial crisis.

Seven years later, Piketty has returned with an even bigger and more ambitious book: Capital and Ideology. He sees this book as a follow-up to Capital in the Twenty-First Century but advances his findings in two ways: First, the previous book’s claim that inequality tends to rise when the average rate of return on capital exceeds the economy’s growth rate gave the impression that there was a kind of law-like necessity to capital, an impression that little can be done to change the institutions that produce inequality aside from taxing them. Instead, the new book boldly proclaims that inequality is ultimately rooted in ideology. “Every human society must justify its inequalities; unless reasons for them are found, the whole political and social edifice stands in danger of collapse.” Societies justify inequalities, he argues, through “the realm of ideas” or what he describes as “the political-ideological sphere,” which “is truly autonomous.” Such a claim is sure to be debated. But the reason Piketty defends it is clear: to show that inequality is not natural and that it can be confronted and reshaped through sociopolitical mobilization.

And second, Piketty moves beyond the narrow geographical focus of Capital in the Twenty-First Century, to offer a global history of how different political systems have justified inequality, and how these systems have been transformed over time. These inequality regimes, as Piketty describes them, include: ternary societies—composed of clergy, nobility, and common people—like the feudal system in pre-modern Europe or the Indian caste system; 19th and early 20th century ownership societies, like the bourgeois property-rights systems in France and Britain; 20th-century social democracies, which emerged in Europe after World War II; and what he describes as the “hypercapitalism” of the postcommunist world order.

By focusing on the transformation of the underlying ideologies of these inequality regimes, Piketty shows that “sociopolitical mobilizations can reshape the organization of societies and inequality structures much faster than what most contemporary observers tend to imagine.” It is in this spirit that Piketty offers his own policy proposals, such as power sharing in firms, a progressive wealth tax, a temporary ownership plan (the idea that the wealthiest private owners must return part of what they own to the community every year to facilitate the circulation of wealth), and various solutions for making Western societies more democratic.

Piketty spoke with The Nation about how his new book differs from the first, his thoughts about ideology, his progressive policy suggestions for curbing inequality, and COVID-19.


                                                                                      —Daniel Steinmetz-Jenkins

Daniel Steinmetz-Jenkins: The blockbuster success of Capital in the Twenty-First Century clearly caught you off guard. Now, six years later, you have written Capital and Ideology, which is nearly twice the length and unusually ambitious in its attempt to provide a long ranging historical explanation for modern inequality on a global scale. Do you feel a certain pressure to make this book live up to the expectations set by the previous work?

Thomas Piketty: I believe this book is much richer and much more interesting than the previous one. Capital in the Twenty-First Century has many limitations. In particular, it is far too Western-centered. In addition, it tends to treat ideology and political attitudes toward equality and inequality as a kind of “black box.” In Capital and Ideology, I try to address these two limitations by taking a more global perspective on the evolution of inequality structures—in India, Brazil, South Africa, China, Russia, etc.—and devoting substantial attention to colonial societies and the modern legacies of slavery and colonialism. I also focus my attention on the transformation of the ideology of equality and inequality, that is, at the history of the different systems of justification of inequality. By looking at a broader range of historical experiences and trajectories, a strong conclusion emerges: the determinants of inequality are primarily political and ideological, rather than merely economic, technological, or cultural. Throughout history, I find, sociopolitical mobilizations can reshape the organization of societies and inequality structures much faster than what most contemporary observers tend to imagine. In particular, elites often tend to naturalize inequality, i.e., to present the currently existing structure and level of inequality as “natural” and permanent. But this is not at all what we observe in history.

DSJ: In Capital in the Twentieth Century you argued that there are “Fundamental Laws of Capitalism,” and in particular claimed that inequality tends to rise when the average rate of return on capital exceeds the economy’s growth rate. By imputing a kind of law-like necessity to capital you gave the impression to some that there is little that can be done to change the institutions that produce inequality aside from taxing them. But the new book, it seems to me, tries to resist such a reading by insisting that “inequality is neither economic nor technological; it is ideological and political.” What do you mean by this?

TP: In my previous book, I indeed stressed the role played by the rate of return on capital, but I did not intend to take a deterministic approach to this. In particular, I emphasized the fact that the rate of return obtained by large wealth portfolios in global financial markets has been far greater than the world economy growth’s rate in recent decades, and the need for policy actions—including progressive wealth taxes—in order to curb these inequality trends. This theme also plays a role in my new book, and indeed top billionaire wealth has kept increasing at a very high rate over the past ten years, which probably contributes to explaining why democratic candidates like Bernie Sanders and Elizabeth Warren now advocate sharply progressive wealth taxes, which was not the case a couple of years ago.

I now take a much broader look at how the ideological transformations of the legal, fiscal, and educational systems have defined and redefined inequality regimes across space and time. Take the case of Sweden. Today, many people look at Sweden as intrinsically egalitarian and sometime attribute this to some kind of permanent Swedish “culture.” But that’s not so: Until the beginning of the 20th century, Sweden was a highly unequal country, and in many ways much more unequal than other European societies, particularly in its way of organizing the political domination of the nobility and the property owners over the rest of society. Between 1865 and 1911, the Swedish constitution applies a very imaginative system, whereby only the top 20% property owners can vote. Members of this group have between one and one hundred votes, depending on the amount of their property and taxes. In municipal elections, there was no upper limit (and corporations have the right to vote), so that in several dozen Swedish municipalities more than 50 percent of the votes were held by a single vote. Following an intense (but relatively peaceful) mobilization by trade unions and the Swedish social-democratic party (SAP), things changed at a speed that nobody could have imagined at the time. Universal suffrage was imposed, the SAP took power in 1932, and Sweden’s administrative and state capacity was put to the service of a completely different political project. The careful registration of property and income was used to make people pay progressive taxes in order to finance education and health for all (rather than to distribute voting rights in relation to wealth). Throughout my book, whether I talk about Sweden, India, the US, France or China, I try to show that the level of equality or inequality is shaped by sociopolitical mobilization and ideological changes, rather than by permanent and deterministic factors.


DSJ: The global scale of your book can be daunting for the reader. A case in point is your analysis of different ideological regimes of the 19th century, such as bourgeois “ownership societies” in France and Britain, “slave societies” in the United States and Brazil, and “colonial societies,” such as India and the countries of Africa. All these regimes, you show, provided different justifications for inequality, and yet there does seem to be a common thread that holds the various types of regimes together, namely that they are beholden to what you describe as the ideology of proprietarianism. Can you elaborate on this ideology?

TP: In premodern societies, inequality regimes were structured around trifunctional ideologies. The nobility and the clergy were property-owning classes, but at the same time they were endowed with specific privileges and missions (law and order for the nobility, spiritual guidance and education for the clergy). Following the French and US revolutions, a new ideal emerged: everybody should have the same formal legal rights, and in particular the right to hold property. In practice, however, effective access to property was largely restricted to a very small part of the population. Throughout the 19th century and pretty much until World War I, the concentration of wealth and economic power remained extremely high. The global accumulation of assets reached unprecedented levels in the context of Atlantic slavery and post-slavery colonial societies.

Things could have turned out differently. At the end of the 18th century, a number of thinkers—for example, Thomas Paine and the Marquis de Condorcet—did propose to put in place ambitious systems of progressive income and inheritance taxation in order to finance access to education and property (e.g., via a universal capital endowment in the case of Paine) and to abolish slavery with no financial compensation to slaveowners (or even with a compensation to former slaves in the case of Condorcet). Unfortunately, the balance of power between groups, which is always at the same time material and ideological, did not allow this trajectory to be taken.

During the 19th century and until 1914, the dominant discourse largely relies on the sacralization of property: progressive taxation is impeached (in accordance with the view that the opening of the Pandora’s box of property rights will eventually destabilize the whole social order, an argument we still find in Hayek’s writings in the 1980s), and slaveowners are to be fully compensated for their loss of property (under the same argument: if you expropriate a slaveowner with no compensation, what will you do with someone who rebalanced his portfolio and sold his slaves a few years ago?). This is how “liberal” intellectuals like Tocqueville defend the absolute moral necessity of a full financial compensation to slaveowners. This is also how Haiti ended up repaying an enormous public debt to the former French slaveowners over more than a century, between 1825 and 1950.

Things finally changed over the course of the 20th century. The rights of property owners were counterbalanced with the rights of workers, consumers, and local governments; the concentration of income and property was curbed by steeply progressive taxation; and a more equal access to education and health was developed. This led to a sustained decline in inequality, a rise in mobility, and an increase in economic prosperity and growth. We now know (or should know) that the key to prosperity is education and (relative) equality, rather than the sacralization of inequality and property. But it took major shocks for these new solutions to be experimented with, and unfortunately human societies sometimes have short memories.

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 11706
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: [TP] EPIDEMII BĘDZIE WIĘCEJ
« Odpowiedź #23 dnia: Marzec 30, 2020, 20:47 »
Thomas Piketty: Confronting Our Long History of Massive Inequality (2)

DSJ: Let’s turn to the present political moment, one that given Donald Trump’s presidency, Brexit, and the global turn to nationalism, is typically described as being a populist reaction to the undoing of the social-democratic regime by neoliberalism. You don’t like the term “populism.” Why is that?

TP: The problem is that the term “populism” is used to refer to completely different things. Some people would like to use it to refer to both Trump and Sanders in the US, or to Bolsonaro and Lula in Brazil, or to Le Pen and Mélenchon in France. Very often, it is used as a convenient rhetorical device by people who claim to be in the center (but in practice are often extremist neoliberals!) who wish to disqualify anyone who disagrees with them and who manages to attract lower-class socioeconomic voters a bit more than they do (which is not setting the bar very high). When I talk about Trump and Sanders, Bolsonaro and Lula, Le Pen and Mélenchon, I prefer to talk about nationalism vs. socialism. Of course, there are enormous variations within these two ideological families, just as there are within the liberal and neoliberal ideologies (by the way, I prefer to refer to a “neoproprietarian” ideology rather than to “neoliberalism,” so as to stress the key role of property relations and to avoid the ambiguities associated with the idea of liberalism). The purpose of my historical inquiry is to try to give more precise content to these ideas and to analyze how they evolve over time and around us. But the point is that “nationalism” and “socialism” appear to be more useful terms than that of “populism.”

DSJ: You suggest in the book that the left around the globe has now become dominated by what you describe as the emergence of a Brahmin educational elite that defends cultural diversity. Its main rival, you state, has been a commercially minded merchant right that defends the free market. Having experienced neither the elite education of the Brahmin left nor the prosperity of the merchant right, those excluded, you argue, now turn to nativist parties. To what extent do you think the Brahmin left and the merchant right might form a coalition or even a party to confront the new nationalist movements?

TP: The Brahmin left may not offer much in terms of redistribution and social policies, but this is still better than the merchant right, especially given that the latter has become more and more xenophobic over time (as exemplified by Trump). The possibility of a coalition between the most affluent and the most internationalist segments of the Brahmin left and the merchant right corresponds to the strategy followed by Macron in France. The problem is that this coalition of the elites has very limited appeal for lower-class and lower-middle-class voters and may finally lose the battle against the social-nativist coalition.

Le Pen might still be far from winning a national election in France, but it is not entirely impossible that her party could take control of a couple of regions in the regional elections of 2021. In the longer run, the Macron coalition of the Brahmin left and the merchant right opens the way for a sort of French Salvini—the recent former deputy prime minister and interior minister of Italy. The general problem that we are facing is the following: If we do not open up new perspectives in terms of social progress and economic justice, and if the “neoliberal centrists” keep pretending that there is only one possible economic policy (basically to the benefit of the most affluent), then we run the risk that the political discussion is going to be more and more about identity, which will provide a winning ground for the nationalists and the nativists.


DSJ: You have a lot of ideas for how to overcome the growing appeal of nativism, such as sharing power in firms, a progressive wealth tax, a temporary ownership plan—the idea that the wealthiest private owners must return part of what they own to the community every year to facilitate the circulation of wealth—and making the EU more democratic. What, though, is the place of grassroots politics and social movements in your vision of social change, both past and future?

TP: Real change always has to come from grassroots politics and social movements. All I am doing in this book is attempting to put into a broad historical and comparative perspective a number of evolutions that have already started to happen. The progressive wealth tax is now being proposed by a number of Democratic candidates in the US, and the German Social-Democrats also propose to reintroduce it. Things were very different just five or ten years ago. Ideas about co-management and increasing workers’ rights on corporate boards are now being discussed in Britain, France, and in the US, while historically they have been limited to countries like Germany and Sweden. With citizens from all across Europe, we have also developed a manifesto to transform European institutions in a social-federalist direction. All across the world, we see social movements demanding more economic justice, and we also see the need to rethink the organization of economic globalization in order to address social and environmental changes.

Of course, it is always possible to go further and faster. In my book, I propose the concepts of participatory socialism and social-federalism to describe these transformations and to offer a perspective on them. Participatory socialism rests on two main pillars: educational justice and the permanent circulation of property. Educational justice must be effective and verifiable, which is not at all the case today: in many countries, including France, socially disadvantaged children actually receive smaller educational investments than socially advantaged kids do. The permanent circulation of property requires the “inheritance for all” scheme (so as to rebalance bargaining power in society), more voting rights for workers, and a limitation of the concentration of voting rights for single shareholders in large companies. The basic idea of “social-federalism” is that socioeconomic relations between countries should be subject to binding objectives regarding social, fiscal, and environmental justice. In other words, you cannot have free capital flows and free exchange of goods and services if you do not have a common and verifiable system of social objectives (a minimum wage, labor rights, etc.), fiscal justice (minimal common taxation of the largest transnational economic actors), and environmental protection (such as verifiable targets of carbon emissions).

It will take time, but I think that in the long run we’ll be moving in this sort of direction. For a simple reason: the nationalist and nativist road map that we see today with Trump, Johnson, Le Pen, or Modi might be easier to follow in order to gain immediate popularity; but in the long run. it will not solve the social and environmental problems that we need to solve, and that are not going to go away.


DSJ: COVID-19 has caught the world off guard, and the coming economic consequences of the pandemic appears to be a global crisis the scale of which is difficult to predict. What must be done to adequately address the situation, and to what extent is the ability of political and economic actors limited by the institutional arrangements that have exacerbated growing inequality in recent years?

TP: Times of crisis are times when existing conceptions about the economy are being challenged and when new political-ideological trajectories can arise. COVID-19 illustrates the fact that public authorities can choose to regulate economic forces if they so wish. The question is whether we’ll be able to act strongly in order to address global warming or rising inequality. Together with the 2008-2012 bank bailout and money creation, the 2020 health crisis will challenge long-standing discourses about laissez-faire and will feed social demand for other intervention. For now, however, the only issue is survival: we need to do everything we can to avoid a dreadful rise in the number of casualties.

Source: https://www.thenation.com/article/culture/thomas-piketty-interview-inequality-book-covid/

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 11706
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: [TP] EPIDEMII BĘDZIE WIĘCEJ
« Odpowiedź #24 dnia: Kwiecień 01, 2020, 08:39 »
Chińska kwarantanna pod okiem satelitów. Inne oblicze zdrowotnego kryzysu [ANALIZA]
24 marca 2020, 16:14 Marcin Kamassa [S24]


Zobrazowanie ukazujące nagromadzenie dwutlenku azotu w atmosferze nad Chinami - na krótko przed wprowadzeniem blokady państwowej w obliczu epidemii choroby koronawirusowej COVID-19. Ilustracja: ESA/Copernicus [esa.int]

Bieżący monitoring ziemskiej atmosfery i przemysłowej emisji zanieczyszczeń, jaki stał się możliwy dzięki systemom podglądu satelitarnego, dostarczył na przestrzeni ostatnich miesięcy zaskakującej wiedzy o skutkach światowego kryzysu epidemiologicznego i jego wpływie na gospodarki państw. Największą uwagę skupiono w naturalny sposób na tych szczególnie dotkniętych rozprzestrzenianiem się koronawirusa SARS-CoV-2: Chinach i Włoszech. Bacznej analizie poddano zwłaszcza sytuację w Państwie Środka, gdzie wytyczono pierwszy front światowej walki z patogenem – sygnalizując już od pewnego czasu wygaszanie ognisk epidemii w rezultacie wprowadzonej tam ścisłej kwarantanny.

Rozpoczęta na początku 2020 roku w Chinach batalia o zatrzymanie epidemii wirusa SARS-CoV-2 szybko dała o sobie znać na zobrazowaniach satelitarnych – tych przedstawiających bieżący stan atmosfery Ziemi. Wśród licznych satelitów, które swoje orbitalne obiektywy miały skierowane w stronę Chin były systemy obserwacyjne amerykańskiej agencji NASA (Orbiting Carbon Observatory-2 oraz Aura CH-1), japońskiej JAXA (GCOM-C1, czyli Global Change Observation Mission-Climate "Shikisai"), a także Unii Europejskiej-ESA. Szczególną użyteczność na tym polu potwierdził satelita Sentinel 5P, będący składnikiem unijnego systemu obrazowania Ziemi, Copernicus.

Z poziomu orbity okołoziemskiej dały się z powodzeniem obserwować pośrednie konsekwencje wybuchu epidemii – skutki nie tyle samego zagrożenia, co podejmowanego względem niego przeciwdziałania, zamanifestowanego wprowadzoną 23 stycznia ścisłą blokadą epicentrum zarazy w aglomeracji i okolicach miasta Wuhan w prowincji Hubei. Poskutkowało to niemal całkowitym wstrzymaniem tamtejszej produkcji przemysłowej – i tak już wyraźnie hamującej w miarę rosnącego zagrożenia epidemią. W kolejnych dniach wykluczenie to objęło też inne pobliskie ośrodki miejskie, z podobnymi lub ograniczonymi restrykcjami.

Radykalne ograniczenie aktywności sektora przemysłowego, a także migracji w dotkniętych kwarantanną regionach (w szczytowym momencie jej zasięg objął populację ponad 59 mln osób) poskutkowało drastyczną redukcją emisji zanieczyszczeń atmosferycznych. Najbardziej rozległą analizę zmian ich sygnatury nad Chinami przedstawiła Europejska Agencja Kosmiczna w porozumieniu z ośrodkami NASA (zespoły naukowe programów Aura oraz SPoRT, czyli Short-term Prediction Research and Transition Center). Dane do tych badań dostarczył satelita Sentinel 5P, prowadząc regularne obserwacje na przestrzeni trzech kolejnych miesięcy trwania zmagań z wirusem.

To właśnie dzięki jego pracy – a konkretniej, wielozakresowego spektrometru TROPOMI (TROPOspheric Monitoring Instrument), jakim dysponuje Sentinel 5P – dokładniej przeanalizowano związek między zaistniałą kwarantanną a poważnym ograniczeniem ogólnej emisji zanieczyszczeń. Dysponując zdolnością do obserwacji w pasmach promieniowania ultrafioletowego (UV), widzialnego oraz bliskiej podczerwieni (zarówno NIR, jak i SWIR – ang. Short Wave Infrared: fale o długości do 3 μm), TROPOMI okazał szerokie możliwości monitorowania nagromadzenia wielu rodzajów pierwiastków i związków chemicznych: ozonu, metanu, formaldehydu, tlenku węgla, dwutlenku azotu i dwutlenku siarki, a także aerozoli. Stworzony w kooperacji ESA z niderlandzką agencją kosmiczną NSO i tamtejszym państwowym instytutem meteorologicznym KNMI (Royal Netherlands Meteorological Institute) instrument dysponuje tutaj szerszymi możliwościami, niż podobny pod względem przeznaczenia OMI (Ozone Monitoring Instrument) z pokładu satelity NASA Aura.



Zestawienie różnych okresów pomiarowych satelity Sentinel 5P, dokonanych na przestrzeni 3 miesięcy obserwacji chińskich emisji dwutlenku azotu - podczas trwania kryzysu koronawirusowego w prowincji Hubei. Ilustracja: Copernicus/CREODIAS [creodias.eu]
 
Co dokładnie stwierdzono dzięki danym przesłanym przez Copernicus Sentinel 5P i jaka była charakterystyka zmian? Tym, co w pierwszej kolejności przykuło uwagę specjalistów były drastyczne zmiany stężenia dwutlenku azotu w powietrzu nad Chinami – związku wskaźnikowego dla emisji gazów przemysłowych i spalania paliw kopalnianych. W okresie od grudnia 2019 roku do marca 2020 zaobserwowano tutaj wyjątkowo wyraźny spadek emisji, w relacji do stopniowego wstrzymywania aktywności elektrowni, obiektów przemysłowych i transportu.

Zjawisko odnotowano we wszystkich głównych (najbardziej uprzemysłowionych) miastach środkowych i północnych Chin w okresie od końca stycznia do końca lutego. Wyraźniejszy spadek koncentracji zbiegał się w pierwszym epizodzie z obchodami Nowego Roku Księżycowego, który zwykle jest naturalnym powodem zmniejszenia koncentracji zanieczyszczeń rok do roku. Tendencja jednak nie tylko się utrzymała, ale i pogłębiła w kolejnych tygodniach po tej dacie. Służba Monitorowania Atmosfery programu Copernicus (Copernicus Atmosphere Monitoring Service, CAMS) zaobserwowała dalszy spadek zanieczyszczenia chińskiego powietrza w lutym 2020 roku – zwłaszcza obecności drobnych cząstek stałych (PM 2,5 i PM10).

Skalę tego zaniku CAMS porównał z analogicznymi okresami na przestrzeni poprzednich trzech lat. Łącząc obserwacje satelitarne ze szczegółowymi komputerowymi modelami numerycznymi atmosfery, badania wykazały zmniejszenie emisji powierzchniowych cząstek stałych na przeważającym obszarze Chin o 20-30 procent wcześniejszego poziomu.

W tym samym czasie narzucona kwarantanna zaczęła przynosić oczekiwany efekt, gdy w drugiej połowie lutego oficjalne rządowe statystyki z dnia na dzień uwzględniły wyraźne zmniejszenie liczby nowo zarażonych – krótko po rekordowym dziennym przyroście o ponad 14 tys. zakażeń w okolicach 12 lutego. W dalszych dniach postęp ten się utrwalił. W końcu też raportowana ogólna liczba aktywnych zachorowań spadła na przełomie lutego i marca na tyle, że zaczęto łagodzić restrykcje. W wielu prowincjach obniżono poziomy reagowania kryzysowego – szkoły, fabryki i inne przestrzenie publiczne stopniowo zaczęły powracać do funkcjonowania, a pracownicy do swoich zakładów.


<a href="http://www.youtube.com/watch?v=6DWBhp-oKOI" target="_blank">http://www.youtube.com/watch?v=6DWBhp-oKOI</a>
https://www.youtube.com/watch?time_continue=31&v=6DWBhp-oKOI&feature=emb_title

To przyniosło wyraźne sygnały odwrócenia obserwowanej jeszcze na początku marca spadkowej tendencji emisyjnej w Chinach i sygnały powrotu do poziomu wysokiej emisji. Aby zobrazować „jak bardzo” zmieniała się w tym czasie sytuacja, ESA opublikowała animację złożoną z przetworzonych zobrazowań ukazujących skalę zanieczyszczenia powietrza znad Państwa Środka dwutlenkiem azotu, zebranych z satelity Copernicus Sentinel-5P na przestrzeni kryzysowych 3 miesięcy – od 20 grudnia 2019 do 16 marca 2020 roku. Za punkt odniesienia do wyliczenia średniej ruchomej przyjęto 10-dniową skalę bazową kolejnych pomiarów.

W efekcie określono punkt najwyraźniejszego spadku stężenia zanieczyszczeń, który przypadł pod koniec stycznia 2020 roku. Wyraźne odwrócenie tendencji nastąpiło z kolei na początku marca – poziomy dwutlenku azotu zaczęły wracać do pierwotnego, wysokiego poziomu. Zjawisko skomentował dyrektor ESA ds. programów obserwacji Ziemi, Josef Aschbacher. „Satelity oferują wyjątkowy punkt odniesienia do monitorowania stanu zdrowia naszej planety” – stwierdził. „Sentinel-5P jest obecnie jednym z siedmiu satelitów Copernicus na orbicie – zapewnia najdokładniejsze pomiary dwutlenku azotu i innych gazów śladowych, jakie można uzyskać z kosmosu” – zadeklarował dalej.

Ponieważ dwutlenek azotu jest wytwarzany głównie przez ruch drogowy i fabryki, jest to pierwszorzędny wskaźnik działalności przemysłowej na całym świecie. To, co wyraźnie widać, to znaczne obniżenie poziomu dwutlenku azotu w Chinach, spowodowane zmniejszoną aktywnością z powodu ograniczeń [związanych z kwarantanną – przyp. red.] COVID-19, a także chińskim Nowym Rokiem w styczniu.


                             Josef Aschbacher, dyrektor ESA ds. programów obserwacji Ziemi

Mówiąc jednak o dokładnej skali zaobserwowanej redukcji zanieczyszczeń i wnioskach z niej płynących, eksperci ESA pozostali wstrzemięźliwi w swoich ocenach, wskazując na nadal wczesny etap prowadzonych analiz i potrzebę dalszego kompletowania danych porównawczych. „Z pewnością możemy przypisać część redukcji stężenia dwutlenku azotu wpływowi koronawirusa - obecnie wyliczyliśmy około 40-procentową redukcję w obrębie chińskich miast, ale są to tylko przybliżone szacunki, ponieważ pogoda ma również wpływ na emisje” – podkreślił Claus Zehner, kierownik misji Copernicus Sentinel-5P. Jednocześnie zadeklarował, że jego zespół prowadzi szczegółową analizę naukową, która „ma zapewnić więcej wyników ilościowych w kolejnych tygodniach i miesiącach”.

Osobny punkt odniesienia mogą stanowić też dane zbierane z użyciem amerykańskiego satelity Aura CH-1 – a konkretniej, wspomnianego już instrumentu OMI (Ozone Monitoring Instrument), który pomimo swojej nazwy, znakomicie sprawdza się również w rozpoznawaniu nagromadzenia dwutlenków azotu i siarki, a także ogólnie pojętych aerozoli. Dzięki niemu w tydzień po chińskim święcie Nowego Roku, obchodzonym 25 stycznia 2020, NASA stwierdziła spadek średniej emisji NO2 w relacji do poprzedniego takiego okresu o 36 procent.



Dane dot. emisji dwutlenku azotu zebrane nad Chinami na przestrzeni lat 2019-2020 przez satelitę NASA, Aura-CH1. Ilustracja: NASA Aura [aura.gsfc.nasa.gov]
 
Prawdą jest również, że same dane na temat dwutlenku azotu są dalekie od dopełnienia całokształtu redukcji zanieczyszczeń podczas ścisłej kwarantanny na rozległym, zurbanizowanym obszarze. Wskazuje się też zresztą, że satelity rejestrują równolegle wiele innych parametrów zanieczyszczeń i związanych z nimi wskaźników. Są to przede wszystkim dane dotyczące uwalnianego do atmosfery dwutlenku węgla, jakkolwiek do użytecznych można zaliczyć również klasyczne zobrazowania satelitarne w paśmie widzialnym – także te dokonywane z komercyjnych konstelacji satelitarnych, ukazujących choćby skalę ograniczenia transportu i komunikacji samochodowej bądź nagromadzenia smogu i zadymienia pod wpływem aktywnych zakładów przemysłowych.

Jak wynika tymczasem zarówno z wyliczeń na bazie analiz spektrograficznych atmosfery, jak i matematycznych oszacowań na bazie zredukowanych parametrów gospodarczo-przemysłowych, emisja CO2 pod koniec lutego (a więc w zaawansowanym toku kwarantanny – przeszło miesiąc po ustanowieniu blokady) spadła o około 25 procent. Dane te zbiera w dalszym ciągu szereg satelitów, w tym NASA Orbiting Carbon Observatory-2.


Koniec końców, równie interesującym i miarodajnym zestawieniem w długoterminowym okresie okażą się najbliższe cykliczne analizy amerykańskiej agencji NOAA (National Oceanic and Atmospheric Administration), która dokonuje sezonowych i rocznych podsumowań emisji dwutlenku węgla, jaką rejestrują jej satelity, a także stacje naziemne. Dane te zbiera przede wszystkim obserwatorium Manua Loa na Hawajach, mierząc sprzężone z porami roku wahania nagromadzenia CO2 w atmosferze. Dokonane już tutaj bardzo wczesne pomiary cząstkowe dla roku bieżącego przejawiają oznaki niespotykanego od dłuższego czasu obniżenia standardowego tempa wzrostu poziomu dwutlenku węgla (następującego w chłodnych porach roku ze względu na obniżoną wegetację). To natomiast - jeśli utrzyma się dostatecznie wyraźnie i proporcjonalnie do pomiarów nad Chinami - będzie wskazywać na przejaw przymusowego ograniczenia chińskiej emisji. W tej chwili jednak jest to nadal założenie czysto hipotetyczne.

W miarę rozlewania się kryzysu koronawirusowego na cały świat, podobna redukcja ludzkiego oddziaływania na atmosferę jest obserwowana w kolejnych państwach i regionach. Choć jest to sytuacja wymuszona, ze wszech miar niepożądana społecznie i gospodarczo, daje wyjątkowy punkt odniesienia do oceny, jak znaczny jest ludzki wpływ na jakość powietrza, potencjał samooczyszczania środowiska, a także – co od wielu już lat jest burzliwie dyskutowane – na postępujące obecnie zmiany klimatyczne. Stąd, bieżące monitorowanie bezprecedensowych zaburzeń, jakie notujemy pod postacią kryzysu pandemicznego w ładzie ogólnoświatowym, ma fundamentalne znaczenie dla dalszych badań wpływu człowieka na kondycję środowiska naturalnego oraz wypracowania nowych środków zaradczych w polityce środowiskowej. Sprzęt satelitarny już niejednokrotnie okazywał się tutaj ogromnie pomocnym źródłem krytycznych informacji – a jego znaczenie w takich wyjątkowych sytuacjach jeszcze dodatkowo wzrasta.


Źródło: https://www.space24.pl/wiadomosci/chinska-kwarantanna-pod-okiem-satelitow-inne-oblicze-zdrowotnego-kryzysu