Autor Wątek: Kalendarium historycznych wydarzeń  (Przeczytany 49126 razy)

0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 10021
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #15 dnia: Marzec 10, 2016, 08:48 »
Dziś mija 10 lat od czasu kiedy MRO zaczął okrążać  Marsa

One example of MRO's major discoveries was published last year, about the possibility of liquid water being present seasonally on present-day Mars. It drew on three key capabilities researchers gained from this mission: telescopic camera resolution to find features narrower than a driveway; spacecraft longevity to track seasonal changes over several Martian years; and imaging spectroscopy to map surface composition.

http://www.jpl.nasa.gov/news/news.php?release=2016-066&rn=news.xml&rst=5749
http://www.pulskosmosu.pl/2016/03/11/10-lat-rewelacyjnej-pracy-sondy-mars-reconnaissance-orbiter/
« Ostatnia zmiana: Marzec 11, 2016, 18:30 wysłana przez Orionid »

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 10021
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #16 dnia: Marzec 14, 2016, 05:43 »
Dziś mija 30 lat od zbliżenia sondy Giotto do komety Halleya

Scientists, controllers and engineers gathered at ESA's control centre in Darmstadt, Germany, on the night of 13–14 March 1986 to witness the flyby.

"It was a once-in-a-lifetime event and it had a big impact on the general public," says Giotto's former Deputy Project Scientist, Gerhard Schwehm.

The scientific harvest from Giotto changed people's perception of comets. By measuring its composition, Giotto confirmed Halley as a primitive remnant of the Solar System, billions of years old. It detected complex molecules locked in Halley's ices that could have provided the chemical building blocks of life on Earth.

Yet the biggest triumph was the image of Halley itself. "It may sound simple to say that but the picture was the best thing, the moment you saw it... it was tremendous," remembers Gerhard.

http://sci.esa.int/giotto/48529-esa-remembers-the-night-of-the-comet/

http://www.congrexprojects.com/2016-events/16a07/introduction

http://www.airbusgroup.com/int/en/news-media/press-releases/Airbus-Group/Financial_Communication/2016/03/20160310_airbus_defence_and_space_giotto.html

http://rigel.astronet.pl/~daniel90/?p=348102

http://www.pulskosmosu.pl/2016/03/14/30-lat-temu-sonda-giotto-zblizyla-sie-do-komety-halleya/

http://zeenews.india.com/news/space/when-giotto-met-comet-halley-30-years-ago-watch_1865563.html
« Ostatnia zmiana: Marzec 14, 2016, 18:05 wysłana przez Orionid »

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 10021
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #17 dnia: Marzec 17, 2016, 09:48 »
90 lat temu 16 marca 1926 Robert Goddard dokonał pierwszego udanego startu rakiety na ciekłe materiały pędne.


Most rockets today use liquid fuels because they provide more thrust per unit of fuel and they allow engineers to time how long the rocket will remain lit more precisely. For example, the Atlas V, on which many NASA missions launch - such as the Magnetospheric Multiscale Mission, which launched in 2015 - and the Ariane V, on which NASA's James Webb Space Telescope will launch in 2018, both use liquid fuels in one or more of their stages.

Over the course of his career, as well as posthumously, Goddard was awarded more than 200 patents for his inventions, many of which pertained to rocketry. These also included the invention of multistage rockets, which contain multiple fuel tanks and engine segments that can be jettisoned as they are emptied.

http://www.spacedaily.com/reports/Robert_Goddards_Rocket_and_the_Launch_of_Spaceflight_999.html

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 10021
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #18 dnia: Marzec 26, 2016, 14:44 »
50 lat temu 16 marca 1966 miało miejsce pierwsze dokowanie na orbicie dwóch obiektów

On March 16, 1966, command pilot Neil Armstrong and pilot David Scott successfully docked their Gemini VIII spacecraft with the Agena target vehicle, the first-ever linking of two spacecraft together in Earth orbit. This crucial spaceflight technology milestone would prove vital to the success of future moon landing missions. Catching up with already-orbiting spacecraft also has been essential during missions to the International Space Station.

https://www.nasa.gov/feature/geminis-first-docking-turns-to-wild-ride-in-orbit
http://www.nasa.gov/image-feature/march-16-1966-geminis-first-docking-of-two-spacecraft-in-earth-orbit

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 10021
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #19 dnia: Marzec 27, 2016, 03:54 »
Rok temu 27.03.2015 o 19:42:57 UTC nastąpił start Sojuza TMA- 16M. Rozpoczęła się prawie roczna misja S. Kellego i M. Kornijenki.

Po powrocie na Ziemię po 340 dniach na Ziemię Scott Kelly docenia uroki Ziemi. Zachwyca się zielenią drzew czy ziemskim deszczem. Poza tym przechodzi badania medyczne.

Tutaj czasy tych astronautów, którzy odbyli co najmniej 300-dniowe loty:

Jurij Wiktorowicz Romanienko
326:11:37:20 (1987)
http://lk.astronautilus.pl/astros/85.htm

Musa Chiramanowicz Manarow
365:22:38:38 (1987/1988)
http://lk.astronautilus.pl/astros/203.htm

Władimir Gieorgijewicz Titow
365:22:38:38 (1987/1988)
http://lk.astronautilus.pl/astros/118.htm

Siergiej Konstantinowicz Krikalow
311:20:00:34  (1991/1992)
http://lk.astronautilus.pl/astros/209.htm

Walerij Władimirowicz Polakow
437:17:58:17 (1994/1995)
http://lk.astronautilus.pl/astros/207.htm

Siergiej Wasiljewicz Awdiejew
379:14:51:10 (1998/1999)
http://lk.astronautilus.pl/astros/274.htm

Scott Joseph Kelly
340:08:42:54   (2015/2016)
http://lk.astronautilus.pl/astros/390.htm

Michaił Borisowicz Kornijenko
340:08:42:54  (2015/2016)
http://lk.astronautilus.pl/astros/511.htm

I artykuł sprzed roku:

http://www.airspacemag.com/space/scott-kellys-year-space-180953946/?no-ist

Scott Kelly’s Year in Space
You think gravity wears you down? Try 12 months without it.

A year is a long time to spend as a human satellite circling Earth in zero gravity. But if astronauts didn’t like it, they wouldn’t sign up, right? “Don’t get the idea that there was a shortage of candidates,” says Scott Kelly, a short guy with a shaved head and a stocky build. “A lot of people wanted to do it.”

And Kelly won the prize. In late March, he and cosmonaut Mikhail Kornienko will fly to the International Space Station, orbiting 230 miles above Earth, and remain aboard for a full year. Four Russians have already spent an uninterrupted year in space, but none since Mir in 1999. Kelly will be the first American to do it. Having logged a cumulative six months in space on three prior missions, he will return to Earth with more than 500 days in orbit.

That fame may come with a price. Backaches, bone loss, lousy sleep, loss of balance, headaches, muscle atrophy, nausea, radiation exposure, rashes: There is already a well-thumbed compendium of woes that have plagued visitors to space. Says Kelly, “You feel bad for a month, and I’ve never felt completely normal.” For astronauts, physical discomfort is an occupational hazard scarcely worth mentioning when set alongside the unparalleled high of being in space. But when does that discomfort become too much?

NASA, its Russian counterpart Roscosmos, and the other station partners want to know what would happen to your body and mind if you were to travel to Mars—a round trip expected to take nearly three years. (That’s an estimated six months’ transit time in each direction, plus 18 to 20 months on Mars or orbiting it while waiting for it to realign with Earth.) A full year in space does a better job imitating the effects of so long a journey than the current six-month station sojourns. The idea is to see if people who stay in space longer get beat up worse, or if the harm occurs mainly in the early part of the mission.
 
Sticks and Kidney Stones


NASA has deemed some of the usual suspects to be under control, at least for six-month International Space Station missions. Two and a half hours of exercise per day appears to halt the bone loss and muscle atrophy. Drugs control nausea, and ointment helps the rashes. There are sleeping pills and pain pills.

But for a Mars mission, NASA has identified 32 “major” risks to human health and performance. These include everything from radiation poisoning, which will take a lot more than a series of year-long ISS visits to understand, to onboard fires or loss of cabin pressure, which are mostly about bad luck.

NASA’s Human Research Program, based at Houston’s Johnson Space Center, studies the other stuff: “Are there troubling trends out there?” asks Mark Shelhamer, the Research Program’s chief scientist. (There are.) “Is there a smoking gun?” he asks. (Maybe.) NASA scientists hope Kelly’s year-long ISS mission—and another five after that—will help them to find out.

First are the “pernicious” things, Shelhamer says. Some astronauts get post-flight kidney stones, and “the prevalence is troubling.” The incidence was higher after six-month ISS missions than after two-week Space Shuttle deployments. Kidney stones, as anyone who has ever had one knows, are no fun.

High concentrations of calcium oxalate in the bloodstream cause stones to form in the kidneys. Bone loss might be the culprit, but NASA’s current best guess is that the high level of carbon dioxide in the ISS air supply is to blame: It’s 10 to 20 times what we breathe on Earth.

“CO2 is acidic,” Shelhamer says. “One way your body deals with it is by buffering your bloodstream with calcium.” If a limited time in space causes kidney stones, more time might make them more likely.

Also on scientists’ to-do list are what Shelhamer calls “proving negatives.” Have the problems of bone loss, difficulty with balance, and muscular atrophy truly been solved? Longer flights offer researchers the chance to find out.

Most important, however, are the potentially dangerous imponderables—“The things we don’t feel good about,” as Shelhamer puts it—whose causes and effects remain unclear. In particular, pathogens and the human immune system interact differently in microgravity. “Some pathogens increase in virulence, and some don’t,” Shelhamer says. “Some aspects of the immune system deteriorate, some don’t.” The great fear is that at some point the “lines cross”: A pathogen becomes stronger as an immune response grows weaker. “We haven’t seen it yet, but will we see it after eight months?”

The Vision Thing


The highest-priority problem, however, is impaired vision, a condition that returning crew members have reported with increasing frequency. One U.S. astronaut discovered during reentry that he couldn’t read the checklist for landing. (Fortunately, crew members know the procedures virtually by heart.)

For years, researchers have regarded the vision problems and other microgravity effects as minor and usually reversible. On Earth, gravity pulls fluids to a person’s lower body. In space, fluids float upward with a number of unpleasant effects. Anyone who has seen astronauts on TV notices their swollen faces. Fluid migration is also a likely cause of headaches. Eyesight is so often impaired that the station stocks a supply of drugstore glasses with different magnifications.

Understanding the effects of space travel is complicated by the patient population being studied. Most astronauts are between 35 and 55 years old, clustering in their early to mid-40s, the age when a person’s eyesight usually heads south. For a long time, any ocular discomfort astronauts reported in orbit seemed to vanish once they came home.

And then it didn’t. “Right now we have circumstantial information” from astronauts reporting vision impairment, usually farsightedness, “that has lingered,” Shelhamer says. “You have it after [a stay of] six months. Maybe it’s no worse after a year, but we don’t know that.”

Vision, in part, is what got Kelly the coveted position as America’s first year-round astronaut. The candidate had to have completed a previous space station mission, had to have served as a mission commander, had to be a qualified spacewalker, and had to have been free of serious vision problems. “That cut it down to three or four people,” Kelly says. “And one of them is my backup.”

Kelly acknowledges that he, like most astronauts, has had “vision issues” on all three of his flights. In 1999 he was 35 and had “bad middle vision” for a while. Eight years later, when he commanded STS 118, he was already wearing reading glasses. And in 2010-2011, his eyesight “generally changed in a negative way” while he was aboard the space station, but corrected three months after his return. At present, Kelly, who turns 51 on February 21, wears glasses for distance.

Kornienko, 54, is also a space station veteran and a spacewalker with only four fewer days in orbit than his crewmate. Drafted out of high school into the Soviet army, he became a paratrooper, then served as a Moscow policeman while he went to engineering school. He joined the cosmonaut corps in 1998, the same year Kelly became an astronaut. He does not wear glasses, Kelly says, but may use contact lenses.

Since vision impairment came to the attention of researchers, scientists have floated several theories as to its cause: Bloodstream toxins might put pressure on the eye. Improper technique during exercise sessions might increase fluid pressure in the brain. And as always, radiation remains a suspect.

But NASA’s working hypothesis is that when weightlessness displaces fluid surrounding the brain, some of the excess migrates down the optic nerve sheath until it presses into the back of the eye. This can have grim implications: “The bogeyman is whether [a prolonged increase in cranial pressure] is going to cause other neural impacts—to fine motor coordination, headaches, memory,” Shelhamer says. If it does, “you’ve got a serious, serious problem.”

By Guy Gugliotta
Air & Space Magazine
March 2015
« Ostatnia zmiana: Marzec 27, 2016, 04:38 wysłana przez Orionid »

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 10021
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #20 dnia: Marzec 27, 2016, 03:55 »
« Ostatnia zmiana: Marzec 27, 2016, 04:55 wysłana przez Orionid »

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 10021
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #21 dnia: Marzec 27, 2016, 03:57 »
27 marca mija 10 lat od śmierci Stanisława Lema.

Poniżej fragment pracy Moniki Brzóstowicz-Klajn pt. „Niewidzialna obecność Obcych w GŁOSIE PANA Stanisława Lema i CÓRCE ŁUPIEŻCY Jacka Dukaja” zamieszczonej w numerze specjalnym 3-4/2015 kwartalnika Quart, poświeconemu w całości twórczości Stanisława Lema.


Przedstawiona historia nie obfituje w zdarzenia, brak tu próby wizualizacji tego, co obce. Dominują dyskusje naukowe stanowiące w swej istocie rodzaj rozważań filozoficznych. Utwór ukazuje debaty filozoficzne, przywoływane są teorie  systemów i prawdopodobieństwa, koncepcje biologii ewolucyjnej oraz budowy i dziejów wszechświata, a nawet poruszane są kwestie etyki w nauce i szuka się inspiracji w popularnej i dość trywialnej beletrystyce fantastycznonaukowej. Rozwiązania, do których naukowcy dochodzą, mają charakter cząstkowy i owocują kilkoma odkryciami. Tajemniczy sygnał okazuje się zawierać coś w rodzaju receptury technologicznej. Pozwala ona wyprodukować tzw. Żabi Skrzek, czyli galaretowatą masę, wyzwalającą  energie na drodze „zimnych” reakcji jądrowych. Wkrótce odkryte zostaje również, że neutrinowy „deszcz” pełni funkcję podobną do inkubatora, wspomagającego mechanizmy powstawania życia; każe to na nowo przemyśleć koncepcje źródeł bioewolucji na Ziemi. Ale wychodzi też na jaw, że ów „deszcz” czy „strumień” uruchamia tzw. efekt Trexu. Ten ostatni  zaś daje możliwość wywołania w dowolnym miejscu globu i kosmosu wybuchu jądrowego, co stanowi ogromne niebezpieczeństwo dla naszej planety. Ponieważ proces postępu prac badawczych stale podlega kontroli pentagonu, naukowcy Hogarth i Protero utajniają eksperymenty jądrowe, zdając sobie sprawę, że zagrażają one ludzkości. Dopiero kiedy okazuje się, że Trex posiada niemożliwe do złamania zabezpieczenia, profesorowie ujawniają wyniki, co kończy  się oskarżeniem ich o zdradę stanu i przejęciem projektu przez wojsko.

Fiasko doświadczeń pentagonu doprowadza do powrotu naukowców do pracy oraz do ujawnienia istnienia drugiego, dotychczas utajnionego zespołu badawczego („Ghost Voice”), który przedstawia koncepcję alternatywną, opartą na teorii cyklicznego umierania i odradzania się wszechświata: może neutrinowy przekaz Est przypadkowo uporządkowaną forma erupcji, wyzwolonej przez ginący kosmos, nieintencjonalnie „adresowanej” do nowego kosmosu („Przez „szczelinę światów”, ginącego i powstającego, wyrwał się kłąb fali neutronowej, rozdymanej jak bańka mydlana; Energia tej fali starczy do wydmuchania  następnego Wszechświata, a czoło tej fali jest impregnowane informacją odziedziczoną po tej fazie, co już sczezła…). Niemożność weryfikacji obu hipotez i brak ich militarnych zastosowań doprowadziła do ponownego wygaszenia prac.

Zresztą świat po zamknięciu Projektu, idzie dalej swoją drogą. Moda na wypowiedzi uczonych, polityków i gwiazd dnia o kosmicznym rozumie minęła. Żabi skrzek da się spożytkować, więc miliony budżetowe nie poszły na marne, nad opublikowanym kodem może sobie teraz łamać głowę każdy z legionów maniaków…

Pośmiertne zapiski matematyka Hogartha pozwalają ustalić, że wierzył on w intencjonalność „listu”. Uznał , że „zabezpieczenia” kodu przed niszczycielskim użyciem stanowią dowód rozumności nadawców, a mistrzostwo technologiczne, które widać w tym przypadku, wskazuje  także niezbicie na wyraźna wyższość cywilizacyjną Obcych, uniemożliwiającą porozumienie. Dlatego według Hogartha  „list” z kosmosu musi pozostać dla ludzkości zagadką.

GŁOS PANA to niezwykły tekst o dramacie bezskutecznego dążenia do zdobycia  dowodu na istnienie pozaziemskich cywilizacji. Zagadnienie to ma w powieści  charakter przyjętej  i nieustannie sprawdzanej hipotezy. Ale ponieważ akcja rozgrywa się głównie w ośrodku badawczym i toczone dyskusje wciąż omawiają kwestię kontaktu z Obcymi, powstaje wrażenie silnej sugestii – samospełniającego się życzenia – że rzeczywiście Amy do czynienia z komunikatem z kosmosu. Inni istnieją w powieściowym  świecie poprzez dyskurs, w formie rozpatrywanej hipotezy, ujmowanego sowami potencjału. Iluzje tę tworzy sam ruch myśli, mnożenie koncepcji, czyli pasja badawcza bohaterów, widoczna w toczonych prze nich dyskusjach. Można więc rzec, że Obcy uobecniają się w powieściowym świecie jako zwerbalizowane byty hipotetyczne, a te potencjalność ich istnienia spiera przede wszystkim stanowisko prof. Obartha, który wśród uczestników przedstawionych zdarzeń pełni szczególną rolę: narratora. Powieść bowiem ma być zbiorem jego notatek.

Gdyby przy lekturze GŁOSU PANA  odwołać się do rozważań o obcości snutych przez Bernharda Waldenfensa , okazałoby się, że to dzieło Lema stanowi dobrą ilustrację dla koncepcji rozumienia obcości relacyjnie: w odniesieniu do tego, co swojskie, gdyż jest to utwór, który prezentując poszukiwania obcej cywilizacji, zarazem mówi o naszym, ludzkim świecie, o różnorakich  zależnościach projektów naukowych od mitologii  kulturowej i uwarunkowań politycznych , o znaczeniu osobowości uczonych, o psychologii nauki, o zarządzaniu badaniami. Hogarth stwierdza:

Widziałem jednocześnie nasze przedsięwzięcie , gromady uczonych nadzorowanych dyskretnie przez państwo, którego jestem obywatelem; opleceni siatką podsłuchów, mieliśmy nawiązywać łączność  z zamieszkującym Kosmos rozumem. W istocie była to stawka toczącej się globalnie gry, weszła do jej puli; w plejadzie niezliczonych kryptonimów, które przepełniają betonowe wnętrzności Pentagonu.

I dalej:

Nikt z nas nie wie zatem, w jakiej mierze byliśmy urządzeniami obiektywnej analizy, w jakiej – uformowani przez współczesność, typowymi dla niej delegatami ludzkości, a w jakiej nareszcie każdy sam siebie tylko przedstawiał… .

Konstruowana w badaniach i dyskursie nad potencjalnym sygnałem obcość obnaża także zło, które tkwi w ludzkim świecie; szczególną uwagę zwraca na to Jerzy Jarzębski:

Samo „zło” odnajdziemy tam z łatwością: czai się wokół pustynnych laboratoriów w postaci wścibskich wojskowych, wybucha pozornie czystym diabelstwem w efekcie „Trexu”, przybrać też może postać domniemanego „Szatana” – nadawcy „listu”. Rzecz jasna , ten ostatni to już czysta projekcja metafizycznego lęku, zrodzonego z niepewności co do natury świata.

Z kolei według wspomnianego już Waldenfensa obcość jest stopniowalna:

Ile porządków, tyle obcości. (…) Obcość może zrazu występować jako obcość c o d z i e n n a  albo  n o r m a l n a, która pozostaje w ramach danego porządku, tak jak np. obcość sąsiadów albo przechodniów na ulicy, z którymi możemy porozumieć się w codzienny sposób. (…) listonosz czy urzędnik w okienku pozostaje w pewnej mierze anonimowy, jednakże grana przezeń rola jest nam znana (…). Poruszamy się w horyzoncie swojskości, nawet gdy wciąż odkrywamy w nim puste miejsca.(…)

Obcość rośnie wraz z pojawieniem się obcości s t r u k t u r a l n e j , która dotyczy wszystkiego, co można napotkać poza określonym porządkiem, jak np. obcy kalendarz z nieznanymi świętami, obcy język, którego nie rozumiemy, obcy rytuał(…).

Swe apogeum obcość osiąga w formie r a d y k a l n e j.  Dotyczy ona tego wszystkiego, co pozostaje poza wszelkim porządkiem i stawia nas wobec wydarzeń, które podają w wątpliwość nie tylko jakąś określoną interpretację, lecz samą „możliwość interpretacji”(…). Należą tu takie fenomeny graniczne jak erotyka, upojenie, sen czy śmierć, które przełamują bieg rzeczy, także porządek czasu i przestrzeni (…). Radykalnej obcości nie należy przy tym mylić z obcością absolutną i totalną; wszystko, co nad-zwyczajne, zachowuje bowiem odniesienie do określonych porządków, poza które wykracza (…) Aby odwołać się do przykładu z dziedziny języka- język obcy, który byłby całkowicie inny niż własny, przestałby być językiem obcym, stałby się jedynie szumem, który mieści się w obszarze możliwego porozumienia.

Posługując się tymi rozróżnieniami, można by stwierdzić, że powieść GŁOS PANA pokazuje, że zapis strumienia neutronowego, początkowo odbierany jako od wieków płynący przez Ziemię neutralny nurt niewidzialnych cząstek, pozostaje ową obcością totalną, absolutna i dlatego właściwie niepostrzeganą jako obdarzona potencjałem semantycznym. Ale gdy pojawia się koncepcja zobaczenia w tym strumieniu cech sugerujących, ze jest on świadomie uformowanym sygnałem, do którego odczytania brakuje nam klucza, interpretuje się go jako obcość r a d y k a l n ą  i próbuje się go „oswoić”, sprowadzić do obcości już niższego stopnia: ograniczonej, bo o charakterze strukturalnym.


I jeszcze wątek na Forum:

http://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=1464.0


« Ostatnia zmiana: Sierpień 13, 2016, 23:23 wysłana przez Orionid »

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 10021
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #22 dnia: Marzec 30, 2016, 13:29 »
50 lat temu 17 marca 1966 roku miał miejsce pierwszy start kosmiczny z kosmodromu w Plesiecku

Pół wieku startów rakiet kosmicznych z Plesiecka
CZWARTEK, 17 MARCA 2016, 13:05

Ministerstwo Obrony Federacji Rosyjskiej poinformowało o rozpoczęciu serii uroczystych imprez poświęconych pięćdziesiątej rocznicy pierwszego startu statku kosmicznego z kosmodromu ministerstwa obrony w Plesiecku. Rosjanie przypomnieli, że „dokładnie 50 lat temu z państwowego naukowo–badawczego poligonu Ministerstwa Obrony Związku Radzieckiego przeprowadzono start pierwszego statku kosmicznego. Głównym kierownikiem prac startowych był wtedy naczelnik poligonu, bohater Związku Radzieckiego, generał Galaktion Elisewicz Alpaidze”.

Na uroczystości zaproszenia otrzymali weterani i byli pracownicy poligonu/kosmodromu. Spotkają się oni m.in. w miejscu przeprowadzenia pierwszego startu oraz uczczą pamięć 48 osób, które zginęły 18 marca 1980 r., podczas awarii rakiety nosiciela „Wostok”.

Poligon w Plesiecku, położony 180 km na południe od Archangielska, był od 1957 r. bazą międzykontynentalnych rakiet balistycznych z głowicami atomowymi R7 i R7A (o umownej nazwie „Angara”). Od 1965 roku rozpoczęto tam prace nad przystosowaniem systemów startowych rakiet bojowych dla potrzeb programu kosmicznego.

Już w połowie lutego 1966 roku rozpoczęło się przygotowanie do pierwszego startu statku „Kosmos-112” z satelitą obserwacyjnym „Zenit-2”. Start ten nastąpił 17 marca 1966 roku o godzinie 13.28 ze stanowiska startowego nr 41. Wykorzystana została rakieta-nosiciel „Wostok-2”, która wyniosła satelitę na niską orbitę okołoziemską. Kolejny start nastąpił już 7 kwietnia 1966 r. (statek „Kosmos-114”), ale tak naprawdę ruch rozpoczął się po wypuszczeniu w powietrze jeszcze w tym samym roku statku kosmicznego „Meteor”. Był to bowiem początek budowy radzieckiego, kosmicznego systemu meteorologicznego. Według Rosjan kosmodrom Plesieck stał się w ten sposób głównym miejscem startu bezzałogowych statków kosmicznych na świecie.

Sukces był tak duży, że już 22 lutego 1968 roku poligon nagrodzono orderem Czerwonego Sztandaru, a 18 stycznia 1977 r. - orderem Czerwonego Sztandaru Pracy. Ostatecznie poligon otrzymał status kosmodromu 11 listopada 1994 r. - specjalnym dekretem prezydenta Federacji Rosyjskiej.

Rosyjskie ministerstwo obrony ujawniło dane statystyczne, z których wynika, że do 2016 roku ze stanowisk startowych Plesiecka wypuszczono na orbity okołoziemskie ponad 2000 statków kosmicznych różnego przeznaczenia (ponad 60 typów), przeprowadzono start około 1600 rakiet nośnych, testowano 11 kompleksów rakiet kosmicznych.

Kosmodrom pozostał jednak nadal terenem wojskowym. W czasie jego istnienia przeprowadzono około 500 startów międzykontynentalnych pocisków balistycznych. Przetestowano tam również trzynaście kompleksów rakietowych, z których trzy są w tej chwili w aktywnej służbie operacyjnej.

Ostatnio wprowadzona zmianą w Plesiecku było uruchomienie tam w 2014 r. rakietowego–kosmicznego kompleksu „Angara”, który już wykorzystano przeprowadzając z niego start rakiet nosicieli „Angara” typu lekkiego i ciężkiego. To właśnie za tą inwestycję poligon nagrodzono po raz kolejny – tym razem orderem Suworowa.

Maksymilian Dura

http://www.space24.pl/328339,pol-wieku-startow-rakiet-kosmicznych-z-plesiecka


„GIK-1(Gosudarstwiennyj Ispytatielnyj Kosmodrom) - PLESIECK położony nad rzeką Jemca, rozpościera się na powierzchni 1762km kwadratowych (46NSx82kmWE). Jego centrum znajduje się w punkcie o współrzędnych 63N/ 41E/. Głównym ośrodkiem mieszkalnym i centrum dowodzenia kosmodromu jest MIRNYJ - miasto położone na jego południowo-zachodnim skraju. W zależności od potrzeb zamieszkuje tu 40-50 tysięcy ludzi. Budowę tego wojskowego ośrodka startowego rozpoczęto wiosną 1958r, z myślą o rakiecie balistycznej R-7, dla której pierwszą wyrzutnie zbudowano już w 1959r.”

http://astropolis.pl/topic/12992-rakiety-i-kosmodromy/page-4
http://www.kosmonauta.net/2011/09/170-rozbudowe-plesiecka/

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 10021
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #23 dnia: Kwiecień 07, 2016, 06:37 »
15 lat temu 7 kwietnia 2001 nastąpił start sondy Mars Odyssey 2001. Sonda dalej dostarcza naukowe dane.

A Delta II launch vehicle lifted Odyssey from Cape Canaveral Air Force Station, Florida, on April 7, 2001. When the spacecraft reached Mars on Oct. 24, 2001, it fired its main engine to enter orbit. A three-month "aerobraking" phase followed, using carefully controlled dips into the upper atmosphere of Mars to adjust the size and shape of the orbit in preparation for systematic mapping of the Red Planet.

The year of the launch and arrival played into NASA naming the mission 2001 Mars Odyssey as a tribute to the vision and spirit of space exploration portrayed in the works of science-fiction author Arthur C. Clarke, including the best-seller "2001: A Space Odyssey." Clarke (1917-2008) endorsed the mission's naming before the launch.

Maneuvers in 2014 and 2015 were designed to alter the geometry of the orbit with respect to the sun. The new geometry enables studies of morning clouds and fogs and comparison of ground temperatures in the morning to temperatures of the same sites in the afternoon and pre-dawn.

http://www.jpl.nasa.gov/news/news.php?release=2016-096

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 10021
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #24 dnia: Kwiecień 08, 2016, 20:23 »
25 lat temu 5 kwietnia 1991 na pokładzie wahadłowca Atlantis w misji STS-37   został wyniesiony na orbitę teleskop kosmiczny COMPTON.

"Przez 9 lat teleskop kosmiczny Comptona obserwował źródła promieniowania gamma w odległej przestrzeni. Kiedy awarii uległ jeden z jego żyroskopów, NASA podjęła decyzję o zniszczeniu teleskopu. 4 czerwca 2000 roku uruchomiono silniki hamujące, powodując spadanie satelity, który w końcu częściowo spłonął w atmosferze, a jego resztki spadły do Pacyfiku."

https://pl.wikipedia.org/wiki/Teleskop_kosmiczny_Comptona

Compton's many findings included the discovery of a new class of galaxies powered by supermassive black holes, the surprising detection of gamma rays from thunderstorms on Earth, and the most persuasive evidence to date that gamma-ray bursts (GRBs) were the most distant and powerful explosions in the cosmos.
"When scientists saw the early results, it wasn't long before discussions turned to the need for a new mission with improved instruments so we could get a better look at these exciting phenomena," said Goddard's Julie McEnery, the project scientist for NASA's Fermi Gamma-ray Space Telescope. "Fermi is essentially the direct descendant of Compton and even involves many of the same people, including Neil."

http://phys.org/news/2016-04-nasa-celebrates-years-breakthrough-gamma-ray.html

Część 1 artykułu:  http://www.americaspace.com/?p=92662

At the time of launch, GRO was the heaviest astronomical observatory ever placed into orbit: it weighed 35,000 pounds (15,900 kg), of which more than a third was taken up by its scientific payload. It reminded astronaut Jerry Ross of a futuristic diesel locomotive. “The thing was huge,” he told NASA’s Oral History Project. “Everything on it was real bulky, real thick, real heavy, and it was just very impressive of the stoutness of the satellite. Most times you go up to a satellite and you’re almost afraid to breathe on it, because it may fall apart on you!” Not so GRO. Its massive internal beams, which formed the central backbone of the spacecraft, were essential to supporting its large scientific instruments.

Część 2: http://www.americaspace.com/?p=92670

At 5:36 p.m. EDT on 7 April, some three orbits and more than 4.5 hours later than planned, Godwin finally released a perfectly functioning GRO from the grasp of the arm. NASA’s second Great Observatory, with all the grace of a space-age diesel locomotive, drifted serenely away into the inky blackness to commence its mission. Ross and Apt had a ringside seat for much of this activity, for they were able to remain outside whilst the final checks on the observatory were performed. “During that period of time,” Ross told the oral historian, “Jay and I were allowed to stay outside on the spacewalk and to do a series of force measurements.” The intention was to understand the kind of loads an astronaut might experience whilst in and out of a foot restraint and Ross performed “a whole series of maneuvers of turning wrenches, turning handles, maneuvering myself … a whole series of things that we were recording the data so that we could get more information.” Years later, Ross remembered working up a vigorous sweat, which streamed into his eyes at one stage, such was the level of exertion and exhaustion.
« Ostatnia zmiana: Sierpień 13, 2016, 23:24 wysłana przez Orionid »

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 10021
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #25 dnia: Kwiecień 12, 2016, 09:06 »
Michel Tognini o kosmicznym locie Jurija Gagarina, który dokładnie 55 lat temu 12 IV 1961 roku miał miejsce. W rocznicę tego wydarzenia co roku na Ziemi obchodzony jest Międzynarodowy Dzień  Lotów Kosmicznych. (Dzień Kosmonautyki)

"Gagarin made the most important and difficult step," Tognini said. "Whatever the discoveries that will be made in the future, his exploit will always remain in human memory."

http://tass.ru/en/science/868890
« Ostatnia zmiana: Kwiecień 12, 2016, 09:10 wysłana przez Orionid »

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 10021
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #26 dnia: Kwiecień 12, 2016, 09:08 »
Start do dziewiczego lotu Columbii miał miejsce 35 lat temu 12 kwietnia 1981.

Thirty-five years ago, on 12 April 1981, the first winged orbital space vehicle carrying human pilots was launched from Pad 39A at the Kennedy Space Center (KSC) in Florida. Aboard Columbia for STS-1—the long-awaited maiden voyage of the shuttle era—were Commander John Young and Pilot Bob Crippen, tasked with spending two days evaluating the performance of the most complex manned spacecraft in history. Since it was formally approved for development, almost a decade earlier, the reusable shuttle had been directed to a mandate of flying routinely, transporting satellites, laboratories, and people into low-Earth orbit, but before it could be declared “operational” it would have to perform four Orbital Flight Test (OFT) missions, of which STS-1 was the first.

http://www.americaspace.com/?p=92728
« Ostatnia zmiana: Kwiecień 12, 2016, 09:31 wysłana przez Orionid »

Offline Adam.Przybyla

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 4054
  • Realista do bólu;-)
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #27 dnia: Kwiecień 12, 2016, 11:28 »
Bardzo ciekawy artykul o kulisach startu columbii:
http://www.thedailybeast.com/articles/2016/04/09/the-spies-who-saved-the-space-shuttle.html
"The Spies Who Saved the Space Shuttle
Hidden behind NASA’s public drive into space was a second, shadowy government agency. And without it, the space shuttle might never have flown."
Z powazaniem
                           Adam Przybyla
https://twitter.com/AdamPrzybyla
JID: adam.przybyla@gmail.com

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 10021
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #28 dnia: Kwiecień 13, 2016, 09:00 »
Druga część artykułu na temat pierwszego lotu Columbii:

John Young, who had remained totally cool throughout re-entry, now let his excitement get the better of him. As soon as he got outside, about an hour after touchdown, he bounded down the steps, checked out the tires and landing gear, and jabbed the air triumphantly with both fists. He even kicked the tires, which scared the life out of the engineers, because they contained 375 psi of pressure. Combined with the hot brakes, there existed a real possibility that a tire might explode. Young, of course, could be forgiven. He was over-excited after completing the most audacious flying challenge of his career.

http://www.americaspace.com/?p=92731

Offline Dzamiila

  • Pełny
  • ***
  • Wiadomości: 139
  • Ferrari vs Lotus
Odp: Kalendarium historycznych wydarzeń
« Odpowiedź #29 dnia: Kwiecień 19, 2016, 14:36 »
Wczoraj była rocznica śmierci Einsteina:

http://www.popsci.com/remembering-albert-einstein