STS-132 (opis)

[Scorus]

FLIGHT DAY 1

Start wahadłowca Atlantis odbył się zgodnie z planem, dnia 14 maja 2010r. Tego dnia pogoda zarówno w miejscu startu jak i w strefach TAL (w tym w głównej w Zagarozie) była dobra. Istniała niewielka szansa na powstanie niskich chmur na Florydzie, ale reguły bezpieczeństwa startu nie zostały złamane. W czasie odliczania zespół techników nadal analizował sprawę łożyska znalezionego w ładowni przed jej zamknięciem. Mógł to być element mocowania kamery w ładowni. Stwierdzono jednak, że nawet jak jest to element wyposażenia ładowni, to jego brak nie stanowi zagrożenia dla ładunku w czasie startu. Nie było więc przeszkód do startu.

Wahadłowiec Atlantis wystartował ze stanowiska startowego 39A KSC o godzinie 18:20:09 UTC. Tym samym rozpoczął swoją 32 i najprawdopodobniej ostatnią misję kosmiczną. Po 40 sekundach do startu ciąg silników głównych został zredukowany do 75% przed przejściem przez obszar maksymalnych obciążeń aerodynamicznych. 30 sekund później ciąg został ponownie podniesiony do zwyczajnego poziomu 104%. Po 2 minutach i 4 sekundach od startu, o godzinie 18:16 UTC odrzucone zostały silniki pomocnicze SRB. Następnie wykonany został manewr nakierowujący wahadłowiec na punkt optymalny do wyłączenia silników głównych. Polegał on na odchyleniu dysz silników SSME. W czasie 2 minut i 14 sekund, o 18:26 UTC wykonany został manewr za pomocą silników OMS dostarczający dodatkowej energii pozwalającej na osiągnięcie zaplanowanej trajektorii suborbitalnej. Trwał on 72 sekundy. Po 6 minutach od startu, o godzinie 18:26 UTC odbył się obrót poprawiający łączność z satelitami TDRS. W czasie 7 minut i 35 sekund, o 18:27 UTC rozpoczęło się zmniejszanie ciągu silników głównych, co gwarantowało, że podczas ich wyłączenia pojazd nie dozna przeciążeń większych od 3 g. Po 8 minutach i 31 sekundach od startu, o 18:23 UTC odbyło się wyłączenie silników głównych (Main Engine Cutt-off - MECO). W czasie 8 minut i 47 sekund, o  18:25 UTC odrzucony został zewnętrzny zbiornik paliwa ET. Kamera w obszarze wejścia linii paliwowych od przedziału silnikowego wykonała następnie jego zdjęcia dokumentujące stan izolacji piankowej. Do wejścia na właściwą trajektorię suborbitalną nie był konieczny dodatkowy manewr za pomocą silników OMS (manewr OMS-1). Wahadłowiec wszedł na zaplanowaną wstępną trajektorię o perygeum na wysokości 36 mil i apogeum 136 mil. Po 15 minutach od startu, o 18:35 UTC Tony Antonelli wyłączył systemy APU (Auxiliary Power Unit). Po 29 minutach od początku misji, o 18:49 UTC zamknięte zostały klapy przedziału silnikowego. w czasie 32 minut, o 18:52 UTC Ken Ham i Tony Antonelli rozpoczęli manewr zmiany orientacji przestrzennej przygotowujący wahadłowiec do manewru silnikowego wprowadzającego na stałą orbitę okołoziemską.

Po 37 minutach i 30 sekundach od startu, o 18:49 UTC uruchomione zostały silniki OMS w ramach manewru OMS-2. Manewr trwał 63 sekundy. Dzięki temu pojazd wszedł na zaplanowaną orbitę o perygeum 98 mil i apogeum 143 mil. O godzinie 19:45 UTC otworzone zostały drzwi ładowni. O godzinie 20:06 UTC rozłożona została antena pasma Ku (Ku-band Antenna). Działała ona zupełnie prawidłowo. Następnie astronauci rozpoczęli uruchamianie pokładowej sieci komputerowej i konfigurowanie innych systemów statku. O 21:55 UTC zakończył się manewr NC1 rozpoczynający serię modyfikacji orbity dostosowujących trajektorię do cumowania. Trwał on 26 sekund i spowodował zmianę szybkości rzędu 41 stóp na sekundę.

Pod koniec dnia astronauci uruchomili manipulator zdalny wahadłowca (Remote Mamipulator System - RMS) i przeprowadzili jego wstępne testy. Przesłali też na Ziemię ręczne zdjęcia i nagrania zewnętrznego zbiornika paliwa po oddzieleniu. Start był bardzo czysty. Wstępny przegląd materiału zdjęciowego nie ujawnił żadnych fragmentów pianki uderzających w powierzchnię wahadłowca. Kamera zainstalowana na ET zarejestrowała kilka małych odłamków, ale w czasie gdy pojazd znajdował się już poza gęstymi warstwami atmosfery. Dokładny czas cumowania nie był dokładnie określony, ponieważ istniała szansa na bliskie (około 6 mil) zbliżenie do stacji śmiecia orbitalnego, co wymusiłoby wykonanie manewru zwiększającego tą odległość.

FLIGHT DAY 2

2 dzień lotu, 15 maja był pierwszym pełnym dniem załogi na orbicie. W jego trakcie przeprowadzony został przegląd osłony termicznej wahadłowca. Ponadto prowadzono standardowe przygotowania do cumowania. Na początku dnia astronauci przygotowali do użycia stacjonarny rower do ćwiczeń fizycznych. Wykonany został też przegląd powierzchni gondoli systemu OMS za pomocą kamery ramienia RMS. O godzinie 11:23 UTC rozpoczęty został manewr NC2 za pomocą silników OMS. Trwał on 10 sekund i spowodował zmianę szybkości na poziomie 8 stóp na sekundę. Zarówno apogeum jak i perygeum orbity zostało podniesione o 1 milę. Orbita po modyfikacji charakteryzowała się perygeum na wysokości 124 mil i apogeum 145 mil.

Późnej rozpoczęły się przygotowania do przeglądu stanu osłony termicznej wahadłowca. za pomocą systemu sensorów wysięgnika orbitera (Orbiter Boom Sensors System - OBSS). OBSS znajdował się na boku ładowni. Obiekt ten został pochwycony przez manipulator RMS około godziny 12 UTC i stanowił jego przedłużenie, dając możliwość przebadania skrajnych części wahadłowca. Za pomocą tego systemu astronauci wykonali skanowanie przednich krawędzi skrzydeł, oraz obszaru nosowego orbitera. Seria badań osłony termicznej miała trwać około 5 godzin. Podczas aktywacji sensorów nastąpiły jednak trudności z układem nachylającym i przekręcającym instrumenty. Kontrola misji przygotowała zmianę pozycji ramienia w celu obejrzenia zakończenia OBSS. Astronauci wykonali jego zdjęcia za pomocą aparaty z obiektywem 400 mm. Okazało się, że ruchomość mechanizmu nachylającego była ograniczona przez zbytnio napięty kabel. Na ewentualne problemy podczas przeglądu osłony w planie dnia zarezerwowana była jedna godzina. Rozważany był przegląd osłony bez funkcji nachylana sensorów albo zastosowanie sensorów zapasowych. Zdecydowano o zastosowaniu sensorów zapasowych. Jednak kamera cyfrowa w zestawie zapasowym wymagała dobrego oświetlenia, co wymusiło prowadzenie przeglądu tylko podczas dziennych części kolejnych orbit.

Przegląd zaczął się około godziny 16:15 UTC. W czasie całej procedury ramieniem RMS sterowali Ken Ham, Tony Antonelli, Garrett Reisman i Piers Sellers. W pierwszej kolejności przebadana została krawędź przednia skrzydła prawego. Zakończył się on około 16:50 UTC. Następnie, po wschodzie słońca astronauci przeskandowali obszar dziobowy orbitera. Ta część przeglądu zakończyła się krótko po 18 UTC. Ostatecznie OBSS przeskandował krawędź przednią skrzydła lewego. Z powodu opóźnienia opuszczono część mniej ważnych elementów. W celu ich dokładnego sfotografowania w czasie RPM postanowiono zastosować dodatkowy aparat fotograficzny. Rozważany był też dodatkowy przegląd za pomocą OBSS. Zmiany w planach kolejnych dni mogły być wprowadzane dopiero po montażu modułu Rassvet. Dane zebrane przez instrumenty OBSS zostały przesłane na Ziemię, gdzie rozpoczęła się ich analiza. Astronauci nie zauważyli jednak żadnych ewidentnych uszkodzeń. Po zakończeniu przeglądu, około 20 UTC OBSS został ponownie umieszczony na brzegu ładowni.

Podczas dnia Michael Good i Steve Bowen zajmowali się przygotowaniami skafandrów EMU do przeniesienia na stację. Były one przeznaczone do wykonania 3 spacerów kosmicznych przy ISS. Ponadto astronauci konfigurowali plecaki SAFER. Bowen i Reisman przygotowali narzędzia używane podczas cumowania, np. dalmierze laserowe. W systemie dokowania orbitera (Orboter Docking Sytsem - ODS) zainstalowana została też kamera, a jego pierścień został wysunięty. O godzinie 21:40 rozpoczął się manewr NC3. Trwał on 9 sekund i spowodował zmianę szybkości na poziomie 2 stóp na sekundę.

Tymczasem zespoły zajmujące się kontrolą ISS zdecydowały, że możliwy manewr oddalający stację od odłamka orbitalnego nie będzie konieczny. Mógł on zostać wykonany podczas snu załogi wahadłowca. Polegałby na obniżeniu orbity stacji o około 3000 stóp Ostatnie analizy oparte na dodatkowych danych radarowych pokazały jednak, że odległość pomiędzy odłamkiem i stacją nie naruszy reguł bezpieczeństwa.

[Scorus]

FLIGHT DAY 3

3 dnia lotu, 16 maja wahadłowiec Atlantis zacumował do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Na początku dnia Ken Ham skalibrował bezwładnościowe jednostki pomiarowe (Inertial Measurement Units - IMU) wchodzące w skład systemu nawigacyjnego. Ponadto skonfigurowana została sieć komputerowa. Wykonano też zrzut ścieków. O godzinie 09:23 UTC przeprowadzony został manewr NH podnoszący orbitę wahadłowca. W jego ramach silniki OMS zostały uruchomione na 1 minutę i 24 sekundy. Spowodowało to zmianę szybkości 132 stóp na sekundę. Orbita po modyfikacji charakteryzowała się perygeum na wysokości 145 mil i apogeum 212 mil. O godzinie 10:09 UTC przeprowadzony został manewr NC4 który ukołowił orbitę. Trwał on  63 sekundy i spowodował zmianę szybkości rzędu 100 stóp na sekundę. Perygeum nowej orbity znajdowało się na wysokości 210 mil a apogeum - 214 mil. O godzinie 10:43 UTC za pomocą silników RCS przeprowadzona została kolejna mała korekta MC4. Manewr trwał 1 sekundę, a zmiana szybkości wyniosła 0.2 stopy na sekundę.

O godzinie 11.41 UTC uruchomiono silniki systemu OMS w ramach manewru rozpoczynającego procedurę cumowania (Terminal Initiation Burn - TI). Manewr ten, wykonany w odległości 9.2 mili pozwolił na wejście na kurs kolizyjny z ISS i zbliżenie się do stacji podczas następnej 1.5 orbity. Trwał on 12 sekund i zmienił szybkość wahadłowca o 9.6 stopy na sekundę. Orbita po modyfikacji przebiegała na wysokości 217 x 213 mil. Około 12 UTC przeprowadzono mały manewr korygujący. Kolejny niewielki manewr odbył się o 12:37 UTC. Trzecia korekta miała miejsce o 12:54 UTC. Ostania korekta została wykonana o 13:04 UTC. Następnie dezaktywowano wszystkie silniki kontroli orientacji skierowane w stronę stacji, co zapobiegało zanieczyszczeniu jej powierzchni. Stacja została natomiast ustawiona w orientacji przestrzennej umożliwiającej cumowanie. Silniki modułu Zvezda pozwoliły na ustawienie rosyjskiego kompleksu stacji zgodnie z wektorem ruchu orbitalnego. PMA 2 był natomiast odwrócony od kierunku ruchu.

Po zbliżeniu się do stacji rozpoczął się manewr obrotu wahadłowca (Rendezvous Pitch Maneuver - RPM). W czasie manewru wahadłowcem ręcznie sterował Ken Ham. RPM polegał na wykonaniu pełnego obrotu wokół osi poprzecznej promu, tak aby astronauci znajdujący się na ISS mogli wykonać zdjęcia osłony termicznej przy użyciu aparatów cyfrowych wyposażonych w obiektywy 400 i 800 milimetrów (rozdzielczość odpowiednio 3 i 1 cal). W celu dokładnego sfotografowania części lewego skrzydła nie zbadanych za pomocą OBSS poprzedniego dnia zastosowany został drugi, dodatkowy aparat 800 mm. Manewr rozpoczął się około 13:27 UTC. Przebiegał w czasie przelotu nad południową Europą. Zdjęcia osłony termicznej wykonali Tracy Caldwell-Dyson, Timothy Creamer i Oleg Kotov stojąc przy oknie modułu Zvezda. Creamer  i  Kotov wykonywali standardowe zdjęcia. Caldwell-Dyson natomiast koncentrowała się na skrzydle lewym. Uzyskano łącznie 398 zdjęć. Zostały one następnie przesłane na Ziemię i szczegółowo przeanalizowane. Manewr RPM został zakończony około 13:35 UTC.

Po zakończeniu obrotu i ustawieniu wahadłowca w odpowiednim punkcie wzdłuż wektora szybkości (+V), załoga promu skierowała wahadłowiec wprost na stację. Wahadłowiec następnie powoli zbliżał się do ISS, a jego orientacja przestrzenna była ręcznie kontrolowana przez Kena Hama w celu odpowiedniego ustawienia mechanizm cumowniczy względem PMA 2. Następnie rozpoczęto procedurę ostatecznego cumowania do stacji. Z dolnym węzłem cumowniczym łącznika ciśnieniowego PMA 2 znajdującego się przy przednim węźle cumowniczym modułu Harmony zetknął się pierścień cumowniczy systemu dokowania orbitera ODS. Po fizycznym połączeniu za pomocą rygli mocujących uzyskano połączenie hermetyczne. W końcowym etapie wahadłowiec zbliżał się do ISS z szybkością około 0.1 stopy na sekundę. Cumowanie zostało odnotowane o godzinie 14:28 UTC. Przebiegało o wschodzie słońca, w czasie gdy oba statki przelatywały na wysokości 220 mil ponad południową częścią Oceanu Spokojnego. Odbyło się bez żadnych komplikacji. Po zadokowaniu załoga przeprowadziła testy szczelności połączenia. W tym czasie za pomocą silników wahadłowca kompleks ISS został ustawiony w orientacji właściwej dla fazy wspólnych operacji. Spód orbitera został odwrócony od kierunku ruchu orbitalnego, co zmniejszało szanse na zderzenie z odłamkami orbitalnymi. Około godziny po cumowaniu stację minął śledzony poprzedniego dnia odłamek orbitalny. Przeleciał w bezpiecznej odległości ponad 10 mil.

Włazy między wahadłowcem Atlantis a stacją zostały otworzone po około 2 godzinach od cumowania, o 16:18 UTC. Wtedy w module Harmony po raz pierwszy w trakcie misji spotkali się członkowie załogi wahadłowca oraz członkowie 23 stałej załogi ISS, czyli Ekspedycji 23 (Oleg Kotov, Timothy Creamer, Soichi Noguchi, Alexander Skvortsov, Mikhail Kornienko i Tracy Caldwell-Dyson). Kotov, Creamer i Noguchi przybyli na stację statkiem Soyuz TMA-17 w ramach misji 21S, jako część Ekspedycji 22. Pozostali członkowie załogi - Skvortsov, Kornienko i Caldwell-Dyson dotarli na ISS pojazdem Soyuz TMA-18 podczas lotu 22S. W czasie długoterminowej misji Ekspedycji 22 i 23 do stacji cumowały statki Progress M-04M (misja 36P) i Progress M-05M (misja 37P). Odbyły się też 2 misje wahadłowców - 20A (loty STS-130 wahadłowca Endeavour) i 19A (lot STS-131 wahadłowca Discovery). Do stacji zostały dodane moduły Tranqulilty i Cupola, a ponadto odbyła się relokacja statku Soyuz TMA-17.

Po powitaniu załogi i odprawie bezpieczeństwa Good, Bowen i Reisman przenieśli do śluzy Quest skafandry EMU. Astronauci przygotowywali też narzędzia do użycia podczas EVA. Następnie odbyła się procedura wyciągnięcia z ładowni palety z wyposażeniem zewnętrznym dla ISS - tzw. zintegrowanego nosiciela ładunku - modelu wyjmowanego pionowo (Integrared Cargo Carrier - Vertical Light Deploy - ICC-VLD). Na ICC-VLD znajdowały się: zapasowa antena kosmos - Ziemia (Space-to-Ground Antenna - SGANT); maszt dla SGANT (SGANT Boom); oraz unowocześniona platforma do tymczasowego przechowywania jednostek wymienialnych na orbicie (Enhanced Orbital Replacement Unit Temporary Platform - EOTP). SGANT i jego maszt były przeznaczone do instalacji na ITS Z1, a ETOP - do montażu przy Dextre. Ponadto na ICC-VLD umieszczono zestaw 6 nowych baterii dla ITS P6.

Przeniesienie ICC-VLD na stację odbyło się za pomocą ramienia CamadArm2. Jego bazą był interfejs danych i mocy (Power and Data Grapple Fixture - PDGF) na module Destiny. Ramieniem sterowali Piers Sellers i Tracy Caldwell-Dyson za pomocą stacji sterowniczej w module Cupola. Było to pierwsze praktyczne zastosowanie stacji sterowniczej po jej niedawnym przeniesieniu z laboratorium Destiny. Ramię zostało opuszczone do ładowni, gdzie około 18:30 UTC pochwyciło ICC-VLD. Następnie paleta ta została podniesiona z ładowni i powoli przeniesiona w pobliże MBS. Tam została tymczasowo zainstalowana za pośrednictwem interfejsu montażu jednostek wymienianych na orbicie (Payload Orbital Replacement Unit Accommodation Interface - POA). Łączenie zakończyło się około 20:50 UTC. Przebiegało bez problemów. Końcówka CanadArm2 została następnie odłączona od ICC-VLD. W czasie dnia astronauci przeglądali też procedury związane z pierwszym spacerem kosmicznym zaplanowanym na następny dzień.

Steve Bowen i Garrett Reisman spędzili noc w śluzie Quest przed spacerem EVA 1. Dzięki obniżonemu ciśnieniu powietrza z 14.7 psi do 10.2 psi możliwe było szybkie usunięcie azotu z krwi przed spacerem wykonywanym w skafandrach w których ciśnienie wynosi 5 psi. Taki sposób przygotowań do spaceru był stosowany już od kilku lat.

FLIGHT DAY 4

4 dnia lotu, 17 maja odbył się pierwszy spacer kosmiczny misji STS-132, czyli EVA 2. Do celów spaceru zaliczały się przygotowania do wymiany baterii ITS P6 oraz instalacja wyposażenia dostarczonego za pomocą palety ICC-VLD - anteny kosmos - Ziemia SGANT wraz z jej masztem i unowocześnionej platformy do tymczasowego przechowywania jednostek wymienialnych na orbicie EOTP. Wykonanie wszystkich zaplanowanych zadań było trudne z powodu konieczności dobrego zsynchronizowania wszystkich czynności w czasie. Na Ziemi nie można było przećwiczyć wszystkich procedur za jednym razem.

System SGANT jest anteną zapasową pasma Ku. Pozwala na łączność pomiędzy stacją a satelitami TDRS. Pozwala na przesyłanie danych z eksperymentów oraz transmisji wideo, oraz danych z używanego przez załogę adaptera komunikacji orbitalnej (Orbiter Communications Adapter - OCA). OCA pozwala na wykonywanie rozmów telefonicznych, korzystanie z poczty e-mail oraz innych usług łączności d***leksowej. Identyczna antena znajduje się na wysięgniku na elemencie ITS Z1. Antena SGANT ma średnicę 6 stóp i wysokość 6 cali wraz z systemem obracającym antenę. Jego masa wynosi 194 funty. Antena wraz z wyposażeniem wspierającym (Flight Support Equipment - FSE) i małą płytę montażową (Small Adapter Plate Assembly - SAPA) tworzyła tzw jednostkę instalacyjną SGANT (SGANT FSE Installation Kit). System FSE stanowił zestaw wyposażenia mechanicznie i elektrycznie łączącego antenę i SAPA. Wyposażenie to mogło być obsługiwane przez astronautów podczas spacerów kosmicznych. SAPA pozwalała na przyłączenie całego zestawu do ICC-VLD w czasie transportu na stację. Po stronie nosiciela służyła to tego płyta interfejsu (Interface Plate - IP) wchodząca w skład pasywnego otwieranego w czasie lotu mechanizmu łączącego (Passive Flight Releasable Attachment Mechanism - PFRAM).

Maszt SGANT stanowił mechaniczną podporę dla zapasowej anteny SGANT oraz zapasowego kontrolera transmisji i odbioru kosmos - Ziemia (Space-to-Ground Transmit Receive Controller - SGTRC). Ponadto pozwalał na dostarczanie zasilania do tych komponentów i umożliwiał wymianę danych. Był przeznaczony do bezpośredniego montażu na ITS Z1. Na wysięgniku zainstalowano kable łączące (Boom Attached Cables - BAC) będące połączeniem pomiędzy SGANT a SGTRC. Pozwalały one na dostarczanie zasilania, wymianę danych oraz przesyłanie sygnałów do transmisji. W obrębie wysięgnika znajdował się też falowód pozwalający na przesyłanie sygnałów radiowych pomiędzy SGTRC i SGANT.

Platforma EOTP była wyposażeniem systemu manipulatorów Dextre. Pozwalała na przechowywanie elementów wymienianych za pomocą Dextre. Pozwalała na dostarczanie zasilania do przechowywanych elementów. W przeciwieństwie do poprzedniej wersji platformy można było na niej umieścić kilka elementów. Do platformy ICC-VLD została dołączona za pomocą mechanizmu PFRAM. Od strony EOTP przyłączenie umożliwiło wyposażenie wspierające FSE opracowane przez Astrium-ST. Podczas transportu na ICC-VLD dostarczanie zasilania i wymiana danych nie była wymagana.

Astronauci Garrett Reisman i Steve Bowen rozpoczęli spacer kosmiczny ze śluzy Quest o godzinie 11:54 UTC. Po przygotowaniu narzędzi udali się w pobliże platformy ICC-VLD zakotwiczonej przy POA na MBS. Najpierw zamontowali obejmę na stopy na palecie oraz drugą obejmę na końcu ramienia CamadArm2. Następnie rozpoczęli przygotowania SGANT do montażu na ITS Z1. Na początku Bowen zajmował się przygotowaniami samej anteny. Potem oboje odkręcili 4 z 8 śrub wchodzących w skład mechanizmu mocującego masztu SGANT. Reisman zaczepił następnie nogi na obejmie na końcu ramienia CanadArm2. Potem astronauci odkręcili pozostałe 4 śruby mocujące maszt. Bowen odłączył maszt i przekazał go Sellersowi. Maszt był teraz utrzymywany przez niego ręcznie. Następnie Reisman wraz z masztem został on powoli przemieszczony za pomocą ramienia w pobliże miejsca montażu masztu na kratownicy ITS Z1. Ramieniem CanadArm2 sterowali Sellers, Good i Caldwell-Dyson.

W czasie gdy Reisman był transportowany na ITS Z1 Bowen w dalszym ciągu pracował przy ICC-VLD. Przygotował do instalacji ETOP usuwając część jego zaczepów. Potem dołączył do Reismana na ITS Z1. Reisman ustawił już maszt w pozycji umożliwiającej jego zainstalowanie. Oboje przystąpili następnie do montażu masztu. W tym celu Bowen przykręcił 2 śruby i podłączył 6 kabli zasilających i kabli wymiany danych.

Po zamontowaniu masztu Reisman nadal znajdujący się na końcu ramienia został przeniesiony na ICC-VLD. Tam odłączył antenę SGANT poprzez dokręcenie 2 ostatnich śród. Po jej pozyskaniu został powoli przeniesiony na ITS Z1. Podczas przenoszenia anteny konieczne było zachowanie szczególnej uwagi, ponieważ jej talerz był podatny na uszkodzenia. Wyznaczono kilka miejsc w których mógł uderzyć w zewnętrzne wyposażenie stacji. W czasie przenoszenia SGANT Bowen zdjął część arkuszy izolacji cieplnej z masztu. Po dotarciu na ITS Z1 Reisman wraz z Bowenem przystąpił do montażu anteny na jej maszcie. Nastąpiła wtedy krótka przerwa w pracy z powodu problemów z jednym z 3 komputerów zarządzania i kontroli na ISS (Command-and-Control Computer - C&C). Wyłączył się on, a jego funkcje przejął komputer zapasowy. Spowodowało to czasowe wyłączenie monitorów stosowanych przy sterowaniu ramieniem CanadArm2. Problem wystąpił podczas zdejmowania czapeczek ochronnych z podłączeń elektrycznych. Prawdopodobnie komputer rozpoznał nieciągłość danych jako awarię. Szybko jednak wznowiono prace. Astronauci przykręcili 4 śruby. Reisman podłączył też 4 kable zasilania i wymiany danych. Miał problemy z jednym podłączeniem. Szybko się jednak z nim uporał. Bowen zainstalował następnie elementy izolacji cieplnej na antenie oraz zwolnił blokujące jej rotowanie. Po odkręceniu 2 z 8 śrub mocujących mechanizm rotacyjny kontrola misji poprosiła o przerwanie dalszego ich demontażu w celu sprawdzenia stabilności połączenia pomiędzy masztem a anteną. Okazało się bowiem, że śruby zostały lekko niedokręcone przez co pomiędzy anteną i masztem powstała szczelina o szerokości około 1 mm. W kontroli misji postanowiono wykonać dodatkowe analizy i polecono ponownie przykręcić 2 śruby. Bowen zabezpieczył też połączeniem pomiędzy anteną a masztem za pomocą prowizorycznego wiązania.

W tym czasie Reisman został ponownie przeniesiony na ICC-VLD, gdzie przystąpił do demontażu EOTP. Odkręcił tam 4 śruby mocujące. Następnie trzymając EOTP został przeniesiony w pobliże Dextre znajdującego się na PDFG modułu Destiny. Bowen wrócił do śluzy Quest, gdzie uzupełnił zapas tlenu. Spodziewano się przedłużenia spaceru o około godzinę. Następnie Bowen dołączył do Reismana w pobliżu Dextre. Oboje zamontowali następnie EOTP przy Dextre. Montaż tego elementu polegał na przekręceniu 4 śrub. Podczas przykręcania ostatniej śruby wystąpiły problemy. Nie udało się jej wkręcić, jednak kontrola misji uznała, że do zamontowania EOTP w zupełności wystarczą 3 śruby. Astronauci podłączyli następnie 2 kable oraz zamontowali uchwyt który ułatwi prace w przyszłości.

Reisman zszedł następnie z obejmy na końcu CanadArm2, zdemontował obejmę i zaczął składanie narzędzia. Bowen natomiast udał się w pobliże ICC-VLD. Tam przystąpił do rozluźniania śrub mocujących nowe baterie dla ITS P6. Były to przygotowania do wymiany baterii podczas dwóch następnych spacerów kosmicznych. Astronauta poluzował po 2 śruby przy każdej z 6 baterii przeznaczonych do wymiany. Potem rozpoczął powrót do śluzy Quest. Astronauci zakończyli spacer o godzinie 19:19 UTC. Spacer EVA 1 trwał 7 godzin i 25 minut. Zakończył się pełnym sukcesem. W jego trakcie udało się wykonać wszystkie zadania bez większych komplikacji. Był to 2 spacer kosmiczny w karierze Reismana. Łącznie trwały one 14 godzin i 26 minut. Dla Bowena był to 3 spacer kosmiczny. Ich łączy czas wyniósł  27 godzin i 21 minut. W historii ISS był to już 144 spacer kosmiczny. Łącznie trwały one 900 godzin i 58 minut (37.5 dnia).

Pod koniec spaceru ramię RMS wahadłowca pochwyciło moduł Rassvet. Jego wyciagnięcie z ładowni i montaż przy dolnym węźle cumowniczym modułu Zarya było zaplanowane na 5 dzień misji. W czasie dnia Ken Ham zajmował się przenoszeniem wyparzenia z pokładu środkowego wahadłowca na stację. Pomagał mu Soichi Noguchi. Oleg Kotov, Alexander Skvortsov i Mikhail Kornienko prowadzili zwykłe czynności związane z utrzymaniem stacji.

[Scorus]

FLIGHT DAY 5

5 dnia misji, 18 maja odbył się montaż modułu Rassvet. Element ten nie był w pełni przystosowany do instalacji za pomocą ramienia CanadArm2. Posiadał system cumowniczy identyczny z systemami cumowniczymi statków typu Soyuz i Progress. Jego połączenie z węzłem cumowniczym głowicy modułu Zarya wymagało siły docisku znacznie większej niż mógł zapewnić manipulator. Analizy wykazały, że montaż powinien odbyć się bez większych komplikacji jeśli oba systemy cumownicze zostaną bardzo dokładnie ustawione względem siebie. Dopuszczalny błąd ustawienia sondy cumowniczej Rassvet względem mechanizmu cumowniczego Zarya wynosił tylko 1 milimetr. Postanowiono wykorzystać największą bezpieczną szybkość przesuwania się ramienia. Była ona jednak nadal około 5 razy mniejsza od typowej szybkości rosyjskich statków w końcowej fazie cumowania.

Montaż modułu został przeprowadzony w pierwszej części dnia.  Rozpoczęło go zdalne odłączenie zasilania z wahadłowca. Następnie zwolnione zostały zaczepy mocujące moduł w ładowni. Około godziny 09:50 UTC rozpoczęło się jego podnoszenie z ładowni za pomocą ramienia RMS wahadłowca. Obsługiwali go Ken Ham i Dominic Antonelli za pomocą konsoli na pokładzie środkowym wahadłowca Ramię pochwyciło moduł poprzedniego dnia. Za pomocą RMS moduł został ustawiony w pozycji parkingowej. Tam pochwyciło go ramię CanadArm2 stacji. Sterował nim Garrett Reisman. Asystował mu Piers Sellers wprowadzający komendy za pomocą laptopów. Procedurę monitorował też Oleg Kotov w rosyjskiej części stacji. CanadArm2 pochwycił moduł za pomocą jego interfejsu PDGF. Następnie uruchomione zostało zasilanie modułu za pośrednictwem ramienia. Kontrola misji poinformowała, że otrzymuje prawidłowe dane z nowego elementu. Potem końcówka ramienia RMS została odłączona od Rassvet. Moduł był teraz utrzymywany tylko przez wysięgnik stacji. W dalszej kolejności moduł został powoli przeniesiony nad lewym skrzydłem wahadłowca. Po ustawieniu Rassvet w odległości 5 stóp od głowicy modułu Zarya aktywowany został jego system cumowniczy. Polegało to na zdalnym wysunięciu sondy cumowniczej. Aktywowano też kamerę na Rassvet, dzięki czemu astronauci i kontrola misji uzyskali bezpośredni podgląd na cumowanie modułu. Następnie ramię z maksymalną dopuszczalną szybkością 0.06 stopy na sekundę docisnęło mechanizm cumowniczy Rassvet do węzła modułu Zarya. Sonda cumownicza została wprowadzona do środka stożka w mechanizmie od strony modułu Zarya. Następnie zamknęły się automatyczne zatrzaski, które połączyły oba moduły. Zasadniczy proces łączenia zakończył się o godzinie 12:19:45 UTC. Miało miejsce w czasie gdy stacja przelatywała na wysokości 220 mil ponad Argentyną, niedługo po wschodzie słońca. Mimo że do tej pory nigdy nie przeprowadzano tego typu manewru za pomocą CanadArm2 cała procedura przebiegła bez żadnych utrudnień. Po uzyskaniu połączenia sonda cumownicza została cofnięta. Potem zamknięte zostały zatrzaski i haki stabilizujące połączenie pomiędzy Rassvet a Zarya. Zostało to potwierdzone o 12:30 UTC. Aktywacja nowego modułu nie wymagała żadnych podłączeń w trakcie spacerów kosmicznych.

Po objedzie odbyło się przeniesienie OBSS. CanadArm2 sterowany przez Reissmana i Sellersa został opuszczony do ładowni promu Atlantis, gdzie pochwycił i podniósł OBSS. Następnie do OBSS dołączona została końcówka ramienia RMS wahadłowca. RMS obsługiwali Ham i Antonelli. Potem końcówka CanadArm2 została odłączona. Ramię RMS utrzymywało następnie OBSS przez resztę czasu w którym wahadłowiec był zacumowany przy stacji. RMS nie mógł bezpośrednio pochwycić OBSS, ponieważ cześć jego pola operacyjnego zasłaniały elementy stacji. W nowej pozycji kamery OBSS mogły być użyte do monitorowania prac podczas EVA 2.

W czasie dnia astronauci Michael Good i Steve Bowen przygotowywali też narzędzia i skafandry przeznaczone do użycia w trakcie EVA 2.  Alexander Skvortsov, Tracy Caldwell-Dyson, Mikhail Kornienko, Soichi Noguchi i Timothy Creamer obsługiwali eksperymenty i prowadzili normalne prace konserwacyjne. Ham, Reisman, Sellers, Kotov, Skvortsov i Caldwell-Dyson udzielili też wywiadu dla reporterów z MSNBC, Fox News i CNN. Odbył się on w module Harmony.

Pod koniec dnia wszyscy członkowie załogi przeglądali też procedury związane z drugim spacerem kosmicznym. Trwało to około godziny. Dyskutowana była między innymi nowo opracowana procedura odblokowania napiętego kabla przy mechanizmie nachylającym pakiet sensorów OBSS. Wykonanie tego zadania zostało zaplanowane na początek EVA 2. Postanowiono rozpocząć spacer około 30 minut wcześniej niż planowano. W związku z tym czas zakończenia dnia dla załogi został przyspieszony o 30 minut. Pobudkę również zaplanowano pół godziny wcześniej niż normalnie. Bowen i Good spędzili noc w śluzie Quest przed EVA 2 zaplanowanym na następny dzień.

FLIGHT DAY 6

6 dnia lotu, 19 maja odbył się drugi spacer kosmiczny misji STS-132, czyli EVA 2. Zasadniczym celem spaceru było rozpoczęcie wymiany baterii na ITS P6. Celem była wymiana 3 baterii. Jeśli starczyłoby na to czasu mogła być tez wymieniona jeszcze jedna bateria. Głównymi problemami mogły być trudności przy odkręcaniu i wkręcaniu śrub. ITS P6 posiada 12 baterii. Pierwszy zestaw 6 baterii (zestaw A) został wymieniony podczas misji 2JA (lot STS-127 wahadłowca Endeavour). W trakcie aktualnego lotu wymieniany był drugi zestaw (zestaw B).

Każda z baterii niklowo - wodorowa (NiH2) składa się z dwóch połączonych szeregowo jednostek ORU. Każda z nich składa się z 38 ogniw w postaci niezależnych komórek ciśnieniowych (Individual Pressure Vessel - IPV). Każda bateria składa się zatem z 76 takich komórek. 6 baterii ma masę łącznie 2 204 funtów. Czas ich trwałości wynosi 6.5 roku. Mogą być używane przez 38 000 cykli ładowania i rozładowywania z głębokością rozładowania 35%. Baterie były przeznaczone do montażu w miejsce starego zestawu w obrębie zintegrowanego systemu wyposażenia (Integrated Equipment Assembly - IEA) modułu ITS P6. IEA to jeden z dwóch zasadniczych elementów segmentu fotowoltaicznego. Oprócz baterii zawiera też większość innych systemów ITS P6.Baterie pozwalają na gromadzenie energii elektrycznej produkowanej przez panele słoneczne ITS P6 po dziennej stronie orbity. Jest ona następnie używana na nocnej części orbity stacji. Każda bateria dostarcza energii na poziomie od ponad 25 amperów do około 75 amperów (w krótkich okresach wzrostu poboru energii) w roboczym zakresie napięcia baterii 76 - 123 V dc.

Przed spacerem ramię CanadArm2 pochwyciło paletę ICC-VLD z nowymi bateriami. Była ona zakotwiczona przy POA na MBS. Po odłączeniu palety od POA ramię przeniosło ją w pobliże miejsca prac na zintegrowanym systemie wyposażenia IEA modułu ITS P6. Podczas spaceru kosmicznego ramię cały czas utrzymywało ICC-VLD w pobliżu miejsca wymiany baterii. Ramię obsługiwali Sellers i Reisman. Ketn Ham obsługiwał kamery.

Astronauci Steve Bowen i Mike Good rozpoczęli spacer kosmiczny ze śluzy Quest o godzinie 10:38 UTC. Po przygotowaniu narzędzi Good udał się na kratownicę stacji, gdzie przygotował miejsce pracy podczas wymiany baterii. Polegało to na przymocowaniu odpowiednich uchwytów. Bowen natomiast zajął się przesunięciem kabla przy pakiecie sensorów OBSS. W tym celu przeszedł w pobliże MBS i zaczepił nogi w obejmie. Następnie dosyć szybko przesunął kabel i zabezpieczył go plastikowymi spinkami do kabli. Potem wykonane zostały testy ruchomości mechanizmu obracającego sensory. Wykazały one, że kabel nadal przeszkadza w niektórych ruchach. Po wstępnych testach Bowen poptawił więc ustawienie kabla.

Całość prac przy OBSS trwała mniej niż 30 minut. Bowen zszedł potem z obejmy i dołączył do Gooda na ITS P6. Good poluzował śruby mocujące stare baterie. Po około 90 minutach od rozpoczęcia spaceru astronauci przystąpili do wymiany baterii. Podczas wymiany baterii Good pracował w uchwycie na stopy na ITS P6. W celu wyjęcia pierwszej starej baterii, oznaczonej jako bateria 1 zastosował narzędzie przypominające łopatkę, pozwalające na manewrowanie baterią. Odkręcił dwie śruby i powoli wyciągnął baterię z jej gniazda. Następnie trzymając baterię wyszedł z uchwytu na stopy, przemieścił się mały kawałek i przekazał ją Bowenowi. On umieścił ją tymczasowo na wielozadaniowym uchwycie na kratownicy ITS P6, a następnie odczepił nową baterię A z ICC-VLD. Podczas odłączania baterii platforma ICC VLD była nieznacznie przesuwana za pomocą CanadArm2, dzięki czemu astronauta nie musiał jej wyszarpywać. Bowen  przekazał następnie baterię A Goodwi. On przeniósł ją w pobliże IEA i zainstalował w gnieździe 1. Potem Good zdemontował starą baterię 2 i przekazał ją Bowenowi. On przeniósł ją do ICC-VLD i zamontował w gnieździe A. Potem odłączył baterię B i przekazał ją Goodowi. Good zamontował ją w gnieździe 2 IEA. Następnie odłączył starą baterię 3 i przekazał ją Bowenowi. Tak jak poprzednio Bowen zainstalował ją na ICC-VLD (w gnieździe B), a potem odłączył nową baterię C. Good zamontował ją potem w gnieździe 3 IEA. Wymiana baterii przebiegała bardzo sprawnie, więc kontrola misji zadecydowała o wymianie jeszcze jednej baterii, co pierwotnie było zaplanowane na EVA 3. Good odłączył starą baterię 4 od IEA i przekazał ją Bowenowi. Po przeniesieniu jej na ICC-VLD Bowen zamontował ją w gnieździe F. Następnie odłączył nową baterię D, którą przejął Good. Zamontował ją w gnieździe 4 IEA. Na kratownicy pozostała jeszcze tymczasowo zakotwiczona bateria 1. Kontrola misji zdecydowała, że jej umieszczenie na ICC-VLD zostanie wykonane podczas EVA 3. Instalacja baterii D zakończyła więc prace na ITS P6 w trakcie EVA 2.

W tym czasie poinformowano, że mechanizm obracający sensory OBSS z powodzeniem przeszedł pełny cykl testów. Astronauci natomiast składali narzędzia. Pod koniec spaceru pozostało jeszcze trochę czasu na wykonanie zadań dodatkowych. Astronauci udali się na ITS Z1, gdzie zajęli się poprawieniem mocowania pomiędzy nową anteną SGANT a jej masztem. Z powodzeniem dokręcili 4 śruby. Poinformowali, że talerz anteny nie przesuwa się pod wpływem nacisku. Nie zaobserwowali też szpary pomiędzy anteną a masztem. Astronauci zdjęli następnie prowizoryczne mocowanie zamontowane w miejscu połączenia podczas EVA 1. Następnie odkręcili 8 śrub i zdjęli blokady zabezpieczające mechanizm rotacyjny anteny. Prace te przebiegły bez problemu. Astronauci następnie udali się do śluzy Quest, gdzie zakończyli spacer kosmiczny o godzinie 17:47 UTC. Spacer EVA 2 trwał 7 godzin i 9 minut. Zakończył się pełnym sukcesem. W jego trakcie bez komplikacji udało się wykonać wszystkie zadania główne oraz zadania dodatkowe. Był to 5 spacer kosmiczny w karierze Bowena. Łącznie trwały one 34 godziny i 30 minut. Na liście astronautów z najdłuższym czasem EVA znalazł się on na 28 miejscu. Dla Gooda był to 3 spacer, łącznie trwały one 23 godziny i 7 minut. Łączny czas dwóch spacerów misji STS-132 wyniósł 14 godzin i 34 minuty. Był to 145 spacer w historii ISS. Czas ich trwania wyniósł 908 godzin i 7 minut.

Po spacerze paleta ICC-VLD na końcu CanadArm2 została ustawiona w pozycji w której nie przeszkadzała w rotacji złącza SARJ segmentu ITS P3/P4. Tam pozostała do czasu EVA 3. W czasie dnia Tracy Caldwell-Dyson zajmowała się czynnościami związanymi ze spacerem kosmicznym. Pozostali członkowie Ekspedycji 23 zajmowali się zwyczajnymi pracami na ISS, między innymi pakowaniem niepotrzebnych rzeczy w statku Progress.

Tymczasem na Ziemi zakończyły się analizy danych dotyczących stanu osłony termicznej. Nie znaleziono żadnych uszkodzeń które wymagałyby dodatkowych przeglądów. Nadal istniała jednak możliwość wykonania przeglądu części lewego skrzydła opuszczonych podczas skanowania OBSS. Decyzja w tej sprawie nie została jeszcze podjęta, jednak najprawdopodobniej przegląd takie nie będzie konieczny.

[Scorus]

FLIGHT DAY 7

7 dnia lotu, 20 maja prowadzone były lżejsze prace, a ponadto załoga miała czas wolny. Na początku dnia astronauci wykonywali czynności związane z otwarciem włazu do modułu Rassvet. Oleg Kotov i Alexander Skvortsov wykonali testy szczelności połączenia pomiędzy Rassvet a Zarya. O godzinie 10:52 UTC wlazły pomiędzy modułami zostały po raz pierwszy otworzone. Jak zwykle podczas otwierania nowego modułu astronauci pracowali w okularach ochronnych i masach chroniących przed zapyleniem. Po otwarciu włazu zbadane zostały próbki powietrza. Oleg Kotov na początku poinformował, że atmosfera była czysta, ale podczas dalszych prac pojawiły się w niej opiłki metalu. Kontrola misji zaleciła zamknięcie modułu po aktywacji wentylacji. Po otwarciu modułu załoga miała kilka godzin czasu wolnego. Potem astronauci zamontowali przewody wentylacyjne pomiędzy Rassvet a Zarya. Moduł został następnie zamknięty. Opiłki metalu powinny zostać usunięte przez filtry powierza. Rozładunek sprzętu i zapasów zgromadzonych w module i wyposażanie jego wnętrza było zaplanowane już po zakończeniu misji.

Tracy Caldwell-Dyson, Mikhail Kornienko, Soichi Noguchi i Timothy Creamer prowadzili normalne prace przy eksperymentach i utrzymaniu stacji. Ken Ham, Tony Antonelli i Sellers przenosili wyposażenie pomiędzy wahadłowcem Atlantis i stacją. Podczas dnia prowadzone były też przygotowania do spaceru EVA 3. Garrett Reisman, Mike Good, Antonelli i Bowen przygotowali narzędzia oraz skafandry. Skonfigurowali też śluzę Quest. Cała załoga przejrzała ponadto procedury związane ze spacerem.

Astronauci Ham, Antonelli, Sellers i Caldwell-Dyson udzielili też wywiadu dla reporterów z Associated Press, FOX News Radio i CBS News. Garrett Reisman i Michael Good spędzili noc w śluzie Quest przed EVA 3 zaplanowanym na następny dzień.

Tymczasem na Ziemi zdecydowano, że dodatkowy przegląd niektórych miejsc na osłonie termicznej, w tym na skrzydle lewym nie będzie konieczny. Osłona została oficjalnie uznana za zdolną do wejścia w atmosferę.

FLIGHT DAY 8

8 dnia misji, 21 maja odbył się trzeci i ostatni spacer kosmiczny misji STS-132, EVA 3. Zasadniczym celem spaceru była wymiana dwóch ostatnich baterii modułu ITS P6. Ponadto do wykonania pozostały pomniejsze prace. Przed spacerem ramię CanadArm2 przemieściło paletę ICC-VLD w pobliże miejsca prac. Wysięgnik obsługiwali Sellers, Bowen i Caldwell-Dyson.

Astronauci Garrett Reisman i Michael Good rozpoczęli spacer ze śluzy Quest o godzinie 10:27 UTC. Początek spaceru nastąpił 18 minut przed planowanym czasem. Po przygotowaniu narzędzi astronauci udali się na główną kratownicę stacji. Pierwszym zadaniem była instalacja zapasowego przełącznika amoniaku przy linii chłodzącej pomiędzy sekcją P4 kratownicy ITS P3/P4 ma kratownicą ITS P5. Element ten służył do ponownego napełniania amoniakiem linii chłodzących po wyciekach. Instalacja przełącznika przebiegła szybko i bez problemów.

Następnie astronauci przeszli na kratownicę ITS P6, gdzie przystąpili do drugiej części wymiany baterii. Good wymontował starą baterię 5 z IEA i przekazał ją Reismanowi. On zamocował ją w gnieździe D ICC-VLD. Następnie odłączył nową baterię E i przekazał ją Goodowi. Ten ostatni zainstalował ją w gnieździe 5 kratownicy. Potem odkręcił starą baterię 6, którą przejął Reisman. Po zamocowaniu baterii 6 na palecie Reisman odłączył nową baterię F. Good zainstalował ją w gnieździe 6 IEA. Pod koniec procedury wymiany baterii Reisman zainstalowali starą baterię 1 w gnieździe C ICC-VLD. Od czasu EVA 2 była ona tymczasowo doczepiona do uchwytu na kratownicy. Procedura wymiany baterii zakończyła się po około 3 godzinach od początku spaceru. Astronauci następnie zdemontowali uchwyty i narzędzia używane w czasie wymiany i przestąpili do realizacji pozostałych pomniejszych zadań. Ramię CanadArm2 następnie rozpoczęło przenoszenie ICC-VLD na MBS.

Reisman i Good najpierw udali się na powierzchnię modułu Destiny. Tam poprawili izolację termiczną na Dextre. Potem przeszli do ładowni wahadłowca. Tam odłączyli interfejs PDGF. Znajdował się on na ścianie ładowni. Astronauci odkręcili 4 śruby. Następnie przenieśli ten element do śluzy Quest. PDGF był przeznaczony do montażu na powierzchni modułu Zarya podczas spaceru kosmicznego w przyszłości. Umożliwi on użytkowanie CanadArm2 w kompleksie rosyjskim. Części umożliwiające jego instalację - rama i łączniki były przeznaczone do dostarczenia na pokładzie statku Progress.

Po spakowaniu PDGF we wnętrzu śluzy astronauci zajęli się przestawianiem narzędzi przeznaczonych do użycia podczas przyszłych spacerów kosmicznych. Przenosili narzędzia z wnętrza Quest do pojemników na ITS Z1. Przenosili też narzędzia między pojemnikami. W tym czasie CamadArm2 dołączył ICC-VLD do MBS za pośrednictwem POA. Końcówka ramienia została następnie odłączona. Po zakończeniu wszystkich drobnych prac astronauci wrócili do śluzy Quest.

Spacer EVA 3 zakończył się o godzinie 17:13 UTC. Trwał 6 godzin i 46 minut. Wszystkie zadania zostały wykonane bez najmniejszych problemów. Dla Gooda był to 4 spacer kosmiczny w karierze. Łącznie trwały one 29 godzin i 53 minuty. Dla Reismana był to 3 spacer. Ich łączny czas wyniósł  21 godzin i 12 minut. Łączny czas 3 spacerów misji STS-132 wynosił 21 godzin i 20 minut. W historii ISS był to 146 spacer kosmiczny. Łącznie trwały one 914 godzin i 53 minuty (38.1 dnia).

W czasie dnia Tom Ham zajmował się przenoszeniem wyposażenia z i na pokład środkowy kabiny załogowej wahadłowca. Oleg Kotov, Alexander Skvortsov, Mikhail Kornienko, Soichi Noguchi i Timothy Creamer prowadzili zwyczajne prace na ISS, a ponadto przygotowywali statek Soyuz TMA-17 do odcumowania. Po ponownym otwarciu modułu Rassvet astronauci poinformowali, że ilość opiłków metalu unoszących się w jego wnętrzu znacznie spadła.

[Scorus]

FLIGHT DAY 9

9 dnia lotu, 22 maja paleta ICC-VLD została ponownie umieszczona w ładowni. Ponadto prowadzone były lżejsze prace. W pierwszej połowie dnia ramię CanadArm2 pochwyciło paletę ICC-VLD, która od czasu EVA 3 była zakotwiczona na interfejsie POA MBS. Obsługą CanadArm2 zajmowali się Piers Sellers i Garrett Reisman. Po odłączeniu ICC-VLD manipulator powoli przeniósł ją do ładowni wahadłowca Atlantis. Tam paleta została zabezpieczona za pomocą zdalnie sterowanych uchwytów. Ramię następnie zostało odłączone od palety i ustawione w pozycji parkingowej. Zakończyło to prace z manipulatorem przewidziane na tą misję.

Astronauci przenieśli też na pokład wahadłowca skafandry EMU używane podczas spacerów kosmicznych. Ponadto Tracy Caldwell-Dyson odpowiadała na pytania zadawane przez  uczniów z 12 szkół podstawowych i średnich w ramach akcji edukacyjnej NASA Explorer Schools. Po objedzie przenoszone były materiały pomiędzy pokładem środkowym a stacją oraz w przeciwną stronę. Członkowie załogi ISS prowadzili standardowe czynności. Astronauci mieli też około 2.5 godziny czasu wolnego.

FLIGHT DAY 10

10 dnia lotu, 23 maja wahadłowiec Atlantis odcumował od ISS. Na początku dnia astronauci zakończyli transfer wyposażenia. Na pokład wahadłowca Atlantis przeniesione zostały między innymi schłodzone próbki z eksperymentów. Potem sprawdzone zostały narzędzia stosowane podczas odcumowania. Następnie odbyła się wspólna konferencja prasowa. W jej trakcie astronauci odpowiadali na pytania zadawane przez reporterów z USA oraz Japonii. Wykonane zostało też zwyczajowe zdjęcie załogi. Potem w module Harmony odbyła się krótka ceremonia pożegnania załogi. Załoga wahadłowca przeszła potem na pokład swojego pojazdu. Włazy pomiędzy stacją a wahadłowcem zostały zamknięte o godzinie 12:43 UTC, po 6 dniach, 20 godzinach i 25 minutach wspólnych operacji.

Załoga wykonała następnie testy szczelności, skonfigurowała sieć komputerową oraz przeprowadziła kalibrację bezwładnościowych jednostek pomiarowych.  Panele słoneczne w amerykańskiej części ISS zastały ustawione w pozycji zapobiegającej zanieczyszczeniu przez silniczki wahadłowca. Za pomocą silniczków wahadłowca stacja została ustawiona w orientacji przestrzennej właściwej do odcumowania, czyli z orbiterem skierowanym do kierunku ruchu. Podczas wspólnej fazy misji do kierunku ruchu był skierowany kompleks rosyjski, dzięki czemu osłona termiczna wahadłowca była mniej narażona na zderzenia z odłamkami orbitalnymi. Po manewrze zmiany orientacji zablokowane zostały też panele modułu Zvezda. Następnie uruchomiony został system ODS. Atlanits odłączył się od PMA 2 o godzinie 15:22 UTC, po 7 dniach i 54  minutach od zacumowania. Odkodowanie miało miejsce w czasie gdy oba pojazdy przelatywały na wysokości 220 mil ponad południowym Oceanem Indyjskim, na południowy zachód od Perth w Australii. Odbyło się w czasie nocy orbitalnej. Wahadłowiec został odepchnięty przez mechanizm sprężynowy na odległość 2 stóp. Następnie Dominic Antonelli  oddalił go na odległość około 400 stóp od stacji używając silników RCS uruchomionych w sposób pulsacyjny.  Szybkość oddalania wynosiła około 0.3 stopy na sekundę. Po oddokowaniu wyłączono zasilanie ODS. W odległości 400 stóp rozpoczęty został manewr oblotu stacji.  Przebiegał niedługo po wschodzie Słońca. Oblot miał na celu zebranie dokładnej dokumentacji fotograficznej ISS, która pozwalała na wyszukanie ewentualnych uszkodzeń na jej powierzchni. W czasie oblotu odległość wahadłowca od stacji wahała się pomiędzy 400 a 600 stóp. Tak jak podczas poprzednich misji, wahadłowiec Atlantis rozpoczął przelot w pozycji z ładownią skierowaną w stronę PMA 2. Następnie przeleciał nad stacją, za modułem Zvezda, pod stacją i zajął pozycję wyjściową przed PMA 2. W czasie oblotu oba statki przelatywały nad południowym Pacyfikiem, Meksykiem, USA, Francją i północną Afryką. ISS została następnie ponowie ustawiona w standardowej orientacji przestrzennej.

Po oblocie, o godzinie 16:37 UTC załoga wahadłowca wykonała pierwszy manewr silnikowy, który oddalił wahadłowiec od ISS. Zmiana szybkości wyniosła 1.5 stopy na sekundę. O godzinie 17:05 UTC wykonany został drogi manewr separacyjny, który zwiększył tempo oddalania się wahadłowca od stacji. Trwał on 13 sekund, a zmiana szybkości wyniosła 1.5 stopy na sekundę. Manewrami tymi zajmował się Antonelli.

[Scorus]

FLIGHT DAY 11

11 dnia misji, 24 maja wykonany został ostateczny przegląd stanu osłony termicznej. Miał on na celu wyszukanie ewentualnych uszkodzeń wywołanych przez odłamki orbitalne. W procedurze tej uczestniczyli Ken Ham, Tony Antonelli, Garrett Reisman i Piers Sellers. Po ustawieniu OBSS w odpowiedniej pozycji astronauci wykonali skanowanie krawędzi skrzydła prawego. Przegląd rozpoczął się około 08:30 UTC, przed planowanym czasem. Po zakończeniu skanowania prawego skrzydła, co nastąpiło o 09:50 UTC  wykonane zostały badania części dziobowej statku. Ten etap przeglądu zakończył się o 10:52 UTC. Na koniec przeskandowano krawędź przednią lewego skrzydła. W czasie przeglądu układ obracający sensory nie sprawiał problemów. Po zakończeniu przeglądu (o 12:17 UTC), OBSS został umieszczony na boku ładowni. Zebrane dane po przesłaniu na Ziemię były analizowane w czasie nocy, ale wstępnie nie zauważono żadnych nowych uszkodzeń. Po przeglądzie wysięgnik RMS został złożony i wyłączony.

W czasie dnia Bowen i Mike Good pakowali też skafandry EMU i narzędzia wykorzystywane podczas spacerów kosmicznych.  Każdy z członków załogi wykonał też serię ćwiczeń fizycznych przygotowujących organizm do lądowania. Astronauci mieli też czas wolny.

FLIGHT DAY 12

12 dnia lotu, 25 maja załoga prowadziła przygotowania do lądowania. Na początku dnia wykonane zostały testy systemów używanych podczas lądowania. Zajmowali się tym głównie Dominic Antonelli i Michael Good. W tym celu uruchomili układy APU, a następnie przeprowadzili próbę ruchomości powierzchni aerodynamicznych. Następnie sprawdzone zostały sensory nawigacyjne i system sterowania kołami dziobowymi. Astronauci skontrolowali też położone przełączników w kokpicie i funkcjonalność wskaźników. Wszystkie testy przebiegły bez problemu. W dalszej kolejności Ham i Antonelli wykonali próbne uruchomienie silników RCS. Podczas testu po kolei uruchamiali 44 silniki RCS w przedniej i tylnej części pojazdu. Próba zakończyła się około 08:25 UTC. Nie zaobserwowano żadnych nieprawidłowości.

Stephen Bowen, Piers Sellers i Garrett Reisman pakowali też wyposażenie przed lądowaniem. Ken Ham i Dominic Antonelli przećwiczyli manewr lądowania za programu programu PILOT. Cała załoga udzieliła tez wywiadu dla Colbert Report, ABC Radio Network  i WEWS-TV z Cleveland. Pod koniec dnia Reisman i Sellers wyłączyli i złożyli antenę pasma Ku.

Tymczasem na Ziemi zakończyły się analizy ostatniego skanowania osłony termicznej. Nie znaleziono żadnych problemów. Lądowanie w KSC było zaplanowane na następny dzień. Prognoza pogody ogólnie była sprzyjająca, chociaż występowało ryzyko wystąpienia rozproszonych chmur na wysokości 3 000 i 8 000 stóp oraz opadów w odległości mniejszej niż 30 mil od miejsca lądowania. Istniały jednak spore szanse na poprawę  za sprawą zbliżającego się do Florydy niżu. Wiatry nie stanowiły przeszkody. Ich szybkość przewidywano na 9 węzłów (w porywach do 15 węzłów). Normy wyniosły 12 węzłów, w porywach do 18. Na 26 i 27 maja nie przygotowywano zapasowego miejsca lądowania w bazie Edwards (Edwards Air Force Base - EAFB). Wahadłowiec mógł pozostawać na orbicie maksymalnie do 29 maja. Ostatni dostępny dzień był zarezerwowany na rozwiązywanie ewentualnych problemów technicznych, więc w razie niekorzystnej pogody lądowanie musiałoby odbyć się najpóźniej 28 maja. 26 maja istniały 2 okazje do lądowania w KSC - na orbicie 186 i 187. 27 maja dostępne były kolejne 2 okazje do lądowania w KSC - na robicie 202  i 203. 28 maja istniało 5 okazji - na orbitach 217 (KSC), 218 (KSC), 219 (Edwards), 220 (Edwards), oraz 220 (White Sands). Ostatniego dostępnego dnia - 29 maja łącznie istniało 6 okazji - na orbicie 233 (KSC), 234 (White Sands i KSC), 235 (Edwards i White Sands), oraz 236 (Edwards).

[Scorus]

LANDING DAY

26 maja odbyło się lądowanie. Na początku dnia załoga pakowała ostatnie elementy wyposażenia. Ken Ham skalibrował bezwładnościowe jednostki pomiarowe systemu nawigacyjnego. Pogoda w KSC nie przeszkadzała w lądowaniu, opady występowały w odległości większej niż 30 mil od miejsca lądowania. Były obserwowane w odległości 65 mil od pasa lądowania i przesuwały się ku południu. Nie było jednak pewności, czy nie zbliżą się do KSC.

Astronauci pracowali zgodnie z planem przygotowań do lądowania. Po przełączeniu systemu chłodzenia z radiatorów na system odparowujący wodę zamknięte zostały drzwi ładowni. Nastąpiło to o godzinie 09:27 UTC. Potem wykonany został manewr zmiany orientacji przestrzennej poprawiający łączność z satelitami TDRS.  Następnie pakiet oprogramowania OPS-2 używany podczas lotu orbitalnego został zastąpiony pakietem OPS-3 stosowanym w trakcje lądowania. Astronauci wyłączyli szperacze gwiazd w przedniej części orbitera i zamknęli ich klapy. Tony Antonelli wykonał potem test ruchomości dysz silników OMS oraz rozpoczął procedurę przygotowującą do uruchomienia APU. Ostatnie prognozy pogody pokazały, że w czasie lądowania nie wystąpią opady w promieniu 30 mil. Wydana została więc zgoda na lądowanie podczas pierwszej okazji, na orbicie 186.

O godzinie 11:25 UTC wahadłowiec został ustawiony w orientacji przestrzennej właściwej dla manewru deorbitacji, z ogonem skierowanym w kierunku ruchu i opuszczoną częścią przednią. O 11:37 UTC Tony Antonelli uruchomił pierwszy system APU. O godzinie 11:41:59 UTC uruchomione zostały silniki OMS, co spowodowało zejście z orbity. Manewr ten trwał 3 minuty i 10 sekund. Przebiegał w czasie gdy wahadłowiec przelatywał nad Indonezją. Następnie wykonany został manewr ustawiający wahadłowiec w orientacji właściwej do wejścia w atmosferę. Pojazd przelatywał wtedy nad Australią. Przód wahadłowca był teraz podniesiony i skierowany zgodnie z kierunkiem ruchu. Następnie uruchomione zostały pozostałe systemy APU.

O godzinie 12:16 UTC prom po raz pierwszy odczul wpływ atmosfery. Przelatywał wtedy nad Pacyfikiem na wysokości 400 000 stóp z szybkością 25 machów. W dalszej kolejności wykonany został pierwszy z 4 skrętów pozwalających na szybsze wytracenie energii kinetycznej. Z powodu większej szybkości wiatru rozważana była wtedy zmiana pasa lądowania z pasa nr 33 na pas nr 15. Nie skorzystano jednak z tej możliwości.

Po przelocie nad wyspami Galapagos osłona termiczna wahadłowca rozgrzała się do maksymalnej temperatury. Nastąpiło to około 12:29 UTC. Potem pojazd przeleciał nad Kostaryką, Nikaraguą i Hondurasem a następnie wleciał nad Morze Karaibskie. Po przelocie nad Kubą pojazd przeciął wybrzeże Florydy w okolicach Everglades. Następnie minął jezioro Okeechobee i leciał w kierunku Brevard County. Został wtedy zaobserwowany przez kamery śledzenia w KSC. Na 7 minut przed lądowaniem wysunięte zostały próbniki powietrza dostarczające danych na temat ciśnienia i kierunku wiatru. Były one wykorzystywane przez system nawigacyjny. Około 12:44 UTC Ken Ham rozpoczął sterowanie ręczne. Wykonał następnie skręt o 320 stopni naprowadzający na pas. Odbył się on na wysokości 50 000 stóp. Tony Antonelli wysunął następnie podwozie. Wahadłowiec Atlantis wylądował potem na pasie 33 SLF (Shuttle Landig Facility). Lądowanie (dotknięcie pasa przez koła główne) zostało odnotowane o godzinie  12:48:11 UTC. Przebiegało bez najmniejszych problemów. Było to 75 lądowanie wahadłowca na Florydzie.

PODSUMOWANIE

Misja STS-132 trwała 11 dni, 18 godzin, 28 minut i 2 sekundy. W tym czasie wahadłowiec Atlantis przebył dystans 4 879 978 mil podczas 186 orbit. Cały lot przebiegł praktycznie bez problemów. Jedynym niewielkim utrudnieniem były komplikacje związane z systemem sensorów OBSS. Prace montażowe i spacery kosmiczne zostały wykonane praktycznie bez zakłóceń.

Po dołączeniu modułu Rassvet (o masie 17 760 funtów) stacja była ukończona w 93% pod względem masy i 98% pod względem objętości przestrzeni hermetycznej. Masa stacji wynosiła teraz 816 349 funtów. Wewnętrzna przestrzeń miała objętość 29 500 stóp sześciennych. Nowy moduł był jedynym dużym elementem rosyjskim dostarczonym przez wahadłowiec.

Całość sprzętu i zapasów dostarczonych na ISS miała masę 28 792 funtów. Do wnętrza ISS dostarczono 2 192 funtów materiałów. Na stację przepompowano też 1 300 funtów wody. Na pokładzie środkowym zabrano ze stacji 1 763 funtów sprzętu, niepotrzebnych rzeczy i próbek z eksperymentów. Łączna masa ładunku powrotnego wraz ze starymi bateriami ITS P6 i paletą ICC-VLD wynosiła 8 229 funtów.

Misja ta była najprawdopodobniej ostatnią wyprawą wahadłowa Atlantis. Łączny czas lotów kosmicznych tego pojazdu wyniósł 294 dni. Całkowity przebyty dystans został oszacowany na 120 milionów mil w czasie 4 648 orbit. Łącznie załogi składały się z 191 osób. Wahadłowiec ten wykonał 5 misji dla Departamentu Obrony, 2 loty z sondami kosmicznymi (Magellan i Galileo), 2 loty z teleskopami (Hubble i Compton), 7 misji do stacji Mir, 11 misji do ISS, oraz 1 misję serwisową do HST. Po misji rozpoczęły się przygotowania orbitera do ewentualnej misji ratunkowej LON dla lotu STS-134 wahadłowca Endeavour. Nadal istniała szansa na jeszcze jeden lot wahadłowca Atlantis w 2011r w celu dostarczenia dodatkowego zaopatrzenia na ISS.