Polskie Forum Astronautyczne
Astronautyka => Zewnętrzny Układ Słoneczny => Wątek zaczęty przez: Matias w Lipca 15, 2010, 14:50
-
Czas na wątek dla siódmej planety w naszym Układzie Słonecznym. Mam nadzieję, że kiedyś będzie on bardzo chodliwy (przy okazji jakiejś misji do Urana! :))).
Data pierwotnej publikacji - 05/01/2010
Niedawno całkowicie przypadkowo natknąłem się na pewien ciekawy dokumencik PDF traktujący o innej przyczynie nabycia dziwacznej cechy siódmej planety naszego Układu Słonecznego, Urana. Jest to bowiem planeta, której obecne (stabilne!) nachylenie względem orbity wynosi 97 stopni. W astronomicznym światku panuje przekonanie, że to na skutek uderzenia innego ciała niebieskiego nastąpiła ta zmiana w nachyleniu. W przytaczanym dokumencie dwóch astronomów Gwenael Boue i Jacques Lascar prezentuje inne wytłumaczenie niespotykanego nachylenia Urana posługując się modelem Nice (migracje planet). Za zmianę nachylenia miałby odpowiadać zagubiony satelita (być może wyrzucony poza układ słoneczny) i tymczasowa duża inklinacja planety.
http://arxiv.org/PS_cache/arxiv/pdf/0912/0912.0181v1.pdf
Dokument przejrzałem na szybko, ale teoria ciekawa! :)
-
Mnie zastanawia, czy NASA wogóle przewiduje jakąś flagową misję w system Urana czy Neptuna z lądownikami (jak swego czasu wybajdurzony w którejśtam z kolei "wizji" Triton Lander). Swego czasu przebąkiwano o New Horizons 2 ale chyba pomysł szybko upadł.
Naprawdę szkoda, że nic w tej materii się chyba nie kroi (jeśli coś kroi - to oświećcie), oba gazowe giganty aż się proszą o dokładniejsze zbadanie, w tym także ich pasjonujące księżyce jakchociażby Miranda czy szczególnie niesamowity Tryton.
-
Propozycji jest kilka, ale głównie w kierunku Neptuna, który wydaje się być "ciekawszy" od Urana:
http://futureplanets.blogspot.com/2009/08/white-paper-argo-mission-to-neptune.html
(poza tym zarówno Uran jak i Neptun należą chyba do jednej klasy planet, więc misja na Neptuna może/powinna przynieść tyle samo informacji o Uranie, co misja na Urana)
Obecnie problemem dla NASA są chyba fundusze i brak plutonu do zasilania takich misji.
-
W sąsiednim wątku o Neptunie też zamieściłem podobną informację, tj. materiał z Obserwatorium Palomar uzyskany przy użyciu 200 calowego (5 metrowe zwierciadło) Teleskopu Hale. Oczywiście skorzystano tutaj także z systemu Adaptive Optics.
Zdjęcie jest we fałszywych kolorach. Udało się też wyciągnąć pierścienie (nieźle!), chyba dzięki naświetlaniu w bliskiej podczerwieni.. oprócz tego na tarczce widoczne jakieś chmurki :
(http://www.astro.caltech.edu/palomar/images/uranrot.gif)
(Źródło. (http://palomarskies.blogspot.com/2010/10/astrophoto-friday-uranus-with-adaptive.html))
-
Hmm...
Ja tu widzę coś w rodzaju urańskiej wielkiej "czerwonej" plamy (zamiast "czerwonej" wstaw odpowiedni kolor :) ).
-
Zawsze myślałem, że to co dzieje się w atmosferze 7 i 8 planety w naszym Układzie Słonecznym (czyli wiry, chmury, itd.) jest niemożliwe do zaobserwowania przez sprzęt obserwacyjno-rejestrujący znajdujący się na Ziemi. Stąd też bardzo mnie zdziwiło to, że tak dobrze widać te struktury, bo chyba do samego faktu ich istnienia nie można się przyczepić? Bardzo dużo na tarczy dzieje się szczególnie w wypadku Neptuna, chociaż i na powyższym Uranie widzimy dwa wiry oraz jakieś zarysowania pasów chmur...
-
Fajny artykuł na temat hipotetycznej misji na Urana. Rozplanowanie przelotów, itd. Najciekawsze jest to, że pod koniec trwającej 3 lata misji, sonda stała by się sztucznym satelitą Ariela - jednego z księżyców siódmej planety w US.
http://www.kosmonauta.net/index.php/Technologie/Misje/misja-w-stylu-galileo-uran.html
-
Ale to chyba nie jest projekt Uran Orbiter, wspominany ostatnio jako ewentualna propozycja misji klasy Flagship przez Planetary Decadal Survey?
Może mnie ktoś tu obrzuci błotem, ale ja zamiast EJSMO wolałbym właśnie misję orbitera do Urana. Choć Urana z orbiterem Tytana+ladowniki i balony to już bym nie zamienił, nie wspomnę już o MSR ;D
-
Zawsze myślałem, że to co dzieje się w atmosferze 7 i 8 planety w naszym Układzie Słonecznym (czyli wiry, chmury, itd.) jest niemożliwe do zaobserwowania przez sprzęt obserwacyjno-rejestrujący znajdujący się na Ziemi. Stąd też bardzo mnie zdziwiło to, że tak dobrze widać te struktury, bo chyba do samego faktu ich istnienia nie można się przyczepić? Bardzo dużo na tarczy dzieje się szczególnie w wypadku Neptuna, chociaż i na powyższym Uranie widzimy dwa wiry oraz jakieś zarysowania pasów chmur...
mi z kolei wydaje się, ze obserwacja wspomnianych obiektów atmosferycznych jest rezultatem trybu podczerwieni gdzie można wyróżnić cieplejsze formacje jak np. te plamy-wiry, podejrzewam, że w paśmie widzialmnym byłyby one słabo dostrzegalne. Z drugiej strony mamy zbyt mało zdjęć aktywności atmosfery Urana, wykonanych z bliskiej odległości i w zbyt krótkim czasie aby z powodzeniem zweryfikować samą charakterystykę tych obiektów oraz specyfikę dynamiki samej atmosfery. Jak pamiętamy - przelot Voyagera 2 koło Urana ukazał bowiem wyjątkowo "cichą" i poniekąd nudną atmosferę tej planety, zaś późniejsze obserwacje HST czy Palomar wskazują, że jednak coś się tam dzieje, a w pasie podczerwieni jest to szczególnie zauważalne.
-
Na spacedaily.com pojawiły się dwa artykuły dotyczące Urana:
http://www.spacedaily.com/reports/Series_of_bumps_sent_Uranus_into_its_sideways_spin_999.html
http://www.spacedaily.com/reports/Mission_to_Mysterious_Uranus_999.html
Ciekawe czy doczekamy się kiedyś misji.
-
Rzeczywiście - coraz więcej ostatnio się pisze o wyprawie do Urana. Może się to ziści... :)
-
Witajcie!
Dostałem wczoraj dosyć dziwną pracę domową z fizyki:
Mam opisać, jak wygląda dzień na Uranie, znaczy chodzi o to, aby opisać zwłaszcza zachowanie Słońca, które jest widoczne z jego powierzchni, bo biorąc pod uwagę, że "toczy" on się po swojej orbicie, to może to wyglądać nieco dziwnie, wiec nie wiem, jak mam samodzielnie udzielić odpowiedzi na to pytanie.
Liczę na waszą pomoc i z góry dzięki! ;)
-
Ściąg Stellarium, zmień swoją lokalizacje na Urana zmieniaj godziny/dni będziesz widział jak zachowuję się Słońce i ile teraz trwa noc i dzień itp.
Z tego co patrzyłem to Słońce zachodzi tam na północnym-wschodzie a wschodzi na zachodzie. 8)
Wschód po 5 a zachód przed 17. Na Uranie rok trwa 84lata.
-
Dzięki wielkie, szczerze mówiąc znam Stellarium, a na ten pomysł nie wpadłem! ;)
-
Niestety nie mam możliwości użycia Stellarium... ;/ Ma ktoś może jakiś inny pomysł, lub mógłby to opisać? Będę bardzo wdzięczny. ;)
-
Za pomocą kamery NIRC2 teleskopu Keck II wykonano serię obserwacji Urana w zakresie podczerwieni, z których uzyskano obraz atmosfery pokazujący najwięcej jak dotąd szczegółów. Jak wiadomo kamery Voyagera 2 i HST nie prowadzą obserwacji w podczerwieni (NICMOS ma za małą rozdzielczość). W zakresie fal krótszych emisja metanu maskuje układy chmur występujące na tej planecie.
http://www.planetary.org/blogs/emily-lakdawalla/2012/10221238-uranus-keck-photos.html
-
Fantastyczne! ktos w końcu przeniknoł przez tę mgłę, i widać że też występują tam wirowe sztormy jak na innych olbrzymach. Ciekawy jest ten pas chmur koło równika zaplecionych w warkocz.
-
Naukowcy przymierzają się bardziej do 2 misji na Urana :
-europejski Uranus Pathfinder
-amerykański HORUS ( Herschel Orbital Reconnaissance of the Uranian System)
źródło ostatni numer Wiedzy i życia
Czy ktoś jest w stanie na forum coś więcej dodać do tego tematu???
-
Naukowcy przymierzają się bardziej do 2 misji na Urana :
-europejski Uranus Pathfinder
Propozycja zgłoszona w 2010 r jako misja klasy M, nie przeszła nawet do finału w 2011 r.
-amerykański HORUS ( Herschel Orbital Reconnaissance of the Uranian System)
źródło ostatni numer Wiedzy i życia
Koncepcja z 2010 r do New Frontiers. Nic takiego nie znalazło się w zaleceniach Planetary Science Decadal Survey, więc nie ma na to szans jako New Frontoers 4.
-
Niestety, takie "przymiarki" będą zawsze przy okazji wszystkich konkursów na kolejne średniej wielkości oraz duże misje ESA czy NASA. Jednakże konkurencja w tym przypadku jest zazwyczaj bardzo duża i raczej wątpliwe jest, aby któraś z tych agencji w obecnych czasach zdecydowała się zaryzykować misję na Urana. Czy Neptuna.
-
Oba lodowe giganty są strasznie "zaniedbane". Czy naprawdę nie ma najmniejszego światełka w tunelu aby któraś z agencji zdecydowała się na jaką misję (niekoniecznie flagową) w ten rejon US ? Na Marsa znowu poleci stado ptactwa a praktycznie poza Juno i błąkającym się gdzieś daleko NH nic się nie szykuje ....
-
Też żałuje ; jeśli nie wiadomo o co chodzi to chodzi o kasę:)
-
A propos Urana to niedawno był artykuł na BBC na temat ewentualnej misji. Polecam go.
http://www.bbc.com/future/story/20140822-the-mission-to-an-un-loved-planet
Pozdrawiam :)
-
Misje planetarne są realizowane wg zaleceń Decetad Survey, gdzie Uran i Neptun nie znalazły się na czele. A inne programy mają mało do tego.
-
. Według mnie jedyną szansą żebyśmy na naszą starość zobaczyli Urana lub Neptuna w obiektywach kamer fotografujących je z ich orbity lub chociaż start takiej dalekiej sondy do Urana lub Neptuna jest rakieta nośna Falcon Heavy firmy SpaceX która jest teraz w 2015 roku o wiele mniej papierowa i realniejsza od SLS. Przy nośności 53 ton na LEO mogłaby wysłać niewielki ładunek do zewnętrznego Układu Słonecznego, np. ważącą 3 tony sondę z napędem Jonowym zasilanym 30 kg RTG która w 15 lat osiągnęła by orbitę Urana badając jego oraz Mirandę, Ariela, Umbriela, Tytanię i Oberona (5 fascynujących celów badań wokół 1 planety). Gdyby misję taką zaaprobowano do 2030 roku i wystartowałaby w 2035 roku to w 2050 doleciałaby do Urana - akurat na moje 65 urodziny :-)
... niekoniecznie masz racje: http://www.centauri-dreams.org/?p=29805 (http://www.centauri-dreams.org/?p=29805) ;-)
Z piowazaniem
Adam Przybyla
-
Przeczytałem ten ciekawy angielski link.
Z tego co z niego zrozumiałem to istnieje alternatywny sposób stałego napędzania wysłanej badawczej sondy kosmicznej lecącej na spotkanie z zapomnianym zielonym Uranem (dystans 20 jednostek astronomicznych od Słońca czyli to jest równo dwa razy dalej od Słońca niż równo dwukrotnie bliższy Słońcu Saturn) w tym ciekawym angielskim linku fachowo nazwano go Electric Sail (żagiel elektryczny w dosłownym tłumaczeniu z języka angielskiego) i mógłby on stopniowo rozpędzić wysłaną badawczą sondę od prędkości zaledwie 20 km/s aż do większej prędkości wynoszącej nawet aż imponujące rekordowe 100 km/s (dokonałby się w ten sposób ogromny skok jakościowy w znacznie szybszym pokonywaniu znacznych odległości w zewnętrznym Układzie Słonecznym w znacznie krótszym czasie).
Voyager 2: to jest jedyna sonda badawcza która w styczniu 1986 roku osiągnęła zielonego Urana dzięki dwum osobnym wspomagającym ją dodatkowym pomocniczym asystom grawitacyjnym dwóch bliższych Słońcu i równo czterokrotnie większych rozmiarowo planet olbrzymów: Jowisza i Saturna ledwie wyciągnęła ona zaledwie 17 kilometrów/s.
Warto jest jednak pamiętać również o tym że im większa byłaby prędkość tak rozpędzonej badawczej sondy stopniowo zbliżającej się do zielonego Urana to tym bardziej skomplikowane byłoby potem jej wyhamowanie i potem jej wejście na docelową wokół-uranową orbitę wokół Urana (Uranus Orbit Insertion).
Wydaje mi się jednak że nawiązując do mojego poprzedniego postu jednorazowy keroloksowy Falcon Heavy z dodatkowym stałopaliwowym stopniem ucieczkowym na paliwo stałe (np. stałopaliwowy stopień Star 48) mógłby rozpędzić badawczą sondę o masie 1-3 ton do prędkości zaledwie 18 km/s (tak samo jak jednorazowa keroloksowa/wodorowa rakieta orbitalna Atlas 5 551 w styczniu 2006 roku rozpędziła do tej rekordowej prędkości niespełna półtonową sondę badawczą New Horizons lecącą na przelotowe spotkanie z dalekim wodno-lodowym Plutonem), następnie jej własny pokładowy silnik jonowy sondy (np. Halla lub elektrostatyczny) z kilkuset kilogramami zapasu pokładowego ksenonu lub kryptonu spowodowałby niewielkie lecz stałe "cierpliwe przyspieszanie badawczej sondy".
Do koniecznego zasilania zarówno aparatury naukowej badawczej sondy i jej silnika jonowego w potrzebny jej prąd elektryczny potrzebaby było koniecznie 10-30 kilogramów pokładowego zapasu wcześniej reaktorowo wyprodukowanego cywilnego Plutonu-238 do jej pokładowego prądotwórczego generatora RTG (tak samo jak w sondzie badawczej NH).
Następnie taka badawcza sonda o masie startowej wynoszącej od 1 do 3 ton wysłana przy pomocy jednorazowego keroloksowego Falcona Heavy i następnie dodatkowo przyspieszona dodatkowym stałopaliwowym stopniem ucieczkowym i potem lecąca ze stale włączonym jej własnym pokładowym silnikiem jonowym osiągnęłaby dystans aż 20 jednostek astronomicznych od Słońca.
(czyli to jest dystans wynoszący około 2,8 miliarda kilometrów od Słońca).
https://www.youtube.com/watch?v=d8d5W-AmQas (https://www.youtube.com/watch?v=d8d5W-AmQas)
-
Zastanawiam się, czy żagiel elektryczny mógłby posłużyć do hamowania sondy? Jeśli tak, to po pewnym czasie lotu sonda zaczęła by zwalniać, by sonda, lub jej część mogła wejść na orbitę badanej planety.
Na ile tego typu żagiel jest technicznie możliwy do zbudowania już dziś? Ile mogłaby kosztować taka misja?
-
Dolot do Urana na 20 AU w ciągu 15 lat? Przecież New Horizons w 10 lat doleciał na 40 AU do Plutona. Możeby tak coś konkretniej policzyć albo sprawdzić - ile naprawdę zajmuje dolot do Urana - i różne dostępne lub planowane rakiety nośne oraz z asystą grawitacyjną Jowisza i/lub Saturna lub bez. Przecież Jowisz okres obiegu ma 12 lat więc jeśli jest po niewłaściwej stronie żeby dać asystę to już za 6 lat jest po właściwej.
Kolejna sprawa czy warto - księżyce Urana są podobne do księżyców Saturna, coś mi się wydaje że zwłaszcza Ariel mógłby się okazać odpowiednikiem Enceladusa - też jest taki lodowy i pomarszczony - jeśli potwierdzi się uwalnianie materiału z Europy to aktywność lodowych księżyców może okazać się powszechna.
-
Dolot do Urana na 20 AU w ciągu 15 lat? Przecież New Horizons w 10 lat doleciał na 40 AU do Plutona. Możeby tak coś konkretniej policzyć albo sprawdzić - ile naprawdę zajmuje dolot do Urana - i różne dostępne lub planowane rakiety nośne oraz z asystą grawitacyjną Jowisza i/lub Saturna lub bez. Przecież Jowisz okres obiegu ma 12 lat więc jeśli jest po niewłaściwej stronie żeby dać asystę to już za 6 lat jest po właściwej.
Kolejna sprawa czy warto - księżyce Urana są podobne do księżyców Saturna, coś mi się wydaje że zwłaszcza Ariel mógłby się okazać odpowiednikiem Enceladusa - też jest taki lodowy i pomarszczony - jeśli potwierdzi się uwalnianie materiału z Europy to aktywność lodowych księżyców może okazać się powszechna.
... to kwestia kosztow. Zagielby o kilka rzedow wielkosci tanszy ... Z powazaniem
Adam Przybyla
-
Dolot do Urana na 20 AU w ciągu 15 lat? Przecież New Horizons w 10 lat doleciał na 40 AU do Plutona. Możeby tak coś konkretniej policzyć albo sprawdzić - ile naprawdę zajmuje dolot do Urana -
New Horizons miał ten luksus, że nie korzystał z manewru Hohmanna i od początku poruszał się z trzecią prędkością kosmiczną. Jeżeli chcemy wejść na orbitę Urana, to jednak transfer Hohmanna jest znacznie bardziej opłacalny (a przynajmniej jakaś jego wersja z asystą grawitacyjną, a trzecia prędkość kosmiczna jest wykluczona).
-
Jutro minie 30 lat od przelotu Voyagera 2 koło Urana:
http://www.jpl.nasa.gov/news/news.php?feature=4827
-
... A za kolejnych 30 lat bedziemy zapewne nadal czekac na plany jakiejkolwiek kolejnej misji w ten rejon US. ;)
-
Mam nadzieję ,że jesteś zbyt pesymistyczny w sprawie lotu do Urana.
Optymizm jednak powinien być tutaj raczej umiarkowany.
Za 30 lat, miejmy nadzieję, będzie w drodze sonda w kierunku Urana.
Może przydałoby się sondowanie opinii uczestników Forum w tym temacie. Ciekawe byłoby skonfrontowanie tych wyników w przyszłości z realem.
http://www.kosmonauta.net/2015/09/uran-i-neptun-ponownie-na-celowniku-nasa/
-
Oj tam! Na 50 rocznicę będzie orbiter! ;)
-
Ponoć studium wykonalności powoli robią.
-
To chyba oznacza najwyższy do tej poziom zaangażowania NASA w planowanie przyszłych orbiterów Urana i Neptuna.
Można przy okazji sprawdzić , jak daleko jest teraz Voyager 2 :
http://heavens-above.com/SolarEscape.aspx
-
Ponoć studium wykonalności powoli robią.
Możesz podać jakis link? Chętnie poczytałbym. Z góry dziekuję.
-
http://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=1158.msg83701#msg83701
-
Fajnie jakby wysłali tam jonowca :-) Ciekawe kiedy będą renderki misji do Udana i Neptuna? :-)
-
Jak zobaczę jakis wstępny projekt próbnika to chętnie sam się do wizualek przyłożę ;) Nie wiem czemu (a może i wiem), ale zarówno układ Urana jak i Neptuna jest moim ulubionym fragmentem US. Może m.in. wlasnie przez to, że wszędzie mówi się do znudzenia o Marsie czy Jowiszu .....
-
w wolnych chwilach natchnienia pozwoliłem sobie na małe space art ;)
Nazwałem to sobie "Lost on Miranda" :)
(http://imageshack.com/a/img924/1218/PximD2.jpg)
Wersja fullHD tutaj --> http://imageshack.com/a/img924/1198/7WJZbm.jpg
-
fajne :)
-
Lodowy olbrzym posiada 27 znanych księżyców – dużo mniej niż 67 i 62 naturalne satelity krążące wokół odpowiednio Jowisza i Saturna. Uran jest jednak mniejszą od nich planetą, co może po części tłumaczyć tę różnicę. ...
Teraz planetolodzy Rob Chancia i Matthew Hedman z University of Idaho w Moscow ponownie przeanalizowali dane z Voyagera i dostrzegli faliste struktury w dwóch innych pierścieniach zwanych Alfa i Beta. Wytłumaczeniem dla tych struktur tak samo może być przyciąganie grawitacyjne ze strony księżyca leżącego na zewnątrz każdego z tych pierścieni.
„Te księżyce są bardzo małe,” mówi Chancia – o średnicy rzędu 4 do 14 kilometrów (jeżeli w ogóle istnieją). To znaczyłoby, że są mniejsze niż jakikolwiek ze znanych księżyców Urana – i zbyt małe, aby mógł je wyraźnie zarejestrować jakikolwiek instrument sondy Voyager. ...
Jeżeli nie uda się odkryć księżyców w danych z Hubble’a, kolejną szansę będzie miała dopiero sonda, która weszłaby na orbitę wokół tego lodowego olbrzyma.
Źródło http://www.pulskosmosu.pl/2016/10/15/uran-moze-miec-jeszcze-dwa-dodatkowe-ksiezyce/
http://www.jpl.nasa.gov/news/news.php?feature=6657
-
Kompozycja zdjęć wykonanych przez Voyagera 2 oraz HST ukazujących zorze na Uranie.
(https://www.nasa.gov/sites/default/files/styles/full_width_feature/public/thumbnails/image/potw1714a.jpg?itok=aPufMijL)
This is a composite image of Uranus by Voyager 2 and two different observations made by Hubble -- one for the ring and one for the auroras.Astronomers tracked the interplanetary shocks caused by two powerful bursts of solar wind traveling from the sun to Uranus, then used Hubble to capture their effect on Uranus' auroras -- and found themselves observing the most intense auroras ever seen on the planet. By watching the auroras over time, they collected the first direct evidence that these powerful shimmering regions rotate with the planet. They also re-discovered Uranus' long-lost magnetic poles, which were lost shortly after their discovery by Voyager 2 in 1986 due to uncertainties in measurements and the featureless planet surface. Credit: ESA/Hubble & NASA, L. Lamy / Observatoire de Paris
https://phys.org/news/2017-04-hubble-auroras-uranus.html
-
Deszcz diamentów na Uranie i Neptunie
BY MATEUSZ OLSZEWSKI ON 6 WRZEŚNIA 2017
(...) Na około 10000 kilometrów pod powierzchnią obu planet kompresja węglowodorów jest wystarczająca do wytworzenia diamentów. By odtworzyć te warunki międzynarodowy zespół poddał próbkę polistyrenu dwóm falom uderzeniowym używając do tego intensywnego lasera optycznego w urządzeniu Matter in Extreme Conditions (MEC), gdzie mogli połączyć je z impulsami promieniowania rentgenowskiego ze SLAC Linac Coherent Light Source (LCLS). (...)
http://kosmonauta.net/2017/09/deszcz-diamentow-na-uranie-i-neptunie/
-
Dwie pary księżyców Urana mogą znajdować się na kursach kolizyjnych
Study of Uranus suggests some of its moons are on a collision course
September 6, 2017 by Bob Yirka
In studying the orbits of the moons, the researchers found that Cressida is on a path that will cause it to collide with another moon called Desdemona, which currently moves in an orbit just 900 kilometers from Cressida's. The gravity of Cressida is slowly pulling them closer together and will cause them to crash into one another in approximately 1 million years. They also found the same to be true for Cupid and Belinda, which will collide sometime later.
https://phys.org/news/2017-09-uranus-moons-collision.html
http://www.pulskosmosu.pl/2017/09/06/ksiezyce-urana-na-kursach-kolizyjnych/
-
Sa szanse na chinska misje do Urana przed rokiem 2030:
(https://pbs.twimg.com/media/DKKSt0CUIAAlHsb.jpg:large)
"Planeta" 2036 osiągnie Jowisza, 2048 osiągnął Urana.
Z powazaniem
Adam Przybyla
-
Sa szanse na chinska misje do Urana przed rokiem 2030:
"Planeta" 2036 osiągnie Jowisza, 2048 osiągnął Urana.
China also plans to launch probes to Jupiter in 2036 and Uranus in 2046, Zhang said. However, these planets are so far away from the sun that light is too weak to power solar-powered probes. Chemical propulsion systems face long-term storage issues and an even harsher environment in space, he added.
http://www.china.org.cn/china/2017-09/21/content_41623004.htm
-
Sa szanse na chinska misje do Urana przed rokiem 2030:
"Planeta" 2036 osiągnie Jowisza, 2048 osiągnął Urana.
Z powazaniem
Adam Przybyla
Słabo u Waćpana z chińszczyzną ;) Proszę nie wprowadzać luda w błąd.
W każdym bądź razie lepiej późno niż wcale, chociaż akurat w moim przypadku - jesli mowa o Uranie - może to być już za późno ;)
-
Ciekawe czemu do powyższej prezentacji użyto obrazków z NASA? W Chinach nie ma kto robić renderków?
Ale jest plus z tej sytuacji. Dzięki temu można odgadnąć bez znajomości języka Państwa Środka o co chodzi w astronautycznych planach CHRL przedstawionych na przedmiotowej prezentacji :)
-
Jesli nie mają chętnych od/do renderków (niepotrzebne skreslić) to ja chętnie się zgłaszam, byle nie za typową pensję małego Kitajca ;) Eko, masz jakis kontakt do jakiegos Czang-Kai-Szeka? ;)
-
Jesli nie mają chętnych od/do renderków (niepotrzebne skreslić) to ja chętnie się zgłaszam, byle nie za typową pensję małego Kitajca ;) Eko, masz jakis kontakt do jakiegos Czang-Kai-Szeka? ;)
Niestety nie :'(
-
Ciekawe czemu do powyższej prezentacji użyto obrazków z NASA? W Chinach nie ma kto robić renderków?
E, pewnie na odwrocie tych nasa'owskich renderków jest dopisek "made in China" :D
-
Nowa praca sugeruje, że uderzenie planety wielkości Ziemi w młodego Urana może być odpowiedzialne za obecne nachylenie osi Urana i jego księżyców:
In computer simulations, the researchers found that an Earth-size rock striking a newborn Uranus could have helped give the planet its current tilt. At the same time, the simulations found that the rubble from the impact could go on to collapse and form moons with orbits and masses similar to those of Uranus' actual moons.
"Material from the two bodies is ejected in a debris disk, and finally satellites are formed from the debris disk," Ishizawa told Space.com. "It is possible to explain the axial tilt and the formation of the regular satellites of Uranus simultaneously."
https://www.space.com/39123-crash-that-tilted-uranus-made-moons.html
-
Czy ktos się orientuje, tudzież ma jakies informacje o statusie studiów nad potencjalną misją w kierunku Urana?
-
Czy ktos się orientuje, tudzież ma jakies informacje o statusie studiów nad potencjalną misją w kierunku Urana?
A coś takowego się szykuje? ???
-
NASA Completes Study of Future ‘Ice Giant’ Mission Concepts
June 20, 2017
A NASA-led and NASA-sponsored study of potential future missions to the mysterious “ice giant” planets Uranus and Neptune has been released—the first in a series of mission studies NASA will conduct in support of the next Planetary Science Decadal Survey. The results of this and future studies will be used as the Decadal Survey deliberates on NASA’s planetary science priorities from 2022-2032. The study identifies the scientific questions an ice giant mission should address, and discusses various instruments, spacecraft, flight-paths and technologies that could be used. (...)
A variety of potential mission concepts are discussed in the study, including orbiters, flybys, and probes that would dive into Uranus’ atmosphere to study its composition. A narrow-angle camera would send data back to Earth about the ice giants and their moons. Uranus has 27 known moons, while Neptune has 14. (...)
https://www.nasa.gov/feature/nasa-completes-study-of-future-ice-giant-mission-concepts
-
Aktualnie tylko Chinczycy planuja cos takiego w 2036 roku:
https://gbtimes.com/mars-asteroids-ganymede-and-uranus-chinas-deep-space-exploration-plan-2030-and-beyond
Z powazaniem
Adam Przybyla
(https://static.gbtimes.com/uploads/old/inline_images/china-deep-space-exploration-2030-glex-iafastro.png)
-
Na Ziemi daje sie zauważyć zmienną aktywność procesów atmosferycznych Urana, zależneych od cykli aktywności słonecznej.
Sunlight holds the key to planet’s shine
December 22, 2017, University of Oxford
"The changing brightness of the planet shows that something is happening to the clouds. We have found that the change is caused by two processes.
"One is chemical, caused as fluctuating levels of UV sunlight alters the colour of particles in the atmosphere. The other is due to high-speed particles from outside the solar system, known as galactic cosmic rays, bombarding the atmosphere and influencing the formation of clouds."
The scientists used data from telescopes on Earth, as well as cosmic rays measured by the Voyager 2 spacecraft, to make their assessment.
Professor Harrison said: "The sun has a magnetic field, diverting cosmic rays away from the solar system, including here on Earth. This protection is reduced when solar activity is at its lowest every 11 years, meaning more cosmic radiation gets through.
http://www.ox.ac.uk/news/2017-12-22-sunlight-holds-key-planet%E2%80%99s-shine#
-
Deszcz diamentów na Uranie i Neptunie
BY MATEUSZ OLSZEWSKI ON 6 WRZEŚNIA 2017
(...) Na około 10000 kilometrów pod powierzchnią obu planet kompresja węglowodorów jest wystarczająca do wytworzenia diamentów. By odtworzyć te warunki międzynarodowy zespół poddał próbkę polistyrenu dwóm falom uderzeniowym używając do tego intensywnego lasera optycznego w urządzeniu Matter in Extreme Conditions (MEC), gdzie mogli połączyć je z impulsami promieniowania rentgenowskiego ze SLAC Linac Coherent Light Source (LCLS). (...)
http://kosmonauta.net/2017/09/deszcz-diamentow-na-uranie-i-neptunie/
To te deszcze diamentów muszą opaść aż na samo jądro Urana.
Ciekawe ile sie tego przez te miliady lat uzbierało, piewnie jądro planetu jest pokryte warstwą diamentów o grubości kilku tysięcy kilometrów, a ilość tych diamentów jest więszka od masy całej Ziemi :)
-
Jaki konkretny zapach mają wciąż tajemnicze zielone chmury zapomnianego peryferyjnego zielonego Urana?
(https://www.pulskosmosu.pl/wp-content/uploads/uran-1.jpg)
Siarkowodór H2S to jest niemile cuchnący gaz który nadaje zgniłym jajkom charakterystycznego smrodliwego zapachu i chemicznie dominuje on górne warstwy zielonej atmosfery zapomnianego peryferyjnego zielonego Urana.
Opierając się na wielu szczegółowych spektroskopowych obserwacjach tej zielonej planety przeprowadzonych za pomocą teleskopu naziemnego Gemini North zdumieni astronomowie niespodziewanie odkryli ten mdlący/smrodliwy gaz w wyższych warstwach zielonych chmur tego zapomnianego lodowego olbrzyma przedostatniej siódmej zielonej planety tego Układu Słonecznego.
Nawet po wielu dziesięcioleciach wielu naziemnych optycznych obserwacji teleskopowych i dodatkowo po szybkiej/krótkiej wizycie badawczej sondy Voyager 2 zapomniany zielony Uran wciąż zachował dla siebie przynajmniej jeden swój istotny sekret czyli skład chemiczny swoich zielonych chmur.
Teraz udało się tym zdumionym badaczom w końcu potwierdzić jeden z wielu kluczowych chemicznych elementów z których chemicznie zbudowane są szczelnie pokrywające tą zapomnianą peryferyjną zieloną planetę jej zielone chmury.
Patrick Irwin z Uniwersytetu Oksfordzkiego w Wielkiej Brytanii wraz ze swoimi wieloma współpracownikami z całego świata spektroskopowo zbadali niewidoczne promieniowanie podczerwone pochodzące z Urana a zarejestrowane spektralnie na Ziemi za pomocą monolitycznego 8-metrowego naziemnego teleskopu zwierciadlanego Gemini North stojącego na szczycie wygasłego wulkanu Maunakea na Hawajach.
W owocnie zebranych danych ci zdumieni badacze niespodziewanie spektralnie odkryli niemiło śmierdzący siarkowodór H2S zalegający w pobliżu szczytów zielonych chmur tej zapomnianej peryferyjnej błękitnej planety.
Długo poszukiwane dowody naukowe na obecność tego cuchnącego gazu w jego zielonej atmosferze oficjalnie opublikowano dnia 23 kwietnia w prestiżowym periodyku Nature Astronomy.
8-metrowy monolityczny zwierciadlany teleskop naziemny Gemini North oraz dodatkowo spektrometr podczerwony NIFS (Near-Infrared Integral Field Spectrometer) pozwoliły tym zachodnim badaczom detalicznie zbadać promieniowanie słoneczne odbite od atmosferycznego regionu bezpośrednio nad główną widoczną warstwą zielonych chmur w atmosferze zielonego Urana.
„Chociaż chemiczne linie które próbowaliśmy tam spektralnie wykryć były ledwie spektralnie widoczne to mimo to byliśmy w stanie bezsprzecznie je spektralnie wykryć dzięki wysokiej czułości NIFS na naziemnym teleskopie zwierciadlanym Gemini North i dodatkowo dzięki rewelacyjnym warunkom atmosferycznym stale panującym na hawajskim wygasłym wulkanie Maunakea” mówi Iwrin.
„Chociaż dobrze wiedzieliśmy że owe chemiczne linie będą tuż na granicy ich wykrywalności to mimo to postanowiliśmy spróbować ich poszukać w danych owocnie zebranych z naziemnego teleskopu zwierciadlanego Gemini North”.
„Ta ciekawa naukowa praca stanowi innowacyjny i dodatkowy sposób dodatkowego wykorzystania instrumentu pierwotnie/oryginalnie zaprojektowanego tylko do badania wybuchowego środowiska wokół wielu potężnych czarnych dziur w centrach odległych galaktyk” mówi zadowolony Chris Davis z amerykańskiego National Science Foundation.
„Wykorzystanie NIFS do naukowego rozwiązania jednej z wielu odwiecznych tajemnic tego Układu Słonecznego stanowi dodatkowe ogromne rozszerzenie pola jego dotychczasowego wąskiego/ograniczonego działania” dodaje zadowolony Davis.
Astronomowie od dawna zastanawiali się nad składem chemicznym zielonych chmur Urana oraz nad tym czy to siarkowodór H2S czy to amoniak NH3 chemicznie dominują w górnych warstwach ichniejszych lodowatych uranowych chmur jednak nigdy wcześniej nie udało się zachodnim badaczom zdobyć wyraźnych naukowych dowodów na korzyść jednego z nich.
„Teraz dzięki lepszym owocnie zebranym danym wskazującym chemiczne linie absorpcyjne smrodliwego siarkowodoru H2S oraz dodatkowo fantastycznym widmom uzyskanym za pomocą naziemnego teleskopu Gemini North uzyskaliśmy chemiczne odciski palców które nareszcie pozwoliły nam naukowo/sądowo ustalić ewidentnego chemicznego winnego”.
Niespodziewane spektralne wykrycie smrodliwego siarkowodoru H2S wysoko w zielonych chmurach zielonego Urana (i prawdopodobnie także jeszcze dalszego i zimniejszego niebieskiego Neptuna) wyraźnie je chemicznie odróżnia od dwóch bliższych Słońcu i równo czterokrotnie większych średnicowo gazowych olbrzymów: Jowisza i Saturna na których nad ichniejszymi lodowatymi chmurami w ogóle dotychczas wciąż spektroskopowo nie zarejestrowano żadnego ichniejszego siarkowodoru H2S a gdzie jest za to sporo ichniejszego amoniaku NH3.
W znacznej/przeważającej części górne warstwy ichniejszych lodowatych chmur zarówno Jowisza i Saturna chemicznie składają się z lodowego amoniaku NH3 ale wydaje się że w specyficznym i egzotycznym przypadku jeszcze odleglejszego i zimniejszego zielonego Urana już tak nie jest.
Te wyraźne chemiczne różnice w ich składzie chemicznym rzucają tym zdumionym badaczom nowe światło na liczne naukowe pytania o egzotyczne chemiczno-fizyczne procesy formowania/zlepiania się 8 planet w tym Układzie Słonecznym.
-
Cataclysmic collision shaped Uranus’ evolution
(3 July 2018) DURHAM UNIVERSITY
Uranus was hit by a massive object roughly twice the size of Earth that caused the planet to tilt and could explain its freezing temperatures, according to new research.
Astronomers at Durham University led an international team of experts to investigate how Uranus came to be tilted on its side and what consequences a giant impact would have had on the planet’s evolution.
The team ran the first high-resolution computer simulations of different massive collisions with the ice giant to try to work out how the planet evolved.
The research confirms a previous study that said Uranus’ tilted position was caused by a collision with a massive object – most likely a young proto-planet made of rock and ice - during the formation of the solar system about 4 billion years ago.
The simulations also suggested that debris from the impactor could form a thin shell near the edge of the planet's ice layer and trap the heat emanating from Uranus’ core. The trapping of this internal heat could in part help explain Uranus’ extremely cold temperature of the planet’s outer atmosphere (-216 degrees Celsius, -357 degrees Fahrenheit), the researchers said. (...)
https://www.dur.ac.uk/research/news/item/?itemno=35167
https://eurekalert.org/pub_releases/2018-07/du-cs070218.php
Uran zderzył się kiedyś z obiektem większym od Ziemi
06.07.2018
W początkowym okresie formowania się Układu Słonecznego w planetę Uran uderzył obiekt (protoplaneta) o masie co najmniej dwukrotnie większej niż ziemska. Może to tłumaczyć dziwne nachylenie osi obrotu Urana i niezwykle niskie temperatury jej zewnętrznej atmosfery – informuje brytyjski Durham University.
Uran jest siódmą planetą w Układzie Słonecznym według odległości od Słońca. Jego unikatową cechą jest takie nachylenie osi obrotu, że znajduje się ona prawie w płaszczyźnie orbity. Oznacza to, że jego bieguny północy i południowy znajdują się w miejscu, w którym u pozostałych planet mamy równik.
Międzynarodowy zespół badawczy, którym kierował Jacob Kegerreis, doktorant z Durham University, przeprowadził symulacje komputerowe kolizji Urana z różnymi masywnymi obiektami, aby sprawdzić co spowodowało, że obecnie ma on nietypowo nachyloną oś obrotu. Zweryfikowano w ten sposób ponad 50 różnych scenariuszy zderzeń, do obliczeń używając superkomputera.
Badania potwierdziły wcześniejsze wyniki, że przyczyną tak dużego nachylenia jest kolizja z dużym obiektem. Najprawdopodobniej była to protoplaneta zbudowana ze skał i lodu, a zdarzenie nastąpiło w okresie formowania się Układu Słonecznego, około 4 miliardy lat temu. Masa impaktora była co najmniej dwa razy większa niż masa Ziemi.
Symulacja przewiduje także, że pozostałości po impaktorze mogły utworzyć cienką warstwę w pobliżu brzegu lodowej warstwy planety i uwięzić ciepło wypromieniowywane z jądra Urana. Mogłoby to częściowo tłumaczyć niezwykle niską temperaturę zewnętrznej atmosfery planety (minus 216 stopni Celsjusza).
Po kolizji planeta mogła też utracić swoją atmosferę w przestrzeni kosmicznej, ale udało jej się odzyskać znaczną część. Efektem kolizji może być też powstanie pierścieni i księżyców Urana. Katastrofa spowodowała wyrzucenie skał i lodu na orbitę wokół planety. Z upływem czasu utworzyły one najbardziej wewnętrzne z księżyców. Zapewne wpłynęła też na orbity istniejących już księżyców, o ile takowe były obecne przed uderzeniem.
Kolejną kwestią, którą może wyjaśnić kolizja, jest nachylone i niecentralne pole magnetyczne Urana. Przyczyną takich jego własności może być wytworzenie obszarów stopionego lodu i skał we wnętrzu planety.
Jak wskazują badacze, Uran jest podobny do najpowszechniejszego typu planet pozasłonecznych (egzoplanet). Poznanie jego przeszłości pomoże więc też w zrozumieniu ewolucji i budowy tych pozaziemskich światów.
Wyniki badań opisano w artykule, który ukazał się w czasopiśmie „The Astrophysical Journal”. (PAP)
http://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/news%2C30123%2Curan-zderzyl-sie-kiedys-z-obiektem-wiekszym-od-ziemi.html
-
Symulacja katastrofy
https://www.youtube.com/watch?v=yG3vW9rMY_c
A big space crash likely made Uranus lopsided
December 21, 2018 by Seth Borenstein
(https://3c1703fe8d.site.internapcdn.net/newman/csz/news/800/2018/2-sciencesaysa.jpg)
This image made from video provided by Durham University astronomy researcher Jacob Kegerreis shows a computer simulation generated by the open-source code SWIFT that depicts an object crashing into the planet Uranus. Kegerreis says the detailed simulations show that the collision and reshaping of Uranus 3 billion to 4 billion years ago likely caused the massive planet to tilt about 90 degrees on its side. (Jacob A. Kegerreis/Durham University via AP)
https://phys.org/news/2018-12-big-space-uranus-lopsided.html
-
Bardzo ciekawa animacja!
-
Dopiero teraz odkryto, że mijając Urana, Voyager 2 przeleciał przez bąbel magnetyczny, który mógł wyrzucać atmosferę Urana w przestrzeń kosmiczną.
Revisiting Decades-Old Voyager 2 Data, Scientists Find One More Secret
MARCH 25, 2020
(...) Unbeknownst to the entire space physics community, 34 years ago Voyager 2 flew through a plasmoid, a giant magnetic bubble that may have been whisking Uranus' atmosphere out to space. The finding, reported in Geophysical Research Letters, raises new questions about the planet's one-of-a-kind magnetic environment. (...)
https://www.jpl.nasa.gov/news/news.php?feature=7623
Ponowna analiza danych z sondy Voyager 2 ujawniła nieznany sekret Urana
02.04.2020
(http://naukawpolsce.pap.pl/sites/default/files/styles/strona_glowna_slider_750x420/public/202004/35758854_35758833.jpg?itok=YTJumiLo)
Zdjęcie Urana wykonane przez sondę Voyager 2 w dniu 14 stycznia 1986 roku. Swój niebieski kolor planeta zawdzięcza metanowi zawartemu w atmosferze, który absorbuje czerwoną część widma. Źródło: NASA/JPL-Caltech.
W pobliżu Urana mogą występować plazmoidy, czyli gigantyczne bąble magnetyczne z plazmą. Naukowcy uzyskali na to dowód analizując dane sprzed kilkudziesięciu lat, zebrane podczas przelotu sondy Voyager 2 koło tej planety w 1986 r. - ponformowała NASA.
Voyager 2 to automatyczna amerykańska sonda wystrzelona z Ziemi w 1977 roku. Przeleciała obok Jowisza, Saturna, Urana, Neptuna, a obecnie znajduje się już poza Układem Słoneczny w otwartej przestrzeni międzygwiazdowej.
Urana sonda minęła 24 stycznia 1986 r., przelatując 81433 kilometrów od górnych wierzchołków chmur tej gazowej planety. Wtedy odkryto m.in. dwa nowe pierścienie, 11 nowych księżyców i zmierzono temperaturę minus 214 stopni Celsjusza.
Zebrane wówczas dane na temat Urana to jak dotąd jedyne pomiary wykonane z bliska dla tej planety. Ponowna analiza danych po ponad trzydziestu latach pozwoliła na odkrycie jeszcze jednego sekretu Urana. Okazuje się, że sonda przeleciała wtedy przez plazmoid – skupisko plazmy, gigantyczny bąbel magnetyczny, który mógł unosić atmosferę planety w przestrzeń kosmiczną.
Wiadomo, iż atmosfery wszystkich planet w Układzie Słonecznym stopniowo uciekają w przestrzeń kosmiczną. Z Wenus wypływa wodór, który dołącza do strumienia cząstek wiatru słonecznego. Jowisz i Saturn wyrzucają w kosmos kule elektrycznie naładowanego „powietrza”. Nawet Ziemia traci atmosferę w przestrzeń kosmiczną. Nie ma jednak powodu do obaw, proces ten jest bardzo powolny, nie mający znaczenia w ludzkich skalach czasu. Ale przykładem, że w skali miliardów lat utrata atmosfery ma znaczenie dla losu planety jest Mars – naukowcy sądzą, że kiedyś był on wilgotną planetą z grubą atmosferą, a obecnie to pustynny świat z cienką i rzadką atmosferą w porównaniu do ziemskiej.
O ile latach 80. niewiele o tym wiedziano, to obecnie plazmoidy są uznawane za istotny element procesów utraty masy przez planety. Te olbrzymie bąble plazmy (naładowanego elektrycznie gazu) odrywają się od końca magnetycznego „ogona” planetarnej magnetosfery. W dłuższych skalach czasu plazmoidy mogą wysysać jony z atmosfery planety. Plazmoidy obserwowano w przypadku Ziemi i innych planet, ale do tej pory nie było takich obserwacji fla Urana.
Porównując dane z plazmoidami obserwowanymi w pobliżu Jowisza, Saturna i Merkurego, naukowcy szacują, że ten w pobliżu Urana miał cylindryczny kształt i rozmiary 204 tysięcy kilometrów na 403 tysiące kilometrów. Przypuszczalnie składał się z naładowanych cząstek, głównie ze zjonizowanego wodoru.
Lot Voyagera 2 przez plazmoid trwał 60 sekund z obejmującego 45 godzin przelotu lotu sondy w pobliżu Urana. Ujawnił się jako szybki skok w górę wskazać z magnetometru. „Ale gdyby narysować go w 3D, wyglądałby jak walec” – tłumaczy Dan Gershman z Goddard Space Flight Center, naukowiec zaangażowany w badania. Według jego szacunków, plazmoidy mogą odpowiadać za od 15 do nawet 55 procent utraconej masy atmosfery Urana.
Naukowcy analizowali stare dane z sondy Voyager 2 w ramach opracowywania planów nowej misji kosmicznej do zbadania Urania i Neptuna. Wyniki badań opublikowano w czasopiśmie „Geophysical Research Letters”. (PAP)
http://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/news%2C81510%2Cponowna-analiza-danych-z-sondy-voyager-2-ujawnila-nieznany-sekret-urana.html
-
https://eos.org/articles/the-ice-giant-spacecraft-of-our-dreams
-
https://eos.org/articles/the-ice-giant-spacecraft-of-our-dreams
Tak oglądając kolejny marzycielski obrazek zastanawiam się jak samodzielny musiałby być taki rover, który wylądowałby np. na Oberonie czy Tytanii i miał przeprowadzić tam badania. O sterowaniu w czasie rzeczywistym - wiadomo - mowy nie ma, tutaj nawet nie ma co porównywać do łazików marsjańskich. Na ile musiałaby być i musi zaawansowana sztuczna inteligencja takiego robota aby mógł on w stanie sam decydować którędy jechać, co wybrać do badań. Pomijam już fakt jak długo trwałaby sesja ciągłej naprzemiennej wymiany danych pomiędzy Ziemią a miejscem badań. Ktoś powie - no ale przecież NASA szykuje już misję na Tytana (Dragonfly). Trzeba jednak dodać, że Uran jest 2 x dalej od Słońca niż Saturn. Swoją drogą - rozpatrując misję w system Urana - wiele będzie zależeć od tego jak swój niesamowicie - nieukrywajmy - zaawansowany test - zda właśnie Dragonfly, zdecydowanie do tej pory największe wyzwanie dla planistów i inżynierów, przy których obecne powierzchniowe misje marsjańskie to całkowita bułka z masłem.
-
Wydaje mi się że taka misja jak w za linkowanym tekście jest jak najbardziej technicznie wykonalna, tylko wszystko kwestią kasy. W sumie to cała nadzieja w Chińczykach, że pójdą w jakąś rywalizacje ideolo, przy której nauka zyska. Oba lodowe giganty (Uran plus Neptun) są do wzięcia, i w sumie program naukowy nie musi być specjalnie zaawansowany. W zasadzie na bazie dużej ilości zdjęć i dość podstawowych informacji, można wyprodukować sukces. Do tego trochę publikacji plus nazw odkrytych formacji po chińsku.
-
Uran – ważny dla zrozumienia innych układów planetarnych
BY KRZYSZTOF KANAWKA ON 28 SIERPNIA 2020
(...) Poniższe nagranie, przygotowane przez Instytut SETI, prezentuje dyskusję na temat możliwości przeprowadzenia nowej misji do Urana. Naukowcy postulują nie “chwilowy” przelot, ale właśnie orbitera, który przez przynajmniej kilka lat by krążył wokół Urana.
https://www.youtube.com/watch?v=j_vDcAtCcgs&feature=emb_title
(...)
https://kosmonauta.net/2020/08/uran-wazny-dla-zrozumienia-innych-ukladow-planetarnych/
-
Marząc o misji w system Urana popłynąłem nieco mocno do przodu i postanowiłem stworzyć render o nazwie "Titania Explorer" btw. łazik wygląda nieco znajomo. ;)
(https://i.ibb.co/b791gDy/titania-explorer.jpg)
-
Bardzo ciekawe opracowanie obejmujące potencjalny cel badań w misji clasy New Frontiers
https://drive.google.com/file/d/1YL_-_y5lSgkeUJusVo5KH0-GpXiZrp7k/view
-
Jeśli orbiter Urana zmieści się w klasie New Frontiers to NASA powinna ten projekt przyklepać! Jeśli dobrze pójdzie to razem z Trident udostepnii nam to nowe dane o tych planetach od czasów Voyagera. Tylko szkoda, że orbiter miałby dolecieć do Neptuna na za dwadzieścia lat od dziś :(
-
Jeśli orbiter Urana zmieści się w klasie New Frontiers to NASA powinna ten projekt przyklepać! Jeśli dobrze pójdzie to razem z Trident udostepnii nam to nowe dane o tych planetach od czasów Voyagera. Tylko szkoda, że orbiter miałby dolecieć do Neptuna na za dwadzieścia lat od dziś :(
No niestety, stąd ten pomysł na flyby w ramach Trident.... Mimo wszystko, skoro mielibyśmy czekać 20 lat na rozpoczęcie tak naprawdę badań przez orbiter NF, to chyba w takim przypadku lepszy rydz niż nic czyli jednak ten przelot w ciągu 9 lat.
-
No niestety, stąd ten pomysł na flyby w ramach Trident.... Mimo wszystko, skoro mielibyśmy czekać 20 lat na rozpoczęcie tak naprawdę badań przez orbiter NF, to chyba w takim przypadku lepszy rydz niż nic czyli jednak ten przelot w ciągu 9 lat.
A może zastosować wyjście pośrednie- szybki przelot koło Neptuna i orbiter Urana?
Może zanim takie misje polecą na konwencjonalnych rakietach to Starship pomoże nam szybciej wysłać te sondy? :D Tylko, że wtedy człon paliwowy musiałby być większy, żeby z większej prędkości odpowiednio wyhamować przed orbitacją wokół tych planet.
-
Obawiam się jednak, że mechaniki nieba (ukłądu słonecznego) się niestety nie przeskoczy i orbitacja próbnika tak czy owak wymagałaby kilkukrotnego przelotu obok np. Wenus, Ziemi, potem Jowisza, który ostatecznie nakierowałby i przyspieszyłby próbnik na Urana. Co innego trajektoria flyby gdzie po torze parabolicznym wystarczy właściwie chyba tylko jedna asysta grawitacyjna (sam wiesz kogo czyli niezawodnego "odkurzacza-przyspieszacza").
-
Uranus: First X-rays From Uranus Discovered
Astronomers have detected X-rays from Uranus for the first time, using NASA's Chandra X-ray Observatory. This result may help scientists learn more about this enigmatic ice giant planet in our solar system.
Uranus is the seventh planet from the Sun and has two sets of rings around its equator. The planet, which has four times the diameter of Earth, rotates on its side, making it different from all other planets in the solar system. Since Voyager 2 was the only spacecraft to ever fly by Uranus, astronomers currently rely on telescopes much closer to Earth, like Chandra and the Hubble Space Telescope, to learn about this distant and cold planet that is made up almost entirely of hydrogen and helium. (...)
https://www.youtube.com/watch?v=U6_gHa32dew
https://chandra.cfa.harvard.edu/photo/2021/uranus/
https://www.sciencedaily.com/releases/2021/03/210331130902.htm
-
Eksperymenty laboratoryjne oparte na wartościach temperatury i ciśnienia charakterystycznych dla Urana i Neptuna dają się wskazywać na bogatą zawartość magnezu w ich zbiornikach wodnych (póki co, nie wiadomo na pewno, czy woda w stanie płynnym występuje na tych globach). Wyniki eksperymentu mogą mieć odniesienie do składu mineralogicznego pokładów wody na egzoplanetach- analogach Urana lub Neptuna. W warunkach wysokiego ciśnienia magnez łatwiej się rozpuszcza w wodzie, co pozwala na doszukiwanie się związku z warunkami termicznymi występującymi na tego typu planetach.
Deep water on Neptune and Uranus may be magnesium-rich
May 17, 2021
(...) To mimic the conditions of the deep water layers on Neptune and Uranus in the lab, the team first immersed typical rock-forming minerals, olivine and ferropericlase, in water and compressed the sample in a diamond-anvil to very high pressures. Then, to monitor the reaction between the minerals and water, they took X-ray measurements while a laser heated the sample to a high temperature.
The resulting chemical reaction led to high concentrations of magnesium in the water. Based on these findings, the team concluded that oceans on water-rich planets may not have the same chemical properties as the Earth’s ocean and high pressure would make those oceans rich in magnesium.
“We found that magnesium becomes much more soluble in water at high pressures. In fact, magnesium may become as soluble in the water layers of Uranus and Neptune as salt is in Earth’s ocean,” said study co-author Sang-Heon Dan Shim of Arizona State University’s School of Earth and Space Exploration. (...)
https://news.asu.edu/20210517-deep-water-neptune-and-uranus-may-be-magnesium-rich
-
36 lat temu sonda Voyager 2 przeleciała koło Urana
https://www.drewexmachina.com/2016/01/24/voyager-2-the-first-uranus-flyby/
-
....i jednocześnie wielka szkoda, że oprócz papierkowych "study" nic konkretnego wokół kolejnej misji w kierunku tego globu się nie zadziało. Przepadł europejski Uranus Pathfinder, przepadł pomysł na orbiter z NASA... nic też nie widać na horyzoncie.
-
....i jednocześnie wielka szkoda, że oprócz papierkowych "study" nic konkretnego wokół kolejnej misji w kierunku tego globu się nie zadziało. Przepadł europejski Uranus Pathfinder, przepadł pomysł na orbiter z NASA... nic też nie widać na horyzoncie.
... wiesz, mysle, ze trudno tam cos zorbitowac. Dlatego musimy czekac na jakas agencje, ktora bedzie chciala pokazac cos nowego,
miala duza rakiete, taka ktora potrafi dzialac poza LEO ... dokladnie ... technologie i niezaleznosc od kogos, kto bedzie chcial
sobia taka misje zdominowac, suma sumaruum zostaja tylko chiny, UE nie ma tej niezaleznosci, a indianie zmienili wlasnie zmienily wodza agencji ISRO, bo chyba wszystkie deklarowane daty startow musza byc mocno zmodyfikowane;-) Do urana im daleko ... Z powazaniem
Adam Przybyla
-
....i jednocześnie wielka szkoda, że oprócz papierkowych "study" nic konkretnego wokół kolejnej misji w kierunku tego globu się nie zadziało. Przepadł europejski Uranus Pathfinder, przepadł pomysł na orbiter z NASA... nic też nie widać na horyzoncie.
ESA planowała misję MUSE do Urana i start miałby nastąpić w 2026 lub w 2029 na rakiecie Ariane 6, a sonda miałaby dotrzeć do planety Uran dopiero w 2044 lub 2049r jeśli start by się opóźnił. Do Urana leci się bardzo długo i pewnie to jest powodem braku zatwierdzenia takich misji.
https://en.wikipedia.org/wiki/MUSE_(spacecraft)
-
... wiesz mozna szybko, ale wtedy trudno wyhamowac;-) Z powazaniem
Adam Przybyla
-
....i jednocześnie wielka szkoda, że oprócz papierkowych "study" nic konkretnego wokół kolejnej misji w kierunku tego globu się nie zadziało. Przepadł europejski Uranus Pathfinder, przepadł pomysł na orbiter z NASA... nic też nie widać na horyzoncie.
ESA planowała misję MUSE do Urana i start miałby nastąpić w 2026 lub w 2029 na rakiecie Ariane 6, a sonda miałaby dotrzeć do planety Uran dopiero w 2044 lub 2049r jeśli start by się opóźnił. Do Urana leci się bardzo długo i pewnie to jest powodem braku zatwierdzenia takich misji.
https://en.wikipedia.org/wiki/MUSE_(spacecraft)
Wiadomo, że na rezultaty naukowe oczekiwałoby się z 20 lat, a także to, że "energetycznie " Uran jest b.wymagający. Mimo wszystko takie misje były planowane, szkoda właśnie, że co najwyżej z tych potencjalnych misji w kierunku tzw. lodowych gigantów szanse niedawno miał zaistnieć Trident, ale także niestety jako flyby. Misję w kierunku Urana "zabijają" też naturalnie ostatnie odkrycia wokół księżyców galileuszowych, Enceladusa czy oczywiście Tytana, na którego znowu będzie przecież "postawiona " olbrzymia kasa w ramach Dragonfly.
-
....i jednocześnie wielka szkoda, że oprócz papierkowych "study" nic konkretnego wokół kolejnej misji w kierunku tego globu się nie zadziało. Przepadł europejski Uranus Pathfinder, przepadł pomysł na orbiter z NASA... nic też nie widać na horyzoncie.
ESA planowała misję MUSE do Urana i start miałby nastąpić w 2026 lub w 2029 na rakiecie Ariane 6, a sonda miałaby dotrzeć do planety Uran dopiero w 2044 lub 2049r jeśli start by się opóźnił. Do Urana leci się bardzo długo i pewnie to jest powodem braku zatwierdzenia takich misji.
https://en.wikipedia.org/wiki/MUSE_(spacecraft)
Wiadomo, że na rezultaty naukowe oczekiwałoby się z 20 lat, a także to, że "energetycznie " Uran jest b.wymagający. Mimo wszystko takie misje były planowane, szkoda właśnie, że co najwyżej z tych potencjalnych misji w kierunku tzw. lodowych gigantów szanse niedawno miał zaistnieć Trident, ale także niestety jako flyby. Misję w kierunku Urana "zabijają" też naturalnie ostatnie odkrycia wokół księżyców galileuszowych, Enceladusa czy oczywiście Tytana, na którego znowu będzie przecież "postawiona " olbrzymia kasa w ramach Dragonfly.
Mi się marzy prawdziwa inwazja . Zakładając ,że starship powstanie :
- misja do pasa planetoid , konkretnie Ceres : orbiter plus Lądownik i/lub łazik - 1 rakieta
- misja do Jowisza i 4 najważniejszych księżyców -Europa , IO , Ganimedes i Kalisto - cztery orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik - 1 rakieta ( być może jakieś roboty wwiercąjące się do podlodowych zbiorników wody )
- misja na Saturna i jego księżyce - Tytan , Enceladus , Mimas = trzy orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik - 1 rakieta (biorąc pod uwagę Tytana to może jakaś łódź /balon/sterowiec/samolot )
- misja do Urana - Dwa(trzy) orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik do najważniejszych księżyców - 1 rakieta
-misja do Neptuna - ponownie dwa orbitery plus lądowniki i/lub łaziki - do najważniejszych księżyców - 1 rakieta
Biorąc pod uwagę planowany ogromny udźwig tej rakiety ( z tankowaniem na orbicie lub start bez odzysku 1 stopnia ) można by wysłać naprawdę "wypasione" sondy .
Oczywiście jakby nawet starshipowi zabrakło udźwigu to dodajemy następne rakiety.
Dodam tylko ,że koszty byłyby duże ale jakby zorganizowały to razem NASA ,ESA JAXA , kanada , WB to myślę ,że do udźwignięcia szczególnie biorąc pod uwagę uzyskane wyniki
-
... latanie starszipem po US jest bezsensowne z kilku powodow, tak samo jak niemozliwe ... tez z kilku:) Z powazaniem
Adam Przybyla
-
... latanie starszipem po US jest bezsensowne z kilku powodow, tak samo jak niemozliwe ... tez z kilku:) Z powazaniem
Adam Przybyla
Dlaczego jest bezsensowne i dlaczego niemożliwe ? Za ciężki ?
Podałem przykład tej rakiety , powstaje też SLS i rakiety od BO.
-
.. bo na teraz to nie dziala i nawet teraz sa juz silniki jonowe, ktore wlasciwie taka konstrukcje wysylaja do koszta. Tz zle powiedzialem,
moze sie nadac do tego do czego zostala zrobiona, tylko do lotow na LEO. Ale na teraz musi najpierw zaistniec.
na teraz starszip to tylko kilka zbiornikow w jakich przechowuje sie zboze, kolo duzego slupa w miejscu z kosmiczna nazwa,
ktore ma duze szanse na to aby zostac zamkniete z wielu przyczyn, nawet zamkniete w tym roku. N1 tez skonczono,
bo nie mial silnikow ktore dzialaly. Z powazaniem
Adam Przybyla
-
.. bo na teraz to nie dziala i nawet teraz sa juz silniki jonowe, ktore wlasciwie taka konstrukcje wysylaja do koszta. Tz zle powiedzialem,
moze sie nadac do tego do czego zostala zrobiona, tylko do lotow na LEO. Ale na teraz musi najpierw zaistniec. Z powazaniem
Adam Przybyla
Zakładam ,że zaistnieje :) Wiem ,że oprócz problemów technicznych są problemy administracyjne - no ale zakładam ,że w ciągu 1-3 lat wersja towarowa powstanie.
A nie lepiej takim starshipem ( lub inną dużą rakietą ) podwieźć sondę (sondy) do celu i dopiero wtedy mogłyby te sondy uruchamiać silniki jonowe ?
-
.. bo na teraz to nie dziala i nawet teraz sa juz silniki jonowe, ktore wlasciwie taka konstrukcje wysylaja do koszta. Tz zle powiedzialem,
moze sie nadac do tego do czego zostala zrobiona, tylko do lotow na LEO. Ale na teraz musi najpierw zaistniec.
na teraz starszip to tylko kilka zbiornikow w jakich przechowuje sie zboze, kolo duzego slupa w miejscu z kosmiczna nazwa,
ktore ma duze szanse na to aby zostac zamkniete z wielu przyczyn, nawet zamkniete w tym roku. N1 tez skonczono,
bo nie mial silnikow ktore dzialaly. Z powazaniem
Adam Przybyla
Weź pod uwagę deklarowany udźwig starshipa. Przecież tam można władować naprawdę potężne sondy /orbitery/lądowniki .
-
... proste aby to polecialo dalej musisz wyslac na orbite 10 innych aby go zatankowaly, to sie nie oplaca.
Glowny problem nie ma silnikow, gdyby byly nikt by przeciez nie przejmowal sie jakimis .. zolwiami;-)
Zreszta baze daloby sie zrobic w trymiga gdzie indziej. A udzwig, tak jest tylko do LEO.
I jesczez raz to napisze, to jest tylko hipotetyczne. I kolejny najwazniejszy argument, do wszystkiego potrzebna jest
kasa, aktualan administracja obiecala wiele rzeczy, kosmos w tej kwesti jest na ostatnim miejscu, kogo to interesuje
w ameryce? I cos mi sie wydaje, ze kasy raczej na te "zabawy" nie znajda ... To jest glowny powod, a nie jakies tam ... zolwiki;-)
I to samo mozna napisac o SLS. Z powazaniem
Adam Przybyla
-
Mi się marzy prawdziwa inwazja . Zakładając ,że starship powstanie :
- misja do pasa planetoid , konkretnie Ceres : orbiter plus Lądownik i/lub łazik - 1 rakieta
- misja do Jowisza i 4 najważniejszych księżyców -Europa , IO , Ganimedes i Kalisto - cztery orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik - 1 rakieta ( być może jakieś roboty wwiercąjące się do podlodowych zbiorników wody )
- misja na Saturna i jego księżyce - Tytan , Enceladus , Mimas = trzy orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik - 1 rakieta (biorąc pod uwagę Tytana to może jakaś łódź /balon/sterowiec/samolot )
- misja do Urana - Dwa(trzy) orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik do najważniejszych księżyców - 1 rakieta
-misja do Neptuna - ponownie dwa orbitery plus lądowniki i/lub łaziki - do najważniejszych księżyców - 1 rakieta
Biorąc pod uwagę planowany ogromny udźwig tej rakiety ( z tankowaniem na orbicie lub start bez odzysku 1 stopnia ) można by wysłać naprawdę "wypasione" sondy .
Oczywiście jakby nawet starshipowi zabrakło udźwigu to dodajemy następne rakiety.
Dodam tylko ,że koszty byłyby duże ale jakby zorganizowały to razem NASA ,ESA JAXA , kanada , WB to myślę ,że do udźwignięcia szczególnie biorąc pod uwagę uzyskane wyniki
wizja piękna ale oczywiście bardzo utopijna :) Starship jest na tę chwilę po prostu nieosiągalny, w fazie głębokich testów i prototypowania, nawet nie wiadomo czy będzie w stanie latać, wracać z orbity itd. SLS zaś to ustrojstwo absolutnie ociekające drożyzną i z tego też powodu nie nadające się na wysłanie podobnie drogiej sondy w jakikolwiek, zewnętrzny fragment US.
-
Mi się marzy prawdziwa inwazja . Zakładając ,że starship powstanie :
- misja do pasa planetoid , konkretnie Ceres : orbiter plus Lądownik i/lub łazik - 1 rakieta
- misja do Jowisza i 4 najważniejszych księżyców -Europa , IO , Ganimedes i Kalisto - cztery orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik - 1 rakieta ( być może jakieś roboty wwiercąjące się do podlodowych zbiorników wody )
- misja na Saturna i jego księżyce - Tytan , Enceladus , Mimas = trzy orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik - 1 rakieta (biorąc pod uwagę Tytana to może jakaś łódź /balon/sterowiec/samolot )
- misja do Urana - Dwa(trzy) orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik do najważniejszych księżyców - 1 rakieta
-misja do Neptuna - ponownie dwa orbitery plus lądowniki i/lub łaziki - do najważniejszych księżyców - 1 rakieta
Biorąc pod uwagę planowany ogromny udźwig tej rakiety ( z tankowaniem na orbicie lub start bez odzysku 1 stopnia ) można by wysłać naprawdę "wypasione" sondy .
Oczywiście jakby nawet starshipowi zabrakło udźwigu to dodajemy następne rakiety.
Dodam tylko ,że koszty byłyby duże ale jakby zorganizowały to razem NASA ,ESA JAXA , kanada , WB to myślę ,że do udźwignięcia szczególnie biorąc pod uwagę uzyskane wyniki
wizja piękna ale oczywiście bardzo utopijna :) Starship jest na tę chwilę po prostu nieosiągalny, w fazie głębokich testów i prototypowania, nawet nie wiadomo czy będzie w stanie latać, wracać z orbity itd. SLS zaś to ustrojstwo absolutnie ociekające drożyzną i z tego też powodu nie nadające się na wysłanie podobnie drogiej sondy w jakikolwiek, zewnętrzny fragment US.
Dlatego założyłem ,że starship powstanie:)
Zrealizowanie tych misji (wszystkich) o których pisałem to rzeczywiście mało prawdopodobne ,ale jak wziąć pojedyncze misje ?
Co do Ceres to może to zrealizować ( orbiter plus lądownik/łazik) nawet dzisiaj wiele używanych rakiet.
A taka misja Do Jowisza czy Saturna czy jest aż tak nieprawdopodobna ? Weźmy np. . Jowisz
Jeden starship bierze 3 , 4 orbitery plus lądowniki/łaziki( razem 8-12 sztuk) . Koszty są rozłożone , niech będzie podział USA, ESA, Kanada ,Japonia i może ktoś jeszcze :
Wiadomo rakieta amerykańska i można podzielić tak , że USA i każdy partner robi osobno orbiter plus lądownik na jeden księżyc lub
dzielenie w ten sposób ,że poszczególne kraje robią konkretne instrumenty x 4 ( wtedy koszty spadają )
Czy to jest , aż tak nierealne ?
-
Mi się marzy prawdziwa inwazja . Zakładając ,że starship powstanie :
- misja do pasa planetoid , konkretnie Ceres : orbiter plus Lądownik i/lub łazik - 1 rakieta
- misja do Jowisza i 4 najważniejszych księżyców -Europa , IO , Ganimedes i Kalisto - cztery orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik - 1 rakieta ( być może jakieś roboty wwiercąjące się do podlodowych zbiorników wody )
- misja na Saturna i jego księżyce - Tytan , Enceladus , Mimas = trzy orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik - 1 rakieta (biorąc pod uwagę Tytana to może jakaś łódź /balon/sterowiec/samolot )
- misja do Urana - Dwa(trzy) orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik do najważniejszych księżyców - 1 rakieta
-misja do Neptuna - ponownie dwa orbitery plus lądowniki i/lub łaziki - do najważniejszych księżyców - 1 rakieta
Biorąc pod uwagę planowany ogromny udźwig tej rakiety ( z tankowaniem na orbicie lub start bez odzysku 1 stopnia ) można by wysłać naprawdę "wypasione" sondy .
Oczywiście jakby nawet starshipowi zabrakło udźwigu to dodajemy następne rakiety.
Dodam tylko ,że koszty byłyby duże ale jakby zorganizowały to razem NASA ,ESA JAXA , kanada , WB to myślę ,że do udźwignięcia szczególnie biorąc pod uwagę uzyskane wyniki
wizja piękna ale oczywiście bardzo utopijna :) Starship jest na tę chwilę po prostu nieosiągalny, w fazie głębokich testów i prototypowania, nawet nie wiadomo czy będzie w stanie latać, wracać z orbity itd. SLS zaś to ustrojstwo absolutnie ociekające drożyzną i z tego też powodu nie nadające się na wysłanie podobnie drogiej sondy w jakikolwiek, zewnętrzny fragment US.
Dlatego założyłem ,że starship powstanie:)
Zrealizowanie tych misji (wszystkich) o których pisałem to rzeczywiście mało prawdopodobne ,ale jak wziąć pojedyncze misje ?
Co do Ceres to może to zrealizować ( orbiter plus lądownik/łazik) nawet dzisiaj wiele używanych rakiet.
A taka misja Do Jowisza czy Saturna czy jest aż tak nieprawdopodobna ? Weźmy np. . Jowisz
Jeden starship bierze 3 , 4 orbitery plus lądowniki/łaziki( razem 8-12 sztuk) . Koszty są rozłożone , niech będzie podział USA, ESA, Kanada ,Japonia i może ktoś jeszcze :
Wiadomo rakieta amerykańska i można podzielić tak , że USA i każdy partner robi osobno orbiter plus lądownik na jeden księżyc lub
dzielenie w ten sposób ,że poszczególne kraje robią konkretne instrumenty x 4 ( wtedy koszty spadają )
Czy to jest , aż tak nierealne ?
... makiety nie lataja :D :D Z powazaniem
Adam Przybyla
-
Mi się marzy prawdziwa inwazja . Zakładając ,że starship powstanie :
- misja do pasa planetoid , konkretnie Ceres : orbiter plus Lądownik i/lub łazik - 1 rakieta
- misja do Jowisza i 4 najważniejszych księżyców -Europa , IO , Ganimedes i Kalisto - cztery orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik - 1 rakieta ( być może jakieś roboty wwiercąjące się do podlodowych zbiorników wody )
- misja na Saturna i jego księżyce - Tytan , Enceladus , Mimas = trzy orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik - 1 rakieta (biorąc pod uwagę Tytana to może jakaś łódź /balon/sterowiec/samolot )
- misja do Urana - Dwa(trzy) orbitery plus do każdego lądownik i/lub łazik do najważniejszych księżyców - 1 rakieta
-misja do Neptuna - ponownie dwa orbitery plus lądowniki i/lub łaziki - do najważniejszych księżyców - 1 rakieta
Biorąc pod uwagę planowany ogromny udźwig tej rakiety ( z tankowaniem na orbicie lub start bez odzysku 1 stopnia ) można by wysłać naprawdę "wypasione" sondy .
Oczywiście jakby nawet starshipowi zabrakło udźwigu to dodajemy następne rakiety.
Dodam tylko ,że koszty byłyby duże ale jakby zorganizowały to razem NASA ,ESA JAXA , kanada , WB to myślę ,że do udźwignięcia szczególnie biorąc pod uwagę uzyskane wyniki
wizja piękna ale oczywiście bardzo utopijna :) Starship jest na tę chwilę po prostu nieosiągalny, w fazie głębokich testów i prototypowania, nawet nie wiadomo czy będzie w stanie latać, wracać z orbity itd. SLS zaś to ustrojstwo absolutnie ociekające drożyzną i z tego też powodu nie nadające się na wysłanie podobnie drogiej sondy w jakikolwiek, zewnętrzny fragment US.
Dlatego założyłem ,że starship powstanie:)
Zrealizowanie tych misji (wszystkich) o których pisałem to rzeczywiście mało prawdopodobne ,ale jak wziąć pojedyncze misje ?
Co do Ceres to może to zrealizować ( orbiter plus lądownik/łazik) nawet dzisiaj wiele używanych rakiet.
A taka misja Do Jowisza czy Saturna czy jest aż tak nieprawdopodobna ? Weźmy np. . Jowisz
Jeden starship bierze 3 , 4 orbitery plus lądowniki/łaziki( razem 8-12 sztuk) . Koszty są rozłożone , niech będzie podział USA, ESA, Kanada ,Japonia i może ktoś jeszcze :
Wiadomo rakieta amerykańska i można podzielić tak , że USA i każdy partner robi osobno orbiter plus lądownik na jeden księżyc lub
dzielenie w ten sposób ,że poszczególne kraje robią konkretne instrumenty x 4 ( wtedy koszty spadają )
Czy to jest , aż tak nierealne ?
... makiety nie lataja :D :D Z powazaniem
Adam Przybyla
Zgoda zgoda:)
Ale jak jednak polecą ?:)
Przy misji do Saturna Cassini/Huygens udało się podzielić zadania między NASA i ESA
-
... to nikt o zdrowqych zmyslach nie bedzie tracil energii na wyslanie dodatkowo kilkuset ton zlomu, bo ladnie wyglada na obrazkach
pod ta gorke dv 24 km/s z ziemskiego LEO;-) Na samo LEO jest cos kolo 10 km/s policz ile setek starshipw musi wystartowac aby
to polecialo;-) Z powazaniem
Adam Przybyla
-
Adamie chyba to cud, że Voyagerom z lat 70tych XX wieku się udało. A dziś mamy Falcon Heavy gdyby Starship nie wypalił. Inna sprawa to wola polityczna i finansowanie takich misji. Choć w tej dekadzie mają być wysłane ciekawe misje.
-
Adamie chyba to cud, że Voyagerom z lat 70tych XX wieku się udało. A dziś mamy Falcon Heavy gdyby Starship nie wypalił. Inna sprawa to wola polityczna i finansowanie takich misji. Choć w tej dekadzie mają być wysłane ciekawe misje.
... mowimy o czyms dosc malym. Jest roznica miedzy sonda, ktora ma kilkaset kg i cusiem na kilkaset ton ;-) To wiesz,
3 rzedy wielkosci roznicy, no i on przy jowiszu voyager nie hamowal;-) Aha, mowie caly czas o Jowiszu, bo do Urana byloby jeszcze
gorzej;-) Z powazaniem
Adam Przybyla
-
Adamie chyba to cud, że Voyagerom z lat 70tych XX wieku się udało. A dziś mamy Falcon Heavy gdyby Starship nie wypalił. Inna sprawa to wola polityczna i finansowanie takich misji. Choć w tej dekadzie mają być wysłane ciekawe misje.
... mowimy o czyms dosc malym. Jest roznica miedzy sonda, ktora ma kilkaset kg i cusiem na kilkaset ton ;-) To wiesz,
3 rzedy wielkosci roznicy, no i on przy jowiszu voyager nie hamowal;-) Aha, mowie caly czas o Jowiszu, bo do Urana byloby jeszcze
gorzej;-) Z powazaniem
Adam Przybyla
Drugi stopień ma ważyć kilkaset ton ?
Zobacz ile ma brać paliwa :)
-
Adamie chyba to cud, że Voyagerom z lat 70tych XX wieku się udało. A dziś mamy Falcon Heavy gdyby Starship nie wypalił. Inna sprawa to wola polityczna i finansowanie takich misji. Choć w tej dekadzie mają być wysłane ciekawe misje.
... mowimy o czyms dosc malym. Jest roznica miedzy sonda, ktora ma kilkaset kg i cusiem na kilkaset ton ;-) To wiesz,
3 rzedy wielkosci roznicy, no i on przy jowiszu voyager nie hamowal;-) Aha, mowie caly czas o Jowiszu, bo do Urana byloby jeszcze
gorzej;-) Z powazaniem
Adam Przybyla
Drugi stopień ma ważyć kilkaset ton ?
Zobacz ile ma brać paliwa :)
... pomysl ile dv ma osiagnac. I ile potrzeba tylko aby doleciec do Ksiezyca.
Z powazaniem
Adam Przybyla
-
Adamie chyba to cud, że Voyagerom z lat 70tych XX wieku się udało. A dziś mamy Falcon Heavy gdyby Starship nie wypalił. Inna sprawa to wola polityczna i finansowanie takich misji. Choć w tej dekadzie mają być wysłane ciekawe misje.
... mowimy o czyms dosc malym. Jest roznica miedzy sonda, ktora ma kilkaset kg i cusiem na kilkaset ton ;-) To wiesz,
3 rzedy wielkosci roznicy, no i on przy jowiszu voyager nie hamowal;-) Aha, mowie caly czas o Jowiszu, bo do Urana byloby jeszcze
gorzej;-) Z powazaniem
Adam Przybyla
Drugi stopień ma ważyć kilkaset ton ?
Zobacz ile ma brać paliwa :)
... pomysl ile dv ma osiagnac. I ile potrzeba tylko aby doleciec do Ksiezyca.
Z powazaniem
Adam Przybyla
A co z planami Marsjański SX ? Są nie do zrealizowania za pomocą starsipa ?
-
... jakie plany? Pokazali troche renderow ... Nie poslali tam zlamanego cubesata w strone marsa ... nie rozwijaja zadnych technologii potrzebnych do tego lotu. Te plany nie istnieja. Z powazaniem
Adam Przybyla
-
... jakie plany? Pokazali troche renderow ... Nie poslali tam zlamanego cubesata w strone marsa ... nie rozwijaja zadnych technologii potrzebnych do tego lotu. Te plany nie istnieja. Z powazaniem
Adam Przybyla
Ok , to nie plany tylko.....przyszłościowe zamierzenia:) One opierają się na starshipie.
Jednak masz trochę racji:) póki nawet Starship nie wzbił się na orbitę to jest to mgliste
-
... jakie plany? Pokazali troche renderow ... Nie poslali tam zlamanego cubesata w strone marsa ... nie rozwijaja zadnych technologii potrzebnych do tego lotu. Te plany nie istnieja. Z powazaniem
Adam Przybyla
Ok , to nie plany tylko.....przyszłościowe zamierzenia:) One opierają się na starshipie.
Jednak masz trochę racji:) póki nawet Starship nie wzbił się na orbitę to jest to mgliste
... sluchaj, starszip to wazne, ale sa dziesiatki innych rzeczy ktore trzeba przetestowac i nic si e wtej kwesti nie dziaje.
Jakby chcieli poslac w perspektywie 10 lat cokolwiek na Marsa, to przynajmniej kilak rakiet z tych 50 powinny w tym roku leciec
testowac technologe na Marsie. Nie leci ... nic. Z powazaniem
Adam Przybyla
-
Znalazłem w sieci bardzo wyjątkowy materiał video z 1986 roku, dokumentujący przelot Voyagera 2 koło Urana.
https://www.youtube.com/watch?v=lnijUsIdxSc
-
46 lat temu, 10.03.1977, astronomowie na pokładzie Kuipera Airborne Observatory, zmodyfikowanego odrzutowca transportowego C-141, odkryli pierścienie planety Uran. Zaobserwowali słabnięcie światła gwiazdy SAO 158687 gdy pierścienie planety przechodziły między gwiazdą a obserwatorium.
https://en.wikipedia.org/wiki/Rings_of_Uranus
https://twitter.com/airandspace/status/1634249043848077312
On #TDIH in 1977, astronomers on board the Kuiper Airborne Observatory, a modified C-141 jet transport, discovered the rings of the planet Uranus. They observed the star SAO 158687's light dim as the planet's rings passed between the star and the observatory.
10 March 1977. During a flight with NASA's Kuiper Airborne Observatory (Modified C-141A), the rings of Uranus were discovered by James L. Elliot, Edward W. Dunham, and Douglas J. Mink.
https://x.com/ron_eisele/status/1898817856520990789
-
Przynajmniej dwa naturalne skalisto-wodno-lodowe zapomniane uranowe księżyce dalekiego zielonego Urana mogą obecnie mieć wciąż niepotwierdzone/potencjalne podpowierzchniowe podziemne oceany ciekłej wody.
(https://cdn.mos.cms.futurecdn.net/KfhkbYkccXnjEPkSCLPQ7J-970-80.jpeg.webp)
Nowe niedawno przeprowadzone badania wykazały że przynajmniej dwa naturalne wodno-lodowo-skalne zapomniane księżyce zielonego dalekiego Urana mogą obecnie mieć wciąż niepotwierdzone/potencjalne aktywne podpowierzchniowe podziemne ciekłe wodne oceany ciekłej wody które stale wyrzucają swoją wewnętrzną materię na zewnątrz w kosmos.
Odkrycie że w zapomnianym układzie zielonego Urana potencjalnie może dziać się znacznie więcej niż wcześniej logicznie sądzono nastąpiło dzięki anomaliom w dawno zebranych już historycznych danych dotyczących promieniowania i pola magnetycznego z przelatującej badawczej sondy Voyager 2 która za szybko minęła tą zieloną planetę prawie 40 lat temu w styczniu 1986 roku.
Są one także potwierdzeniem starej naukowej teorii że jej pięć największych naturalnych lodowo-wodnych księżyców może obecnie mieć wciąż niepotwierdzone/potencjalne podpowierzchniowe/podziemne oceany ciekłej wody.
Za krótkie obserwacje badawczego Voyagera 2 aż do tej pory niestety jedynej badawczej sondy która w styczniu 1986 roku szybko odwiedziła system dalekiego Urana niezbicie wykazały że przynajmniej jeden lub dwa z jego 27 dotąd odkrytych naturalnych księżyców stale emitują swoje cząstki plazmy.
Wykrycie to nastąpiło dzięki zauważeniu przez tą szybko przelatującą badawczą sondę „uwięzionych” energetycznych cząstek w momencie opuszczania tego zapomnianego lodowego olbrzyma.
Mechanizm za pomocą którego te dwa naturalne zapomniane satelity dalekiego zielonego Urana: Ariel i Miranda mogą to obecnie potencjalnie robić jest wciąż nieznany ale istnieje jedna bardzo możliwa potencjalna tego przyczyna: jeden lub dwa z nich mogą obecnie posiadać wciąż niepotwierdzony/potencjalny podpowierzchniowy podziemny ocean ciekłej wody pod ich zewnętrzną zamrożoną skalisto-lodowo-wodną powierzchnią.
Podobne naturalne księżyce które stale wyrzucają na zewnątrz swoją wewnętrzną podpowierzchniową materię istnieją także wokół jeszcze dalszego i zimniejszego niebieskiego Neptuna i dodatkowo wokół dwóch bliższych Słońcu i równo czterokrotnie większych rozmiarowo gazowych olbrzymów: Jowisza i Saturna.
W przypadku tych dwóch ostatnich: równo dwa razy bliższej Słońcu Europy Jowisza i równo dwa razy od niej dalszego Enceladusa Saturna to badanie tych cząstek i dodatkowe badanie pola magnetycznego dostarczyło pierwszych konkretnych wskazówek że być może są to obecnie potencjalne/niepotwierdzone „oceaniczne” księżyce.
(https://astronet.pl/wp-content/uploads/2022/10/uran2-730x740.jpg)
Podczerwone zdjęcie zielonego Urana wykonane przez sławny Kosmiczny Teleskop Hubble’a w 2000 roku.
Oprócz samej zielonej planety wyraźnie widoczne są również cztery jej pierścienie oraz dziesięć z dwudziestu siedmiu jej naturalnych uranowych księżyców.
Te nowe ekscytujące odkrycia tylko wzmocniły ochotę i łakomy apetyt na ponowne wysłanie kolejnej dodatkowej badawczej sondy w peryferyjne zapomniane ciemne okolice dalekiego zielonego Urana i jeszcze dalszego niebieskiego Neptuna żeby zdobyć jeszcze więcej cennych informacji i wiedzy co spowodowało sugestie wysłania kolejnej dodatkowej badawczej misji na zapomnianego peryferyjnego zielonego Urana jako następnej głównej badawczej misji planetarnej NASA.
Niestety nie będzie jednak ona gotowa do swojego wystrzelenia przynajmniej aż do wczesnych lat 2030 więc w międzyczasie ci zachodni naukowcy będą wciąż zgłębiać się w dotychczasowe stare historyczne dane zebrane dzięki pokładowemu instrumentowi LECP (Low-Energy Charged Particle) podczas historycznego szybkiego przelotu badawczej sondy Voyager 2 w styczniu 1986 roku.
Zespół ten musiał najpierw wyeliminować niewykluczoną możliwość że ta wykryta materia może być wynikiem błędnej interpretacji lotu tego badawczego statku przez przypadkowy strumień plazmy z ogona magnetosfery Urana.
W takim przypadku ten obiekt miałby szerszy rozkład cząstek niż ten zauważony wówczas przez szybko przelatującego badawczego Voyagera 2 co pozwoliło na wykluczenie tego prozaicznego wyjaśnienia tej niezwykłej cechy uzyskanych informacji.
Następnie ci zachodni badacze studiowali podobne modele fizyczne za pomocą wiedzy o innych księżycowych oceanach zdobytej od momentu historycznego szybkiego przelotu tej badawczej sondy obok zielonego Urana 37 lat temu żeby detalicznie odtworzyć zebrane wówczas cenne dane.
To im wskazało że ta cecha mogła pochodzić tylko z silnego i ze spójnego źródła cząstek ze specyficznym mechanizmem ich zasilania.
Wykluczyli oni wszystkie inne możliwe potencjalne wyjaśnienia trafnie dochodząc do teorii że ta wykryta materia pochodzi z przynajmniej jednego z wielu naturalnych księżyców dalekiego Urana a głównymi podejrzanymi są jego dwa naturalne uranowe księżyce: Ariel i Miranda.
Zespół ten myśli że te cząstki zostały wystrzelone w formie pióropusza pary wodnej podobnego do tego zauważonego na równo dwa razy bliższym słońcu saturnowym Enceladusie.
Kolejny prawdopodobny mechanizm to jest potencjalne „rozpylanie” gdzie wysokoenergetyczne cząstki stale zderzają się z lodową powierzchnią naturalnego uranowego wodno-lodowego satelity powodując wyrzucanie innych cząstek w kosmos.
Niezależnie od tego która konkretna metoda wyrzucania rzeczywiście działa w zapomnianym układzie zielonego dalekiego Urana mechanizm nadający tym cząstkom energię jest niemalże identyczny.
Mianowicie jest to stały strumień stale płynących cząstek tworzący fale elektromagnetyczne.
Te fale przyspieszają niewielką część tej materii do energii wystarczająco dużej żeby mogła ona zostać wykryta przez instrument LECP.
Ten proces utrzymywałby także te cząstki uwięzione a co za tym idzie ściśle ograniczone tak jak to zauważył badawczy Voyager 2.
Konieczne jednak byłoby zebranie znacznie większej ilości cennych danych z peryferyjnego ciemnego zapomnianego regionu dookoła dalekiego zielonego Urana zanim ci zachodni naukowcy mogliby ostatecznie ustalić że te cząstki rzeczywiście pochodzą z wciąż niepotwierdzonych/potencjalnych podpowierzchniowych podziemnych ciekłych wodnych słonych globalnych oceanów Ariela lub Mirandy.
Wyniki badań tego zespołu zostały oficjalnie zaprezentowane dnia 16 marca 2023 roku na 54 corocznej Konferencji Nauk o Planetach i o ich Księżycach (Lunar and Planetary Science Conference) i zostały one potem zaakceptowane do oficjalnej publikacji w znanym czasopiśmie naukowym Geophysical Research Letters.
https://www.space.com/uranus-moons-ariel-miranda-active-subsurface-oceans (https://www.space.com/uranus-moons-ariel-miranda-active-subsurface-oceans)
-
Kosmiczny podczerwony Teleskop Jamesa Webba triumfalnie zalicza kolejny pierścieniowy świat nowym podczerwonym zdjęciem dalekiego zielonego Urana.
Podczerwony teleskop Webba właśnie triumfalnie wykonał kolejne zachwycające przełomowe podczerwone ujęcie kolejnego lodowego olbrzyma - zielonego Urana.
Nowe podczerwone zdjęcie dobrze/detalicznie ukazuje spektakularne pierścienie zielonego urana jak również i jasne elementy jego uranowej atmosfery.
Te przełomowe dane niedawno otrzymane z podczerwonego Webba dobrze ilustrują niebywałą i przełomową czułość jego pokładowej aparatury badawczej na najciemniejsze pierścienie pyłowe które wcześniej sfotografowane zostały jedynie przez dwa inne urządzenia badawcze: szybko przelatującą obok zielonej planety sondę badawczą Voyager 2 kiedy szybko przeleciała ona w pobliżu tej zielonej planety w styczniu 1986 roku oraz dwa bliźniacze naziemne Teleskopy Kecka na Hawajach posiadające odpowiednio zaawansowaną optykę adaptatywną.
Planeta ta jest zwykle fachowo klasyfikacyjnie zaliczana do zupełnie osobnej specyficznej podgrupy lodowych olbrzymów ze względu na swój specyficzny i unikalny skład chemiczny jej głębokiego uranowego wnętrza.
Uważa się że zdecydowaną większość jej uranowej masy najprawdopodobniej stanowi gorąca i gęsta egzotyczna ciecz prawdopodobnie składająca się z „lodowych” składników - z wody H20, metanu CH4 i amoniaku NH3 pod skrajnie wielkim ciśnieniem.
Otacza ona wciąż niepotwierdzone/potencjalne stosunkowo małe rozmiarowo skaliste centralne wewnętrzne uranowe jądro.
Siódma planeta od Słońca jest jedyna w swoim rodzaju ponieważ stale obraca się ona na swoim uranowym boku - pod kątem prawie 90 stopni względem płaszczyzny jej wokół-słonecznej 84-letniej orbity co jest przyczyną ekstremalnych pór roku na zielonym uranie.
Bieguny zielonego urana są stale wystawione na światło słoneczne przez wiele lat co poprzedza tyle samo czasu ich całkowitej ciemności (okres jednego obiegu zielonego Urana wokół dalekiego Słońca wynosi równo 84 lata).
Obecnie na jego biegunie północnym panuje późna uranowa wiosna która jest dobrze widoczna na podczerwonym zdjęciu otrzymanym z podczerwonego JWST.
Uranowe lato na północy zielonego Urana nadejdzie dopiero w 2028 roku.
Z kolei gdy badawczy Voyager 2 szybko odwiedził zielonego Urana przelatując szybko obok niego w styczniu 1986 roku na jego biegunie południowym było wówczas ichniejsze uranowe lato.
Biegun południowy zielonego urana jest teraz po „ciemnej stronie” zielonej planety poza zasięgiem ziemskiego wzroku zwrócony jest on obecnie ku kosmicznemu mrokowi.
(https://www.nasa.gov/wp-content/uploads/2023/04/stsci-01gwqdx23czsdjk30b8e4kzmf7.png)
To szerokie podczerwone ujęcie wykonane przez pokładową kamerę podczerwoną NIRCam ukazuje zieloną planetę Uran wraz z jej 27 naturalnymi uranowymi księżycami.
Zdecydowana większość z nich jest zbyt mała i jest jednocześnie zbyt ciemna przez co nie jest ona dobrze widoczna przy takim stosunkowo krótkim naświetlaniu.
Można dodatkowo zobaczyć również kilka jeszcze dalszych obiektów w tle: między innymi wiele znacznie dalszych galaktyk.
Po prawej stronie zielonej planety na jej biegunie zwróconym obecnie do dalekiego Słońca znajduje się jasny obszar nazywany polarną czapą lodową.
Ta czapa lodowa jest charakterystyczna dla zielonego Urana - zdaje się ona tam pojawiać ichniejszym latem gdy jego jeden uranowy biegun jest stale wystawiony na bezpośrednie działanie odległego światła słonecznego ichniejszą jesienią zaś on tam zanika.
Na krawędzi czapy lodowej zielonego urana leży jasna chmura oraz kilka słabszych detali tuż nad tą krawędzią.
Druga bardzo jasna chmura dobrze widoczna jest po lewej stronie zielonej planety.
Takie chmury są typowe dla zielonego Urana w niewidocznym dla oczu wszystkich ludzi spektrum podczerwonym i prawdopodobnie związane są one z ichniejszymi atmosferycznymi uranowymi burzami.
Te nowe cenne dane owocnie otrzymane z podczerwonego teleskopu Webba pomogą naukowcom zrozumieć ten zagadkowy mechanizm.
Podczerwony Webb niespodziewanie ujawnił zaskakującą cechę tej czapy lodowej mianowicie subtelne rozjaśnienie w jej centrum.
Czułość i dłuższe długości fali osiągane przez NIRCam mogą być powodem dla którego obserwujemy tą cechę niezauważoną dotychczas tak wyraźnie nawet przez inne potężne teleskopy takie jak sławny Kosmiczny Teleskop Hubble czy dwa bliźniacze naziemne Teleskopy Kecka na wyspiarskich Hawajach.
Zdjęcie wykonane w niewidocznej dla oczu ludzi spektrum podczerwieni przez NIRCam zestawia dane z dwóch filtrów 1.4- i 3-mikrometrowego ukazanych tutaj odpowiednio na niebiesko i na pomarańczowo.
Zielona planeta posiada charakterystyczną niebieską poświatę na barwnym obrazie końcowym.
Gdy badawczy Voyager 2 szybko przelatując spoglądał na zielonego Urana to jego pokładowy aparat fotograficzny pokazał niemal jednolitą nudną niebiesko-zieloną kulę w widocznym dla oczu wszystkich ludzi spektrum widzialnym.
Dzięki niewidocznej dla oczu wszystkich ludzi niewidzialnej spektrum podczerwieni i zwiększonej czułości podczerwonego Webba można ujrzeć znacznie więcej dodatkowych szczegółów i pokazać jak tak naprawdę dynamiczna jest atmosfera zielonego Urana.
Zielony Uran ma 13 znanych pierścieni 11 z nich wyraźnie widoczne jest na zamieszczonym podczerwonym ujęciu z podczerwonego Webba.
Dziewięć uznawanych jest za główne pierścienie zielonej planety dwa z nich są to ciemniejsze pierścienie pyłowe które odkryte zostały dopiero w 1986 roku przez badawczego Voyagera 2.
Niektóre z tych uranowych pierścieni są tak jasne że jeśli są one wystarczająco blisko siebie to wyglądają one według podczerwonego Webba jak jeden większy pierścień.
Naukowcy-badacze liczą na to że przyszłe zdjęcia zielonego Urana zrobione przez podczerwony teleskop Webba dobrze pokażą dwa jego słabe pierścienie zewnętrzne odkryte w 2007 roku w czasie napotkania płaszczyzny pierścieni przez sławny teleskop kosmiczny Hubble’a.
(https://astronet.pl/wp-content/uploads/2023/06/uran-750x750.png)
To jest przybliżone podczerwone zdjęcie zielonego Urana zrobione przez pokładową kamerę podczerwoną NIRCam dnia 6 lutego 2023 roku.
Ukazuje ono wspaniały podczerwony widok pierścieni zielonej planety.
Zielona planeta ma charakterystyczną niebieską poświatę na tej barwnej/kolorowej reprezentatywnej podczerwonej fotografii powstałej przy użyciu dwóch filtrów.
Webb sfotografował też wiele z 27 naturalnych księżyców zielonego Urana (zdecydowana większość z nich jest zdecydowanie za mała i jest za ciemna żeby detalicznie zobaczyć je na załączonym podczerwonym zdjęciu).
Sześć najjaśniejszych z nich można łatwo rozpoznać na tym szerokokątnym podczerwonym ujęciu.
Była to podczerwona fotografia zielonego Urana wykonana przy 12-minutowej ekspozycji tylko z dwoma filtrami.
To jest tylko "wierzchołek góry lodowej" możliwości Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba dotyczących przełomowych podczerwonych obserwacji tej wciąż tajemniczej-niezbadanej zapomnianej zielonej planety.
W 2022 roku Narodowa Akademia Stanów Zjednoczonych uznała zapomniany zielony Uran za ważny priorytet w swoich Dziesięcioletnich Badaniach Planetologicznych i Astrobiologicznych 2023-2033
(Angielski: Planetary Science and Astrobiology Decadal Survey).
Aktualnie przeprowadzane są dodatkowe badania zielonego Urana a jeszcze więcej dodatkowych badań planowanych jest na pierwszy rok działalności badawczej podczerwonego teleskopu badawczego Jamesa Webba.
https://www.nasa.gov/feature/goddard/2023/nasa-s-webb-scores-another-ringed-world-with-new-image-of-uranus (https://www.nasa.gov/feature/goddard/2023/nasa-s-webb-scores-another-ringed-world-with-new-image-of-uranus)
-
"Nowe" pierścienie dalekiego zielonego Urana właśnie zostały otrzymane z podczerwonego teleskopu kosmicznego Webba.
Na ilustracji:
Ten nowy podczerwony obraz dalekiego zielonego Urana pochodzący z pokładowej kamery podczerwonej NIRCam zainstalowanej na Kosmicznym Teleskopie Jamesa Webba doskonale ukazuje sezonową północną czapę polarną dalekiego zielonego Urana oraz jego przyćmione wewnętrzne i zewnętrzne uranowe pierścienie.
Na tym nowym wykonanym podczerwonym zdjęciu wyraźnie widać również 9 z 27 naturalnych lodowo-wodno-skalistych księżyców zielonej planety zaczynając od godziny 2 zgodnie z ruchem wskazówek zegara to są księżyce:
Rozalinda, Puck, Belinda, Desdemona, Cressida, Bianca, Portia, Juliet i Perdita. (NASA, ESA, CSA, STScI).
(https://www.urania.edu.pl/sites/default/files/styles/max_1300x800/public/2023-12/nasas-webb-rings-in-ho.jpg?itok=uatCZy0z)
Opisany szerokokątny podczerwony obraz zielonego Urana z kompasu z zaznaczonymi niektórymi z jego 27 naturalnych księżyców i dodatkowo z kilkoma widocznymi gwiazdami w tle (z charakterystycznymi dodatkowymi kolcami dyfrakcyjnymi). Źródło: NASA, ESA, CSA, STScI
(https://scx2.b-cdn.net/gfx/news/hires/2023/nasas-webb-rings-in-ho-2.jpg)
Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba ostatnio nakierował się na niezwykłego i na enigmatycznego zielonego Urana, lodowego olbrzyma który stale krąży po swojej wokół-słonecznej orbicie stale leżąc na swoim uranowym boku.
Podczerwony Webb uchwycił ten dynamiczny daleki zielony świat z pierścieniami, naturalnymi księżycami, burzami i z innymi cechami atmosferycznymi w tym sezonową czapą polarną zielonej planety.
Obraz ten jest rozszerzeniem poprzedniej dwubarwnej wersji opublikowanej wcześniej w tym 2023 roku o między innymi dodatkowy zakres dodatkowej długości podczerwonej fali dla uzyskania jeszcze bardziej szczegółowego/podczerwonego widoku.
Dzięki swej niezwykłej rozdzielczości podczerwony JWST zarejestrował trudno dostrzegalne wewnętrzne i zewnętrzne pierścienie zielonego Urana w tym również jego nieuchwytny uranowy pierścień Zeta czyli słaby i rozproszony uranowy pierścień znajdujący się najbliżej zielonej planety.
Zobrazował on w niewidocznej podczerwieni również wiele z 27 znanych naturalnych księżyców zielonego Urana dostrzegając nawet kilka małych naturalnych księżyców urana znajdujących się wewnątrz jego uranowych pierścieni.
To jest zupełnie nowy i egzotyczny widok dla większości z nas.
Na widzialnych dla oczu wszystkich ludzi długościach fal widzialnych jakie wcześniej obserwowała badawcza sonda Voyager 2 w latach 80-tych ubiegłego XX wieku zielony Uran jawił się przelatującemu Voyagerowi 2 jako wybitnie spokojna i kolorystycznie jednolita zielono-niebieska kula.
Na niewidocznych dla oczu wszystkich ludzi niewidocznych falach podczerwonych Teleskop Webb niespodziewanie ujawnia z kolei osobliwy i zmienny daleki zielony świat który jest zaskakująco wypełniony wieloma fascynującymi zjawiskami atmosferycznymi.
Jednym z ciekawszych z nich jest sezonowa północna czapa polarna złożona z uranowych chmur.
W porównaniu z podczerwonym obrazem z podczerwonego Webba z początku tego roku niektóre szczegóły tej czapy polarnej są łatwiejsze do zobaczenia na nowych podczerwonych zdjęciach.
Obejmują one jasną, białą, wewnętrzną czapę polarną i ciemny atmosferyczny pas położony w dolnej części tej czapy polarnej w kierunku niższych szerokości geograficznych zielonego Urana.
W pobliżu wyraźnie widać też kilka jasnych atmosferycznych uranowych burz głównie poniżej południowej granicy jego czapy polarnej.
Liczba tych uranowych burz oraz ich częstotliwość i miejsce ich występowania w atmosferze zielonego Urana mogą być spowodowane mieszaną kombinacją zarówno efektów sezonowych i efektów meteorologicznych.
Dzięki temu że zielony Uran obraca się wokół dalekiego Słońca leżąc na swoim uranowym boku pod kątem około 98 stopni to ma on najbardziej ekstremalne pory roku w całym Układzie Słonecznym.
Przez prawie jedną czwartą każdego uranowego roku odległe Słońce stale świeci nad jednym jego uranowym biegunem, pogrążając drugą połowę tej zielonej planety w ciemnej trwającej 21 ichniejszych lat uranowej zimie.
Wiele wskazuje dziś na to że jego czapa polarna staje się stopniowo lepiej widoczna gdy biegun zielonej planety stopniowo zaczyna być skierowany w stronę dalekiego Słońca, zbliżając się do przesilenia i stale otrzymując wtedy więcej światła słonecznego.
Zielony Uran osiągnie następne takie swoje przesilenie dopiero w 2028 roku a zawodowi astronomowie z niecierpliwością obserwują wszelkie możliwe zmiany w strukturze obserwowanych cech jego atmosfery.
Podczerwony Webb prawdopodobnie pomoże rozdzielić efekty sezonowe i meteorologiczne które wpływają na obecność atmosferycznych burz na zielonym Uranie co ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia złożonej atmosfery zielonej planety.
Za sprawą znakomitych parametrów podczerwonego teleskopu kosmicznego Webba astronomowie widzą teraz zielonego Urana i jego unikalne cechy w niewidocznej dla oczu wszystkich ludzi podczerwieni z przełomową wyrazistością.
Te szczegóły a zwłaszcza detaliczne zbliżenie na uranowy pierścień Zeta będą nieocenione przy planowaniu wielu przyszłych nowych misji badawczych sond w dalekie peryferyjne ciemne zapomniane okolice dalekiego zielonego Urana.
Ale to nie jest koniec.
Zielony Uran może nam również dodatkowo posłużyć jako dobry punkt odniesienia/porównania do badań nowo-odkrytych prawie 2000 nowych potwierdzonych egzoplanet o podobnych do niego rozmiarach które niedawno zostały odkryte i potwierdzone w ciągu ostatnich kilku kosmicznych dekad.
Ta jak gdyby zielona "egzoplaneta" obecna na naszym najbliższym kosmicznym podwórku pomaga astronomom zrozumieć jak ewoluują inne egzoplanety tej wielkości, jaka jest ich meteorologia i jak się one uformowały.
To z kolei może badaczom-naukowcom skutecznie pomóc zrozumieć ten Układ Słoneczny jako całość poprzez umieszczenie go w znacznie szerszym kontekście.
(https://www.urania.edu.pl/sites/default/files/inline-images/nasas-webb-rings-in-ho-1.jpg)
To jest szerokokątne podczerwone zdjęcie zielonego Urana zrobione z pokładowej kamery podczerwonej NIRCam które zostało wykonane dnia 4 września 2023 roku na należącym do państwowej agencji NASA podczerwonym Kosmicznym Teleskopie Jamesa Webba pokazuje tą zieloną planetę na tle odległych galaktyk tła.
Podczerwony obraz obejmuje również 14 z 27 naturalnych lodowo-wodno-skalistych księżyców zielonej planety:
Oberon, Tytania, Umbriel, Julia, Perdita, Rosalinda, Puck, Belinda, Desdemona, Cressida, Ariel, Miranda, Bianca i Portia.
(NASA, ESA, CSA, STScI).
-
Animacja komputerowa mojego wymarzonego przyszłego zasilanego swoim pokładowym zapasem reaktorowo wyprodukowanego cywilnego Plutonu-238 badawczego orbitera dalekiego zielonego Urana.
https://www.youtube.com/watch?v=gsfOYVQvXEg (https://www.youtube.com/watch?v=gsfOYVQvXEg)
https://www.youtube.com/watch?v=PcyfsUSzXsk&list=WL&index=311 (https://www.youtube.com/watch?v=PcyfsUSzXsk&list=WL&index=311)
-
Wizja artystyczna mojego wymarzonego przyszłego badawczego orbitera wielokrotnie okrążającego i badającego/detalicznie fotografującego zarówno dalekiego zielonego Urana i jego 4 wciąż nieznane/niezbadane lodowo-wodne księżyce.
Ze względu na znaczną odległość zielonego Urana od dalekiego Słońca (średnio 20 jednostek astronomicznych od dalekiego Słońca czyli to jest niemal równa dwudziestokrotność dystansu Ziemia-Słońce) badawczy orbiter dalekiego zielonego Urana nie byłby w stanie efektywnie wykorzystać swoich pokładowych zasilających badawczą sondę prądotwórczych paneli słonecznych do koniecznego zasilania badawczej sondy w potrzebny badawczej sondzie prąd co wymagałoby wspólnego opracowania zarówno przez ESA i przez NASA około czterech zaawansowanych pokładowych zasilających wysłaną badawczą sondę prądotwórczych generatorów radioizotopowych Stirlinga ASRG zawierających potrzebny badawczej sondzie pokładowy zapas reaktorowo wyprodukowanego cywilnego Plutonu-238 reaktorowo produkowanego w wielu obecnie rutynowo dobrze działających prądotwórczych cywilnych torowych reaktorach nuklearnych z torowym cyklem paliwowym na torowy cykl paliwowy na Tor-232/Uran-233.
Układ napędowy do przeniesienia i do manewrowania wysłanej badawczej sondy z okolicy Ziemi aż na odległą wokół-uranową orbitę wokół dalekiego zielonego Urana byłby chemiczny: rutynowo stosowana jest wielokrotnie wcześniej dobrze sprawdzona niezawodna pokładowa chemiczna toksyczna kombinacja toksycznego wielokrotnie wcześniej dobrze sprawdzonego niezawodnego pokładowego zapasu chemicznego paliwa: monometylohydrazyny i mieszanych tlenków azotu MMH/MON.
Baterie słoneczne w tak znacznej odległości aż 20 jednostek astronomicznych od dalekiego Słońca musiałyby karkołomnie połączyć trzy sprzeczne cechy: musiałyby być one wyjątkowo wielkie powierzchniowo, bardzo wydajne... i jednocześnie lekkie wagowo.
Coraz poważniejszym i kłopotliwym problemem są stale kurczące się dostępne zapasy dostępnych radioizotopowych termoelektrycznych źródeł zasilania czyli generatorów RTG zawierających potrzebny im wcześniej reaktorowo wyprodukowany cywilny Pluton-238 które już w tej chwili poważnie zagrażają wielu obecnie planowanym badawczym sondowym misjom na początku tej kosmicznej dekady.
Reaktorowo produkowany cywilny Pluton-238 w praktyce nie sprawdziłby się jako praktyczne/wydajne stałe paliwo jądrowe w prądotwórczym cywilnym torowym reaktorze nuklearnym na torowy cykl paliwowy na Tor-232/Uran-233 i nie jest to inny bardziej znany medialnie rodzaj reaktorowo produkowanego wojskowego Plutonu-239 możliwy do wypełnienia wojskowej głowicy broni nuklearnej.
Sam reaktorowo produkowany cywilny Pluton-238 nie jest militarnie wykorzystywany do wypełnienia wojskowych głowic broni nuklearnej.
Cywilny Pluton-238 jest militarnie nieprzydatny do wydajnej budowy wojskowej bomby nuklearnej ze względu na jego wysoką emisję emitowanego ciepła i jego dodatkową spontaniczną emisję swoich neutronów.
Do wypełnienia wojskowych głowic broni nuklearnej rutynowo używany jest na zachodzie już od przynajmniej kilku ostatnich nuklearnych dekad inny bardziej znany medialnie rodzaj reaktorowo produkowanego plutonu: wojskowy Pluton-239.
Niewystępujący naturalnie w ziemskiej naturze w ziemskiej przyrodzie w skorupie ziemskiej cywilny Pluton-238 jest sztucznie reaktorowo wytwarzany na drodze reaktorowych reakcji jądrowych.
Reaktorowo produkowany cywilny Pluton-238 reaktorowo powstaje w cywilnym torowym reaktorze nuklearnym na torowy cykl paliwowy na Tor-232/Uran-233 w wyniku zewnętrznego napromieniowania zewnętrznymi neutronami termicznymi absorbującym/pochłaniającym je wszystkie w siebie innym reaktorowo wyprodukowanym izotopem Neptun-237 posiadającego identyczną/taką samą liczbę swoich neutronów i o jeden więcej dodatkowy swój proton w porównaniu do docelowego reaktorowo produkowanego potrzebnego wielu wysyłanym badawczym sondom cywilnego izotopu Pluton-238.
Reaktorowo produkowany cywilny Pluton-238 jest potrzebny na wielu wysyłanych badawczych sondowych misjach kierowanych na odległą wokół-uranową orbitę wokół dalekiego zielonego Urana w peryferyjnym ciemnym zapomnianym regionie gdzie wydajne zasilanie wielu/licznie wysyłanych sond badawczych fotoogniwami słonecznymi staje się bardzo nieefektywne.
Zwłaszcza na wielu/licznie wysyłanych badawczych stacjonarnych lądownikach które długimi latami przebywają wraz ze swoim pokładowym zasilaniem rtg zawierającym potrzebny im reaktorowo wyprodukowany cywilny Pluton-238 na skalisto-wodno-lodowej powierzchni jego czterech naturalnych skalisto-wodno-lodowych wciąż niezbadanych-tajemniczych zapomnianych lodowo-wodnych uranowych księżyców: Ariela, Umbriela, Tytanii i Oberona.
Wciąż jest niestety stosunkowo niewiele wiadomo nie tylko samym słusznie tym sfrustrowanym badaczom/naukowcom w tej konkretnej niszowej badawczej dziedzinie o tych jego czterech naturalnych wciąż niezbadanych/tajemniczych zapomnianych lodowo-wodnych uranowych księżycach zielonego Urana: Ariela, Umbriela, Tytanii i Oberona.
(https://www.teslarati.com/wp-content/uploads/2022/04/Uranus-Moons-and-UOP-2-2048x1159.jpg)
(https://d2pn8kiwq2w21t.cloudfront.net/original_images/jpegPIA25500.jpg)
(https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/5a/Uranus_moons.jpg)
(https://bigthink.com/wp-content/uploads/2025/06/myanus-moons.jpg?resize=768,775)
Reaktorowo wyprodukowany pokładowy zapas cywilnego Plutonu-238
(https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/71/Plutonium_pellet.jpg)
Reaktorowo wyprodukowany pokładowy zapas cywilnego Plutonu-238
(https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/9c/Radioisotope_thermoelectric_generator_plutonium_pellet.jpg)
(https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/75/Cutdrawing_of_an_GPHS-RTG.png)
(https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/72/MHW-RTGs.gif)
(https://www.notebookcheck.pl/fileadmin/Notebooks/News/_nc4/20240507-rtg-nasa-caltech87.jpg)
(https://www.cosmos.esa.int/documents/405305/405446/rtg_medium.jpg/c31092ef-b38b-4014-b1ac-af898bc471c1?t=1406212700017)
(https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/3a/RTG_radiation_measurement.jpg)
(https://www.spacesafetymagazine.com/wp-content/uploads/2011/10/Technicans_roate_a_RTG_to_the_horizontal_position.jpg)
(https://assets.science.nasa.gov/dynamicimage/assets/science/psd/solar/2023/10/97pc1536.jpg?w=2280&h=1520&fit=clip&crop=faces%2Cfocalpoint)
(https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/bd/Cassini%27s_RTG.jpg)
(https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/7d/Cassini_RTG.jpg)
(https://science.nasa.gov/wp-content/uploads/2024/02/97pc1534.webp)
https://www.youtube.com/watch?v=498pOIm8Qbc (https://www.youtube.com/watch?v=498pOIm8Qbc)
https://www.youtube.com/watch?v=-sh5XZo5wRE&t=34s (https://www.youtube.com/watch?v=-sh5XZo5wRE&t=34s)
https://www.youtube.com/watch?v=8WrFal32Ezk (https://www.youtube.com/watch?v=8WrFal32Ezk)
https://www.youtube.com/watch?v=B6tOutQvQsE (https://www.youtube.com/watch?v=B6tOutQvQsE)
https://pl.wikipedia.org/wiki/Pluton-238 (https://pl.wikipedia.org/wiki/Pluton-238)
https://en.wikipedia.org/wiki/Plutonium-238 (https://en.wikipedia.org/wiki/Plutonium-238)
https://fr.wikipedia.org/wiki/Plutonium_238 (https://fr.wikipedia.org/wiki/Plutonium_238)
https://es.wikipedia.org/wiki/Plutonio-238 (https://es.wikipedia.org/wiki/Plutonio-238)
https://kosmonauta.net/2011/03/misja-do-urana-w-stylu-galileo-2003/ (https://kosmonauta.net/2011/03/misja-do-urana-w-stylu-galileo-2003/)
-
Corey S. Powell @coreyspowell
Beautiful image of Uranus, its rings, and its 4 largest moons, taken by Hubble.
The way things are going, I doubt I'll see a US mission to Uranus in my lifetime. But with Hubble & JWST, we can keep a close eye on events in the outer solar system.
https://www.esa.int/ESA_Multimedia/Images/2025/06/Uranus_and_its_four_largest_moons
https://twitter.com/coreyspowell/status/1934996131416547423
-
Ariel zapomniany naturalny lodowo-wodny księżyc zielonego Urana potencjalnie mógł dawniej skrywać potencjalny dawny wodny ocean który był jeszcze głębszy niż się to do tej pory logicznie spodziewano.
Najnowsze przeprowadzone badania sugerują że pod zewnętrzną wodno-lodową skorupą zapomnianego Ariela jednego z czterech największych gabarytowo zapomnianych naturalnych księżyców zielonego Urana - prawdopodobnie mógł kiedyś istnieć jego dawny/przeszły podpowierzchniowy ocean ciekłej wody o jego szacowanej głębokości dochodzącej nawet do 170 kilometrów.
Odkrycie które właśnie zostało oficjalnie opublikowane w prestiżowym periodyku naukowym Icarus rzuca nowe światło na geologiczną historię zapomnianego Ariela i wzmacnia hipotezę że w zapomnianym/peryferyjnym systemie zielonego Urana mogą obecnie potencjalnie wciąż tam istnieć tzw. globy oceaniczne.
Zapomniany Ariel jest drugim co do bliskości i jednocześnie jest on najjaśniejszym naturalnym księżycem zielonego Urana.
Jego średnica równikowa wynosi równo 1159 kilometrów.
Chociaż jest on stosunkowo niewielki swoją średnicą równikową w porównaniu z wieloma innymi naturalnymi księżycami tego Układu Słonecznego to mimo to prezentuje on jedną z najbardziej złożonych chemicznie wodno-lodowych powierzchni jakie udało się naukowcom/badaczom dotychczas zaobserwować.
Obok pradawnych kraterów można tam wciąż obecnie dostrzec gładkie lodowo-wodne równiny które prawdopodobnie powstały w wyniku egzotycznych chemicznych procesów kriowulkanicznych.
Lodowy krajobraz zapomnianego Ariela przecinają także lodowo-wodne uskoki, lodowo-wodne grzbiety oraz rozległe lodowo-wodne rowy tektoniczne powstałe w wyniku stopniowego zapadania się jego zewnętrznej wodno-lodowej skorupy.
Taka duża różnorodność geologiczna jednoznacznie wskazuje że w głębokim wnętrzu wodno-lodowego zapomnianego Ariela musiały kiedyś zachodzić niezwykle dynamiczne procesy chemiczno-fizyczne i geologiczne.
To właśnie ta dramatyczna lodowo-wodna powierzchnia Ariela zainspirowała ten zespół naukowców do poszukiwania możliwych/potencjalnych przyczyn tego intrygującego badaczy stanu rzeczy.
Badacze w tym również Caleb Strom z Uniwersytetu Dakoty Północnej i Alex Patthoff z Planetary Science Institute, skupili się na roli mimośrodu Arielowej orbity - czyli jej odchylenia od jej obecnie idealnie kołowego kształtu.
Nawet jej stosunkowo niewielkie odchylenia mogą w konsekwencji wywoływać potężne naprężenia pływowe gdy ten lodowo-wodny naturalny zapomniany księżyc w trakcie swojej orbity wokół-uranowej bezustannie zbliża się on do swojej macierzystej zielonej planety i od niej stale oddala.
To właśnie te stałe siły pływowe mogą obecnie wciąż bezustannie stale rozrywać tą jego zewnętrzną wodno-lodową skorupę zapomnianego Ariela i w geologicznej konsekwencji łatwo prowadzić do powstawania zarówno lodowych rozpadlin i lodowych wypiętrzeń.
Gęstość tego naturalnego księżyca urana wynosi 1,52 gram/cm3 co sugeruje że chemicznie składa się on z mniej więcej równych proporcji lodu wodnego i z dodatkowego drugiego wciąż nieznanego gęstszego składnika niebędącego lodem wodnym.
Obecność lodu wodnego potwierdzają stare dawne już historyczne przeprowadzone obserwacje spektroskopowe w niewidocznej bliskiej podczerwieni które ujawniły zwykły krystaliczny lód wodny na powierzchni tego naturalnego księżyca zielonego urana który jest porowaty i dlatego przekazuje on niewiele ciepła słonecznego do swoich głębszych warstw leżących poniżej.
Biorąc pod uwagę jego rozmiar, skład chemiczny jego skał i lodu wodnego i możliwą obecność soli lub amoniaku NH3 w roztworze w celu obniżenia temperatury zamarzania wody, wnętrze Ariela można rozróżnić na centralne skaliste jądro które jest jednolicie otoczone zewnętrznym wodno-lodowym płaszczem.
W takim przypadku promień arielowego jądra 372 km wynosi około 64% promienia tego lodowo-wodnego Księżyca a jego masa wynosi około 56% masy tego Księżyca a te jego parametry podyktowane są składem chemicznym tego Księżyca.
Ciśnienie w centrum wodno-lodowego Ariela wynosi około 0,3 GPa (3 kbar).
Obecny stan arielowego płaszcza wodno-lodowego wciąż jest nieznany.
Obecnie uważa się że obecne istnienie pod jego zewnętrzną lodowo-wodną skorupą podpowierzchniowego oceanu ciekłej wody jest możliwe chociaż inne niezależnie przeprowadzone badanie z 2006 roku sugeruje że samo wewnętrzne ogrzewanie radiogeniczne jednak nie wystarczyłoby żeby takowy ocean ciekłej wody kiedykolwiek w nim powstał.
Dalsze przeprowadzone badania naukowe niespodziewanie wykazały że w przypadku czterech największych gabarytowo naturalnych księżyców zielonego Urana możliwy jest obecnie ich obecny potencjalny aktywny podpowierzchniowy ocean ciekłej wody.
(https://www.pulskosmosu.pl/wp-content/uploads/2025/09/ariel-1024x576.jpg)
(https://i.pinimg.com/1200x/4e/cf/03/4ecf0391eecb4254987f8275e0765cdd.jpg)
(https://images.fineartamerica.com/images/artworkimages/mediumlarge/2/1-uranus-seen-from-ariel-ron-miller-science-photo-library.jpg)
(https://images.fineartamerica.com/images/artworkimages/mediumlarge/2/uranus-from-ariel-tim-brownscience-photo-library.jpg)
(https://pbs.twimg.com/media/G8FCSVrW8AAPOD7?format=jpg&name=large)
(https://cdna.artstation.com/p/assets/images/images/042/128/652/large/justin-drake-ariel.jpg?1633637219)
Żeby odpowiednio dobrze zbadać geologiczną przeszłość zapomnianego Ariela ci naukowcy najpierw zmapowali jego największe struktury powierzchniowe a następnie wykorzystali oni swoje modele komputerowe do komputerowej symulacji jego naprężeń pływowych.
Wyniki te jednoznacznie im pokazały że wokół-uranowa orbita tego lodowo-wodnego naturalnego zapomnianego księżyca urana musiała być dawniej znacznie bardziej eliptyczna niż jest ona obecnie - jej mimośród dawniej sięgał wartości 0,04 czyli aż 40 razy więcej niż dziś.
Chociaż taka arielowa orbita pozornie wciąż wyglądałaby na orbitę niemal łudząco kolistą to mimo to wywoływałaby ona aż cztery razy silniejsze deformacje niż te które obecnie stale rozrywają sławną lodowo-wodną powierzchnię Europy sławnego lodowo-wodnego naturalnego księżyca Jowisza.
Same siły pływowe nie tłumaczą jednak wyraźnie widocznych na zewnętrznej lodowo-wodnej powierzchni zapomnianego Ariela deformacji.
Modele te jednoznacznie wskazują na to że konieczne byłoby istnienie potencjalnego podpowierzchniowego oceanu ciekłej wody pod jego zewnętrzną lodowo-wodną skorupą który ułatwiał jej pękanie.
Zdaniem badaczy możliwe byłyby dwa różne scenariusze: albo bardzo cienka warstwa zewnętrznego lodu wodnego nad rozległym podpowierzchniowym oceanem ciekłej wody albo mniejszy objętościowo ocean ciekłej wody który jest jednocześnie stale połączony z bardziej wydłużoną orbitą.
W obu tych dwóch osobnych przypadkach wspólnym mianownikiem pozostaje konieczność istnienia w geologicznej przeszłości zapomnianego Ariela jego dawnego/przeszłego głębokiego morza podlodowego.
Odkrycie to jest częścią znacznie większego projektu badawczego badającego historię geologiczną i historię chemiczną tych czterech naturalnych wodno-lodowych zapomnianych księżyców Urana.
Wcześniej ten sam zespół badaczy-naukowców detalicznie analizował również proporcjonalnie najmniejszą swoją średnicą równikową piątą wewnętrzną Mirandę i uzyskał on podobne rezultaty.
To sugeruje tym badaczom że w dalekim peryferyjnym ciemnym zapomnianym układzie zielonego Urana mogą obecnie istnieć przynajmniej dwa naturalne księżyce które w swojej geologicznej przeszłości a być może nawet i dziś wciąż potencjalnie skrywają wciaż niepotwierdzone/potencjalne oceany ciekłej wody głęboko w swoich wodno-lodowych wnętrzach.
Sfrustrowani naukowcy/badacze uczciwie przyznają się jednak że wiele z ich dobrych/naukowych pytań wciąż pozostaje bez satysfakcjonującej odpowiedzi.
Nie wiadomo dokładnie kiedy taki potencjalny podpowierzchniowy ocean ciekłej wody mógł istnieć ani czy wciąż on obecnie przetrwał w jakiejkolwiek obecnej formie.
Dodatkową poważną trudnością jest frustrujący wszystkich słusznie tym sfrustrowanych badaczy/naukowców, smutny
i gorzko dołujący ich wszystkich gorzki fakt że dotychczas sondowo pobieżnie sfotografowano tylko jedynie same południowe półkule zarówno lodowego Ariela i lodowej Mirandy.
W czasie ówczesnego przelotu Voyagera 2 dnia 24 stycznia 1986 roku południowa półkula Ariela (podobnie jak wszystkich czterech pozostałych lodowo-wodnych naturalnych księżyców zielonego urana) była wówczas skierowana w stronę Słońca więc niestety nie można było wówczas fotograficznie i detalicznie zbadać jego drugiej wciąż nieznanej północnej ciemnej arielowej półkuli.
Wyniki tych wielu przeprowadzonych dotychczas badań pozwalają tym badaczom przewidywać co mogłoby nieznanego i ciekawego czekać badaczy we wciąż dotąd nieznanych i we wciąż dotąd niesfotografowanych tajemniczych/niezbadanych regionach m.in. potencjalne nowe systemy lodowych uskoków i lodowych grzbietów.
Dlatego zdaniem wszystkich słusznie tym sfrustrowanych i wciąż zniecierpliwionych badaczy/naukowców kluczowe jest wysłanie tam kolejnej dodatkowej badawczej sondy która po raz pierwszy w dotychczasowej historii badawczej sondowej eksploracji kosmosu dokładnie/detalicznie zbadałaby i szczegółowo sfotografowała ciekawy system zielonego Urana bezpośrednio z jego wokół-uranowej orbity.
Dopiero wtedy uda się tym wciąż zniecierpliwionym badaczom/naukowcom jednoznacznie stwierdzić czy wciąż niezbadany lodowo-wodny zapomniany Ariel wciąż obecnie skrywa w swoim lodowym środku potencjalny wciąż niepotwierdzony podpowierzchniowy ocean ciekłej wody i czy może on być wogóle zaliczany do atrakcyjnego grona potencjalnych światów oceanicznych które budzą uzasadnioną nadzieję badaczy na potencjalne znalezienie odpowiednich warunków potencjalnie sprzyjających potencjalnemu obcemu życiu poza Ziemią.
https://www.pulskosmosu.pl/2025/09/ariel-ksiezyc-urana-z-glebokim-oceanem/ (https://www.pulskosmosu.pl/2025/09/ariel-ksiezyc-urana-z-glebokim-oceanem/)
-
Instrument NIRSpec na JWST pozwolił dokonać pierwszego zmapowania pionowej struktury górnych warstw atmosfery Urana.
Odkryto jak temperatura i ilość naładowanych cząstek zmieniają się wraz z wysokością na całej planecie.
Górne warstwy atmosfery Urana nadal się ochładzają, kontynuując trend zapoczątkowany na początku lat 90. XX wieku.
Webb maps Uranus's mysterious upper atmosphere
19/02/2026
(...) Led by Paola Tiranti of Northumbria University in the United Kingdom, the study mapped out the temperature and density of ions in the atmosphere extending up to 5000 km above Uranus’s cloud tops, a region called the ionosphere where the atmosphere becomes ionised and interacts strongly with the planet’s magnetic field. These unique data provide the most detailed portrait yet of where the planet’s auroras form, how they are influenced by its unusually tilted magnetic field, and how Uranus’s atmosphere has continued to cool over the past three decades. The measurements show that temperatures peak between 3000 and 4000 km, while ion densities reach their maximum around 1000 km, revealing clear longitudinal variations linked to the complex geometry of the magnetic field.
“This is the first time we’ve been able to see Uranus’s upper atmosphere in three dimensions,” said Paola. “With Webb’s sensitivity, we can trace how energy moves upward through the planet’s atmosphere and even see the influence of its lopsided magnetic field.”
https://www.esa.int/Science_Exploration/Space_Science/Webb/Webb_maps_Uranus_s_mysterious_upper_atmosphere