Polskie Forum Astronautyczne
Astronautyka => Księżyc => Wątek zaczęty przez: Scorus w Lipca 13, 2010, 20:32
-
Sonda LRO (Lunar Reconnaissance Orbiter) jest amerykańskim orbiterem Księżyca, który wykona poszukiwania przyszłych miejsc lądowań, oraz użytecznych zasobów, takich jak lód wodny. Jego ostatecznym celem jest ułatwienie powrotu ludzi na Księżyc. Kompleksowy opis misji:
http://www.kosmonauta.net/index.php/Technologie/Misje/lunar-reconnaissance-orbiter-lro-przegld-misji.html
Aktualny link:
http://www.kosmonauta.net/2009/02/lunar-reconnaissance-orbiter-lro-przegld-misji/
-
Nowy obraz miejsca lądowania Apolla 16:
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/multimedia/lroimages/lroc-20100708-apollo16.html
Oraz lądownik Surveyor 7 (a raczej jego cień):
http://www.unmannedspaceflight.com/index.php?act=attach&type=post&id=22002
http://www.unmannedspaceflight.com/index.php?act=attach&type=post&id=22008
http://www.unmannedspaceflight.com/index.php?act=attach&type=post&id=22011
-
LRO spogląda na krater pełen lodu wodnego:
http://www.kosmonauta.net/index.php/Misje-bezzalogowe/Uklad-Sloneczny/2010-07-02-lro.html
-
Artykuł o księżycowych jaskiniach. (http://www.kosmonauta.net/Misje-bezzalogowe/Uklad-Sloneczny/2010-07-13-ksiezyc.html#)
Japońska sonda Kaguya (SELENE) w czerwcu 2009 roku zakończyła swą misję. Analiza danych wciąż jednak trwała i po kilku miesiącach doniesiono o zaobserwowaniu tworów przypominających wejścia do jaskini. Niektórzy naukowcy spekulowali, że te twory wyglądają jak przebite sklepienie prowadzące do systemu księżycowych tuneli. Było oczywiste, że te miejsca staną się celem obserwacji dla sondy LRO (Lunar Reconnaissance Orbiter). Dzięki temu możliwe stało się zaobserwowanie tych obiektów w znacznie wyższej rozdzielczości za pomocą kamery LROC.
-
Zdjęcie zrobione przez LRO w dniu 12 czerwca 2010 r. z odległości ok. 372,335 km od Ziemii. Zdjęcie zostało wykonane w celu kalibracji aparatów.
(http://earthobservatory.nasa.gov/images/imagerecords/44000/44978/earth_lro_2010163.jpg)
Źródło: NASA Earth Observatory (http://earthobservatory.nasa.gov/IOTD/view.php?id=44978&src=eorss-iotd)
-
Takie dość 'off-topowe' pytanie - czy prócz Ziemi (i Księżyca, rzecz jasna) LRO coś jeszcze fotografował?
-
Takie dość 'off-topowe' pytanie - czy prócz Ziemi (i Księżyca, rzecz jasna) LRO coś jeszcze fotografował?
Pewnie podczas kalibracji były obserwowane gwiazdy. Ale wątpię żeby na takich zdjęciach było coś konkretnego widać.
-
Znaleziony został krater który powstał w czasie ostatnich 35 lat. Nie ma go na zdjęciu z kamery panoramicznej Apolla 15. Jest on najprawdopodobniej całkowicie naturalny - w rejonie tym raczej nie spadła żadna bezzałogowa sonda albo stopień wzlotowy któregoś z ostatnich LM.
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/multimedia/lroimages/lroc-20100727-impactcrater.html
-
Interesujący skośny obraz krateru Bhabha.
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/multimedia/lroimages/lroc-20100721-bhabha.html
-
Ciekawie wyglądają te wniesienia w środku. Zwykle jest to górka, a tutaj mamy 3-4 placki.
-
Wygląda jakby centralne wzniesienie się zapadło. Nie jestem specjalistą - może tak być?
-
Niewielkie skarpy mogą wskazywać, że Księżyc skurczył się na skutek długotrwałej utraty ciepła z wnętrza. Promień mógł się skrócić o około 100 m. Prawdopodobnie utwory te nie są starsze od 1 mld lat. Wcześniej zostały znalezione na zdjęciach z kamer panoramicznych statków Apollo, ale obrazy te obejmowały tylko okolice równika. Teraz LRO pozwolił na odszukanie dalszych takich skarp w większych szerokościach. Wskazuje to, że proces odpowiedzialny za ich powstanie był globalny.
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/news/shrinking-moon.html
-
Niewielkie skarpy mogą wskazywać, że Księżyc skurczył się na skutek długotrwałej utraty ciepła z wnętrza. Promień mógł się skrócić o około 100 m. Prawdopodobnie utwory te nie są starsze od 1 mld lat. Wcześniej zostały znalezione na zdjęciach z kamer panoramicznych statków Apollo, ale obrazy te obejmowały tylko okolice równika. Teraz LRO pozwolił na odszukanie dalszych takich skarp w większych szerokościach. Wskazuje to, że proces odpowiedzialny za ich powstanie był globalny.
Niesamowita sprawa. Mogło się okazać, że wstrząsy rejestrowane przez aparaturę sejsmologiczną pozostawianą na powierzchni przez astronautów misji Apollo, są właśnie odczytami procesów kreowania takich skarp (lub dalszego wypiętrzania się starszych).
Tutaj artykuł po polsku na ten temat - link. (http://www.kosmonauta.net/index.php/Badania-kosmosu/Uklad-Sloneczny/malejacy-ksiezyc-lro.html)
Załącznik 1: Mapa występowania charakterystycznych klifów na powierzchni Księżyca; kolorem czarnym zaznaczono skarpy znane wcześniej, kolorem biały odkryte dzięki zdjęciom z sondy LRO (NASA/Arizona State University/Smithsonian).
Załącznik 2: Jeden z klifów przechodzący przez niewielkie kratery uderzeniowe na powierzchni Księżyca; przy średnicy około 40 metrów kratery te szybko ulegają erozji w wyniku uderzeń kolejnych ciał kosmicznych (NASA/Goddard/Arizona State University/Smithsonian).
-
Geologiczna mapa księżycowego basenu Schrödinger
Kilka dni temu opublikowana została nowa geologiczna mapa księżycowego basenu Schrödinger. Do jej stworzenia użyto danych zebranych przez trzy różne misje bezzałogowe, które badały Srebrny Glob na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat. Mapa bardzo dobrze pokazuje jak bardzo wiele różnych czynników miało wpływ na ukształtowanie się tej struktury, liczącej sobie zaledwie 3.8 miliarda lat, co czyni z niej drugi najmłodszy tego typu duży obiekt na powierzchni Księżyca.
Więcej na kosmo - link (http://www.kosmonauta.net/index.php/Badania-kosmosu/Uklad-Sloneczny/geologiczna-mapa-ksiycowego-basenu-schroedinger.html).
Załącznik: dokładna, geologiczna mapa basenu Schrödinger, który uformował się w momencie uderzenie w powierzchnię duże ciała niebieskiego (np. asteroidy), ujawnia rozmaity przekrój materiału księżycowego, wliczając w to pierścień uderzeniowy (wewnętrzny pierścień koloru brązowego), ślady przeszłej aktywności wulkanicznej (czerwony), rejony pokryte mniejszymi kraterami i wybitym z nich materiałem (żółty) oraz obszary równin (ciemna i jaskrawa zieleń).
-
Kamera LROC z sondy LRO sfociła naturalny most na powierzchni naszego Trabanta, niezłe jaja! :) Utwór znajduje się w okolicach krateru King na dalekim brzegu Księżyca.
http://www.planetary.org/blog/article/00002652/
-
Kamera LROC z sondy LRO sfociła naturalny most na powierzchni naszego Trabanta, niezłe jaja! :) Utwór znajduje się w okolicach krateru King na dalekim brzegu Księżyca.
Śliczny most! Widać nawet cień od niego. :) Pewnie lawa go wytworzyła?
-
A ja się teraz pytam. Kto pierwszy zbudował most w naszej np. galaktyce? Wydawałoby się ,że Homo sapiens. ; :P Ale zdjęcie zrobione przez LRO pokazuje chyba coś innego. Ciekawe jaka jest nośność tego mostu. ;D
-
Naturalne mosty występują dośc powszechnie w naturze. Oczywiście tam, gdzie jest jakiś czynnik żłobiący. Na Ziemi jest nim woda.
http://en.wikipedia.org/wiki/Natural_bridge
-
To wygląda na zapadlisko nad tunelem lawowym, gdzie strop nie zapadł się całkowicie. Raczej bym po tym nie stąpał ;)
-
To wygląda na zapadlisko nad tunelem lawowym, gdzie strop nie zapadł się całkowicie. Raczej bym po tym nie stąpał ;)
Ciekawe, czy są szanse sfotografować to to pod kątem. Czy LRO coś takiego już dokonywał?
-
Ciekawe, czy są szanse sfotografować to to pod kątem. Czy LRO coś takiego już dokonywał?
Tak, oto przykład:
http://wms.lroc.asu.edu/lroc_browse/view/M133982125
-
Ciekawe, czy są szanse sfotografować to to pod kątem. Czy LRO coś takiego już dokonywał?
Tak, oto przykład:
http://wms.lroc.asu.edu/lroc_browse/view/M133982125
To przy okazji tego zdjęcia zastanawialiśmy się czy to możliwe, że doszło do zapaści centralnie położonego terenu pomiędzy tymi 'górkami'....
-
To przy okazji tego zdjęcia zastanawialiśmy się czy to możliwe, że doszło do zapaści centralnie położonego terenu pomiędzy tymi 'górkami'....
Możesz zaznaczyć graficznie o który obszar ci dokładnie chodzi? To spróbujemy znaleźć wyjaśnienie... :)
-
To przy okazji tego zdjęcia zastanawialiśmy się czy to możliwe, że doszło do zapaści centralnie położonego terenu pomiędzy tymi 'górkami'....
Możesz zaznaczyć graficznie o który obszar ci dokładnie chodzi? To spróbujemy znaleźć wyjaśnienie... :)
Mowa o centralnym terenie tego krateru, w załączniku obrazek pomocniczy. Próbowaliśmy to roztrząsnąć w tym miejscu (http://www.astronautyka.org/index.php/topic,43.msg2936.html#msg2936) tego samego wątku, ale nasze śledztwo utknęło w martwym punkcie... : p
-
Hmm - wikipedia podaje coś takiego:
Complex-crater morphology on rocky planets appears to follow a regular sequence with increasing size: small complex craters with a central topographic peak are called central peak craters, for example Tycho; intermediate-sized craters, in which the central peak is replaced by a ring of peaks, are called peak-ring craters, for example Schrödinger; and the largest craters contain multiple concentric topographic rings, and are called multi-ringed basins, for example Orientale
Zatem taka struktura jest jak najbardziej możliwa!
http://en.wikipedia.org/wiki/Complex_crater
-
LRO sfotografował Ziemię, która z perspektywy Srebrnego Globu wydaje się być jedynie małym księżycem tego obiektu... ;)
-
Chyba jakieś starsze zdjęcie. Nie ma żadnego z huraganów na Atlantyku :)
-
Dokładnie z 9 sierpnia 2010. :)
-
Z innych ciekawych rzeczy z LROC:
- obecny stan globalnej mozaiki Księżyca z WAC:
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/multimedia/lroimages/lroc-20100909_mooneast.html
- obrazowanie multispektralne za pomocą WAC:
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/multimedia/lroimages/lroc-20100910_color_moon.html
- pomiary głębokości zapadlisk/wejść do jaskiń/przewodów lawowych na podstawie cieni:
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/multimedia/lroimages/lroc-20100914_lunarpits.html
-
LRO został przekazany z Exploration Systems Directorate do Science Missions Directorate. Obecnie jest to więc misja stricte naukowa a nie nastawiona na przygotowania do lotów załogowych.
http://spaceflightnow.com/news/n1009/20lroscience/
-
Czyżby można się było tego spodziewać? ;)
-
Analizy kraterów na mapach topograficznych z LOLA pozwoliły na stwierdzenie, że w odległej przeszłości Księżyc był bombardowany przez dwie populacje drobnych obiektów. Zmiana jednej na drugą nastąpiła około 3.8 mld lat temu.
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/news/turbulent-youth.html
edit: poprawiony link.
-
Na tej stronie (http://www.universetoday.com/82032/apollo-landing-sites-in-stunning-3-d/#more-82032) zamieszczono stereoskopowe fotografie miejsc lądowań wypraw Apollo. Apollo-12 jest chyba "trochę" przeskalowane?
-
Na tej stronie (http://www.universetoday.com/82032/apollo-landing-sites-in-stunning-3-d/#more-82032) zamieszczono stereoskopowe fotografie miejsc lądowań wypraw Apollo. Apollo-12 jest chyba "trochę" przeskalowane?
Co? Że za duży "dołek" przy Apollo 12? :)
-
Co? Że za duży "dołek" przy Apollo 12? :)
No mam takie nieodparte wrażenie...
-
Co? Że za duży "dołek" przy Apollo 12? :)
No mam takie nieodparte wrażenie...
Bo ja wiem, dla mnie może być. Ale to forum dziwne wygląda przez okulary 3d :)
-
Ale jakby Apollo wpadło w ten/taki dołek to byłoby ciekawie.
-
Apollo-12 jest chyba "trochę" przeskalowane?
Dół niesamowity. I faktycznie chyba zdecydowanie za głęboki. Wystarczy jednak przybliżyć się mocno do monitora i już zaczyna wyglądać normalnie. ;)
-
Dół niesamowity. I faktycznie chyba zdecydowanie za głęboki. Wystarczy jednak przybliżyć się mocno do monitora i już zaczyna wyglądać normalnie. ;)
Boję się zbliżać do monitora, aby nie wpaść w ten dół. ;D
-
Wow, wygląda jakby miał z 10 metrów głębokości. Odlotowo, chociaż nie wiem czy to realne :P
-
Wow, wygląda jakby miał z 10 metrów głębokości. Odlotowo, chociaż nie wiem czy to realne :P
Oczywiście że nie.
Jeszcze raz zerknąłem na to zdjęcie w styczniowy poranek - jak dałem obraz na cały monitor i popatrzyłem z odległości ok. 80 cm ten dół u mnie wygląda jakby miał z 50 metrów! (porównanie do wielkości LM i Surveyor-3). Także z pewnością zdjęcie mocno przesadzone.
Dla porównania zdjęcia tego krateru wykonane z powierzchni Księżyca:
-
Jak dla mnie to wszystko się zgadza :).
-
Jak dla mnie to wszystko się zgadza :).
Co się zgadza? 50 metrowy (głębokość) krater z tymi zdjęciami??
-
Może niejasno się wyraziłem.
Z tego co widzę (przez moje okulary[na moim monitorze]) dołek wygląda jak należy. Uh :P.
-
W temacie LRO nic się nie dzieje? Czyżby orbiter nie dostarczał już genialnych fotek powierzchni? ;) Jakieś nowe fotki lądowników z lat 60-tych/70-tych?
-
Dzieje się dużo, ale to w końcu czysta kartografia... ;)
Właśnie opublikowano mozaikę północnego bieguna: http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/348-North_Pole_Mosaics_and_Movie.html
-
Mapa oświetlenia północnej półkuli niczego sobie. Sugeruje, że może się tam znajdować więcej lodu wodnego.
-
Ponadto nie zaraportowaliśmy tutaj, że dane topograficzne LOLA osiągnęły już dokładność większą od innych pomiarów laserowych. Z czasem ilość punktów pomiarowych dalej będzie wzrastała, a wraz z nią rozdzielczość pozioma.
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/news/lola-topo-map.html
Mozaika niewidocznej strony Księżyca - niska wysokość słońca nad horyzontem pozwoliła na najdokładniejsze do tej pory zobrazowanie ukształtowania powierzchni. Wcześniejsze mozaiki z Clementine, uzyskane przy słońcu wysoko nad horyzontem pokazywały głównie albedo.
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/news/lro-farside.html
Z genialnych fotek, ostatnio zrobiły na mnie wrażenie dwie:
- ciemne smugi w kraterze Diophantus. Prawdopodobnie to warstwy materiału piroklastycznego odsłonięte na urwisku. Ciemny materiał następnie osunął się w dół.
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/multimedia/lroimages/lroc-20110223-dark.html
- Spękany stop pouderzeniowy w kraterze Giordnano Bruno. Wygląda jak Conamara Chaos na Europie.
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/multimedia/lroimages/lroc-20110225-fragment.html
-
- Spękany stop pouderzeniowy w kraterze Giordnano Bruno. Wygląda jak Conamara Chaos na Europie.
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/multimedia/lroimages/lroc-20110225-fragment.html
Czy Bruno nie jest przypadkiem bardzo młodym kraterem? Niektórzy uważają, że powstał w XI wieku...
Popękania i kamulce nieco (ale tylko nieco!) moim zdaniem przypominają niektóre miejsca na Itokawie. :)
-
Hej, właśnie sobie obejrzałem film podsumowujący dokonania NASA z 2010 roku i pewna rzecz od razu rzuciła mi się w oczy. Zrobiłem screena z filmu:
http://img52.imageshack.us/img52/7489/beztytuupyh.png
Niech mnie pioruny siarczyste walną jak to nie przypomina czegoś takiego widzianego z góry:
http://photo.agiweb.org/utils/showimage.php?ID=h0x14h
http://geomorfologia.w.interia.pl/arizona.JPG
http://geomorfologia.w.interia.pl/mogoty.jpg
a nie żadnej jaskini :D Czarny obszar jest zwykłym cieniem jaki daje ten ostaniec wystający z powierzchni księżyca, a nie zagłębieniem, czy jaskinią. Z resztą wystarczy popatrzeć na jego brzegi, wyraźnie widać jak teren wznosi się "łukiem" (i to dookoła obiektu) ku górze aż do pionu i tworzy ostaniec, hehe oczywiście to tylko moje wyobrażenie, mi się to właśnie kojarzy nie z jaskinią, ale wręcz przeciwnie formą strzelistą do góry, czy tam pod kątem. :)
-
Na tej samej zasadzie wielu na księżycowych zdjęciach nie widzi kraterów tylko kopulaste górki ;D
-
Po przejrzeniu sporej ilości zdjęć widzi się tylko kratery :D
-
Hej, właśnie sobie obejrzałem film podsumowujący dokonania NASA (...)
Nie masz racji.
Po pierwsze na Ziemi takie formy powstały w wyniku erozji, działania wody i powietrza, a na Księżycu ich nie ma.
Ale to nie ważne - ważniejsze jest to, że postrzegając ten dół jako górę pozostałe małe kratery widzisz jako wypukłości. Postaraj się zobaczyć je jako wgłębienia - wtedy i "góra" przestanie być górą.
Zobacz w niej dół! ;)
Dla ułatwienia zamieszczam negatyw zdjęcia, które wkleiłeś. Przypatrz się mu, jak nie pomoże to na zmianę - raz negatywowi, raz normalnemu obrazowi.
Po chwili zobaczysz wszystko we właściwych "proporcjach" ;)
-
faktycznie, racja :D
-
Czy mamy jakieś ciekawe nowe zdjęcia z LRO?
-
Czy mamy jakieś ciekawe nowe zdjęcia z LRO?
Trochę czasu minęło, ale ukazały się takie oto zdjęcia krateru Tycho.
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/news/lro-tycho.html
-
Naprawdę śliczne zdjęcie! Bardzo plastyczne!
-
Niesamowite!
-
To jest dopiero fotka!
-
A mi jeszcze bardziej podoba sie na te stronie dokladne zblizenie na szczyt tej gory (ktora jest w srodku Tycho). Widac tam taki olbrzymi 120 m glaz!
Tycho mial kiedys sluzyc jako ladowisko dla Apollo - teren jest niesamowicie ciekawy dla geologow. Ale szybko sie zorientowano ze teren bylby zbyt ryzykowny, oczywiscie wszystkie rozwazania na ten temt przerwal koniec programu Apollo.
-
Trochę czasu minęło, ale ukazały się takie oto zdjęcia krateru Tycho.
No bomba! :) Dzięki.
-
Nie dodam więcej ochów i achów, zdjęcie jest naprawdę kapitalne :) Dla przypomnienia - na jakiej wysokości znajduje się teraz LRO (kilkadziesiąt kilometrów)?
Mamy też artykuł z informacjami o stanie oświetlenia obszarów bieguna północnego Łysego:
Mapa oświetlenia północnego bieguna Księżyca (http://www.kosmonauta.net/index.php/Misje-bezzalogowe/Uklad-Sloneczny/2011-07-02-lro.html)
"Dane zebrane przez instrumenty na pokładzie sondy Lunar Reconnaissance Orbiter pozwoliły na opracowanie mapy oświetlenia okolic północnego bieguna księżycowego z wyraźnie zaznaczonymi obszarami, do których światło słoneczne nie dociera. Tam powinna się skrywać księżycowa woda w postaci lodu.
W okolicach księżycowych biegunów występują kratery, do których nie dociera światło słoneczne. Jest to możliwe, bowiem nachylenie osi obrotu Srebrnego Globu to zaledwie 1,54 stopnia (dla porównania - nachylenie osi obrotu Ziemi to 23,5 stopnia). Z tego powodu wewnątrz wielu kraterów położonych blisko biegunów nie dociera światło słoneczne, co w konsekwencji prowadzi do niskich temperatur - to zaś stwarza warunki odpowiednie do utrzymania lodu wodnego przez setki tysięcy lub nawet miliony lat. Już rok temu oszacowano ilość wody w okolicach północnego bieguna księżycowego na aż 600 milionów ton. Teraz nadszedł czas na bardziej precyzyjne wyznaczenie miejsc, gdzie lód wodny może występować."
-
Ciekawy czy też dziwny twór na Księżycu (z dzisiaj):
(http://lroc.sese.asu.edu/news/uploads/LROCiotw/M141485413R.thumb.png)
I oryginalny opis:
An odd-looking impact feature raises an intriguing, Apollo-era trivia question (3.02°S, 119.15°E). NAC image number M141485413; incidence angle 12°; Sun is from the east; north is up; image is ~600 meters across
-
Coś z czasów misji Apollo?
-
Polecam.
Anomalia torowa Compton-Belkowicz na Księżycu
"Sonda Lunar Reconnaissance Orbiter zarejestrowała wyraźnie podwyższoną zawartość toru w księżycowej skorupie w okolicach kraterów Compton i Belkowicz. Rejon tych kraterów, położonych po niewidocznej z Ziemi stronie Księżyca, mógł być ukształtowany także wskutek dość wyjątkowego typu wulkanizmu."
Dalszy ciąg na Kosmo (http://www.kosmonauta.net/index.php/Astronomia/Uklad-Sloneczny/2011-07-26-lro.html).
Załącznik1: Anomalia torowa C-B.
Załącznik2: Anomalia torowa C-B. Kolorem zaznaczono występowanie toru.
-
Sonda LRO przelatuje dość nisko nad powierzchnią Księżyca i obrazy przez nią przesyłane są naprawdę w dobrej rozdzielczości.
Ten poniżej obrazuje Księżyc z dokładnością 50 cm na piksel. To naprawdę nie jest źle! :)
(http://www.astronautyka.org/index.php?action=dlattach;topic=43.0;attach=15159;image)
-
Ładne! A co to konkretnie jest? ;) Wygląda na coś "sztucznawego" z czasów Apollo. Możesz podać link ze strony LRO?
-
Ładne! A co to konkretnie jest? ;) Wygląda na coś "sztucznawego" z czasów Apollo. Możesz podać link ze strony LRO?
Obrazek budzi takie skojarzenie, ale niby co to miałoby być? :)
-
Ładne! A co to konkretnie jest? ;) Wygląda na coś "sztucznawego" z czasów Apollo. Możesz podać link ze strony LRO?
Obrazek budzi takie skojarzenie, ale niby co to miałoby być? :)
Np któryś z górnych stopni Saturna V albo odrzucony człon załogowy lądownika księżycowego - chyba jeszcze nie wszystkie znaleziono. Ale to są moje tylko przypuszczenia. Radku - co to? ;)
-
Mi sie podoba to wnetrze krateru Tycho, to jest dopiero rumowisko. Obszar tutaj ujety to okolo 500 m.
(http://www.nasa.gov/images/content/574376main_061511a.jpg)
-
Ładne! A co to konkretnie jest? ;)
Radku - co to? ;)
No właśnie - CO TO? ;)
"This tiny crater is located near near Mare Tranquillitatis, 200 m north of Censorinus A crater.
(...) But the small crater (25 meter diameter) in today's Featured Image displays dark ejecta deposits, so what is happening here?"
http://lroc.sese.asu.edu/news/?archives/425-Dark-halo-crater.html
-
Ciekawy czy też dziwny twór na Księżycu (z dzisiaj):
I oryginalny opis:
An odd-looking impact feature raises an intriguing, Apollo-era trivia question (3.02°S, 119.15°E). NAC image number M141485413; incidence angle 12°; Sun is from the east; north is up; image is ~600 meters across
O tym sie mowi ze to moze byc krater po rozbiciu Lunar Orbitera 2 w 1967 pod bardzo plaskim katem. Jednak krater wydaje sie troche duzy ale zdjecie i tak jest niewyrazne aby ustalic z pewnoscia rozmiary. Wysla w to miejsce LRO aby zrobic lepsze zdjecie przy innym kacie promieni slonecznych. Zagadka co to jest nie jest jeszcze rozwiazana ale pracuja nad tym. Jest po drugiej stronie Ksiezyca.
-
No właśnie - CO TO? ;)
"This tiny crater is located near near Mare Tranquillitatis, 200 m north of Censorinus A crater.
(...) But the small crater (25 meter diameter) in today's Featured Image displays dark ejecta deposits, so what is happening here?"
http://lroc.sese.asu.edu/news/?archives/425-Dark-halo-crater.html
Czytając kilka zdań dalej można się dowiedzieć, że ciemny materiał to wywalony stop pouderzeniowy z Censorinus A albo stary regolit spod jasnego promienia.
-
No właśnie - CO TO? ;)
"This tiny crater is located near near Mare Tranquillitatis, 200 m north of Censorinus A crater.
(...) But the small crater (25 meter diameter) in today's Featured Image displays dark ejecta deposits, so what is happening here?"
http://lroc.sese.asu.edu/news/?archives/425-Dark-halo-crater.html
Czytając kilka zdań dalej można się dowiedzieć, że ciemny materiał to wywalony stop pouderzeniowy z Censorinus A albo stary regolit spod jasnego promienia.
Szczerze mówiąc nie mam zielonego pojęcia co to jest "stary regolit spod jasnego promienia" ;), ale samo to, że jest kilka
możliwości każe zapytać: co to więc jest?
-
Mały krater znajduje się na jasnych promieniach krateru Censorinus. Mógł wybić przykryty przez nie ciemniejszy, czyli starszy regolit. A regolit ciemnieje pod wpływem ultrafioletu i wiatru słonecznego.
-
Dwa nowe zdjęcia z LRO, drugie to oczywiście fragment pierwszego.
(http://lroc.sese.asu.edu/news/uploads/LROCiotw/M111972680_context.png)
(http://lroc.sese.asu.edu/news/uploads/LROCiotw/M111972680_thumb.png)
LINK z opisem (j. angielski) (http://lroc.sese.asu.edu/news/?archives/430-Recent-Impact-in-Oceanus-Procellarum.html)
-
Śliczności! Naprawdę pięknie to to wygląda!
-
Najładniejsza fotka krateru uderzeniowego w całym Układzie Słonecznym :)
-
NASA opublikowała na swojej stronie nowe zdjęcia lądowisk programu Apollo. Jedno z nich w załączniku.
-
I są to najlepsze zdjęcia miejsc Apollo uzyskanych przez LRO:
http://www.nasa.gov/mission_pages/LRO/news/apollo-sites.html
http://lroc.sese.asu.edu/news/?archives/454-Skimming-the-Moon.html
Gdy wykonywano zdjęcia LRO znajdował się na orbicie, którego najniższy punkt przebiegał około 21km nad powierzchnią Księżyca.
-
NASA's Lunar Reconnaissance Orbiter, LRO, wykonał ponownie zdjecia misji Apollo... warto dodać, że to są najostrzejsze technicznie zdjecia jakie dotychczas zostały wykonane z kosmosu. Zdjęcia misji Apollo 17, Apollo 14 i Apollo 12
http://www.youtube.com/watch?v=PTeM4ZqEKR4
-
nowe zdjęcia lądowisk są porażające, tak sobie myślę co czuje oglądając te zdjęcia np. Alan Bean...
-
Od połowy września nie przeglądałem zdjęć z LRO. Widzę, że wyszły wspaniałe rzeczy. Np:
- interesujący krater w obrębie krateru Plato:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/478-Bench_Crater_in_Plato.html
- młody krater w okolicach krateru Aitken N:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/476-Crater_Covered_With_Boulders!.html
- młody krater na południe od krateru Tsiolkovskiy:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/464-Farside_impact!.html
- spękania w kraterze Aitken:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/475-Fissures_on_the_Moon.html
- wyrzuty materii z małego krateru:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/470-Brush_Strokes_of_Ejecta.html
- warstwy skalne w kraterze Lucian:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/471-Layers_in_Lucian_Crater.html
- osuwiska na ścianie nienazwanego krateru:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/466-Lunar_landslides!.html
- osuwiska w masywie centralnym krateru Langrenus:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/467-At_the_Top_of_the_Avalanche.html
- ciemny materiał w kraterze Copernicus:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/457-Dark_Wisps_in_Copernicus.html
Oraz strefa lądowania Apolla 15 widziana ukosem. Widoczny jest ceń lądownika i łazika ;D ;D
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/474-Hadley_Rille_and_the_Mountains_of_the_Moon.html
-
Panorama miejsca lądowania Apollo-15 porażająca. W tej skali póki co ślady kół łazika nie są zauważalne, ale patrząc na tę fotografię czuć ogromny żal, że misje księżycowe skończyły się tak dawno temu i od tej pory stoją tam i postoją jeszcze przynajmniej setki lat niemi świadkowie złotej ery astronautyki załogowej.
-
Tak mi przyszło do głowy. LRO orbituje na wysokości ~22km nad powierzchnią Księżyca. Czy odnotowano jakieś wyraźne obniżenia orbity wywołane dziełaniem maskonów? Z tego co pamiętam AS-15 wręcz z okrążenia na okrążenie obniżał przez nie swoje peryselenium o dziesiątki czy setki metrów. Tylko nie pamiętam gdzie o tym pisało, czy na kosmonauta.net, czy może pisał o tym w swojej książce Kranz.
-
Tak mi przyszło do głowy. LRO orbituje na wysokości ~22km nad powierzchnią Księżyca. Czy odnotowano jakieś wyraźne obniżenia orbity wywołane dziełaniem maskonów?
Maskony sa i ich nie unikniesz, dlatego LRO od razu mial zapas paliwa aby co pewien czas korygowac swoja orbite, o ile pamietam robia to raz na miesiac, bez tego podobno jego zywot bylby krotki - 2/3 miesiace.
-
Istnieją bodaj dwie orbity, które w znacznym stopniu omijają maskony i redukują ich wpływ na pojazd.
-
Istnieją bodaj dwie orbity, które w znacznym stopniu omijają maskony i redukują ich wpływ na pojazd.
Nie wiem na jakiej dokladnie orbicie jest LRO ale faktem jest ze od wejscia na orbite sonda dokonala juz 25 "manewrow utrzymywania orbity" (tak, chodzi o maskony) i nie trudno sobie dospiewac ze bez tego nie bylaby w stanie do tej pory istniec.
-
na pewno LRO nie jest na jednej z tych dwóch. LRO jest na polarnej orbicie, czyli zalicza wszystkie maskony jakie tylko się da
-
Te orbity to okolice 35 55 i 65 stopni inklinacji. Just sayin.
-
Just sayin.
Soł, hef ju got jakiś link mit szczegóły?
-
O masz, akurat zamknąłem. O ile pamiętam to były orbity brane pod uwagę przy ewaluacji sondy, zanim wprowadzono ją na docelową. Niedawno pojawiła się też nowsza analiza - przypomnij mi to wrzucę PDF.
-
Obiecany doc:
http://beerman.eu.org/~maquis/orbits.PDF
-
"Panoramiczny" obraz krateru Aristrachus uzyskany pod kątem z niskiej wysokości 10 listopada 2011r:
http://lroc.sese.asu.edu/news/?archives/500-Aristarchus-Spectacular!.html (http://lroc.sese.asu.edu/news/?archives/500-Aristarchus-Spectacular!.html)
O kraterze Shorty badanym przez załogę Apolla 17:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/498-Just_Another_Crater.html
-
Krótki filmik o niedawnej aktywności geologicznej, ekhm, selenologicznej (?) na Księżycu:
http://www.youtube.com/watch?v=h6_4bXkGAas
-
Bardzo ciekawe - zatem Księżyc oprócz znanego procesu kurczenia, także rozszerza się w niektórych miejscach (tworząc "jeziora tektoniczne"?). I to ma cały czas miejsce!
-
Na zdjęciu z 7 lutego widać, że po Księżycu przesuwa się jakiś kamień...
(http://lroc.sese.asu.edu/news/uploads/LROCiotw/M109502471L_thumb.png)
Ma on średnicę około 6 metrów.
A że ślady są wyraźne, musiało to być niedawno. Ale nie w zeszłym tygodniu (strona lroc.sese.asu.edu sugeruje, że tak możemy pomyśleć).
To mogło mieć miejsce jakieś 50 - 100 milionów lat temu...
Ale co go poruszyło? Czemu się przesuwał?
Wyjaśnienie może być dość proste:
To jest zbocze krateru (na zdjęciu (http://lroc.sese.asu.edu/news/uploads/LROCiotw/M109502471L.context2.png) zaznaczone czerwonym kwadratem) i mógł się on po prostu stoczyć. Przyczyn mogło być wiele, nawet np. uderzenie jakiegoś meteorytu w pobliżu.
W każdym razie zdjęcie robi wrażenie. :)
-
Wytłumaczenie może proste i logiczne ale samo zdjęcie fantastyczne :)!
-
Hehe, a może to jakiś nieuważny mieszkanie Łysego przez przypadek go zepchnął, no ciekawe, ciekawe ;D
-
Krótki filmik o niedawnej aktywności geologicznej, ekhm, selenologicznej (?) na Księżycu:
I tutaj opis w naszym języku. Tekst za kilka godzin opublikowany zostanie także na Kosmonaucie ;)
"Nowe zdjęcia z amerykańskiej sondy Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) wskazują na to, iż skorupa Księżyca podlega procesowi rozciągania, w wyniku czego w kilku miejscach na powierzchni zaobserwowano niewielkie rowy tektoniczne. Odkrycie jest kolejnym z serii, która wskazuje na to, iż nasz naturalny satelita jest wciąż aktywny.
Naukowcy uważają, iż aktywność Księżyca przejawiła się nie wcześniej niż 50 mln lat temu, co w skali wieku tego obiektu, wynoszącego około 4,5 mld lat, jest wartością niewielką – można uznać, iż procesy te zaszły w teraźniejszej historii Srebrnego Globu.
Grupa badaczy na zdjęciach w wysokiej rozdzielczości uzyskanych z kamery LROC (LRO Camera) zauważyła niewielkie, wąskie rowy – znacznie dłuższe niż szersze. Twory te wskazują, iż w miejscach gdzie je odnaleziono, skorupa Księżyca została rozciągnięta. Liniowe doliny, nazywane rowami tektonicznymi, powstały w momencie gdy księżycowa wierzchnia warstwa podległa rozciągnięciu, zniszczeniu i zapadnięciu wzdłuż dwóch uskoków. Rowy tektoniczne zostały odkryte w wielu miejscach na powierzchni Srebrnego Globu.
Naukowcy zaangażowani w badania Księżyca, uważają, iż jest on obecnie w fazie kurczenia z uwagi na ochładzanie się wciąż gorącego wnętrza. Obecność rowów tektonicznych mówi nam, że siły wymuszające kurczenie powierzchni zostały przezwyciężone przez siły rozciągające. Oznacza to, iż siły kurczenia nie mogą być duże – inaczej nie zaobserwowano by małych rowów tektonicznych.
Słabe kurczenie sugeruje, że Księżyc, w przeciwieństwie do planet typu ziemskiego, nie był całkowicie stopiony w bardzo wczesnych fazach swojego rozwoju. Obserwacje wskazują, iż jedynie zewnętrzna powłoka była początkowo stopiona, tworząc ocean płynnych skał.
W połowie 2010 roku badacze wykorzystali zdjęcia wykonane kamerą LROC sondy LRO (http://www.kosmonauta.net/index.php/Astronomia/Uklad-Sloneczny/malejacy-ksiezyc-lro.html), aby zidentyfikować dokładniej twory powierzchniowe, zaobserwowane jeszcze przez astronautów z programu Apollo. Twory te, nazywane księżycowymi klifami lub skarpami, stały się dowodem na to, iż nasz naturalny satelita podlega procesowi kurczenia, być może nawet w chwili obecnej. Konkluzja badań była następująca: zaobserwowane w wielu miejscach skarpy świadczą o ciągłym kurczeniu Księżyca na skutek powolnego ochładzania się jego wnętrza.
Analizują wielkość księżycowych klifów badacze ocenili, iż dystans pomiędzy centrum jądra a powierzchnią uległ skróceniu o około 90 metrów. Opisywane w tym artykule rowy tektoniczne okazały się niespodziewanym odkryciem, a zdjęcia stanowią dowód, iż niektóre obszary Księżyca wbrew globalnemu procesowi kurczenia, są także rozciągane. Księżyc zdaje się być zatem ciągle aktywnym ciałem.
W najbliższej przyszłości możemy się prawdopodobnie spodziewać więcej ciekawych odkryć dokonanych na podstawie danych dostarczonych przez misję LRO. Wraz z czasem naukowcy będą mieli coraz pełniejszy obraz występujących formacji na Księżycu. Do tej pory jedynie połowa całkowitej powierzchni naszego naturalnego satelity została sfotografowana w wysokiej rozdzielczości."
Pierwszej zdjęcie: Zdjęcie ukazujące największy z nowo zaobserwowanych rowów tektonicznych na wyżynach niewidocznej z Ziemi strony Księżyca. Jego szerokość wynosi około 500 metrów, a dzięki danym topograficznym uzyskanym z kamery NAC (Narrow Angle Camera) wiemy, iż głębokość formacji wynosi około 20 metrów.
Drugie zdjęcie: Rowy tektoniczne powstają w momencie takiego rozciągania i rozdzielania księżycowej skorupy. Proces doprowadza do zruszenia materiałów wzdłuż dwóch równoległych uskoków i zapaści terenu znajdującego się pomiędzy tymi uskokami, w efekcie formując dolinę.
-
W misji Apollo 16 John Young i Charlie Duke badali skałę "House Rock".
(http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2b/Charlie_Duke_near_Shadow_Rock%2C_Apollo_16.jpg/765px-Charlie_Duke_near_Shadow_Rock%2C_Apollo_16.jpg)
Z góry wygląda to tak:
(http://lroc.sese.asu.edu/news/uploads/M175179080LR_thumb.png)
Jak widać na zdjęciu z naniesionymi poziomicami leży on w pobliżu dużego krateru North Ray.
(http://lroc.sese.asu.edu/news/uploads/NorthRay_contour.png)
Gdyby astronauci mieli taką mapę mogliby pokusić się o zejście nawet na samo dno krateru, po trawersie. No, ale nie mieli.
My za to mamy niesamowite wręcz ujęcia tego krateru:
(http://lroc.sese.asu.edu/news/uploads/northray_n2s.png)
(http://lroc.sese.asu.edu/news/uploads/northray_s2n2.png)
(http://lroc.sese.asu.edu/news/uploads/northray_s2n.png)
Na koniec - pod tym linkiem (http://wms.lroc.asu.edu/lroc_browse/view/M175179080NR) można sobie obejrzeć dokładnie cały krater, a także miejsce przebywania astronautów. W powiększeniu robi wrażenie!
-
Wow!
-
No wow. :)
I znów hit. Łunochod 2.
Dostarczony został na Księżyc sondą kosmiczną Łuna 21.
Pojazd działał na Księżycu 4 miesiące i zdołał przesłać 86 obrazów panoramicznych i aż 80 000 zdjęć przemierzając w tym czasie 37 km.
Misja oficjalnie zakończyła się w dniu 4 czerwca 1973 z powodu awarii łazika.
Mówiono, ze przestał działać wskutek błędu nawigacyjnego na krawędzi krateru w pobliżu Szczeliny Prostej.
Inna teoria głosi, że w dniu 9 maja, pokrywa łazika dotknęła ściany krateru i została pokryta regolitem. Po zamknięciu pokrywy został on rozrzucony na grzejniki. Następnie, po otwarciu pokrywy łazik przegrzał się i uszkodził.
W każdym razie dopiero niedawno zlokalizowano go na powierzchni Księżyca, a dziś możemy (tu brzmią fanfary) zobaczyć go na nowo, dzięki zdjęciom z LRO wykonanym z bardzo niskiej orbity (tylko 24km!).
Łunochod 2 nadal stoi na dnie krateru Le Monnier - 25.830°N, 30.914°E i na zdjęciu wyraźnie widać, że ma otwartą pokrywę.
Na powiększeniu zdjęcia główny korpus łazika oznaczony jest literą "B", otwarta pokrywa "L", a zestaw instrumentów z przodu łazika jest oznaczony "I".
(http://lroc.sese.asu.edu/news/uploads/M175070494LR_thumb.png)
-
http://www.youtube.com/watch?v=UIKmSQqp8wY
4,5 miliarda lat ewolucji Księżyca w 2,5 minuty.
-
Na koniec - pod tym linkiem (http://wms.lroc.asu.edu/lroc_browse/view/M175179080NR) można sobie obejrzeć dokładnie cały krater, a także miejsce przebywania astronautów. W powiększeniu robi wrażenie!
To oczywiście render z modelu DEM.
-
Obraz Łuny 24 i rozwalonej Łuny 23 uzyskany z niskiej orbity. W przypadku tej ostatniej widać, że leży na boku.
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/539-_Mare_Crisium_Failure_then_Success.html
-
Obraz Łunochoda 1 i Łuny 17 uzyskany również z niskiej orbity:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/538-Lunokhod_1_Revisited.html
-
Wow! To chyba jedne z lepszych zdjęć tego typu :).
-
Wow! To chyba jedne z lepszych zdjęć tego typu :).
Zaryzykuję, że najlepsze! :)
-
Kolejne zdjęcia miejsc lądowań Apollo uzyskane z niskiej orbity, podobnie jak zdjęcia sond powyżej.
Apollo 11:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/categories/2-Featured-Image/P2.html
Apollo 12:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/534-Pinpoint_Landing_on_the_Ocean_of_Storms.html
Apollo 15:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/527-Follow_the_Tracks.html
-
Interesujące zdjęcia osuwisk.
Krater Daves:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/categories/2-Featured-Image/P7.html
Krater Pytheas:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/509-Pytheas.html
Krater Gardner:
www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/505-Debris_Flows_in_Gardner_Crater.html
Krater Laplace A:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/518-Outcrops_in_Laplace_A.html
-
Interesujące zdjęcia spękanych stopów pouderzeniowych.
Krater Jackson:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/506-Melt_Fractures_in_Jackson_Crater.html
Krater Thales:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/512-On_the_Floor_of_Thales.html
Krater Ohm:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/511-Fractures_in_Ohms_Melt.html
Krater Anaxagoras:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/categories/2-Featured-Image/P5.html
-
Krater Larmor Q:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/514-Dense_Fractures.html
Krater Moltke:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/526-Impact_Melt_Boundary.html
-
Zapadliska w stopie we wnętrzu nienazwanego krateru (43.899°N, 235.679°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/513-Impact_Melt_Pit.html
Głazy i stop w małym kraterze w okolicach Rima Bond:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/520-Shattering_Consequences.html
-
Krater Ryder - malownicze zdjęcie uzyskane pod kątem.
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/546-Ryder_Spectacular!.html (http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/546-Ryder_Spectacular!.html)
-
LROC/NAC sfotografował już 40% powierzchni Księżyca.
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/540-1000_Day_Anniversary_of_LROC_Imaging.html
-
Obszar lądowania Apolla 16 na obrazie uzyskanym z niskiej wysokości:
http://lroc.sese.asu.edu/news/?archives/559-Orion,-Up-Close.html
-
Skośny obraz krateru Tycho:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/572-View_From_The_Other_Side.html
-
Krater odsłaniający ciemny materiał piroklastyczny (5.470°N, 352.014°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/563-Pyroclastic_Excavation.html
Krater z ciemnymi promieniami w kraterze Lomonosov:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/566-A_Beautiful_Impact.html
Jasne promienie młodego krateru pokrywające ciemniejszy materiał. Scenca zlokalizowana na północ od krateru Chevallier:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/565-Brush_Strokes_on_a_Lunar_Canvas.html
Głazy na brzegu krateru Plato:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/564-Balcony_Over_Plato.html
-
Ziemia z cieniem Księżyca podczas zaćmienia obrączkowego 20-21 maja 2012:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/576-In_the_Shadow_of_the_Moon.html
-
Obraz Łuny 24 i rozwalonej Łuny 23 uzyskany z niskiej orbity. W przypadku tej ostatniej widać, że leży na boku.
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/539-_Mare_Crisium_Failure_then_Success.html
ALe gdzieś (chyba na Astronautiksie ale nie mam pewności) natknełem się na informację że z Łuną 23 był kontakt przez 3 doby po tym "lądowaniu" tyle że z oczywistych względów nie było szans na realizację misji. Fajnie jakby LRO poszukał teraz resztek po Łunie 15 i 18 - tyle że te zdaje się zawaliły (przynajmniej Łuna 15) w powierzchnię dużo mocniej.
-
Po nieudanym lądowaniu (ponoć V - 1000km/godz) Łuny-15, należy raczej szukać krateru uderzeniowego a nie resztek, które z tej nieudanej misji pozostały. Są zbyt małe.
-
Struga stopu pouderzeniowego przy kraterze Tycho:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/591-River_of_Rock_.html
Mare Ingenii - skośny obraz pojaśnień powierzchni wywołanych prawdopodobnie przez anomalie magnetyczne:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/582-The_Swirls_of_Mare_Ingenii.html
-
Strefa lądowania Apolla 16. Obraz skośny z 28 maja. Widoczny jest lądownik i LRV.
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/587-Astronauts_Eye_View_of_Apollo_16_Site.html
-
Całościowa mozaika NAC krateru Giordano Bruno:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/593-Giordano_Bruno,_The_Big_Picture.html
Górka centralna krateru Copernicus, obraz skośny z 5 maja:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/categories/2-Featured-Image/P2.html
Krater Copernicus - mozaika NAC:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/595-Copernicus_Seen_Looking_Straight_Down.html
-
Skośny obraz krateru Giordano Bruno:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/604-Sunset_Over_Giordano_Bruno.html
Krater Linné F wypełniony stopem pouderzeniowym:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/567-Sunny_Side_Up.html
Ślady toczenia się głazów na zboczu górki centralnej krateru Tsiolkovskiy:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/580-Weaving_boulder_trails_on_the_Moon.html
Skarpa Simpelius:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/581-Simpelius_Scarp.html
-
Sonda LRO przynosi nam naprawdę niesamowite ujęcia Księżyca. Oglądając powierzchnię Satelity z ok. 20 km (ew. "troszkę" więcej) odkrywam go na nowo. To są naprawdę niesamowite zdjęcia początku XXI wieku.
Niesamowita jest ta sonda!
A jeszcze kilkadziesiąt lat temu zastanawiano się, czy na Marsie są istoty rozumne...; dziś technika i technologia poszły tak do przodu, że aż boję się co będzie możliwe za lat kilkadziesiąt, kilkaset...
To nic, że ludzie kiedyś z tych naszych zdjęć będą się "śmiali", ale ważne jest, że to my jako pierwsi widzimy go tak dokładnie.
-
To nic, że ludzie kiedyś z tych naszych zdjęć będą się "śmiali", ale ważne jest, że to my jako pierwsi widzimy go tak dokładnie.
Zacnie napisane :)
-
To nic, że ludzie kiedyś z tych naszych zdjęć będą się "śmiali", ale ważne jest, że to my jako pierwsi widzimy go tak dokładnie.
Czy ja wiem, teraz można już tylko zwiększać S/N, szerokość pola widzenia czy rozmiar detektora.
A i najlepsze zdjęcia z Lunar Orbiterów miały rozdzielczość nawet 70 cm. Przy czym to co zwykle oglądamy to skany z papierków wydrukowanych dziesiątki lat temu. Zdjęcia odzyskane z oryginalnych danych mają jakość nieporównywalnie większą i nie odbiegają od LRO w sposób bardzo drastyczny.
-
Ponownie krater Giordano Bruno:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/615-Very_Oblique_View_of_Giordano_Bruno.html
Ponownie Copernicus:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/616-Copernicus_Central_Peak_From_The_West.html
Rupes Cauchy:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/600-Watch_That_First_Step!.html
Możliwy wulkan w Palus Putredinis:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/602-Bulls-Eye_Crater_or_Volcanic_Vent.html
-
Obrazy miejsc lądowań Apolla 16 i Apolla 17 na których najlepiej widać flagi:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/620-Question_Answered!.html (http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/620-Question_Answered!.html)
Poprawiłem link na prawidlowy
Radek68
-
Krater Necho - pasma głazów na stopie pouderzeniowym:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/584-Splash_Mark.html
Krater Necho - małe kratery na stopie:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/585-Impacts_on_the_Melts.html
Krater Bolyai - meandrujące grzbiety:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/586-Sinuous_Ridges_on_the_Slope.html
Mare Frigoris - niewielki krater:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/575-Mounded_Floor.html
-
Krater Alpetragius B - smugi odłamków:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/588-Debris_Channels.html
Krater Moretus - głazy na stokach górki centralnej:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/589-Sampling_a_Central_Peak.html
-
O kurde, flaga! Na zdjęciu z Apollo 16 widać ją znacznie wyraźniej.
-
I jeszcze flagi w różnym oświetleniu:
http://www.hq.nasa.gov/alsj/ApolloFlags-Condition.html
-
Masywna struga stopu pouderzeniowego przy kraterze Tycho:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/601-Giant_Flow_of_Impact_Melt.html
Małe zapadlisko w stopie pouderzeniowym przy kraterze Louville D:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/554-Louville_D.html
-
Hmm Dziwna ta cichosza na tym wątku. Bo dokonano ciekawego odkrycia.
Otóż:
Scientists using the Lyman Alpha Mapping Project (LAMP) aboard NASA's Lunar Reconnaissance Orbiter have made the first spectroscopic observations of the noble gas helium in the tenuous atmosphere surrounding the Moon. These remote-sensing observations complement in-situ measurements taken in 1972 by the Lunar Atmosphere Composition Experiment (LACE) deployed by Apollo 17.
http://www.space-travel.com/reports/LRO_Spectrometer_Detects_Helium_in_Moons_Atmosphere_999.html
-
ja swego czasu zasłyszałem, że odkryto na Księżycu tj. w tzw. "pseudo atmosferze" naszego naturalnego satelity .... chmury sodowe. Nie wiem na jakiej wysokości i jakim cudem, z tego co się orientuję to tzw. atmosfera księżycowa sięga ledwo średnio 10 cm ponad poziom regolitu.
-
Hmm Dziwna ta cichosza na tym wątku. Bo dokonano ciekawego odkrycia.
Otóż:
Scientists using the Lyman Alpha Mapping Project (LAMP) aboard NASA's Lunar Reconnaissance Orbiter have made the first spectroscopic observations of the noble gas helium in the tenuous atmosphere surrounding the Moon. These remote-sensing observations complement in-situ measurements taken in 1972 by the Lunar Atmosphere Composition Experiment (LACE) deployed by Apollo 17.
http://www.space-travel.com/reports/LRO_Spectrometer_Detects_Helium_in_Moons_Atmosphere_999.html
Bardzo ciekawe odkrycie! Rzeczywiście powinniśmy być bardziej uważni. :)
Niemniej jednak - osobiście uważam, że było to dość przewidywalne. Księżyc z pewnością będzie mieć szczątkową pseudoatmosferę, powstałą wskutek odgazowania różnych skał (to pewnie wcześniej, miliardy lat temu, miało większe znaczenie) i potencjalnych interakcji na linii Łysy-Słoneczko. :)
-
ja swego czasu zasłyszałem, że odkryto na Księżycu tj. w tzw. "pseudo atmosferze" naszego naturalnego satelity .... chmury sodowe. Nie wiem na jakiej wysokości i jakim cudem, z tego co się orientuję to tzw. atmosfera księżycowa sięga ledwo średnio 10 cm ponad poziom regolitu.
Znaczy rozciągła chmura wokół Księżyca. Wystarczy wpisać w google. Dla przykładu:
http://sirius.bu.edu/aeronomy/solarwind.pdf
-
Młody krater przy kraterze Komarov:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/598-Komarov.html
Mare Imbrium - grupa 4 kraterów wtórnych:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/627-Four_Leaf_Clover.html
Młody krater uderzeniowy (40.875S, 355.277E) z licznymi głazami i wyraźnym stopem pouderzeniowym:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/628-Young_Highlands_Crater.html
-
Ciemny materiał odsłonięty wokół krateru Copernicus H:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/623-Dark_Ejecta.html
Nienazwany krater wulkaniczny w okolicy Rimae Hevelius (0.80S, 294.69E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/624-Pyroclastics_and_Vent.html
-
Lądownik Surveyor 7:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/621-Surveyor_7_-_Americas_Last_Lunar_Unmanned_Lander.html
-
A mi jakoś żal, że żadna misja Apollo nie wylądowała na niewidocznej stronie księżyca.
Nawet żadna sonda też nie lądowała jedynie chyba któraś z Lunar Orbiter się rozbiła po przeciwnej stronie księżyca, choć podobno plany były.
Właściwie to jaki teraz jest cel misji LRO bo można odnieść wrażenie że po cofnięciu programu constellation to skupia się na robieniu zdjęć miejsc lądowań sond.
-
A mi jakoś żal, że żadna misja Apollo nie wylądowała na niewidocznej stronie księżyca.
Chyba wiadomo dlaczego - jednak ludzie na Ksiezycu byli w olbrzymim stopniu zalezni od stalego polaczenia z centrum kontroli w Houston.
można odnieść wrażenie że po cofnięciu programu constellation to skupia się na robieniu zdjęć miejsc lądowań sond.
to chyba wrazenie na podstawie zdjec zamieszczonych na tym forum - tylko znikomy procent zdjec z LRO ma cokolwiek wspolnego z fotografowaniem poprzednich miejsc ladowan.
-
Chyba wiadomo dlaczego - jednak ludzie na Ksiezycu byli w olbrzymim stopniu zalezni od stalego polaczenia z centrum kontroli w Houston.
Choć Schmitt i inni naukowcy próbowali przekonać NASA aby lądować w kraterze Ciołkowskiego wykorzystując do tego sondę komunikacyjną np: w L2.
http://www.lpi.usra.edu/lunar/missions/apollo/apollo_17/landing_site/
-
Właściwie to jaki teraz jest cel misji LRO bo można odnieść wrażenie że po cofnięciu programu constellation to skupia się na robieniu zdjęć miejsc lądowań sond.
To tylko kilkanaście zdjęć, w dodatku nie obejmujących wszystkich miejsc lądowań. Po zakończeniu szarady z Constellation LRO został przekazany z Zarządu Systemów Eksploracyjnych do Zarządu Badań Naukowych. W tej chwili kontynuowane jest mapowanie Księżyca z niższej orbity. W kwietniu stan obfotografowania powierzchni przez NAC wynosił 40%, więc jest co robić przez kilka najbliższych lat. A poza tym trzeba uzyskiwać obrazy stereoskopowe. W przypadku LOLA stałe zwiększanie liczy punktów pomiarowych zwiększa rozdzielczość poziomą map topograficznych i modeli DEM.
-
Duży głaz przy kraterze Abulfeda E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/599-Boulder_or_Crater.html
Krater Tycho - stop pouderzeniowy:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/603-Breached_Levee.html
Krater Tycho - zbiornik stopu o pofalowanej powierzchni:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/610-Rippled_Pond.html
Krater Anaxagoras - stop pouderzeniowy:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/607-Anaxagoras_Exterior_Melt.html
-
Stop pouderzeniowy przy kraterze Newcomb:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/626-Veneer_of_Melt.html
-
Krater La Pérouse A - dolna część osuwiska zajmująca dużą część jego wnętrza:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/632-Lopsided_La_Prouse_A.html
Ten sam krater, górna część osuwiska:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/633-Top_of_the_Landslide.html
oraz strumienie stopu pouderzeniowego koło jego krawędzi:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/631-La_Prouse_A_Impact_Melt.html
-
Właściwie to jaki teraz jest cel misji LRO bo można odnieść wrażenie że po cofnięciu programu constellation to skupia się na robieniu zdjęć miejsc lądowań sond.
Nawet jesli by sie w duzym stopniu skupialo to co z tego, kazda fotografia jest istotna, mamy tez przy okazji pojecie o stanie aparatow ksiezycowych po tylu latach, oczywiscie bardzo ogolne, po drugie fotografowanie tach malych obiektow na powierzchni to znakomity trening przy sztuce celowania w konkretnie z gory upatrzone pozycje. Tego typu fotografie beda miec bardzo istotne znaczenie w przyszlych misjach zalogowych, fotografowaniu struktur geologicznych bedacych przedmiotem bezposredniej eksploracji z powierzchni, fotografii elementow konstrukcyjnych bazy itp. Nie ma tych fotografii duzo. - jednakze sa one takze potrzebne, a przy okazji zamykaja na dobre usta wyznawcom tzw.moonhoax i niezliczonym autorom bzdur wypisywanych na temat tzw.archeologii ksiezycowej.
-
Właściwie to jaki teraz jest cel misji LRO bo można odnieść wrażenie że po cofnięciu programu constellation to skupia się na robieniu zdjęć miejsc lądowań sond.
Nawet jesli by sie w duzym stopniu skupialo to co z tego, kazda fotografia jest istotna, mamy tez przy okazji pojecie o stanie aparatow ksiezycowych po tylu latach, oczywiscie bardzo ogolne, po drugie fotografowanie tach malych obiektow na powierzchni to znakomity trening przy sztuce celowania w konkretnie z gory upatrzone pozycje. Tego typu fotografie beda miec bardzo istotne znaczenie w przyszlych misjach zalogowych, fotografowaniu struktur geologicznych bedacych przedmiotem bezposredniej eksploracji z powierzchni, fotografii elementow konstrukcyjnych bazy itp. Nie ma tych fotografii duzo. - jednakze sa one takze potrzebne, a przy okazji zamykaja na dobre usta wyznawcom tzw.moonhoax i niezliczonym autorom bzdur wypisywanych na temat tzw.archeologii ksiezycowej.
Obawiam się że takim ludziom nigdy nie zamknie się ust (a raczej to oni ich nie zamkną) z tego prostego powodu że oni na rzeczowe argumenty są bardziej odporni niż politycy na rozum.
Dla każdego amatora z byle jakim aparatem jest jasne że przy tak jasnym oświetleniu jak na powierzchni Księżyca w dzień gwiazdy nigdy na zdjęciu "nie wyjdą" - ale oni przecież wiedzą lepiej, nie?
-
Ciemne kratery wtórne w okolicy krateru Sklodowska:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/637-Dark_Secondary_Crater_Cluster.html
Szczegóły wyrzutów materii z krateru Giordano Bruno:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/635-In_the_Wake_of_Giordano_Bruno.html
Młody krater w kraterze Daguerre:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/636-Diversity.html
Stop pouderzeniowy na brzegu małego krateru w katerze Wiener F:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/643-Impact_Melt_Deposits_On_A_Crater_Rim.html
-
Osuwiska w kraterze Couder:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/642-Recent_Debris_Flow.html
Wyrzuty materii z krateru Byrgius A:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/644-Byrgius_A_ejecta.html
Stop pouderzeniowy w kraterze Mandel'shtam F:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/645-Dynamics_of_Molten_Rocks.html
Rozdzielający się stop pouderzeniowy koło nienazwanego krateru (0.133ºN, 85.205ºE):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/categories/2-Featured-Image/P1.html
-
Mały krater na stopie pouderzeniowym krateru Korolev X. Tak jak wiele kraterów na stopach nie ma on wzniesionego brzegu i wyrzutów materii. Nie jest jasne dlaczego. Możliwe, że kratery tego typu powstawały gdy stopy były jeszcze częściowo nie zastygnięte.
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/categories/2-Featured-Image/P1.html
-
Kanał w stopie pobudzeniowym krateru Anaxagoras:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/608-Winding_Channel_of_Melt.html
Krater w stopie w kraterze Rutherfurd:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/609-Bench_Crater.html
Osuwiska drobnego materiału w kraterze Clavius E:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/611-How_Recent.html
Młody krater w kraterze Icarus:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/641-Icarus.html
-
Ślad toczenia się głazu w kraterze Shuckburgh E:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/648-Bounce,_Roll,_and_Stop.html
Stop pouderzeniowy w pobliżu krateru Wiener F:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/653-Impact_melt_outside_Wiener_F.html
Stara szczelina i młody krater w kraterze Tsiolkovskiy:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/650-The_Old_and_the_Young_in_Tsiolkovskiy.html
Pogrzebany krater w Mare Fecunditatis:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/649-The_Ghosts_of_Mare_Fecunditatis.html
-
Wyrzuty materii z krateru Jules Verne Y:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/651-Scours_and_Ejecta_Near_Jules_Verne_Y.html
Stop pouderzeniowy krateru Egede A:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/655-Egede_A_crater_channelized_melt.html
Pogrzebany krater w Mare Imbrium:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/657-Ghost_crater_in_Mare_Imbrium.html
Stare i młode kratery w Mare Frigoris:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/658-Young_and_Old.html
-
Warstwy skalne w kraterze Piton B:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/659-Exposed_Layers.html
Skupisko kraterów w okolicach krateru Rayet Y:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/660-Clusters.html
Wyrzuty materii z krateru Lassell D:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/661-Lassell_D_Ejecta.html
Osuwiska w niewielkim kraterze (30.68°S; 145.59°E):
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/662-Pile_Up.html
-
Catena Davy:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/663-Four_of_a_Kind_in_Catena_Davy.html
Głazy w nienazwanym kraterze (6.275°N, 214.770°E):
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/667-Physics_is_Fun!.html
Młody krater (6.258°N, 215.101°E):
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/664-A_Tiny,_Glancing_Blow.html
Młody krater (41.571N, 227.129E):
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/666-Minty_Fresh.html
-
Stop pouderzeniowy krateru Picard:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/674-Picard_Crater_Impact_Melt.html
Skośny obraz miejsca lądowania Apolla 17:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/640-Approach_to_Taurus_Littrow_Valley.html
-
Sondy GRAIL sfotografowane 7 października 2012 r z odległości 11 km:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/682-Ebb_and_Flow_Finale.html
-
Hmm Swego czasu widziałem strzelone przez Mars Global Surveyor fotki Mars Express oraz Mars Odyssey. Tamte zdjęcia na głowę biją obecnie przedstawione zdjęcie sondy GRAIL.
-
NASA chyba w Paincie się bawi...
-
NASA chyba w Paincie się bawi...
Ta uwaga dotyczy sond marsjańskich czy Księżycowych? A może jednych i drugich? :o
-
Sond Grail.
-
Powiązane, w wersji dla ludzi nie klikających w linki:
"In both instances the orbit track of the GRAIL spacecraft was angled by 120° relative to LRO's orbit, and the twin spacecraft passed below LRO in the lunar night. Since the LROC NAC is a line scanner, it builds up an image line-by-line, and depends on the spacecraft to orient its CCD sensor perpendicular to the ground path. In the case of the GRAIL images, LRO was not reoriented so the images are distorted, the slews added to the distortion. Using spacecraft ephemeris, the distorted image of GRAIL was corrected back to a normal geometry."
Podpis do obrazka poniżej: "GRAIL A (Ebb) in the uncorrected native geometry (top), and geometrically corrected (bottom), LROC NAC M1104211640 [NASA/GSFC/Arizona State University]."
-
Hmm Swego czasu widziałem strzelone przez Mars Global Surveyor fotki Mars Express oraz Mars Odyssey. Tamte zdjęcia na głowę biją obecnie przedstawione zdjęcie sondy GRAIL.
GRAIL nie miały dużych wystających części takich jak sondy Marsjańskie (Odyssey - antena HGA, panele słoneczne i GRS, Mars Express - panele słoneczne). Ich korpusy były ze 2 razy mniejsze od korpusów sond marsjańskich. W czasie wykonywania zdjęcia panele słoneczne były ustawione skośnie do LRO.
-
http://lroc.sese.asu.edu/news/?archives/617-Southside,-Aristarchus-Crater.html
Zał nr 1 - Krater Aristarchus. 40km średnicy.
Zał nr 2 - Centralne wzniesienie (ok. 4,5 km szerokości).
Zał nr 3 - Fragment środkowego wzniesienia.
Zał nr 4 - Fragment ścian krateru ze smugami w różnych odcieniach.
Całość: http://lroc.sese.asu.edu/data/pr/tiff/M1096850878LR.tif (http://lroc.sese.asu.edu/data/pr/tiff/M1096850878LR.tif) (98 MB)
http://wms.lroc.asu.edu/lroc_browse/view/M1096850878LR (http://wms.lroc.asu.edu/lroc_browse/view/M1096850878LR)
-
Odsłonięcia skalne na górce centralnej krateru Petavius:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/675-Petavius_Crater.html
Małe kratery na brzegu większego krateru o współrzędnych 1.42°S, 112.96°E:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/676-Crater_on_a_Crater_on_a_Crater.html
Rów na brzegu Mare Orientale:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/677-Infilled_Trench.html
Drobne kratery na dnie krateru Nicholson:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/678-Swept_Surface.html
-
Kolejny skośny obraz obszaru lądowania Apolla 17:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/639-Taurus_Littrow_Valley,_West-To-East.html
-
Pęknięcia na brzegach krateru o współrzędnych 22.110°S, 258.014°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/679-Sinuous_Cracks.html
Struktury tektoniczne w Mare Tranquillitatis:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/596-Up_and_Down__Back_and_Forth.html
Grupa trzech kraterów, prawdopodobnie powstałych jednocześnie (9.665°S, 7.646°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/597-Tres_Amicis.html
Krater z symetrycznymi wyrzutami materii (8.874°N, 171.899°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/669-Symmetric_Ejecta.html
-
Jasne grzbiety w Mare Serenitatis:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/672-Boulders_In_The_Sea_Of_Serenity.html
Krater przejęty uskokiem (29.814°S, 11.465°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/670-Offset_Crater,_Active_Moon.html
-
Kolejny skośny obraz obszaru lądowania Apolla 17:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/639-Taurus_Littrow_Valley,_West-To-East.html
Świetne, warto polecić wyższą rozdzielczość.
-
Grzbiety w Mare Frigoris:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/612-Really_Wrinkled.html
Stop pouderzeniowy w kraterze Anaxagoras:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/613-Melt_Overlap.html
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/614-Channels_And_Fractures.html
Górka centralna krateru Bullialdus, obraz skośny:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/687-Bullialdus_Central_Peak_Oblique.html
-
Krater prawie całkowicie zakryty przez bazalt (17.331°N, 326.544°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/706-Almost_Submerged.html
Wydłużony krater na brzegu Lalande C:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/693-Clam_Shell.html
Skały na brzegu małego krateru w Mare Frigoris:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/694-Boulder_Fields.html
Nierówny stop pouderzeniowy w nienazwanym kraterze o współrzędnych 17.121°S, 215.646°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/695-Messy_Melt.html
-
Meandrująca szczelina w kraterze Posidonius:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/685-Meanders_in_Posidonius.html
Osuwiska w kraterze Kepler:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/683-Debris_Flows_in_Kepler_Crater.html
Skupienia głazów w kraterze Archimedes:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/692-Archimedes_Rock_Garden.html
Mare Ingenii - granica bazaltu morza:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/707-A_Lunar_Dichotomy.html
-
Grzbiety w Mare Crisium:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/656-Wrinkle_Ridge_in_Mare_Crisium.html
Szczeliny w kraterze Numerov:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/708-Numerovs_Graben.html
-
Stop pouderzeniowy przy nienazwanym kraterze w kraterze Joule T:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/720-Lineations_on_the_Melt.html
Ciemne osady piroklastyczne w Sinus Aestuum:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/721-DMD_Excavations.html
Wyrzuty materii młodego krateru o współrzędnych 3.972°N, 311.942°E:
http://lroc.sese.asu.edu/news/index.php?/archives/722-Ejecta_Patterns.html
-
Głazy w kraterze Scaliger:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/714-Lazy_Boulders_in_Scaliger_Crater.html
Stop pouderzeniowy na dnie krateru Schiaparelli E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/713-Schiaparelli_E.html
Osuwiska w nienazwanym kraterze o współrzędnych 30.63°S, 145.66°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/717-Lobate_Debris_Aprons_on_the_Moon.html
-
Skośny obraz kopuł wulkanicznych Gruithuisen Domes:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/697-New_Views_of_the_Gruithuisen_Domes.html
Zapadlisko w stopie pouderzeniowym krateru Copernicus:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/729-Copernicus_Collapse.html
Krater przecięty grzbietem w Mare Imbrium:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/727-Wrinkle_Ridge_vs._Impact_Crater.html
Stop pouderzeniowy w kraterze Rümker E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/728-Rmker_E_Impact_Melt.html
-
Asymetryczny krater w masywie Lassell (14.349°S, 350.977°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/731-Not_Your_Average_Crater.html
Zagłębienie w masywie Lassell (15.228°S 350.923°E), możliwe że pochodzenia wulkanicznego:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/732-Cinder_Cone,_Impact_Crater,_or_Something_Else.html
Ciemne osady w masywie Lassell (14.918°S, 351.065°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/730-Low_Reflectance_Deposits_on_the_Lassell_Massif.html
-
Młody krater uderzeniowy o współrzędnych 3.022°N, 258.698°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/739-Small_Crater_Ejecta.html
Asymetryczny krater na stokach brzegu większego krateru (48.270°S, 266.157°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/741-Off-centered_deposits.html
Możliwy wulkan na równinie Aristarchus:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/740-Volcanic_Vent.html
Osuwisko luźnego materiału w kraterze Carrel:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/734-Melt_or_Rubble.html
-
Młody krater o współrzędnych 3.637°N, 48.930°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/735-Beautiful_Ejecta_Patterns.html
Osuwiska na ścianie szczeliny w kraterze Vitello:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/736-Downhill_Creep_or_Flow.html
Osuwiska na brzegu krateru o współrzędnych 64.754N, 145.546E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/696-Rim_Slumping.html
Krater zdeformowany przez struktury tektoniczne (72.964°N, 144.897°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/698-Squished_Crater.html
-
Osuwiska w kraterze o współrzędnych 53.819°S, 139.652°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/699-Crater_Debris.html
-
Łańcuch kraterów w okolicy Rima T Mayer:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/746-Crater_Chain_near_Rima_T_Mayer.html
Jedna z kopuł wulkanicznych Mairan Domes:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/748-The_Fourth_Mairan_Dome.html
Dno krateru Bowditch:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/747-New_Views_of_Bowditch.html
Kopuła w obrębie stopu pouderzeniowego krateru Stevinus:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/745-The_Domes_of_Stevinus_Crater.html
-
Spękania na brzegu krateru Wiener F:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/743-Getting_Cracked_in_Wiener_F.html
Wzgórza na skraju Sinus Honoris:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/744-The_Monadnocks_of_Sinus_Honoris.html
Osuwiska na brzegu krateru Benedict:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/749-Debris_on_the_Slopes_of_Benedict_Crater.html
Głazy oblane stopem pouderzeniowym w kraterze Bridgman F:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/750-Dating_an_impact.html
-
Głazy w basenie Schrödinger:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/700-Boulder_Tales.html
Głazy w kraterze von Bekesy F:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/701-Boulder_Origin.html
Nieregularny krater uderzeniowy (45.661°S, 93.016°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/702-Messy_Crater.html
Mały krater na brzegu krateru Planck W:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/751-Small_Bouldery_Crater.html
-
Skupisko kraterów wtórnych na dnie krateru Crüger:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/754-Swarm_of_Secondaries.html
Mały krater (6.422°S, 43.747°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/755-Small_Pond.html
Wyrzuty materii z nienazwanego krateru (77.46°N, 200.83°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/756-Dynamic_Textures.html
Krater z koncentrycznym wybrzuszeniem w basenie Apollo:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/757-Concentricity_in_Apollo_Basin.html
-
Odsłonięcia skalne w kraterze Caroline Herschel:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/753-Caroline_Herschel_Crater.html
Łańcuch kraterów wtórnych (48.659°N, 103.299°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/760-Coalescing_Secondaries.html
Stok wewnętrznego zbocza niewielkiego krateru w kraterze Humboldt:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/759-Star_Light_Star_Bright.html
-
Korzystając z Lunar Reconnaissance Orbiter Camera odkryłam pewien obiekt. Co o tym sądzicie? Skoro obiekt widać z 18,44 m, to jaką może mieć wielkość i co to może być?
Namiary na LROC:
Cursor latitude: 68.729
Cursor Longitude: 0.466
-
A możesz zaznaczyć w jakimś programie graficznym to miejsce? Ja tu nic nie widzę... :)
-
Witamy na forum!
Ja nie widzę żadnego obiektu (poza kraterami ;))... można by uściślić?
-
Obiekt jest słabo widoczny przy zapisywaniu z LROC, bo znajduje się w cieniu. Najlepiej go zobaczyć wchodząc na: http://wms.lroc.asu.edu/lroc/. Namiary podałam, ale na zdjęciu, które zrobiłam z LROC znajduje się (prawie) w lewym dolnym rogu. Lepiej go widać po powiększeniu za pomocą zwykłego podglądu obrazów.
-
Obiekt jest słabo widoczny przy zapisywaniu z LROC, bo znajduje się w cieniu. Najlepiej go zobaczyć wchodząc na: http://wms.lroc.asu.edu/lroc/. Namiary podałam, ale na zdjęciu, które zrobiłam z LROC znajduje się (prawie) w lewym dolnym rogu. Lepiej go widać po powiększeniu za pomocą zwykłego podglądu obrazów.
Masz przecież ten plik z obrazem u siebie na dysku. Otwórz go w programie graficznym i zaznacz miejsce, o które Tobie chodzi. Ja nadal nic dziwnego nie widzę.
-
Lepiej nie umiem. :)
-
To wydaje się być nic więcej jak krawędź krateru, który prawie w całości jest w cieniu. Słońce (świecące od lewej strony) wydaj się sięgać nie dalej niż krawędź krateru, a cała okolica (poniżej tej krawędzi) jest już poniżej zasięgu promieni słonecznych.
Możliwe też, że to jakiś artefakt obróbki obrazu - masz link do jakiejś źródłowej fotki?
-
Nie mam linku do takiej fotki, bo nie są zamieszczone żadne z tego obszaru.
-
Nie mam linku do takiej fotki, bo nie są zamieszczone żadne z tego obszaru.
Skoro nie masz, to jak uzyskałaś to zdjęcie? Chyba MoonZoo, tak?
-
W informacji o obrazku jest to: https://webmap.lroc.asu.edu/?LAYERS=luna_wac_global&FORMAT=image%2Fpng&TRANSPARENT=true&SERVICE=WMS&VERSION=1.1.1&REQUEST=GetMap&STYLES=&SRS=IAU2000%3A30166%2C9001%2C0%2C0&BBOX=184.43736730651,1605527.2823779,47400.403397031,1652743.2484076&WIDTH=512&HEIGHT=512. Krater jest tylko ten, który widać - częściowo zacieniony. Ten cień...najlepiej jednak proponuję wejść na LROC.
-
Oświetlone czubki nierówności są prawie na każdej łacie cienia :P
-
Dolina na brzegu krateru o współrzędnych 34.342°S, 145.430°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/761-A_Truncated_Rille.html
Mały krater o współrzędnych 30.165°N, 339.493°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/765-Regolith_all_the_way_down.html
Spirala "lawowa" w stopie pouderzeniowym krateru Giordano Bruno:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/752-Giordano_Bruno_Whorl.html
Osuwiska na zboczach ścian krateru Jansen U:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/768-Slope_Resurfacing.html
-
Odsłonięcia osadów piroklastycznych na ścianach krateru Bode C:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/769-Layer_of_Pyroclastics.html
Zbocza nienazwanej szczeliny o współrzędnych 13.135°N, 355.638°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/770-Revealed_Surface.html
-
18 czerwca misja obchodziła swoje czterolecie. Artykuł (http://www.kosmonauta.net/pl/menu-bezzalogowe/menu-artykuly-bezzalogowe/ukad-soneczny/5564-2013-06-21-4-lata-lro.html) i filmik z tej okazji:
http://www.youtube.com/watch?v=1aFC4R3jITQ
-
LRO powstało za czasów Constellation i chyba jest jego jedynym "namacalnym" dowodem, który przyniósł jakieś pozytywne rezultaty. O ile pamiętam, po LRO na Ksieżyc miał polecieć łazik. Tego już skasowano. ::)
-
Warto też pamiętać, że jeszcze bardziej "namacalnym" akcentem Constellation na Księżycu to był LCROSS :D
-
Przy GRAIL było gadanie, że mapa grawimetryczna pomoże w precyzyjnym lądowaniu załogowym. A przy LADEE - że trzeba scharakteryzować atmosferę Księżyca zanim zostanie zaburzona na skutek intensywnej aktywności człowieka :P :P
-
Przy GRAIL było gadanie, że mapa grawimetryczna pomoże w precyzyjnym lądowaniu załogowym. A przy LADEE - że trzeba scharakteryzować atmosferę Księżyca zanim zostanie zaburzona na skutek intensywnej aktywności człowieka :P :P
Następną misją będzie ta, która precyzyjnie określi zasoby ksieżycowego He-3, zanim rozpocznie się eksploatacja! 8)
-
Mały krater z wydatnymi wyrzutami materii, 26.525°N, 93.518°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/703-Ka-Pow!.html
Niewielki krater o złożonej budowie, 38.728°S, 88.697°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/704-Complicated_Crater.html
Krater powstały na stoku, w związku z tym zdeformowany, 18.855°N, 213.180°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/705-Oval_Crater.html
Zagięte ślady toczenia się głazów przy kraterze o współrzędnych 17.233°N, 157.367°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/764-Northeastward!.html
-
Owalny krater na stoku, 5.535°S, 128.024°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/763-Love_U_on_the_Moon!.html
Warstwowanie pokrywy bazaltowej widoczne w Rima Marius:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/771-Rima_Marius_Layering.html
-
Zdjęcie miejsca lądowania Apolla 12 (i Surveyora 3) porównane ze zdjęciem z Lunar Orbitera 3, sprzed lądowania:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/654-Surveyor_Crater,_Before_and_After.html
Mare Imbrium - krater zalany strumieniami lawowymi:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/787-Lunar_Kipuka.html
-
Zdjęcie miejsca lądowania Apolla 12 (i Surveyora 3) porównane ze zdjęciem z Lunar Orbitera 3, sprzed lądowania:
Szczerze mówiąc ktoś widzi jakąś różnicę przy tej strzałce? Pomijając już to, że pokazuje ona dwa trochę różne miejsca.
P.S. Lepszy załącznik.
-
Ja widzę lądownik (czyli różnicę w tych zdjęciach której powinniśmy szukać) w kompletnie innym miejscu. Na zdjęciu po lewej, przy tej orientacji, nad lewą górną krawędzią krateru w którym osiadł Surveyor 3 (tego centralnego) widać wyraźnie lądownik i rzucany cień. Zgadza się to z tym co pamiętam ze zdjęć z lądowania tego Apollo ;) Czemu strzałka pokazuje jakieś kompletnie inne miejsce tego nie wiem...
-
Na zdjęciu, gdzie widać wyraźnie lądownik Apollo 12 (bo tam jest :P), widać także Surveyor'a 3, ale on jest wewnątrz krateru i nie tam gdzie strzałka...
-
Witam,
opis zdjęcia nieco wprowadza w błąd...
Zdjęcie z prawej zostało wykonane przez jedną z poprzednich wypraw Apolla; celem zdjęcia było dokładne obejrzenie przyszłego miejsca lądowania Apolla-12.
Strzałka – a właściwie jej przedłużenie – pokazuje Surveyora wewnątrz tego małego krateru – to ten jasny punkcik w ocienionej części krateru (sam koniec strzałki nic nie pokazuje ciekawego).
Zdjęcie z lewej wykonane przez LRO pokazuje lądownik Apolla-12, a nawet (przy powiększeniu) widać ślady ich stóp. Ale nie jest to najlepsze zdjęcie...
Jednak dla mnie najlepszym zdjęciem miejsca lądowania Apolla-12 i Surveyora-3 jest to, które załączm (na krótki czas). Rozdzielczość tylko 25 cm/piksel !! :o
-
Nieporozumienie jest pozorne, gdyż strzałki na parach zdjęć wklejonych przez Scorusa i Radka68 wskazują krater SURVEYOR, w którym wylądował "Surveyor" 3.
Przy okazji, na zdjęciu wklejonym przez Hermesa zaznaczyłem prawdopodobny krater, powstały w miejscu upadku głównego silnika hamującego "Surveyora" 3.
-
Zdjęcie z prawej zostało wykonane przez jedną z poprzednich wypraw Apolla; celem zdjęcia było dokładne obejrzenie przyszłego miejsca lądowania Apolla-12.
Jak się dobrze przyjrzeć, to widać paski charakterystyczne dla zdjęć z Lunar Orbiterów, tutaj usunięte w ISIS.
-
Połączenie licznych globalnych mozaik z LROC/WAC pozwoliło na uzyskanie globalnej mapy Księżyca przy jednorundowym oświetleniu na całej powierzchni. Ponieważ pole widzenia WAC jest bardzo szerokie (90 stopni w trybie monochromatycznym) zmiana perspektywy między centrum a obrzeżem każdego obrazu wynosi 30 stopni. Powoduje to, że jasność środka obrazu jest większa niż jego brzegów. Korekta radiometryczna polegała na wyliczeniu zależności pomiędzy zmianami w odbijalności powierzchni a kątem widzenia i kątem pomiędzy sondą, powierzchnią i słońcem. Posłużyło do tego 110 000 zdjęć tworzących 36 prawie kompletnych mozaik. Informacja ta (wraz z danymi z mapy topograficznej niepozywających na uwzględnienie nachylenia zboczy) posłużyła do skorygowania jasności każdego piksela do poziomu odpowiadającemu jednorodnemu kątowi widzenia na całym Księżycu. Użyto pasma 643 nm. Jasność została skorygowana na kąt ze słońcem 10 stopni i kąt widzenia 90 stopni. Mozaika taka uwydatniła różnice w albedo powierzchni. Została też połączona z modele topograficznym.
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/790-A_Unique_View_Of_The_Moon.html
-
Skośny obraz brzegu Mare Orientale:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/789-Amazing_Orientale_Peaks_and_Valleys.html
Skośny obraz krateru Wiener F:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/791-The_View_Inside_of_a_Tilted_Crater.html
-
Skośny obraz wyrzutów materii z Mare Orientale (51.8°S, 264.8°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/792-Orientale_Sculpture.html
Jasne wyrzuty materii z małego krateru (27.674°S, 125.465°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/776-Symmetry_in_an_Asymmetric_Pattern.html
Osuwiska w małym kraterze (32.660°S, 143.668°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/777-Convergence.html
Skośny obraz krateru o koncentrycznej budowie w basenie Apollo (30.757°S, 205.923°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/794-Oblique_Image_of_Concentric_Crater.html
-
Częściowo zalany krater, możliwe że wulkaniczny w rejonie Rimae Prinz (26.941°N, 316.871°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/793-Partially_Flooded_Rim.html
-
Krater Karpinskiy - obraz skośny i mapa topograficzna:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/797-Karpinskiy_Floor_Fractures.html
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/796-Karpinskiy_Crater.html
Stop pouderzeniowy nienazwanego krateru (4.135°S, 227.677°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/799-Debris_over_Impact_Melt_Pool.html
Stoki nienazwanego krateru (4.032°S, 227.632°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/800-Rough_Crater_Wall_Surface.html
Jasne i ciemne wyrzuty materii z małego krateru (2.162°N, 349.401°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/801-Excavating_Deposits.html
-
Osuwiska w kraterze Clerke:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/803-Clerke_Crater.html
Jasne wyrzuty materii z małymi kraterami odsłaniającymi ciemniejszy materiał (4.408°N, 19.230°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/806-Bright_and_Dark_Ejecta.html
Reiner Gamma - obraz skośny i mapa topograficzna:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/805-Looking_East_Over_Reiner_Gamma.html
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/804-Wrinkled_Reiner_Gamma.html
Krater Lichtenberg - obraz skośny:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/808-On_the_Edge.html
-
Fotografowanie lądowników i kraterów po sztucznych obiektach ma znaczenie dla uściślenia systemu współrzędnych geograficznych na Księżycu, gdzie niedokładność wynosi około 15 metrów. Ponadto interesujące są analizy fotometryczne powierzchni wokół lądowników. Przy samych lądowaniach grunt jest pociemniały. W większej odległości jednak jest jaśniejszy od otoczenia. Może to być wywołane wygładzeniem powierzchni przez gazy wylotowe, zniszczeniem mikrostruktury regolitu lub pokrycia powierzchni drobnoziarnistym materiał zdmuchniętym spod lądownika. Modelowanie zachowania się strumieni gazów wylotowych oraz obserwacja ich wpływu na powierzchnię ma znaczenie dla opracowania procedur bezpieczeństwa dla przyszłych lądowników. Możliwe, że w przypadku Chang'e 3 uda się zestawić zdjęcia przed i po lądowaniu uzyskując świeże informacje na ten temat.
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/773-LROC_Coordinates_of_Robotic_Spacecraft_-_2013_Update.html
-
Niskie wzgórze w Mare Ingenii (35.969°S, 164.497°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/811-Thats_a_Relief.html
Głazy w kraterze Inghirami C (44.167°S, 285.309°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/812-Fall_Out.html
Kratery wtórne w pobliżu Mare Moscoviense (28.803°S, 142.876°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/775-Secondaries_near_Mare_Moscoviense.html
Grzbiety w Mare Frigoris (52.935°N, 11.131°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/813-Wrinkles_in_Mare_Frigoris.html
-
Symulowany obraz Księżyca na 15.10.2013 - użyto znormalizowanej fotometrycznie mozaiki globalnej i modelu topograficznego:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/814-Synthetic_Views_of_the_Moon.html
Obraz 3D strony widocznej uzyskany ze znormalizowanej fotomozaiki WAC i modelu topograficznego:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/815-3D_Moon!.html
-
Spękany stop pouderzeniowy w kraterze Jackson (22.534°N, 195.59°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/817-Fractured_Melt_Rock.html
Wyrzuty materii z nienazwanego krateru (9.80°N, 250.06°E)
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/818-Ground_Hugging_Ejecta.html
-
Krater z ciemnymi wyrzutami materii (31.131°S, 147.536°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/726-Dark_Ejecta.html
Struktury wulkaniczne w rejonie Wzgórz Mariusa:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/820-Diversity_of_Basaltic_Lunar_Volcanism.html
Krater po sondzie Ranger 7:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/819-Making_an_Impact_on_History.html
Osuwisko w kraterze Dugan J:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/822-It_Is_All_Downhill_From_Here.html
-
Montes Alpes, obraz skośny:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/823-The_Lunar_Alps.html
Masyw centralny krateru Tsiolkovskiy, obraz skośny:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/824-Tsiolkovskiy_Central_Peak_Oblique.html
Młody krater na brzegu krateru Darwin C:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/825-Impact_Art.html
Krater Laplace A, możliwy cel dla łazika Chang'e 3:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/828-A_Great_Place_to_Rove!.html
-
Ciemny stop pouderzeniowy w nienazwanym kraterze (4.072°S, 227.294°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/830-Thin_Dark_Layer.html
Młody krater z kraterami wtórnymi (2.017°S, 84.948°E):
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/834-A_Smattering_of_Self-secondaries.html
Grzbiet w kraterze Buys-Ballot:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/838-Offset_Floor_of_Buys-Ballot_Crater.html
-
Różnie w skraterowaniu stoków krateru Steno Q:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/833-The_Slow_Creep_of_Time.html
Głazy w kraterze Steno Q:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/832-Bowl_of_Boulders_in_Steno_Q.html
Miejsce lądowania Apolla 17, stacja 6:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/842-Station_6_-_Apollo_17.html
Nowo powstały krater, 20.6°N, 336.1°E:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/843-New_Crater!.html
-
Rima Prinz I:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/840-Source_Vent_for_Rima_Prinz_I.html
Głazy w kraterze Humboldt:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/841-Bah_Humboldt!.html
Możliwy tumuli w kraterze Stevinus:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/850-X_Marks_the_Spot.html
Stop pouderzeniowy w kraterze Jackson:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/851-Jacksons_Complexity.html
-
Osuwiska w kraterze Schubert A:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/852-A_Tangle_of_Talus.html
Osuwiska w zagłębieniu blisko krateru Milichius:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/853-Slump_or_Slide.html
Grzbiet w Mare Frigoris:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/855-Wrinkled,_But_How_Old.html
Dno krateru Komarov:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/856-A_Colorful_History_of_Floor-Fractured_Komarov.html
-
Głazy w kraterze Rutherfurd:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/854-Boulders_on_a_Hill.html
Rima Suess:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/858-Collapsing_Tube.html
Spękania i krater koncentryczny na dnie krateru Lavoisier:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/860-Lavoisier_Crater.html
Młody krater na ścianie krateru Darwin C:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/859-Layering_Waves.html
-
Wyrzuty materii z Mare Orientale (227.320°E, 45.849°S) - DEM:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/861-Stopped_In_Its_Tracks.html
Te same wyrzuty 30 km dalej, blisko krateru Buffon, obraz skośny:
http://www.lroc.asu.edu/news/index.php?/archives/862-Overprinting_Orientale.html
-
Niesamowita, ogromna i interaktywna mozaika północnego bieguna Księżyca
http://nt.interia.pl/raport-kosmos/astronomia/news-niesamowita-ogromna-i-interaktywna-mozaika-polnocnego-biegun,nId,1359832?utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox
Z pomocą zdjęć wykonanych przez Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) udało się stworzyć niesamowitą mozaikę przedstawiającą północny biegun Księżyca – czytamy na łamach PghysOrg
Interesująca jest ta interaktywna mapa tutaj zamieszczona. Świetna rozdzielczość - można zajrzeć nawet do małego krateru :)
http://lroc.sese.asu.edu/gigapan/
-
Co fotografuje LRO?
Ziemię oczywiście. ;D
Zdjęcie wykonane 1 lutego 2014 roku.
-
Świetne ujęcie!
-
Mam wrażenie, że z każdym zdjęciem Ziemi z LRO nasza planeta staje się coraz mniejsza... :)
-
Bo to zdjęcie z WAC.
(Dlatego też Ziemia jest w kolorze)
-
Ładna ta nasza planeta. Taka kolorowa 8)
-
Bo to zdjęcie z WAC.
(Dlatego też Ziemia jest w kolorze)
Bardziej myślałem, że Księżyc się od nas powolutku oddala, ale odpowiedź WAC jest tutaj też możliwa. ;)
-
Zdjęcia Marsa z 5 maja:
http://www.lroc.asu.edu/posts/815
Oraz obraz Marsa i Ziemi z 24 maja:
http://www.lroc.asu.edu/posts/814
-
Czy coś z sondą LRO coś się stało bo od dłuższego czasu nikt tu nic nie pisze?;)
-
Czy coś z sondą LRO coś się stało bo od dłuższego czasu nikt tu nic nie pisze?;)
To niestety przykład misji, którą warto non stop monitorować, gdyż prowadzi badania regularnie, raczej bez "niesamowitych wyników", zatem inne misje ją nieco przyćmiewają.
Chyba nie ma na forum jeszcze mocno zapalonych "księżycowców", którzy by nas informowali non stop o nowych obserwacjach LRO, zatem tak temat spada dalej...
-
Szkoda bo patrzymy coraz dalej i dalej a nie potrafimy nawet wrócić tu gdzie już byliśmy i mamy tak blisko...
-
Szkoda bo patrzymy coraz dalej i dalej a nie potrafimy nawet wrócić tu gdzie już byliśmy i mamy tak blisko...
... tak naprawde to nigdy tam nie bylismy w sposob, jaki mozna wrocic;-) Za duze ryzyko i za malo funduszy;-)
Z powazaniem
Adam Przybyla
-
Adam, czy byłbyś łaskaw rozwinąć swą wypowiedź?
-
Adam, czy byłbyś łaskaw rozwinąć swą wypowiedź?
... powtorze to co juz pisalem i co mozna poczytac w innych zrodlach. Po pierwsze ryzyko, za duze, az dziw, ze nikt nie zginal, a sloneczko nie zrobilo im roengena po drodze, trafili dokladnie miedzy piki jego aktywmnosci. Po drugie, to byly tylko misje "postw flage", nikt by czegos takiego nie bedzie akceptowal za ta kase. A to nie jest tak, ze to sie traz da zrobic kolejna rakiete z planow, wlasciwie taniej byloby zrobic to od nowa. No i Kubrick juz nie zyje;-) Z powazniem
Adam Przybyla
-
Znany historyk astronautyki i dziennikarz - Andrew Chaikin w wykładzie na temat zarządzania w programie księżycowym (Management lessons of the moon program) podkreślił rolę szczęścia - niewielkiego, acz istotnego elementu, składającego się na sukces programu Apollo. Jak więc by nie patrzeć, Amerykanie mieli farta, pomimo licznych problemów w trakcie każdej misji, no i to Słoneczko, które stale monitorowali.
Tylko po co ten S. Kubrick? To ma być ironia czy żart?
-
Adam często żartuje w tak delikatny sposób, że trudno dobrze zrozumieć przekaz tych żartów. ;)
-
Dawno temu też pozwoliłem sobie na podobny żart i jak się okazało nie został on przez niektóre osoby zrozumiany. W tym temacie łatwo jest przekroczyć tę granicę, bo naprawdę są ludzie, którzy poważnie biorą każdą bzdurę uwiarygadniającą ich teorię o spisku księżycowym.
Ale aby nie robić kompletnego off-topicu
Artykuł z badań sondy LRO o "młodych" wulkanach na Księżycu, młodych czyli tych sprzed 100 mln, a może nawet zaledwie sprzed 50 mln lat. (http://lroc.sese.asu.edu/posts/818)
Jednym z wielu nowo odkrytych prawdopodobnych wulkanów na Księżycu (4.330° N, 33,750°E) jest ten w pobliżu krateru Maskelyne.
-
Ciekawe jak te wybuchy księżycowych wulkanów wyglądały z Ziemi? Czy coś takiego dałoby się zauważyć? Oczywiście biorąc pod uwagę, że patrzymy w odpowiednim czasie :)
-
Dzięki Radku za ten link. Jest to fundamentalnie ważne odkrycie, także w kontekście wcześniejszych modeli i wyników pomiarów, omówionych w tym tekście. Mam wrażenie, że zweryfikowanie tego może mieć spory wpływ na uściślenie poglądów nt. ewolucji nie tylko Księżyca, ale też Ziemi i innych planet skalistych US.
Aż się prosi o wysłanie tam sondy/łazika, który nawierci trochę te bazalty choćby w jednym jedynym celu -ich dokładnego datowania.
Pozdrawiam
-J.
-
Dzięki Radku za ten link. Jest to fundamentalnie ważne odkrycie, także w kontekście wcześniejszych modeli i wyników pomiarów, omówionych w tym tekście. Mam wrażenie, że zweryfikowanie tego może mieć spory wpływ na uściślenie poglądów nt. ewolucji nie tylko Księżyca, ale też Ziemi i innych planet skalistych US.
Aż się prosi o wysłanie tam sondy/łazika, który nawierci trochę te bazalty choćby w jednym jedynym celu -ich dokładnego datowania.
Pozdrawiam
-J.
Albo wysłania powrotnika, żeby próbki tych bazaltów przywiózł na Ziemię :)
-
Postraszyli ostatnio, że LRO od roku fiskalnego 2016 roku nie będzie kontynuowana, więc znalazło się odkrycie dla odparcia tego typu ataków ;)
Recent observations by NASA's Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) spacecraft indicate these deposits may be slightly more abundant on crater slopes in the southern hemisphere that face the lunar South Pole.
"There's an average of about 23 parts-per-million-by-weight (ppmw) more hydrogen on Pole-Facing Slopes (PFS) than on Equator-Facing Slopes (EFS)," said Timothy McClanahan of NASA's Goddard Space Flight Center in Greenbelt, Maryland.
http://www.space-travel.com/reports/NASAs_LRO_Discovers_Lunar_Hydrogen_More_Abundant_on_Moons_Pole_Facing_Slopes_999.html
Niezależnie od okoliczności odkrycie jest ciekawe :)
-
Przepiękna fotka od LRO na zakończenie roku - wschód Ziemi widoczny z orbity Księżyca :D Nasz jedyny Dom jaki kiedykolwiek mieliśmy... (cyt. Carl Sagan - Pale Blue Dot), To my wszyscy, którzy kiedykolwiek żyli, żyją i przyjdą na świat... Przepiękna Błękitna Planeta zawieszona w otchłani Wszechświata... (Wierzę jednak głęboko że zaczynamy właśnie stawiać pierwsze kroki na drodze do życia poza naszą Matką - Kolebką Ludzkości ... :D
-
Robi DUŻE WRAŻENIE. Do tej pory myślałem, że widok Ziemi z okolic Księżyca jest rozmiarowo mniejszy. Fotka wygląda mi na podrasowaną. Porównując ze zdjęciem Ziemi wykonanym przez załogę Apollo 11 daje się zauważyć różnicę.
-
Tzn. użyto powiększalnika. Człowiek okiem nieuzbrojonym nie mógłby podziwiać zjawiska w tak dużej okazałości.
Jeszcze kilka zdjęć dołączam z historycznej misji Apolla 11.
Czwarte zdjęcie jest wynikiem powiększenia fragmentu trzeciej fotki. Różnica w intensywności kolorów jest skutkiem tego, że użyłem do tej operacji zdjęcia o większej pojemności.
-
Tzn. użyto powiększalnika.
Raczej uzyto obiektywu o dlugiej ogniskowej. ;)
Nie jest wielka tajemnica jak duza jest Ziemia ogladana z Ksiezyca - popatrz jaki widzisz Ksiezyc z Ziemi i powieksz go 3 razy (no moze 3 i pol).
-
Masz rację Olasku. Nie byłem na Księżycu i Ziemi stamtąd nie oglądałem. Średnica równikowa Ziemi jest 3,66 razy większa od księżycowej . Problem tylko w tym,że wg mnie ,nie prezentuje się w takiej okazałości , kiedy ją oglądam na zdjęciach z Apolla 11. Mam wrażenie, że Ziemia na Księżycu wielkością przypomina Srebrny Glob widoczny na ziemskim niebie. Dlatego tak zaskoczony byłem fotkami z LRO. Chciałbym zobaczyć symulację taką ,że z Księżyca widać na nieboskłonie jego kopię i Ziemię, by zobaczyć różnicę i odwrotnie : na ziemskim niebie widzieć jednocześnie kopię Ziemi i Księżyc (choć praktycznie to może nie mieś większego znaczenia, z jakiego miejsca następowałoby oglądanie tych dwóch obiektów jednocześnie).
-
Skalę Ziemi na tych zdjęciach generuje optyka, czyli ogniskowa obiektywu. Załogi Apollo używały w module CSM zeissowskich obiektywów f-80mm i 250mm, natomiast na powierzchni Księżyca obiektywów szerokokątnych f-60mm oraz tele f-500mm. Najbardziej zbliżone do ludzkiego widzenia skalowanie obrazu oddawały obiektywy f-80mm, dla formatu zdjęcia 53x53mm lustrzanki Hasselblad.
-
Zdjęcie z LRO składa się z obrazu monochromatycznego z NAC oraz nałożonego na niego obrazu barwnego z WAC, przy czym barwna jest tylko Ziemia. Dziwne że nie obrobili tak krajobrazu Księżyca, widok byłby znacznie bardziej naturalny.
http://www.lroc.asu.edu/posts/895
-
Porównanie zdjęć Ziemi z LRO i DSCOVR:
http://www.planetary.org/blogs/emily-lakdawalla/2015/12291508-two-epic-photos-of-earth.html
-
Połączeniu obserwacji i symulacji komputerowych pozwoliło dostarczyć nowych wskazówek, jak powstały jasne i ciemne wzory na powierzchni Srebrnego Globu. Zlokalizowano około 100 takich miejsc. Do tej pory ich pochodzenie okryte było tajemnicą.
Nowe modele zakładają, że pole magnetyczne może tworzyć silne pole elektryczne, kiedy wiatr próbuje przepłynąć przez nie. Ten właśnie potencjał elektryczny o sile setek woltów może odchylać powolne cząstki wiatru słonecznego. To zmniejszyłoby zależność od wiatru słonecznego, pozostawiając jaśniejsze obszary nad obszarami chronionymi.
Być może pole magnetyczne chroni powierzchnię przed wietrzeniem powodowanym przez wiatr słoneczny.
Dane pozyskane z LRO zdają się sprzyjać temu modelowi.
New observations from LRO appear to provide support for the magnetic shield hypothesis, but don't rule out the other ideas. "Until you have somebody making measurements on the lunar surface we may not get a definitive answer, but the new observations that analyze the swirls in ultraviolet and far-ultraviolet light are consistent with earlier observations that indicate the swirls are less weathered than their surroundings," said Keller.
http://www.nasa.gov/feature/goddard/2016/lunar-swirls
-
Dzięki instrumentowi LAMP , w który jest wyposażona sonda LRO udało się określić wiek młodych kraterów w jednym z najbardziej zaciemnionych rejonów Księżyca. Jeden z nich powstał 16 milionów lat temu, a drugi 75-420 mln lat temu.
http://www.pulskosmosu.pl/2016/05/23/naukowcy-odkryli-mlode-kratery-ksiezycowe/
http://phys.org/news/2016-05-scientists-fresh-lunar-craters.html
-
LRO wykonał zdjęcia Księżyca przed i po wybuchu największym zarejestrowanym do tej pory przez instrumenty.
17 marca 2013 roku, obiekt wielkości małego głazu uderzył w Mare Imbrium i eksplodował z siłą, że rozbłysk był 10 razy jaśniejszy od kiedykolwiek wcześniej zaobserwowanego.
Pierwszy zdjęcie zostało wykonane 12 lutego 2012 roku, a drugie 28 lipca 2013.
The crater itself is small, measuring 18.8 meters (61.7 feet) in diameter, but its influence large; debris excavated by the sudden release of energy flew for hundreds of meters. More than 200 related surficial changes up to 30 kilometers (19 miles) away were noted.
http://www.nasa.gov/content/goddard/nasas-lro-spacecraft-finds-march-17-2013-impact-crater-and-more
-
Ciekawy krater! Jakiej wielkości był obiekt, który uderzył w Łysego?
-
Jego masa jest oceniana na ok. 40 kg, a rozmiar na mniejszy od 1 metra.
None however can match the size of the explosion they say they saw March 17. NASA says the meteoroid was about 40 kilograms and less than a meter wide, and it hit the moon's surface at 56,000 mph. It glowed like a 4th magnitude star, NASA says, thanks to an explosion equivalent to 5 tons of TNT.
http://edition.cnn.com/2013/05/18/tech/moon-explosion/
-
W wyniku bombardowania Księżyca powierzchnia jest odnawiana co 81 000 lat.
Planetoidy i komety uderzające w powierzchnię naszego satelity generują średnio 180 nowych kraterów o średnicy co najmniej 10 metrów rocznie.
Tak wynika z danych dostarczonych przez LRO.
Odkryto 222 nowe kratery impaktowe i zidentyfikowano o 33 % więcej kraterów o średnicy co najmniej 10 metrów niż oczekiwano.
Jest to poważny argument przemawiający za umieszczaniem przyszłych baz pod powierzchnią Księżyca.
The Moon is bombarded by so much space rock that its surface gets a complete facelift every 81,000 years, according to a study released Wednesday based on NASA data.
This churn—affecting the top two centimetres (nearly an inch) of mostly loose moon dust—happens 100 times more frequently than previously thought, scientists reported.
The study also estimates that asteroids and comets crashing into Earth's only natural satellite create, on average, 180 new craters at least 10 metres (33 feet) in diameter every year.
The findings, published in Nature, come from "before and after" pictures taken by NASA's Lunar Reconnaissance Orbiter spacecraft, which has been mapping the Moon since 2009.
By comparing images of the same area at regular intervals, a team of scientists led by Emerson Speyerer from Arizona State University in Tempe were able to tally the number of new craters and extrapolate to the entire surface of the Moon.
"We detected 222 new impact craters and found 33 percent more craters with a diameter of at least 10 metres than predicted" by earlier models, the researchers concluded.
http://www.pulskosmosu.pl/2016/10/13/facelifting-ksiezyca-co-81-000-lat/
http://phys.org/news/2016-10-facelift-moon-years.html
-
NASA’s Lunar Mission Captures Solar Eclipse as Seen From the Moon
Aug. 29, 2017
(https://www.nasa.gov/sites/default/files/thumbnails/image/eclipse_0.gif)
This animation begins with the black-and-white image of the Moon’s shadow on Earth, as seen by NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter, or LRO. The levels of gray in the image are gradually adjusted, saturating the background until the features of the landscape disappear. At that point, it’s possible to see the edge of the total solar eclipse. As the gray levels are restored, the umbra, or the completely shadowed area, becomes visible, followed by the penumbra, or partial shadow where part of the Sun peaks over the edge of the Moon.LRO’s Narrow Angle Camera can record 3600 gray levels, whereas most digital cameras record only 255 levels of gray. The camera was designed this way because the Moon is a high-contrast target, with very bright materials next to dark materials. In these images, those 3,600 levels of gray were squeezed into 255 levels because that’s what a typical computer screen is capable of displaying.
Credits: NASA/GSFC/Arizona State University
During the total solar eclipse on Aug. 21, NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter, or LRO, captured an image of the Moon’s shadow over a large region of the United States, centered just north of Nashville, Tennessee.
As LRO crossed the lunar south pole heading north at 3,579 mph (1,600 meters per second), the shadow of the Moon was racing across the United States at 1,500 mph (670 meters per second).
A few minutes later, LRO began a slow 180-degree turn to look back at Earth, capturing an image of the eclipse very near the location where totality lasted the longest. The spacecraft’s Narrow Angle Camera began scanning Earth at 2:25:30 p.m. EDT (18:25:30 UTC) and completed the image 18 seconds later. (...)
https://www.nasa.gov/feature/goddard/2017/LRO-captures-eclipse-from-the-moon
-
I jak zwykle z takimi fotkami bywa Polska w chmurach :( Ale samo zdjęcie z sondy niesamowite.
-
Lunar Reconaissance Orbiter zaliczył już 100 księżycowych dni 8)
https://www.space.com/38522-nasa-moon-probe-celebrates-100th-lunar-day.html
A swoją drogą, ciekawe czy sonda dostrzegła na powierzchni Księżyca ślady działania jego dawnej atmosfery, czyli erozji wietrznej? Czy takie ślady dałyby radę przetrwać 3,5 miliarda lat, narażone na bombardowanie meteorytów tych dużych i tych malutkich?
-
Wirtualna podróż po Księżycu dzięki LRO
BY KRZYSZTOF KANAWKA ON 13 KWIETNIA 2018
NASA opublikowała ciekawą “wirtualną podróż” po Księżycu w rozdzielczości 4K. Ta podróż powstała dzięki danym z misji Lunar Reconnaissance Orbiter.
Misja amerykańskiej sondy Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) rozpoczęła się 18 czerwca 2009 roku startem z wyrzutni LC-41 na Florydzie. 23 czerwca 2009 LRO wszedł na orbitę Księżyca, a 15 września rozpoczął obserwacje naszego naturalnego satelity. (...)
http://www.youtube.com/watch?v=nr5Pj6GQL2o
https://www.youtube.com/watch?v=nr5Pj6GQL2o
Podróż po Księżycu dzięki LRO / Credits – NASA Goddard (...)
http://kosmonauta.net/2018/04/wirtualna-podroz-po-ksiezycu-dzieki-lro/
-
Równolatek Kosmonauty ma jeszcze paliwa na ok. 7 lat. Być może odegra rolę podczas księżycowej ekspansji Chińczyków.
NASA lunar orbiter now supporting commercial and international missions
by Jeff Foust — December 10, 2018
(https://spacenews.com/wp-content/uploads/2017/10/lro-illus-879x485.jpg)
NASA's Lunar Reconnaissance Orbiter, launched in 2009, has enough fuel to operate well into the 2020s and could support future lunar landings, including commercial missions. Credit: NASA
WASHINGTON — A NASA spacecraft originally built as part of the previous effort to return humans to the moon is now playing a key role in the new effort at human lunar return, including aiding commercial landers.
One element of the Vision for Space Exploration, announced by President George W. Bush in 2004, was a series of robotic missions to the moon intended to start no later than 2008. The first such mission was an orbiter to collect high-resolution imagery of the lunar surface and other data to assist planning for future robotic and lunar lander missions.
That spacecraft, Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO), eventually launched in 2009, even as the Obama administration was revisiting those broader lunar exploration plans. While the Vision for Space Exploration’s lunar plans were ultimately cancelled, NASA continued to operate LRO as a science mission.
LRO remains operational today, and has about 20 kilograms of fuel left on board, Noah Petro, LRO project scientist, said at a meeting of the Lunar Exploration Analysis Group (LEAG) Nov. 15. “That may not seem like a lot, but we don’t go through much fuel on an annual basis,” he said, primarily to manage the spacecraft’s momentum and make minor orbit adjustments.
“All told, we have approximately seven years of fuel remaining,” he said. That could decrease, he said, if the spacecraft performs additional maneuvers, such as to phase its orbit to observe specific activities like lunar landings.
Petro said that LRO will receive funding in fiscal year 2019 from the Commercial Lunar Payload Services (CLPS) program, where NASA will buy payload space on commercially developed landers. NASA announced Nov. 29 that it awarded contracts to nine companies working on such landers (https://spacenews.com/nasa-selects-nine-companies-for-commercial-lunar-lander-program/), although those companies will later have to compete for task orders to fly specific payloads, such as scientific instruments.
NASA is offering LRO to assist those future commercial landers. “The LRO team is standing ready to help,” said Barbara Cohen, LRO associate project scientist, at the Nov. 29 announcement. That can include identifying sites close to potential resources or have high scientific value while also being safe locations for spacecraft landings.
That can include observations of the landing themselves. “We are working with some upcoming missions to try to pick landing dates that have favorable viewing geometries” that would allow LRO to observe the landings as they happen, she said. “We want to observe the plumes as the landers land and kick up dust and disturb the environment.”
LRO is also supporting other lunar missions outside of the CLPS program. At the LEAG meeting, John Keller, deputy project scientist for LRO, noted that the mission is helping international missions, including imaging sites for proposed future missions by Europe, India, Japan and Russia.
This includes two upcoming missions scheduled to attempt lunar landings next year. Keller said LRO is studying options of observing the landing of SpaceIL’s lander, developed by an Israeli team that competed in the now-defunct Google Lunar X Prize, and India’s Chandrayaan-2 lander, both targeting landings between March and May 2019.
For future commercial missions, Keller said that LRO planned to be “proactive” and reach out to the individual companies. “We will go out and say, ‘Look, let us help you understand the LRO data set, how to use it and how it can it can help you be successful,’” he said. That could lead to discussions on how to further support those missions.
Notably absent from the discussions regarding LRO support of lunar missions is China, which launched its latest lunar lander, Chang’e-4, Dec. 7. American officials, including NASA Administrator Jim Bridenstine and National Space Council Executive Secretary Scott Pace, have left open the possibility of exchanging lunar scientific data with China. That could include, Pace noted at an October event, exchanges of samples should China succeed with planned robotic lunar sample return missions.
Pace, though, said there were challenges to such exchanges. He described discussions about efforts to use LRO to observe the impact of an unidentified Chinese spacecraft on the moon, including providing LRO orbital information to the Chinese in order to coordinate impact observations.
That impact, though, ultimately occurred without any notification of time or location by the Chinese, “much to the irritation of the U.S. scientists who spent a lot of time on this,” Pace said. “This is not the way to build trust.”
https://spacenews.com/nasa-lunar-orbiter-now-supporting-commercial-and-international-missions/
-
NASA’s LRO Sheds Light on Lunar Water Movement
March 8, 2019
(...) “These results aid in understanding the lunar water cycle and will ultimately help us learn about accessibility of water that can be used by humans in future missions to the Moon,” said Amanda Hendrix, a senior scientist at the Planetary Science Institute and lead author of the paper. “Lunar water can potentially be used by humans to make fuel or to use for radiation shielding or thermal management; if these materials do not need to be launched from Earth, that makes these future missions more affordable.”
“This result is an important step in advancing the water story on the Moon and is a result of years of accumulated data from the LRO mission,” said John Keller, LRO deputy project scientist from NASA's Goddard Space Flight Center in Greenbelt, Maryland. (...)
https://www.nasa.gov/feature/goddard/2019/lro-sheds-light-on-lunar-water-movement
https://ria.ru/20190311/1551687618.html
-
Kolejne liczne dowody na zmiany wyglądu powierzchni globu, który powoli kurczy się na skutek wewnętrznych naprężeń , które skutkują wstrząsami tektonicznymi.
The Moon is Quaking as it Shrinks
MAY 13, 2019
COLLEGE PARK, Md. -- In 2010, an analysis of imagery from NASA’s Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) found that the moon shriveled like a raisin as its interior cooled, leaving behind thousands of cliffs called thrust faults on the moon’s surface. Now a new analysis suggests that the moon may still be shrinking and actively producing moonquakes along these thrust faults. (...)
“We found that a number of the quakes recorded in the Apollo data happened very close to the faults seen in the LRO imagery,” Schmerr said, noting that the LRO imagery also shows physical evidence of geologically recent fault movement, such as landslides and tumbled boulders. “It’s quite likely that the faults are still active today. You don’t often get to see active tectonics anywhere but Earth, so it’s very exciting to think these faults may still be producing moonquakes.”
During the Apollo missions astronauts placed a number of different instruments on the moon, including five seismometers on the moon’s surface during the Apollo 11, 12, 14, 15 and 16 missions. The Apollo 11 seismometer operated only for three weeks, but the four remaining instruments recorded 28 shallow moonquakes—the type produced by tectonic faults—from 1969 to 1977. On Earth, the quakes would have ranged in magnitude from about 2 to 5.
Using the revised location estimates from their new algorithm, the researchers found that the epicenters of eight of those 28 shallow quakes were within 19 miles of faults visible in the LRO images. This was close enough for the team to conclude that the faults likely caused the quakes. Schmerr led the effort to produce “shake maps” derived from models that predict where the strongest shaking should occur, given the size of the thrust faults.
The researchers also found that six of the eight quakes happened when the moon was at or near its apogee, the point in the moon’s orbit when it is farthest from Earth. This is where additional tidal stress from Earth’s gravity causes a peak in the total stress on the moon’s crust, making slippage along the thrust faults more likely.
“We think it’s very likely that these eight quakes were produced by faults slipping as stress built up when the lunar crust was compressed by global contraction and tidal forces, indicating that the Apollo seismometers recorded the shrinking moon and the moon is still tectonically active,” said Thomas Watters, lead author of the research paper and senior scientist in the Center for Earth and Planetary Studies at the Smithsonian Institution in Washington.
Much as a grape wrinkles as it dries to become a raisin, the moon also wrinkles as its interior cools and shrinks. Unlike the flexible skin on a grape, however, the moon’s crust is brittle, causing it to break as the interior shrinks. This breakage results in thrust faults, where one section of crust is pushed up over an adjacent section. These faults resemble small stair-shaped cliffs, or scarps, when seen from the lunar surface; each is roughly tens of yards high and a few miles long.
The LRO has imaged more than 3,500 fault scarps on the moon since it began operation in 2009. Some of these images show landslides or boulders at the bottom of relatively bright patches on the slopes of fault scarps or nearby terrain. Because weathering gradually darkens material on the lunar surface, brighter areas indicate regions that are freshly exposed by an event such as a moonquake.
Other LRO fault images show fresh tracks from boulder falls, suggesting that quakes sent these boulders rolling down their cliff slopes. Such tracks would be erased relatively quickly, in terms of geologic time, by the constant rain of micrometeoroid impacts on the moon. With nearly a decade of LRO imagery already available and more on the way in the coming years, the team would like to compare pictures of specific fault regions from different times to look for fresh evidence of recent moonquakes.
“For me, these findings emphasize that we need to go back to the moon,” Schmerr said. “We learned a lot from the Apollo missions, but they really only scratched the surface. With a larger network of modern seismometers, we could make huge strides in our understanding of the moon’s geology. This provides some very promising low-hanging fruit for science on a future mission to the moon.”
https://umdrightnow.umd.edu/news/moon-quaking-it-shrinks
-
10 lat temu rozpoczęła się misja księżycowego zwiadowcy - Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO). Ten satelita jest rekordzistą, jeśli chodzi o czas pracy na orbicie okołoksiężycowej i ogromne ilości danych, regularnie przekazywanych na Ziemię. Dzięki LRO, wiedza o Księżycu została niebywale wzbogacona i przewartościowana a Księżyc nie jest już taki, jakim znaliśmy go wcześniej.
Na pokładzie LRO, pośród imion wielu ludzi którzy wsparli tę wyjątkową misję, jest też moje imię. ;D
(https://bankfotek.pl/image/2138646.jpeg)
-
Stało się to w 60. rocznicę urodzin bohaterów filmu "O dwóch takich co ukradli Księżyc" i w 26. rocznicę lotu pierwszej Amerykanki w kosmos, a także w 40. rocznicę wyboru Rosjan do lądowania na powierzchni Księżyca.
They are Leonov, Bykovsky, Voronov, Khrunov, Yeliseyev, Makarov, Rukavishnikov, and Patsayev. Mishin expects a landing by the end of 1970; Kamanin thinks this is impossible. Afanasyev and Mishin propose modernisation of the N1, but this will take three to four years, by which time the booster will be essentially obsolete. The second launch of the N1 is set for 3 July. It would be a welcome miracle if it flew, but it still would not be enough to erase the American lead in the moon race.
Nominalnie misja miała trwać rok.
Misja LRO rozpoczęta!
18.06.2009 o 21:32:00,230 z Cape Canaveral wystartowała RN Atlas-5/401, która wyniosła
w T+43' 23" na trajektorię doksiężycową orbiter Księżyca LRO (http://lk.astronautilus.pl/sondy/lro.htm) oraz impaktor LCROSS.
http://lk.astronautilus.pl/n090616.htm#01
2009 June 18 - . 21:32 GMT - . Launch Site: Cape Canaveral. Launch Complex: Cape Canaveral LC41. Launch Pad: SLC41. LV Family: Atlas V. Launch Vehicle: Atlas V 401.
LRO - . Nation: USA. Agency: Martin. Class: Moon. Type: Lunar orbiter. Spacecraft: LRO. USAF Sat Cat: 35315 . COSPAR: 2009-031A. Lunar Reconnaissance Orbiter.
LCROSS - . Nation: USA. Agency: Martin. Class: Moon. Type: Lunar impacter. Spacecraft: LRO. Decay Date: 2009-10-09 . USAF Sat Cat: 35316 . COSPAR: 2009-031B.
Lunar impact probe, designed to detect ice in the lunar polar regions. LCROSS and the Centaur stage flew 3270 km from the Moon at 1030 GMT on June 23 and were hurled to a 5820,00 km apogee. On 9 October LCROSS separated from the Centaur. The Centaur impacted in Cabeus crater at 11:31 GMT on 9 October followed by LCROSS at 11:35 GMT. The impacts did not produce the expected spectacular impact plume as expected. However later data reduction did show significant amounts of water.
http://www.astronautix.com/j/june18.html
http://www.astronautix.com/l/lro.html
LRO/LCROSS w drodze na Księżyc
BY ADAM PIECH ON 18 CZERWCA 2009
18 czerwca przejdzie do historii jako początek misji dającej podwaliny dla załogowej eksploracji Księżyca w ramach programu Constellation. O godzinie 23:32 czasu polskiego wystartował Atlas-V z ładunkiem LRO/LCROSS. Start opóźnił się o dwadzieścia minut ze względu na chmury burzowe znajdujące się w pobliżu przylądka Canaveral. Start można obejrzeć poniżej…
https://www.youtube.com/watch?v=j-5t4de6jjI
https://kosmonauta.net/2009/06/2009-06-19-lro/
LRO/LCROSS już na orbicie wokół Księżyca
BY MACIEJ MICKIEWICZ ON 23 CZERWCA 2009
Dzisiejszego dnia nasz naturalny satelita – Księżyc, zyskał dwa nowe pojazdy na orbitach wokół niego. Dokładnie 4.5 dnia po starcie rakiety Atlas V z przylądka Canaveral na Florydzie, misja LRO dzisiaj o godzinie 11:47 CEST rozpoczęła 40 minutowy manewr wejścia na orbitę, początkowo mocno eliptyczną. Manewr LOI (Lunar Orbit Insertion) zakończył się o 12:27 CEST.
Śmiało można powiedzieć, że rozpoczyna się nowy rozdział w historii astronautyki, pierwszy większy krok, mający na celu umożliwienie ludziom powrotu na Srebrny Glob.
Obecnie orbita LRO jest nachylona pod kątem 30 stopni i charakteryzuje się mocno eliptycznym kształtem – 220km x 3100km nad powierzchnią. Przez następne 5 dni wykonane zostaną jeszcze 4 manewry, które nadadzą orbicie pożądany kształt 30km (nad południowym biegunem) x 216km (nad północnym).
Inżynierowie oraz kontrolerzy, którzy dzisiaj pracowali z LRO (w tym ważnym dniu), bardzo chwalili bezproblemowość dzisiejszych manewrów. Craig Tooley, menadżer programu LRO, powiedział nawet, że wszystko “szło dzisiaj jak w zegarku”. Byliśmy dzisiaj świadkami dużego, milowego kroku, programu Constellation.
Przez następne 2 miesiące sonda będzie przygotowywała się do swojej pracy. Do tego czasu będą kalibrowane i sprawdzane wszystkie instrumenty na pokładzie satelity. Potem LRO zacznie podstawowy okres pracy, wynoszący rok (z opcją wydłużenia misji do 3-5 lat). Będzie szukać odpowiednich miejsc do lądowania dla powracających na Księżyc ludzi, tworząc przy tym mapy o nieosiągalnej wcześniej dokładności. Być może udzieli nam ostatecznej odpowiedzi odnośnie obecności wody w wiecznie zacienionych kraterach oraz udzieli dokładnych informacji związanych z radiacją, z której występowaniem na nieznanym jak dotąd poziomie, ludzie będą musieli się w przyszłości zmierzyć.
Razem z LRO dzisiejszego dnia na orbitę księżycową weszła druga satelita – LCROSS (do ich rozdzielenia doszło kilkadziesiąt minut po starcie z Ziemi), stale połączona z drugim stopniem rakiety Atlas – Centaurem. Ten 700 kilogramowy satelita za zaledwie 79 mln $ posłuży do wymanewrowania Centaurem, aby ten uderzył w wcześniej wybrane miejsce na biegunie południowym, tym samym wzbudzając chmurę gazów i pyłów na wysokość kilkudziesięciu kilometrów. Sam LCROSS przeleci przez ten obłok zbierając cenne informacje na temat wyrzuconego materiału, i być może w ten sposób zostanie odkryty lód. Podczas tej niecodziennej sytuacji w rejon upadku Centaura i LCROSS zostaną wycelowane teleskopy z Ziemi, teleskop Hubbla i sonda LRO. To wydarzenie zaplanowane jest na 9 października.
Źródło: NASA
https://kosmonauta.net/2009/06/lrolcrossorbita/
10 Years Ago: Lunar Reconnaissance Orbiter Begins Mission to Map the Moon
June 18, 2019
(...) The LRO spacecraft carries seven scientific instruments:
the Cosmic Ray Telescope for the Effects of Radiation (CRaTER) to characterize the lunar radiation environment;
the Diviner Lunar Radiometer Experiment (DLRE) to identify areas cold enough to trap ice;
the Lyman-Alpha Mapping Project (LMAP) to search for ice in the lunar polar regions;
the Lunar Exploration Neutron Detector (LEND) to create a map of hydrogen distribution and to determine the neutron component of the lunar radiation environment;
the Lunar Orbiter Laser Altimeter (LOLA) to measure slopes and roughness of potential landing sites;
the Lunar Reconnaissance Orbiter Camera (LROC) consisting of two-narrow angle and one wide-angle camera to take high-resolution images of the lunar surface; and
the Mini Radio-Frequency (Mini-RF) experiment, an advanced radar system to image the polar regions and search for water ice.
(https://www.nasa.gov/wp-content/uploads/2019/06/lro_instrument_schematic.jpg)
Illustration of LRO and its scientific instruments.
(https://www.nasa.gov/wp-content/uploads/2019/06/lcross_scientific_instruments_illustration.jpg)
Illustration of LCROSS and its scientific instruments on panel
(...)
https://www.nasa.gov/feature/10-years-ago-lunar-reconnaissance-orbiter-begins-mission-to-map-the-moon
7:00 PM · Jun 18, 2024
Happy 15th launchiversary Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO)! 🎂
With a suite of seven powerful instruments, LRO has made an invaluable contribution to our knowledge of the Moon and continues its extended mission making detailed lunar observations today! https://go.nasa.gov/4b6T6R5
During its first weeks of operation, LRO captured images of the Apollo landing sites, releasing them on July 16, 2009, the 40th anniversary of the Apollo 11 launch. Can you spot the descent stage of the Apollo 11 lunar module?
The Apollo landing sites: https://go.nasa.gov/3VN5Ojy
https://twitter.com/NASAhistory/status/1803110442010620260
NASA Moon @NASAMoon 3:34 PM · Jun 18, 2025
#OTD 16 years ago, NASA's Lunar Reconnaissance Orbiter launched to the Moon. Since then, it has created a 3D map of the entire Moon, detected deposits of water ice, and is paving the way for future lunar exploration with #Artemis. More about the Moon: https://go.nasa.gov/4lbTrr2
https://twitter.com/NASAMoon/status/1935330333571908029
Artykuły astronautyczne (https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=3685.msg133250#msg133250)
Artykuły astronautyczne (https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=3686.msg133281#msg133281)
https://spaceflightnow.com/atlas/av020/090616lcrosspreview.html
https://solarsystem.nasa.gov/missions/lro/in-depth/
https://en.wikipedia.org/wiki/Lunar_Reconnaissance_Orbiter
https://pl.wikipedia.org/wiki/Lunar_Reconnaissance_Orbiter
LRO (~1000 kg) https://space.skyrocket.de/doc_sdat/lro.htm
LCROSS [880 kg (S-S/S); ~2000 kg (EDUS)] https://space.skyrocket.de/doc_sdat/lcross.htm
https://twitter.com/airandspace/status/1670521284298407936
https://lunar.gsfc.nasa.gov/
-
http://www.youtube.com/watch?v=1uyeLrA-mFY
-
Po analizie danych wysokościowych dla 15 000 kraterów o średnicach od 2,5 km do 15 km, uzyskanych przez MESSENGER i LRO, zauważono , że kratery są do 10% płytsze w pobliżu północnego bieguna Merkurego i południowego bieguna Księżyca, co przemawia za występowaniem wcześniej niewykrytych złóż gęstego lodu na obu globach.
The Moon and Mercury May Have Thick Ice Deposits
Aug. 2, 2019
(...) The study used elevation data obtained by MESSENGER and LRO to measure approximately 15,000 simple craters with diameters ranging from 2.5 km to 15 km (about 1.5 miles to 9.3 miles) on Mercury and the Moon. Researchers found that craters become up to 10% shallower near the north pole of Mercury and the south pole of the Moon, but not the north pole of the Moon.
The authors concluded that the most probable explanation for these shallower craters is the accumulation of previously undetected thick ice deposits on both worlds. Supporting this conclusion, the researchers found that the pole-facing slopes of these craters are slightly shallower than their equator-facing slopes, and that the shallowing is more significant in regions that promote ice stability because of Mercury’s orbit around the Sun. The topographic signal detected by the scientists is relatively more prominent in smaller simple craters, but does not preclude the possibility that ice may be more widespread in larger craters across the lunar pole.
Additionally, unlike Mercury, where the ice has been shown to be nearly pure, the deposits detected on the Moon are most likely mixed with the regolith, possibly in a layered formation. The typical age of the simple craters examined by the researchers indicates they could potentially accumulate ice that was later mixed with overlying regolith over long time scales. The scientists found that these inferred buried ice deposits are correlated with the locations of already detected surface ice. This finding could imply that the exposed ice deposits may be exhumed, or they could result from molecular diffusion from depth.(...)
https://www.nasa.gov/feature/goddard/2019/moon-mercury-ice
-
Cienie księżycowego bieguna południowego
BY KRZYSZTOF KANAWKA ON 8 KWIETNIA 2021
https://www.youtube.com/watch?v=0GCTOHu4OrQ
https://kosmonauta.net/2021/04/cienie-ksiezycowego-bieguna-poludniowego/
https://svs.gsfc.nasa.gov/4893
-
Najdłużej działająca sonda księżycowa będzie krążyła po orbicie jeszcze dłużej. Misja Lunar Reconnaissance Orbiter, która zbiera informacje o Księżycu od prawie 13 lat została przedłużona.
https://twitter.com/NASAMoon/status/1518679158003490816
-
LRO sfotografował krater, powstały w wyniku zderzenia z Księżycem tajemniczej rakiety w ubiegłym roku. W odróżnieniu od owalnych kraterów powstałych w wyniku zderzeń członów S-IVB rakiety Saturn V programu Apollo, nowo odkryty krater jest podwójny.
(https://naforum.zapodaj.net/images/5683ca6b1b35.png)
http://lroc.sese.asu.edu/posts/1261 (http://lroc.sese.asu.edu/posts/1261)