Nikołaj Nikołajewicz Rukawisznikow (18.09.1932-19.10.2002)Nikołaj Nikołajewicz Rukawisznikow został wyselekcjonowany w ramach
Cywilni specjaliści grupa 2 - uzupełniający nabór (1967).
51. człowiek w kosmosie.
Odbył 3 loty kosmiczne, które trwały łącznie 9d 21h 10m 35s:
23.04.1971-25.04.1971
Sojuz 10 Salut-1 Granit 001:23:45:54
02.12.1974-08.12.1974
Sojuz 16 EPAS Buran 005:22:23:35
10.04.1979-12.04.1979
Sojuz 33 Salut-6/IK Saturn 001:23:01:06
1957 ukończył studia na Wydziale Elektronicznych Urządzeń Obliczeniowych i Urządzeń Automatyzacji w Moskiewskim Instytucie Mechanicznym (obecnie Moskiewski Instytut Fizyki Inżynieryjnej), uzyskując tytuł inżyniera fizyka w specjalności „Dielektryki i półprzewodniki”.
17.07.1957 rozpoczął pracę jako inżynier w CNII-58 (jednostka wojskowa 764).
Brał udział w uruchomieniu komputera Ural, a także w projektowaniu, rozwoju, instalacji i kompleksowym testowaniu systemów automatycznego sterowania i zabezpieczeń reaktorów jądrowych.
01.09.1959 rozpoczął pracę jako inżynier w XXI wydziale
OKB-1.
Zajmował się rozwojem systemów automatycznego sterowania i urządzeń dla sond międzyplanetarnych (obiekty 1M i
1WA), a także rozwojem urządzeń, testami fabrycznymi i lotnymi obiektów.
01.10.1960 został mianowany starszym inżynierem i szefem grupy zajmującej się rozwojem systemów sterowania dla obiektów kosmicznych 2MB i ZMW.
1962-1963 opracował pokładowy kompleks do monitorowania i automatycznego przetwarzania informacji przy użyciu komputera cyfrowego dla produktu NEK.
05./06.1964 został skierowany na badania lekarskie jako jeden z 14 kandydatów z OKB-1 do lotu pierwszym trzymiejscowym statkiem kosmicznym Woschod w charakterze kosmonauty-inżyniera.
Przechodził badania szpitalne, ale komisja lekarska nie wyraziła na nie zgody.
03.10.1964 jako szef grupy, rozpoczął nadzorowanie i opracowywanie części systemów sterowania i zarządzania wyrobami przy wykorzystaniu komputerów.
11.08.1966 został mianowany szefem 322 grupy wydziałowej.
Brał udział w opracowaniu ręcznych urządzeń sterujących systemami pokładowymi statku kosmicznego L1 w ramach programu UR-500K - L1, a także w ich testach fabrycznych i laboratoryjnych.
Pod koniec 1966 przeszedł badania lekarskie w
ЦНИАГ jako jeden z kandydatów na kosmonautów przygotowujących się do przelotu obok Księżyca w ramach programu
UR-500K-L1.
01.1967-01.1970 odbywał szkolenie w ramach programu przelotu obok Księżyca (UR-500K - L1) i lądowania na Księżycu (N1 - L3) w grupie kosmonautów i załodze z
Walerijem Bykowskim.
01.02.1967 został mianowany na stanowisko testera 731 wydziału Centralnego Biura Konstrukcyjnego Budowy Maszyn Doświadczalnych.
27.05.1968, na mocy rozkazu MOM nr 163, został przydzielony do 731. wydziału (oddziału kosmonautów) CKBEM.
03.1970-05.1970 odbywał szkolenie w ramach programu Contact jako inżynier pokładowy załogi statku kosmicznego Sojuz, wspólnie z
Lwem Wasiljewiczem Worobjowem .
18.09.1970-04.1971 trenował jako członek załogi głównej do pierwszego lotu na stację orbitalną DOS-1 Salut, razem z
Gieorgijem Szoninem i
Aleksiejem Jelisiejewem (12.02.1971 Gieorgija Szonina zastąpił
Władimir Szatałow).
24.04.1971 Szatałow dokonał połączenia Sojuza 10 ze stacją orbitalną Salut 1.
Z powodu awarii jednostki dokującej statku kosmicznego nie było możliwe pełne dokręcenie i zapewnienie szczelności połączenia.
Po kilku próbach nastąpiło rozłączenie.
Załoga miała około miesiąca spędzić na stacji.
16.06.1971 został mianowany inżynierem pokładowym załogi głównej w ramach 2. lotu długoterminowego na stację Salut 6.
Wziął udział w szkoleniu do drugiej wyprawie na stację Salut-6 razem z
Aleksiejem Leonowem i
Piotrem Kołodinem) w miejsce zawieszonego
(start zaplanowano na 20.07.1971 r.) i przeszedł szkolenie w zakresie utrzymania gotowości bojowej.
Lot odwołano z powodu śmierci załogi Sojuza 11.
14.07.1971 został instruktorem, kosmonauta testowym III klasy tego samego wydziału.
28.09.1971 został mianowany zastępcą kierownika wydziału.
05.1973-11.1974 odbywał bezpośrednie szkolenie na inżyniera pokładowego załogi razem z
Anatolijem Filipczenko w ramach programu ASTP.
Sojuz 16 miał na celu sprawdzenie pokładowych systemów statku kosmicznego Sojuz , które zostały zmodernizowane, aby spełnić wymagania wspólnego lotu z Apollo.
01.1975-06.1975 odbywał szkolenie w ramach programu ASTP na stanowisku inżyniera pokładowego załogi rezerwowej, wspólnie z Anatolijem Filipczenko.
1977-02.1978 odbywał szkolenie jako dowódca (zastępując Jurija Fiodorowicza Isaułowa załogi dublerskiej w ramach lotu radziecko-czechosłowackiego, wspólnie z
Oldřichem Pelčákiem.
11.1978-03.1979 odbywał szkolenie na dowódcę statku kosmicznego Sojuz w ramach programu 5 wyprawy wizytacyjnej na stację orbitalną Salut-6 w ramach programu lotu radziecko-bułgarskiego, wspólnie z
Gieorgijem Iwanowem.
Z powodu awarii głównego silnika statku kosmicznego Sojuz 33 nie dzoszło do połączenia z Salutem 6.
Wykonano awaryjne lądowanie po trajektorii balistycznej przy użyciu silnika zapasowego.
10.1979 został mianowany inżynierem pokładowym drugiej dublerskiej załogi drugiego załogowego lotu testowego statku kosmicznego Sojuz T-3 (11F732 nr 8L), którego start zaplanowano na czwarty kwartał 1980.
Rozpoczął szkolenie wspólnie z Jurijem Isaułowem.
12.1979 po podjęciu decyzji o równoczesnym prowadzeniu badań i eksperymentów medycznych, do załogi włączono kosmonautę badacza IMBP Michaiła Patapowa.
Załoga szkoliła się w tym składzie do końca 05.1980, kiedy to ze względu na konieczność naprawy układu sterowania temperaturą stacji Salut-6 podjęto decyzję o przełożeniu lotu statku kosmicznego Sojuz T-3 z programem medycznym i zamiast tego wysłaniu na stację załogi „mechaników”.
14.04.1980 obronił pracę doktorską na Wydziale Fizyki i Nauk Technicznych
MEPhI, uzyskując tytuł kandydata nauk technicznych.
1981-1999 był prezesem Federacji Kosmonautyki ZSRR.
09.1983-02.1984 trenował do lotu w ramach programu 3. ekspedycji wizytującej (EP-3) na stację kosmiczną Salut-7 jako inżynier pokładowy pierwszej radziecko-indyjskiej załogi, razem z
Jurijem Małyszewem i
Rakeshem Sharmą. Został odsunięty od treningu ze względu na stan zdrowia i zastąpił go
Giennadij Striekałow.
21.01.1986 został mianowany zastępcą naczelnika 19. kompleksu NPO (RKK) Energia.
07.07.1987 został zwolniony z korpusu kosmonautów z powodu przejścia na emeryturę.
Kontynuował pracę jako zastępca szefa 19. kompleksu NPO (RKK) Energia.
11.1999 został zwolniony z RSC Energia z powodu przejścia na emeryturę.
19.10.2002 podpułkownik rezerwy w stanie spoczynku Nikołaj Nikołajewicz Rukawisznikow zmarł wieku 70. lat z powodu zawału serca, do którego doszło na tle obrzęku płuc, po ciężkiej chorobie (chorobie Alzheimera).
http://www.spacefacts.de/bios/cosmonauts/english/rukavishnikov_nikolai.htmhttp://www.astronautix.com/r/rukavishnikov.htmlhttps://www.worldspaceflight.com/bios/r/rukavishnikov-n.phphttps://mek.kosmo.cz/bio/rusko/00051.htmhttp://www.kozmo-data.sk/kozmonauti/rukavisnikov-nikolaj-nikolajevic.htmlhttps://www.astronaut.ru/crossroad/051.htmhttps://www.april12.eu/russcosm/rukavishnikov51ru.htmlhttps://en.wikipedia.org/wiki/Nikolai_RukavishnikovРукавишников, Николай Николаевичhttps://pl.wikipedia.org/wiki/Niko%C5%82aj_RukawisznikowRussian Mission Vienna @mission_rf 9:30 AM · Sep 18, 2024
🗓️ On September 18, 1932 Soviet cosmonaut Nikolai Rukavishnikov was born
🚀 Spent 9 days 21 hours 9 minutes in space over three flights
🧑🚀 The first civilian - engineer-physicist - commander of a spacecraft
⭐️ Twice Hero of the Soviet Union
https://x.com/mission_rf/status/1836306739068629049
Wątek: Nikołaj Nikołajewicz Rukawisznikow (1932-2002) (Przeczytany 266 razy)