New Horizons - misja podstawowa

[Scorus]

Kiedyś (lata 90-te) ruscy gadali o próbniku Drob Zond który miałby zostać odłączony od amerykańskiej sondy w trakcie przelotu koło Plutona i zderzyć się z nim. Zresztą o czym tam nie klepali.

Swoją drogą znakiem czasu jest, że i w Stanach zaczęli gadać po rusku, to znaczy o kamieniu z planetoidy.

[Wuzetek]

Wówczas z orbitacją byłby chyba większy problem, bo sonda będzie mić prędkość ucieczkowa z Układu Słonecznego 

Zakładam, że lot na orbitę np. Plutona odbywałby się w tym sensie "po innej trajektorii", że nie sondzie nie nadajemy prędkości ucieczki, ale korzystamy z trajektorii transferowej w rodzaju Hohmanna, co nam minimalizuje dV do wejścia na orbitę...? Wymagane dV do wejścia na orbitę oczywiście i tak będzie duże, choćby z uwagi na słabość pola grawitacyjnego Plutona, ale sprawa miałaby się inaczej niż z New Horizons.
Ponieważ sonda nie ma prędkości ucieczki, to porusza się tym wolniej im dalej znajduje się od Słońca, w konsekwencji podróż zajęłaby wiele lat - dobrze to rozumiem? Umie ktoś oszacować czas trwania takiej misji?

EDIT
Trochę pogooglowałem i z dyskusji na tej stronie: https://www.physicsforums.com/threads/hohmann-orbit-headaches.459887/ wynika, że podróż trwała by ok 45 lat i wymagała ok. 15 km/s dV z ziemskiej orbity, w tym prawie 4 km/s do wejścia na orbitę Plutona

[ekoplaneta]

Kiedyś (lata 90-te) ruscy gadali o próbniku Drob Zond który miałby zostać odłączony od amerykańskiej sondy w trakcie przelotu koło Plutona i zderzyć się z nim. Zresztą o czym tam nie klepali.

W odróżnieniu od Amerykanów nie klepali jeszcze o wyprawie międzygwiezdnej, oczywiście bezzałogowej 

[station]

a'propos próbników lądujących na powierzchni Plutona w ramach flyby, to zastanawia mnie czy prędkość NH pozwalałaby na spokojne odebranie i zmagazynowanie wystarczających pakietów danych z takiego lądującego próbnika. W końcu Cassini w okolicy Tytana miał dużo mniejszą prędkość co pozwalało (nie licząc zakładanego czasu pracy baterii Huygensa) na odebranie pakietów danych bodajże przez 3h (wliczając w to lot atmosferyczny oraz bodajże max 30 min na powierzchni). Ponadto skupienie uwagi wyłącznie na próbniku lądującym wykluczyłoby raczej obserwację np. samej powierzchni Plutona nie wspominając o Charonie czy innych potencjalnych, drobniutkich księżycach. A wiadomo, że powtórki z rozrywki (jak ma okazję mieć Cassini) w tym przypadku by nie było.

[Scorus]

Dane były odbierane aż Huygens przestał być widoczny z perspektywy orbitera bo schował się pod horyzontem. Dane z powierzchni były odbierane przez 1 godzinę i 12 minut. Dane w trakcie lotu atmosferycznego przez 2 godziny, 37 minut i 57 sekund.

[station]

ok, to mamy dane o Huygens, natomiast pozostaje pytanie jakby poradzono sobie w przypadku flyby NH z próbnikiem przy znacznie większej jego prędkości i jaki wpływ miałaby sesja transmisyjna z lądownika na możliwe inne badania i obserwacje prowadzone w tym samym czasie z sondy NH (jeżeli wogóle było by to możliwe w tym samym czasie).

[Air Q]

Kolejne zdjęcia: http://www.nasa.gov/pluto042915

[kanarkusmaximus]

To chyba pierwsze zdjęcia na których wyraźnie widać szczegóły powierzchni Plutona?

[rad]

Toż to kartofel, a amerykanie tak się upierali ze to planeta

[Rakietowy Bogdan]

Kwestia tego, że obraz powstał zapewne z paru pikseli, które rozmyto. Jeśli obiekt mający ponad 2 tysiące kilometrów średnicy nie byłby geoidą szykowałoby się niezłe zamieszanie.

[Air Q]

Kwestia tego, że obraz powstał zapewne z paru pikseli, które rozmyto.

Właśnie, warto dodać:


Zaczęto też udostępniać surowe obrazy:
http://www.nasa.gov/newhorizons/lorri-gallery

[ekoplaneta]

Są juz pierwsze przyppuszczenia wysnute na podstawie wykonanych ostatnio zdjęć. Otóż niektórzy sadza, że Pluton ma czapy polarne:
http://www.spacedaily.com/reports/Possible_Polar_Cap_on_Pluto_Detected_999.html
Ciekawe, czy jest jeszcze czerwony jak Mars 

[Scorus]

Toż to kartofel, a amerykanie tak się upierali ze to planeta

Że jest sferyczny to pewne.

[station]

co do kształtu to raczej gra światła i cienia (diametralnie różnych obszarów powierzchni planety karłowatej) czy kwestia kąta (a konkretnie widok znad jednego z biegunów), stąd to wrażenie nieregularności, do tego obraz uzyskany został "na sztuczno", co w tym przypadku nie daje pewności, że Pluton ma właśnie taki kształt. Najbardziej intrygujące w tych pierwszych już dość konkretnych obrazach układu Pluton-Charon są niezwykłe kontrasty powierzchni Plutona - bardzo wyraźne jasne oraz ciemne obszary.

[Scorus]

Na razie obserwacje różnią się od mapowania albedo za pomocą FOC i ACS na HST tylko tym, że obejmują strefę polarną. Od 20 lat wiadomo, że na Plutonie są jedne z największych różnic w jasności. Pośród wszystkich obiektów Układu Słonecznego. Tylko Ziemia i Iapetus są pod tym względem porównywalne.