Wizualizacja DragonLab na orbicie.Dragon jest budowanym przez SpaceX w ramach nasowskiego programu CTOS statkiem mającym zapewnić dostawy ładunków do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, a w przyszłości być może także ludzi, wynoszony jest za pomocą dwustopniowej rakiety Falcon 9 z CCAFB na Florydzie. Kontrakt opiewa na 1,6 miliarda dolarów i zakłada dostarczenie na ISS łącznie 20 000 kg. Będzie też wykonywał loty komercyjne nie do ISS pod nazwą DragonLab przewożąc np. różnego rodzaju eksperymenty. Wehikuł składa się z dwóch części: ciśnieniowej, odzyskiwanej kapsuły i doczepionej do niej cylindrycznej sekcji zwanej po angielsku trunk. W jednym locie może dostarczyć w sumie 6000 kg (około połowa to ładunek ciśnieniowy - druga to nieciśnieniowy) towarów na stację przy masie własnej 4200kg.
Schemat wraz z wymiarami.
Animacja przedstawiająca typowy lot zaopatrzeniowy.
Pierwszy lotny egzemplarz Dragona.Kapsuła ma średnicę 3,6m i wysokość 2,9m, objętość sekcji ciśnieniowej wynosi 7 do 10 m3, to w niej możliwe jest przewożenie ładunku ciśnieniowego, może sprowadzić też do 3000 kg na ziemię. Temperatura wewnątrz utrzymywana jest na poziomie od 10 do 46 stopni C a ciśnienie od 958.4 do 1027 hPa. Zawiera w sobie praktycznie wszystkie systemy statku, łącznie z napędowym za który odpowiada 18 silniczków Draco zasilanych monometylohydrazyną i N2O4 (1290 kg paliwa), każdy o ciągu 400N, w sumie zapewniających możliwości manewrowe (deltaV) na poziomie 800m/s. Realizują one wszystkie manewry orbitalne, zarówno małe jak i duże co jest cechą charakterystyczną tego statku - najczęściej są to dwa odrębne systemy. Możliwa jest awaria dwóch takich bez zagrożenia dla wypełnienia misji. Pojazd wykorzystuje ten sam schemat podejścia i dokowania co japoński HTV, powoli zbliży się do stacji na odległość jakiś 10 metrów po czym zostanie przechwycony przez ramię Canadarm2 i przyczepiony do portu modułu Harmony. Zbliżenie zapewni system DragonEye, przetestowany w misji STS-127, następny test ma nastąpić podczas misji STS-133.
Test zestawu pięciu Draco.Dziesięciominutowy test pojedynczego Draco.
Testy systemu zbliżania podczas STS-127. Osłona termiczna zbudowana jest z materiału o nazwie PICA-X, jest to wyprodukowana przez SpaceX wersja materiału PICA (Phenolic Impregnated Carbon Ablator) opracowanego pierwotnie w NASA Ames Research Center, materiał ten ma gęstość około 270 kg/m3. PICA stanowiła główny materiał osłony termicznej powrotnika sondy Stardust, który wpadł do atmosfery z rekordową prędkością 12,4 km/s. Płytki posiadają grubość około 8 cm, podczas przelotu przez atmosferę ablacji ulegnie mniej niż centymetr przy temperaturach rzędu 2000 C.
Nośnik osłony termicznej zbudowany z kompozytów węglowych.
Instalowanie bloków osłony na nośniku.
Komputerowa symulacja wejścia w atmosferę.
Model inżynieryjny osłony termicznej.
PICA-X testowana poprzez podgrzanie do 1850 C.Komunikację zapewniają dwie niewielkie anteny (nadawcza i odbiorcza) systemu TDRSS (Tracking and Data Relay Satellite System) o mocy 20W, statek posiada też antenę pasma S pozwalającą pobierać dane z prędkością 300 Mbps.
Testy anten TDRSS.Kapsuła posiada też małą (0,1 m3), nieciśnieniową sekcję Sensor Bay, otwierana tuż po osiągnięciu orbity i zamykaną tuż przed wejściem w atmosferę.
Drugą częścią pojazdu jest trunk - aluminiowy nieodzyskiwalny cylinder umożliwiający przewożenie nieciśnieniowego ładunku, standardowo umieszczone są w nim panele baterii słonecznych zasilających wszystkie podsystemy (w tym ładujące 4 baterie litowo-jonowe) oraz radiatory, stanowi on też łącznik z rakietą nośną. Ładunek w lotach DragonLab może liczyć na zasilanie o parametrach: 28 VDC & 120 VDC, moc do 2,000 W (4,000 W maksymalnie w piku) i przestrzeń do 14 m3 przy standardowej długości (2,3 m) i 34 m3 w wersji wydłużonej (4,3 m), maksymalna możliwa średnica to 3,5 m. Trunk odstrzeliwany jest przed wejściem w atmosferę.
Wizja artystyczna wejścia w atmosferę.
Na chwilę obecną statek przystosowany jest tylko do lądowania na wodzie z użyciem systemu spadochronów: dwóch typu pilot których zadaniem jest wyciągnięcie 3 spadochronów głównych (34,8 m średnicy każdy), jednocześnie możliwe jest pomyślne lądowanie gdy zadziała tylko jeden spadochron typu pilot i tylko jeden spadochron główny. Nominalna prędkość wodowania to około 5m/s. Poniżej zdjęcia z testu systemu spadochronów (sierpień 2010) oraz film w jakości HD. Kapsuła docelowo po wylądowaniu ma być podejmowana przez śmigłowiec.
Drop-test modelu kapsuły.
Pierwszy lot w pełni sprawnego egzemplarza miał miejsce 8 grudnia 2010r (patrz
ten wątek), tak wyglądała kapsuła po wodowaniu:
Źródła - głównie:
http://www.spacex.com/index.phphttp://www.spacex.com/downloads/dragonlab-datasheet.pdfhttp://en.wikipedia.org/wiki/SpaceX_Dragonhttp://www.spacex.com/SpaceX_Brochure_V7_All.pdfhttp://www.spacex.com/downloads/cots1-20101206.pdfSporo pisałem z głowy, do tego trochę na szybko ale chyba ujdzie w tłoku, super nie jest ale tragicznie też nie. Jak ktoś znajdzie błąd to obowiązkowo krzyczeć.
Wątek: Smocza rodzina, czyli pojazdy Dragon firmy SpaceX (Przeczytany 24387 razy)