Władimir Aleksiejewicz Sołowjow został wyselekcjonowany w ramach
Cywilni specjaliści grupa 6 (1978).
Jest 136. człowiekiem w kosmosie.
Odbył 2 loty kosmiczne, które trwały łącznie 361d 22h 50m 00s:
08.02.1984-02.10.1984
Sojuz T-10 Salut-7 OE-3 Majak /
Sojuz T-11 Salut-7 Jupitier 236:22:49:04
13.03.1986-16.07.1986
Sojuz T-15 Mir OE-1, Salut-7 OE-6 Majak 125:00:00:56
Wykonał 8 spacerów kosmicznych, które trwały w sumie 31h 39m 44s.
1970 ukończył wydział energetyki Moskiewskiej Wyższej Szkoły Technicznej (MVTU) im. N.E. Baumana, uzyskując dyplom z „Technologii próżniowej instalacji elektrofizycznych” i uzyskał tytuł „inżyniera mechanika”.
08.12.1978-05.1995 był w korpusie kosmonautów NPO Energia.
08.12.1978 został kosmonautą testowym 110. oddziału.
1978-1980 odbył szkolenie w NPO Energia.
1980-09.1981 odbywał szkolenie w Ośrodku Szkoleniowym w ramach lotu długoterminowego na stacje orbitalną Salut-7.
Brał udział w rozwoju i testowaniu technologii kosmicznej.
07.09.1981-10.06.1982 przygotowywał się do lotu na staję kosmiczną Salut-7 w ramach radziecko-francuskiego programu wyprawy wizytującej jako inżynier pokładowy załogi dublerskiej statku kosmicznego Sojuz T-6 (
Leonid Kizim i
Patrick Baudry).
09.1982-05.1983 szkolił się na inżyniera pokładowego głównej załogi wyprawy na stację orbitalną Salut-7 (razem z Leonidem Kizimem i
Igorem Wolkiem).
W związku z nieudanym lotem statku kosmicznego Sojuz T-8 w 05.1983 program lotu do stacji Salut-7 został zmieniony.
06.1983-09.1983 odbył szkolenie jako inżynier pokładowy załogi dublerskiej statku kosmicznego
Sojuz T-10-1 Salut-7 Okiean.
10.1983-25.01.1984 szkolił się do lotu na stację kosmiczną Salut-7 w ramach programu trzeciej wyprawy głównej jako inżynier pokładowy.
Podczas pierwszego lotu kosmonauta wykonał 6 EVA.
Podczas szóstego spaceru (było to 10. i ostatnie użycie skafandrów Orłan) w skafandrze Władimira Sołowiowa uległa awarii pompa wody chłodzącej.
Zrekompensował to, uruchamiając jednocześnie wentylatory obiegowe główne i zapasowe oraz okresowo odpoczywając, aby się ochłodzić.
Podczas trwania lotu kosmonautów, na stację dotarły 2 załogi wizytujące na pokładach
Sojuza T-11 i
Sojuza T-12.
Załoga ustanowiła nowy rekord w długości lotu kosmicznego.25.11.1985-05.03.1986 odbył szkolenie do lotu w ramach programu pierwszej głównej wyprawy do stacji orbitalnej Mir oraz w ramach programu wyprawy wizytującej do stacji kosmicznej Salut-7 jako inżynier pokładowy głównej załogi.
15.03.1986 po dwóch dniach Sojuz T-15 połączył się z Mirem.
Wcześniejsze plany dla Mira zakładały, że tylko nowszy Sojuz TM zadokuje do przedniego portu Mir, pozostawiając tylny port wolny dla przybywających statków kosmicznych Progress.
Starszy Sojuz T nie był wyposażony w system podejścia Kurs używany na przednim porcie Mir, tylko w starszy system podejścia Igła używany na tylnym porcie Mir.
Dlatego Sojuz T-15 musiał podejść do tylnego portu Mir, a następnie ręcznie manewrować wokół stacji, aby ręcznie zadokować do przedniego portu.
W odległości 20 km od stacji system Igła Sojuza T-15 nawiązał kontakt ze swoim odpowiednikiem na tylnym porcie Mir.
W odległości 200 m od Mira system Igła został wyłączony, a załoga ręcznie manewrowała wokół stacji, aby zadokować do przedniego portu.
Do ręcznego podejścia użyto tego samego dalmierza laserowego, co do dokowania Sojuza T-13 do niewspółpracującej stacji Salut 7 w 1985.
Kosmonauci zostali pierwszą stałą załogą stacji kosmicznej Mir.W tym czasie Salut 7 znajdował się nadal 4000 km przed Mirem na niższej orbicie.
04.05.1986 orbita Mira została obniżona o 13 km, aby przyspieszyć podejście do Saluta 7 i zaoszczędzić ograniczone zapasy paliwa Sojuza T-15 na transfer.
05.05.1986 Sojuz T-15 odłączył się od Mira i rozpoczął przelot do Saluta-7.
06.05.1986 nastąpiło ręczne połączenie z kompleksem orbitalnym Salut-7/Kosmos-1686, na pokładzie którego załoga spędziła 50 dni jako szósta stała załoga.
Był to jedyny w historii lot statku kosmicznego między dwiema stacjami kosmicznymi.23.05.1986-29.05.1986 podczas nieobecności na Mirze załogi, był zacumowany do stacji
Sojuz TM-1.
28.05.1986 podczas pierwszego spaceru kosmicznego kosmonauci przymocowali cylindryczne urządzenie montażowe URS o masie 150 kg do kadłuba na zewnątrz włazu śluzy powietrznej.
Urządzenie URS rozłożyło 20-kilogramową rurową kratownicę metalową o długości 12 do 15 m utrzymywaną razem przez zawiasy i sprężyny.
Kratownica URS była rozkładana.
Wg źródła w Instytucie Patona, długość kratownicy można było zwiększyć do kilometra lub więcej, dodając więcej składanych kaset.
22.06.1986 Progress 26 otrzymał automatycznie polecenie odłączenia od stacji Mir.
24.06.1986 i 25.06.1996 Mir wykonał dwa manewry, nieznacznie podnosząc swoją orbitę i zbliżając się do Saluta 7.
25.06.1986 nastąpiło odłączenie Sojuza T-15 od kompleksu Salut-7/Kosmos-1686.
26.06.1986 po 29-godzinnej podróży Sojuz T-15 ponownie połączył się ze stacją orbitalną Mir.
Po powrocie na Mira Leonid Kizim i Władimir Sołowjow zainstalowali kilka systemów zabranych z Saluta 7 i przeprowadzili kilka eksperymentów naukowych.
Jednym z tych eksperymentów był GEOEX 8, w którym niektóre obszary Niemieckiej Republiki Demokratycznej zostały zbadane przez samolot, satelitę i z Mira w ramach pozyskania danych dla rolnictwa, geologii i ochrony środowiska.
Przed powrotem na Ziemię załoga przestawiła Mir w automatyczny tryb pracy.
16.07.1986 nastąpiło odłączenie od Mira Sojuza T-15, który po kilku godzinach powrócił na Ziemię.
11.1986 Władimir Sołowjow został szefem Służby Kierowania Lotami.
04.1988 został dyrektorem lotu stacji kosmicznej Mir.
05.08.1989 został instruktorem-kosmonautą egzaminacyjnym I klasy.
18.02.1994 kosmonauta po osiągnięciu odpowiedniego stażu pracy opuścił korpus kosmonautów NPO Energia.
1995 uzyskał stopień doktora nauk technicznych.
1997 otrzymał tytuł profesora.
1999 został dyrektorem lotów satelitów komunikacyjnych serii Jamal.
Kierował pracami badawczymi na wyższych etapach, w szczególności nad programem Sea Launch.
Został szefem rosyjskiego segmentu ISS.
06.08.2007 w ramach nowej struktury organizacyjnej RSC Energia OJSC został mianowany pierwszym zastępcą generalnego projektanta, zastępcą szefa Państwowego Biura Projektowego ds. Eksploatacji lotów i testowania kompleksów i systemów rakietowych i kosmicznych.
12.12.2009 został wybrany do zarządu RSC Energia.
21.12.2011-22.12.2011 na walnym zgromadzeniu Rosyjskiej Akademii Nauk w dniach roku został wybrany członkiem korespondentem Rosyjskiej Akademii Nauk na Wydziale Energii, Inżynierii Mechanicznej, Mechaniki i Procesów Sterowania.
01.2012 został współprzewodniczącym Komisji Konkursowej ds. wyboru kandydatów na kosmonautów w roku 2012.
08.07.2021 źródło w przemyśle rakietowym i kosmicznym poinformowało RIA Nowosti, że w maju Władimir Sołowjow został mianowany generalnym konstruktorem Korporacji Rakietowo-Kosmicznej Energia.
02.06.2022 na walnym zgromadzeniu Rosyjskiej Akademii Nauk ogłoszono jego wybór na stanowisko pracownika akademickiego Rosyjskiej Akademii Nauk.
https://www.gctc.ru/main.php?id=1061 http://www.spacefacts.de/bios/cosmonauts/english/soloviyov_vladimir.htmhttp://www.astronautix.com/s/solovyovvladimir.htmlhttps://www.worldspaceflight.com/bios/s/solovyov-v.phphttps://mek.kosmo.cz/bio/rusko/00136.htmhttp://www.kozmo-data.sk/kozmonauti/solovjov-vladimir-alexejevic.htmlhttps://www.astronaut.ru/crossroad/136.htmhttps://www.april12.eu/russcosm/solovyev136ru.htmlhttps://en.wikipedia.org/wiki/Vladimir_Solovyov_(cosmonaut)Соловьёв, Владимир Алексеевич (космонавт)https://pl.wikipedia.org/wiki/W%C5%82adimir_So%C5%82owjow_(kosmonauta)https://letopis.msu.ru/peoples/6581https://cosmos.msu.ru/node/15https://warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=1315https://warheroes.ru/hero/hero.asp?photo_id=19215https://viam.ru/news/660311 novembre
Joyeux anniversaire (78) à Vladimir Soloviev🎂🎂🎂
(2 vols spatiaux longue durée : Soyouz T-10 en 1984 et Soyouz T-15 en 1986 soit 361 jours 22 heures 49 minutes dans l'espace dont 31h29 dans le vide spatial en 8 EVA)
https://x.com/spacemen1969/status/1855748018965995804