Pełny udźwig jednorazowego Falcona 9 FT według aktualnych informacji oficjalnie podanych na oficjalnej stronie internetowej
www.spacex.com wynosi odpowiednio:
22,8 ton ładunku użytecznego na LEO.
8,3 ton ładunku użytecznego na GTO.
4 tony ładunku użytecznego na Marsa.
Pełny udźwig jednorazowego Falcona Heavy wynosi odpowiednio:
54,4 ton ładunku użytecznego na LEO.
22,2 ton ładunku użytecznego na GTO (czyli mniej więcej tyle ile wynosi udźwig jednorazowego F9 FT na LEO).
13,6 ton ładunku użytecznego na Marsa.
2,9 ton ładunku użytecznego na Plutona.
Zainteresowała mnie szczególnie podana pełna nośność jednorazowej chemicznej keroloksowej rakiety orbitalnej FH do Plutona czyli 2,9 ton.
To jest waga średniej wielkości badawczej sondy kosmicznej (sławna medialnie sonda badawcza New Horizons która niedawno doleciała do dalekiego Plutona ważyła tylko około 450 kilogramów).
Czy w przypadku wielu badawczych misji do Plutona realizowanych przy pomocy jednorazowej chemicznej keroloksowej rakiety orbitalnej Falcon Heavy zawsze potrzebny byłby dodatkowy stałopaliwowy człon ucieczkowy tak samo jak w wielu dotychczasowych misjach badawczych sond z pokładowym prądotwórczym zasilaniem radioizotopowym RTG zawierającym potrzebny im zapas reaktorowo wyprodukowanego cywilnego Plutonu-238.
Czy jednorazowy kerozynowy Falcon Heavy będzie dostatecznie wydajny żeby bezpośrednio dostarczyć swój ładunek użyteczny (badawczą sondę) na bezpośrednią trajektorię do Plutona bez frustrującej konieczności dodatkowej wspomagającej asysty grawitacyjnej (zarówno ze strony Jowisza i Saturna).
Jeżeli te podane pełne wartości udźwigu rzeczywiście są pewne to zapowiada się pozytywna rewolucja w możliwościach wynoszenia cieżkich wagowo ładunków badawczych na stosunkowo duże odległości.