Autor Wątek: Odp: Historyczny spis treści  (Przeczytany 4132 razy)

0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 30389
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Historyczny spis treści
« dnia: Lipca 28, 2025, 10:30 »
29.04.1974 urodził się w Rocca Priora w regionie Lacjum.

1993 ukończył Akademię Włoskich Sił Powietrznych (Accademia Aeronautica) w Pozzuoli (prowincja Neapol, region Kampania) w ramach rocznika „Pegaso IV”.

1998 uzyskał tytuł magistra inżynierii lotniczej i astronautycznej na Uniwersytecie im. Fryderyka II w Neapolu (Università di Napoli Federico II).

Uzyskał tytuł Master of Business Administration (MBA) w szkole biznesu INSEAD w Fontainebleau we Francji.

03.1999 brał udział w operacjach NATO w byłej Jugosławii i Kosowie.

12.1999-10.2003 pełnił różne funkcje w 46. Brygadzie Lotniczej (46° Brigata Aerea), stacjonującej w bazie lotniczej San Giusto w Pizie.

11.2000-03.2001 pełnił funkcję oficera ds. obsługi technicznej wojskowego samolotu transportowego Aeritalia G.222 w ramach Misji ONZ w Etiopii i Erytrei (UNMEE).

08.2003 pełnił funkcję oficera ds. obsługi technicznej wojskowego samolotu transportowego C-130 podczas operacji „Enduring Freedom” w Afganistanie, a w 10.2003 – podczas działań w Iraku.

2006 rozpoczął służbę w Sztabie Generalnym Włoskich Sił Powietrznych (Stato Maggiore Aeronautica).
Początkowo pracował w 4. Wydziale (sektor technologii zaawansowanych – systemy bezzałogowe i kosmiczne), a od 09.2009 w 3. Wydziale (sektor polityki kosmicznej sił zbrojnych).

11.2006 ukończył szkolenie zapoznawcze dotyczące amerykańskiego segmentu ISS w JSC.

06.2007 ukończył kurs szkoleniowy Instructor Training Corse w ramach wspólnego programu ESA i NASA w Europejskim Centrum Astronautów w Kolonii.

Ukończył pełny, 18-miesięczny kurs ogólnego szkolenia kosmicznego (GST) – realizowany w formie serii sesji szkoleniowych w CPK na zasadach komercyjnych.
Było to częścią porozumienia między rosyjskim Ministerstwem Obrony a włoskimi Siłami Powietrznymi (opartego na umowie o współpracy w dziedzinie załogowych lotów kosmicznych, zawartej w 2008 między włoskimi Siłami Powietrznymi a Włoską Agencją Kosmiczną).

02.2008-04.2008 odbywał szkolenie w CPK, uzyskał kwalifikacje inżyniera pokładowego (drugiej klasy) statku kosmicznego Sojuz oraz przeszedł szkolenie zapoznawcze z rosyjskim segmentem ISS.

01.2009-03.2009 odbywał dodatkowe szkolenie w CPK i uzyskał kwalifikacje inżyniera pokładowego pierwszej klasy statku Sojuz.

19.10.2010–21.10.2010 jako przedstawiciel Ministerstwa Obrony, uczestniczył w finansowanym przez ASI eksperymencie COSMIC, realizowanym podczas serii lotów parabolicznych na pokładzie samolotu-laboratorium A300 ZERO-G.

01.2012 uczestniczył w ćwiczeniach obejmujących procedury po lądowaniu, przeprowadzanych w zalesionym i podmokłym terenie w warunkach zimowych.

04.2012 ukończył szkolenie w hydrolaboratorium CPK (przygotowujące do spacerów kosmicznych) i uzyskał uprawnienia do pracy w skafandrze kosmicznym typu Orłan.

08.10.2015 zakończył kolejny etap szkolenia w CPK.

01.08.2018 włoskie media poinformowały, że rozpoczął on nowy etap szkolenia, który miał obejmować m.in. trening przetrwania, loty w warunkach nieważkości na pokładzie samolotu-laboratorium Ił-76 MDK oraz zapoznanie się z wyposażeniem nowej wersji statku Sojuz.
Według tych samych doniesień rozważano możliwość odbycia przez niego misji na ISS po 2019 roku.

Ówczesna prasa włoska określała go mianem astronauty Sił Powietrznych, choć w rzeczywistości mógł on pełnić funkcję astronauty-instruktora, co oznaczało, że jego rola nie wiązała się z bezpośrednim udziałem w locie kosmicznym.

Pod koniec 11.2018 razem z trzema innymi włoskimi pilotami, ukończył w Filadelfii wstępny kurs szkoleniowy przygotowujący do lotów pojazdem suborbitalnym opracowywanym przez firmę Virgin Galactic.

05.12.2018 włoski serwis neXt quotidiano doniósł, że Giancarlo Giorgetti, sekretarz Rady Ministrów Włoch, pracował nad ustaleniami dotyczącymi lotu Waltera Villadeia rosyjskim statkiem kosmicznym, z pominięciem oficjalnych kanałów ESA.
Według doniesień prasowych kwestia ta była omawiana 24.10.2018 podczas rozmów włoskiego premiera Giuseppe Contego z prezydentem Rosji Władimirem Putinem.
W tym scenariuszu za sfinansowanie lotu miała odpowiadać Włoska Agencja Kosmiczna (ASI).
Opóźnienie w rozwiązaniu tej sprawy mogło wynikać z niepewności co do kierownictwa agencji.
Sytuacja związana z nagłą rezygnacją Roberto Battistona i mianowaniem Piero Benvenutiego stała się przedmiotem sporu prawnego przed Regionalnym Sądem Administracyjnym w Rzymie (TAR), a ogłoszenie wyroku zaplanowano na 03.2019.

07.10.2019–11.10.2019 odbył pełny cykl szkolenia z zakresu przetrwania na wodzie – obejmujący sesje „suchą”, „długą” i „krótką” – w uniwersalnym terminalu morskim Imeretinski nad Morzem Czarnym, w dzielnicy Adler w Soczi. Szkolenie to przeszedł w ramach symulowanej załogi, razem z Siergiejem Korsakowem oraz instruktorem z Centrum Szkolenia Kosmonautów, Aleksiejem Chomenczukiem.

02.09.2021 ogłoszono jego włączenie do załogi samolotu kosmicznego VSS Unity na lot suborbitalny w misji “Galactic 01”, który był zaplanowany 09./10.2021.

Lot został później przełożony co najmniej na połowę 2022, ponieważ 30.10.2021 samolot-nosiciel VMS Eve trafił do bazy firmy na pustyni Mojave (Mojave Air and Space Port) w celu przeprowadzenia napraw i modernizacji, których realizację przewidziano na 8–10 miesięcy.

01.11.2021 firma Axiom Space i Włoskie Siły Powietrzne podpisały umowę dotyczącą szkolenia Waltera Villadeiego do udziału w misji kosmicznej.

11.01.2022 firma Axiom Space poinformowała w komunikacie prasowym, że Walter Villadei rozpoczął w JSC szkolenie przygotowujące go do roli zawodowego astronauty w misjach organizowanych przez Axiom.

25.05.2022 w związku z podpisaniem listu intencyjnego z rządem Włoch, Axiom Space potwierdziło wyznaczenie Villadeiego na dowódcę rezerwowej załogi Axiom-2 oraz wstępne wyznaczenie go na dowódcę Axiom-3.

18.09.2022 pojawiły się doniesienia medialne, według których NASA wprowadziła wymóg, aby prywatne misje na ISS były dowodzone przez byłych astronautów agencji.
Zgodnie z tą zasadą Walter Villadei mógł pełnić jedynie funkcję pilota statku kosmicznego.
Następnie oficjalnie wyznaczono go na pilota załogi rezerwowej Axiom-2.

29.06.2023 wziął udział w locie suborbitalnym na pokładzie statku kosmicznego VSS Unity.
Podczas lotu osiągnięto wysokość 85070 m.

12.09.2023 firma Axiom Space oficjalnie ogłosiła jego nominację na pilota statku Crew Dragon w misji Axiom-3, zaplanowanej na 01.2024.

2023 został mianowany pułkownikiem włoskich Sił Powietrznych.

Jest instruktorem sztuk walki oraz posiada uprawnienia nurka i pilota.

Został odznaczony Krzyżem za 15 lat służby, Medalem NATO za udział w operacji w byłej Jugosławii, Medalem ONZ za służbę w Misji ONZ w Etiopii i Erytrei oraz Medalem NATO za udział w Międzynarodowych Siłach Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF) w Afganistanie.


=============

RN Ariane-1 wyniosła 2 satelity: Eutelsat-1 i amatorskiego satelitę radiokomunikacyjnego AMSAT P3B 16.06.1983
https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=800.msg185003#msg185003
« Ostatnia zmiana: Września 27, 2026, 22:38 wysłana przez Orionid »

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 30389
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Odp: Historyczny spis treści
« Odpowiedź #1 dnia: Lipca 29, 2025, 07:16 »
16.09.1956 urodził się  w Amityville w stanie Nowy Jork.

1974 ukończył Amityville Memorial High School w Nowym Jorku.

1978 uzyskał tytuł licencjata (Bachelor of Science) w dziedzinie inżynierii astronautycznej w U.S. Air Force Academy.

1978 rozpoczął służbę w U.S. Air Force.

08.1979 uzyskał odznakę pilota w Williams AFB w Arizonie.

1980–1983 pilotował samoloty F-111, stacjonując w bazie RAF Lakenheath w Anglii.

Następnie pilotował samoloty szturmowe A-6E, operując z bazy marynarki wojennej w Seattle oraz z pokładu lotniskowca USS Kitty Hawk.

Podczas misji na zachodnim Pacyfiku wykonał 66 lądowań z użyciem aerofiniszera na pokładzie okrętu będącego w ruchu.

Odbył szkolenie w U.S. Naval Test Pilot School w Patuxent River w stanie Maryland.

Po zakończeniu szkolenia, aż do 1990, służył w Eglin AFB na Florydzie, gdzie prowadził próby w locie systemów uzbrojenia dla samolotów F-111 i F-15 oraz przeprowadził wstępne próby certyfikacyjne uzbrojenia dla samolotu F-15E.

Osiągnął stopień pułkownika Sił Powietrznych USA.

1988 uzyskał tytuł magistra administracji publicznej (Master of Public Administration) na Troy State University.

1990 rozpoczął pracę w NASA jako pilot-instruktor samolotu treningowego do symulacji lądowania wahadłowca (Shuttle Training Aircraft – STA).
Prowadził testy nowej awioniki na samolocie T-38.

Po ukończeniu rocznego szkolenia podstawowe dla kandydatów na astronautów uzyskał kwalifikacje pilota wahadłowca.

Do jego zadań technicznych należała m.in. praca w zespole Astronaut Support Personnel w JSC (obsługa startów i lądowań wahadłowców), pełnienie funkcji CAPCOM w Mission Control, Deputy for the Astronaut Office Space Station Branch.

27.06.2002 przeszedł do kategorii astronautów-menadżerów.
Pracował w Technical Directorate przy projekcie Space Launch Initiative w JSC.

12.2003 roku odszedł z NASA.

Po odejściu z NASA pracował jako pilot w liniach lotniczych Southwest Airlines.

07.12.2018 przeszedł na emeryturę.

Jego nalot przekracza 5000 godzin za sterami 30 typów samolotów..

Ojciec: Alfred H. Kregel Jr.
Matka: Frances T. Kregel.
Żona: Jeanne F. Kammer.
Syn:   Nicholas Patrick (03.12.1984),
Córki: Frances Elizabeth (06.10.1982),
          Katrina Leigh (08.01.1987),
          Carolyn Keefe (22.11.1989).


https://www.nasa.gov/sites/default/files/atoms/files/kregel_kevin_0.pdf

http://www.spacefacts.de/bios/astronauts/english/kregel_kevin.htm
http://www.astronautix.com/k/kregel.html
https://www.worldspaceflight.com/bios/k/kregel-k.php

https://mek.kosmo.cz/bio/usa/00327.htm
http://www.kozmo-data.sk/kozmonauti/kregel-kevin-richard.html
https://www.astronaut.ru/index/in_pers/13_075.htm
https://www.april12.eu/usaastron/kregel327ru.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Kevin_R._Kregel

====
Ostatnia załoga stacji orbitalnej Mir powróciła na Ziemię 16.06.2000
https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=800.msg184998#msg184998
« Ostatnia zmiana: Września 29, 2026, 10:40 wysłana przez Orionid »

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 30389
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Odp: Historyczny spis treści
« Odpowiedź #2 dnia: Lipca 30, 2025, 08:11 »
09.09.1956 urodził się w osadzie Prosjanaja u Ukraińskiej Republice.

1973 ukończył szkołę średnią nr 2 w osadzie Prosjanaja.

1973 rozpoczął  służbę w Armii Radzieckiej.

10.1977 ukończył Charkowską Wyższą Wojskową Szkołę Lotniczą dla Pilotów im. S.I. Gricewca (noszącą imię dwukrotnego Bohatera Związku Radzieckiego) ze specjalnością „dowodzenie taktycznym lotnictwem myśliwskim”, uzyskując dyplom pilota-inżyniera wojskowego.

Do 10.1977 był podchorążym Charkowskiej Wyższej Wojskowej Szkoły Lotniczej dla Pilotów, latając na samolotach L-29, UTI MiG-15, MiG-17 oraz MiG-21.

25.11.1977 rozpoczął służbę jako pilot-instruktor w 812. Szkolnym Pułku Lotniczym tej samej uczelni.

Opanował pilotaż samolotów wersji MiG-21 PF, MiG-21PFM, MiG-21U, MiG-21US oraz MiG-21UM.

1978 wykonywał loty szkoleniowe o charakterze bojowym, obejmujące przechwytywanie celów powietrznych.

11.1982 rozpoczął odbywanie szkolenia w 267. Centrum Badania Techniki Lotniczej i Szkolenia Pilotów Doświadczalnych.

08. 1983 ukończył 267. Centrum Badań Techniki Lotniczej i Szkolenia Pilotów Doświadczalnych w Achtubińsku w obwodzie astrachańskim.

11.08.1983 rozpoczął służbę jako pilot doświadczalny w 1. Eskadrze Lotnictwa Doświadczalnego w ramach Służby Badań w Locie Lotnictwa Myśliwskiego Obrony Powietrznej i Lotnictwa Frontowego (część 1. Zarządu Państwowego Instytutu Badań w Locie Sił Powietrznych – GK NII WWS).

1983–1987, kontynuując pracę jako pilot doświadczalny, studiował w oddziale „Wzlot” (w Achtubińsku) Moskiewskiego Instytutu Lotniczego im. Sergo Ordżonikidze (wydział wieczorowy), specjalizując się w produkcji statków powietrznych.

Opanował pilotaż samolotów: MiG-23, MiG-17 (różne wersje), MiG-25 (wszystkie wersje), MiG-27, MiG-29, Su-17, Jak-40, Tu-134 oraz A-50 (wczesnego ostrzegania i dowodzenia – AEW&C).

Latem 1985 został z ramienia Państwowy Ośrodek Badań Lotniczych Sił Powietrznych został skierowany do udziału w programie „Buran”.

Przeszedł badania lekarskie w Centralnym Wojskowym Naukowo-Badawczym Szpitalu Lotniczym.

06.1985 uzyskał zgodę Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej.

02.09.1985 decyzją Państwowej Komisji Międzyresortowej został wybrany na kandydata na kosmonautę reprezentującego Ośrodek Badań Lotniczych Sił Powietrznych.

11.1985-05.1987 odbywał ogólne szkolenie kosmiczne w CPK.

14.02.1986 został pilotem doświadczalnym 2. klasy.

16.10.1986 został przeniesiony do 2. Eskadry Lotnictwa Doświadczalnego.

05.1987 po pomyślnym zaliczeniu wymaganych egzaminów uzyskał kwalifikacje kosmonauty-badacza.

08.01.1988 w związku z opóźnieniami w programie „Buran”, na mocy rozkazu Ministerstwa Obrony ZSRR został przydzielony do drugiej grupy Korpusu Kosmonautów Sił Powietrznych w CPK jako kosmonauta-badacz (w ramach dziewiątego naboru).

1988–1989 szkolił się w grupie kosmonautów przygotowujących się do misji na stację orbitalną Mir.

07.1989 rozpoczął przygotowywania do misji na kompleks orbitalny „Mir” jako dowódca załogi rezerwowej, wspólnie z Siergiejem Awdiejewem.

02.1990-07.1990 odbywał szkolenie do misji EO-7 jako dowódca trzeciej (rezerwowej) załogi – początkowo z Musą Manarowem, a od 13.06.1990 samodzielnie, po przeniesieniu Manarowa do załogi rezerwowej w miejsce Witalija Siewastjanowa.

13.08.1990-12.11.1990 szkolił się do misji EO-8 na stację kosmiczną „Mir” jako dowódca załogi rezerwowej, razem z Siergiejem Krikalowem i Ryoko Kikuchi (Japonia).

05.12.1990-19.04.1991 odbył szkolenie do lotu na kompleks orbitalny „Mir” w ramach programu EO-9 jako dowódca podstawowej załogi razem z Siergiejem Krikalowem i Helen Sharman.

25.10.1991 otrzymał nominację na pułkownika (20.08.1998 został przeniesiony do rezerwy).

24.01.1992 został kosmonautą 2. klasy.

24.04.1992 został kosmonautą-instruktorem pilotem testowym (2. grupa)

1992 odbywał szkolenie w ramach załogi rezerwowej razem z Jurijem Usaczowem.

07.1992 został wyznaczony na dowódcę załogi rezerwowej przygotowującej się do lotu na kompleks orbitalny „Mir” w ramach programu EO-13 (razem z Jurijem Usaczowem), jednak faktycznie nie rozpoczął tego szkolenia.

07.09.1993 na mocy rozkazu Ministerstwa Obrony Rosji, został zwolniony z korpusu kosmonautów Centrum Szkolenia Kosmonautów Sił Powietrznych i oddelegowany do Centrum Badań Programowych Rosyjskiej Akademii Nauk (RAN) w charakterze doradcy oraz instruktora-kosmonauty i pilota doświadczalnego RAN.

04.01.1994 decyzją RAN, został mianowany na stanowisko doradcy oraz instruktora-kosmonauty i pilota doświadczalnego RAN.

Pracował w Laboratorium Konstrukcji Wielkogabarytowych i pełnił funkcję kierownika sektora technologii informatycznych.

28.07.1994 zrezygnował ze stanowiska kosmonauty RAN, aby rozpocząć naukę w Akademii Sztabu Generalnego Ministerstwa Obrony Rosji.

28.07.1994-18.06.1996 kształcił się w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej.

02.11.1996-08.1998 służył w Głównym Sztabie Sił Powietrznych jako członek Komitetu Naukowo-Technicznego ds. systemów orbitalnych wielokrotnego użytku .

20.08.1998 na mocy rozkazu Ministra Obrony Federacji Rosyjskiej nr 01082, został przeniesiony do rezerwy w związku ze zmianami organizacyjno-etatowymi.

20.03.1999 rozpoczął kierowanie Działem ds. Kontaktów Społecznych, a od 16.06.2000 rozpoczął pełnienie funkcji wiceprezesa Rosyjskiej Federacji Kosmonautyki.

12.04.1999 rozpoczął pełnienie funkcji pierwszego zastępcy przewodniczącego zarządu, a od 09.11.1999 – dyrektora generalnego Społecznej Fundacji Charytatywnej na rzecz Zachowania Kompleksu Orbitalnego „Mir”.

2000 został wybrany na członka rzeczywistego (akademika) Międzynarodowej Akademii Informacji, Komunikacji i Zarządzania w Przyrodzie i Społeczeństwie.

22.03.2001 został doradcą prezesa banku European Trust Bank (ZAO).

2002 ukończył Moskiewską Akademię Rynku Pracy i Technologii Informacyjnych ze specjalizacją w zakresie zarządzania kryzysowego.

26.05.2004 został wybrany do rady dyrektorów tego banku.

21.04.2005 został ponownie wybrany na to stanowisko.

2005 został członkiem rzeczywistym (akademik) Akademii Problemów Bezpieczeństwa, Obrony i Porządku Prawnego Federacji Rosyjskiej.

04.2008 rozpoczął kierowanie moskiewskim przedstawicielstwem firmy „Kazachstan Garysz Sapary” („Kazachstański Szlak Kosmiczny”).

Jego nalot wynosi ponad 1600 godzin.

Opanował pilotaż 35 typów i wersji statków powietrznych oraz wykonał 48 skoków spadochronowych.

Syn (z pierwszego małżeństwa) – Taras Anatoljewicz Arcebarski (03.12.1978) w 2005 rozpoczął pracę jako pilot doświadczalny w Biurze Konstrukcyjnym Suchoja.


http://www.spacefacts.de/bios/cosmonauts/english/artsebarsky_anatoli.htm
http://www.astronautix.com/a/artsebarsky.html
https://www.worldspaceflight.com/bios/a/artsebarsky-a.php

https://mek.kosmo.cz/bio/rusko/00248.htm
http://www.kozmo-data.sk/kozmonauti/arcebarskij-anatolij-pavlovic.html
https://www.astronaut.ru/crossroad/251.htm
https://www.april12.eu/russcosm/artsebarsky248ru.html

https://en.wikipedia.org/wiki/Anatoly_Artsebarsky
Арцебарский, Анатолий Павлович
https://pl.wikipedia.org/wiki/Anatolij_Arcebarski
=====
Liu Yang została pierwszą Chinką w kosmosie: Shenzhou-9 16.06.2012-29.06.2012
https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=945.msg184999#msg184999
« Ostatnia zmiana: Września 30, 2026, 16:07 wysłana przez Orionid »

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 30389
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Odp: Historyczny spis treści
« Odpowiedź #3 dnia: Lipca 31, 2025, 10:31 »
06.09.1937 urodziła się  w osadzie przy kopalni Kirejewskij (rejon diediłowski, obwód tulski).

1954 ukończyła dziesiątą klasę w szkole nr 22 w mieście Sierow (obwód swierdłowski).

09.1954-06.1959 studiowanie na Wydziale Budownictwa Lądowego Uralskiego Instytutu Politechnicznego w Swierdłowsku.

1955 rozpoczęła szkolenie w Aeroklubie im. A. K. Sierowa w Swierdłowsku.

08.1959-03.1962 pracowała jako inżynier w biurze projektowo-konstrukcyjnym trustu „Uralenergomontaż” w Swierdłowsku.

1959 została Mistrzem Sportu ZSRR w spadochroniarstwie.

1960–1962 była członkinią kadry narodowej w spadochroniarstwie.

02.1962 przeszła stacjonarne badania lekarskie w Centralnym Wojskowym Naukowo-Badawczym Szpitalu Lotniczym jako członkini pierwszej grupy dziewięciu kandydatek.

03.03.1962 na posiedzeniu komisji kwalifikacyjnej ds. wyboru kosmonautek, które odbyło się w Centralnym Wojskowym Naukowo-Badawczym Szpitalu Lotniczym, została zarekomendowana do przyjęcia na stanowisko kosmonautki-kandydatki.

12.03.1962 na mocy rozkazu Naczelnego Dowódcy Sił Powietrznych nr 67 została mianowana kandydatką na kosmonautkę w 2. Oddziale Centrum Szkolenia Kosmonautów Sił Powietrznych.

12.03.1962-11.1962 odbywała ogólne szkolenie przygotowujące do lotów kosmicznych.

10.04.1962 w momencie przyjęcia do korpusu kosmonautów została powołana do służby w Armii Radzieckiej przez Wojskowy Komisariat Rejonu Kirowskiego w Swierdłowsku.

01.12.1962 po zdaniu egzaminów państwowych została przeniesiona na stanowisko kosmonautki w 1. Oddziale (następnie od 21.03.1963 służyła w 2. Oddziale, a 14.03.1966 powróciła do 1. Oddziału).

01.1963-25.05.1963 szkoliła się do misji Wostok-6 w ramach programu lotów kosmicznych dla kobiet, będąc częścią grupy, w której skład wchodziły również Walentina Władimirowna Tierieszkowa, Walentina Leonidowna Ponomariowa i Żanna Dmitrijewna Jorkina/Siergiejczyk.

10.05.1963 została wyznaczona na główną dublerkę Tierieszkowej.

09.1964-07.1967 studiowała na Wydziale Inżynieryjnym Wojskowej Akademii Inżynieryjno-Lotniczej im. N.E. Żukowskiego.

Po ukończeniu nauki uzyskała kwalifikacje pilota-kosmonauty-inżyniera.

05.1965-11.1965 szkoliła się jako drugi pilot (wyznaczony do wykonywania zadań poza statkiem) w załodze podstawowej razem Ponomariową do misji statku kosmicznego Woschod, trwającej 10–15 dni i obejmującej wyjście w otwartą przestrzeń kosmiczną.

01.1966-05.1966 odbywała szkolenie jako drugi pilot (wyznaczony do wyjścia w kosmos) w załodze podstawowej (razem z W. Ponomariową) do misji statku *Woschod*, trwającej 15–20 dni i obejmującej wyjście w otwartą przestrzeń kosmiczną.

Lot został odwołany z powodu zakończenia programu Woschod.

01.10.1969 na mocy rozkazu nr 945 Naczelnego Dowódcy Sił Powietrznych została zwolniona z korpusu kosmonautów  w związku z rozwiązaniem grupy kosmonautek.

Od 01.10.1969 zajmowała różne stanowiska w instytucie naukowo-badawczym przy Centrum Szkolenia Kosmonautów.

10.1969 zaczęła pełnić funkcję młodszego pracownika naukowego w 2. dziale Wydziału Naukowo-Metodycznego Szkolenia Kosmonautów.

30.04.1974 objęła to samo stanowisko w 3. laboratorium.

29.12.1978 objęła stanowisko w 4. laboratorium.

27.03.1980 rozpoczęła pracę jako starszy pracownik naukowy w laboratorium nr 5.

1980 obroniła pracę dyplomową w Instytucie Psychologii Akademii Nauk ZSRR, uzyskując stopień kandydata nauk psychologicznych.

29.01.1982 rozpoczęła pracę w laboratorium nr 6.

14.05.1984 została mianowana na pułkownika lotnictwa.

30.03.1988 rozpoczęła pracę w Laboratorium nr 1 Wydziału nr 2.

1991 rozpoczęła pracę jako starszy pracownik naukowy w Wydziale nr 50 Instytutu Badawczego przy Centrum Szkolenia Kosmonautów im. J. Gagarina, prowadząc badania nad psychologią pracy w warunkach ekstremalnych.

31.03.1991 została zwolniona z czynnej służby wojskowej i przeniesiona w stan spoczynku z powodu przejścia na emeryturę.

12.05.1991 została przeniesiona w stan spoczynku w stopniu pułkownika.

Do momentu wstąpienia do korpusu kosmonautów wykonała około 700 skoków.
Łącznie oddała około 2500 skoków.
Skakała wspólnie z kosmonautami jeszcze w 1992 roku, w wieku 55 lat.

Od 1974 należała do kobiecego zespołu „Mietielica”, organizującego wyprawy narciarskie w wysokich szerokościach geograficznych.
Uczestniczyła w wyprawach narciarskich na Ziemię Franciszka Józefa oraz przez wschodnią część półwyspu Tajmyr.

Ojciec: Bajan Władimirowicz Sołowjow (1904–1942), nauczyciel historii i literatury; zginął podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej.
Matka: Wiera Władimirowna Pisariewa (11.08.1904–16.09.1994), nauczycielka plastyki.
Brat: Lew Bajanowicz Sołowjow (04.11.1933) kierownik wydziału w zakładzie metalurgicznym w mieście Sierow.
Siostra: Jelena Bajanowna Sołowjowa (27.05.1940) emerytowana inżynier.
Mąż: Siergiej Aleksandrowicz Kisielow (13.07.1933) inżynier.
Syn: Aleksiej Siergiejewicz Kisielow (25.11.1969) pracuje w Ogólnorosyjskim Centrum Wystawowym).
Córka: Jelena Siergiejewna Kisielowa (02.04.1971) nauczycielka.


http://www.spacefacts.de/bios/cosmonauts/english/soloviyova_irina.htm
http://www.astronautix.com/s/solovyova.html
https://www.worldspaceflight.com/bios/s/solovyova-i.php

http://www.kozmo-data.sk/kozmonauti/solovjova-irina-bajanovna.html
https://www.astronaut.ru/index/in_pers/14_034.htm

https://en.wikipedia.org/wiki/Irina_Solovyova
Соловьёва, Ирина Баяновна
https://pl.wikipedia.org/wiki/Irina_So%C5%82owjowa
==========
RN Atlas-5/401 wyniosła orbiter Księżyca LRO oraz impaktor LCROSS 18.06.2009
https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=43.msg133282#msg133282
« Ostatnia zmiana: Października 01, 2026, 14:39 wysłana przez Orionid »

Polskie Forum Astronautyczne

Odp: Odp: Historyczny spis treści
« Odpowiedź #3 dnia: Lipca 31, 2025, 10:31 »

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 30389
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Odp: Historyczny spis treści
« Odpowiedź #4 dnia: Sierpnia 01, 2025, 09:11 »
08.09.1951 urodził się w Port Arthur w stanie Teksas.

1973 ukończył Lamar University (Teksas), uzyskując tytuł licencjata (Bachelor of Science) w dziedzinie inżynierii mechanicznej.

1976 uzyskał tytuł magistra (Master of Science) w dziedzinie bioinżynierii na Louisiana Tech University (Ruston).

10.1976-06.1978 służył jako inżynier ds. środowiska biologicznego (bioenvironmental engineer) w USAF School of Aerospace Medicine) w Brooks AFB w Teksasie.

07.1978-12.1980 służył jako inżynier ds. zasobów powietrza w USAF Occupational and Environmental Health Laboratory) w Brooks AFB.

01.1981-12.1983 służył jako inżynier ds. środowiska biologicznego w klinice USAF w bazie RAF Alconbury.

1982 ukończył Air Force Squadron Officer School.

08.1982 został zakwalifikowany do drugiej grupy MSE (Manned Spaceflight Engineers)  Sił Powietrznych USA.

01.1983-01.1984 odbywał podstawowe szkolenie w zakresie lotów kosmicznych.

10.1984 został wyznaczony na głównego specjalistę ładunku (payload specialist) w załodze misji STS-62A Discovery, która miała być pierwszym lotem startującym z bazy sił powietrznych Vandenberg (kompleks startowy SLC-6).

Później jednak został usunięty ze składu załogi, aby zwolnić miejsce dla innego astronauty – dyrektora NRO Edwarda Aldridge’a.

Misja została odwołana po eksplozji Challengera.

11.1987 odszedł z grupy astronautów MSE.

12.1987-07.1988 dowodził Air Defense Systems Integration Division w USAF Space Division w Los Angeles AFB w Kalifornii.

1989 ukończył Air Force Air Command and Staff College.

07.1989 rozpoczął służbę w Kirtland Air Force Base, zajmując różne stanowiska.

11.1989 został zastępcą kierownika programu.

12.1989-11.1990 był kierownikiem programu w ramach programu Argus.

12.1990-01.1992 kierował Flight Test Branch w Air Force Phillips Laboratory.

02.1992-06.1992 pełnił funkcję p.o. szefa Sekcji Systemów Kosmicznych w Air Force Operational Test and Evaluation Center.

07.1992-07.1994 kierował Navigation Satellite Systems Division w Air Force Operational Test and Evaluation Center.

1993 ukończył Defense Systems Management College w Fort Belvoir w stanie Wirginia.

07.1994-07.1996 kierował Sekcją Certyfikacji Personelu w US Nuclear Command and Control Systems Support Staff w Pentagonie.

1997 ukończył Air War College.

07.1997-07.1998 dowodził Oddziałem nr 2 (Detachment 2) w Air Force Space and Missile Systems Center w Onizuka AFB.

30.04.1998 otrzymał nominację na pułkownika USAF.

07.1998-06.2000 pełnił funkcję zastępcy kierownika programu ds. systemów sterowania rakietami nośnymi i statkami kosmicznymi w Space and Missile Systems Center w Los Angeles AFB.

07.2000 rozpoczął pełnienie funkcję szefa wydziału ds. Defence Meteorological Satellite Program - DMSP w Space and Missile Systems Center w Los Angeles AFB.

03.2004 rozpoczął pracę w JPL (Jet Propulsion Laboratory).
Pełnił funkcję kierownika National Defense and Military Program Office.


https://www.jpl.nasa.gov/go/nsta/randy-odle/

http://www.spacefacts.de/bios/astronauts/english/odle_randy.htm
http://www.astronautix.com/o/odle.html

https://www.worldspaceflight.com/bios/o/odle-r.php
http://www.kozmo-data.sk/kozmonauti/odle-randolph-thomas.html
https://www.astronaut.ru/index/in_pers/13_mse0026.htm

https://www.losangeles.spaceforce.mil/News/Photos/igphoto/2000109047/
=====
RN Thor Delta B wyniosła meteorologicznego satelitę Tiros 7 19.06.1963
https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=800.msg185041#msg185041
« Ostatnia zmiana: Wczoraj o 06:18 wysłana przez Orionid »

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 30389
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Odp: Historyczny spis treści
« Odpowiedź #5 dnia: Sierpnia 02, 2025, 00:51 »
Sonda Viking-1 (wraz z lądownikiem) weszła na orbitę wokół Marsa 19.06.1976
https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=1165.msg185058#msg185058
« Ostatnia zmiana: Października 02, 2025, 02:15 wysłana przez Orionid »

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 30389
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Odp: Historyczny spis treści
« Odpowiedź #6 dnia: Września 13, 2025, 20:51 »
RN Ariane 1 wyniosła 3 satelity: Meteosata 2, Apple i CAT 3 19.06.1981
https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=800.msg185046#msg185046

Offline Orionid

  • Weteran
  • *****
  • Wiadomości: 30389
  • Very easy - Harrison Schmitt
Odp: Odp: Historyczny spis treści
« Odpowiedź #7 dnia: Października 05, 2025, 08:21 »
RN Delta-2 wystartowała z satelitą oceanograficznym Jason-2 20.06.2008
https://www.forum.kosmonauta.net/index.php?topic=244.msg137112#msg137112

Polskie Forum Astronautyczne

Odp: Odp: Historyczny spis treści
« Odpowiedź #7 dnia: Października 05, 2025, 08:21 »