Hubble Space Telescope (HST)

[Scorus]

Obserwacje 20 galaktyk, obejmujących też galaktyki o wysokiej aktywności gwiazdotwórczej wykazały, że podczas szybkiego formowania nowych gwiazd gaz jest wyrzucany na odległość nawet 20 razy większą od samych galaktyk, do 650 000 lat świetlnych od ich środków. Są to pierwsze bezpośrednie fakty obserwacyjne pokazujące, że gwałtowna aktywność gwiazdotwórcza w danej galaktyce może wywierać wpływ na ośrodek międzygalakatyczny.

Obserwacje rozrzedzonego gazu wokół galaktyk zostały wykonane za pomocą instrumentu COS. Rejestrował on linie absorpcyjne w spektrum kwazarów przeświecających przez halo badanych galaktyk. Zebrane dane wykazały, że w halo galaktyk gwałtownie formujących gwiazdy występują duże ilości zjonizowanego gazu. W halo galaktyk nie wykazujących dużej aktywności był on natomiast nieobecny. Jonizacja była wywołana przez wiatry gwiazdowe nowo powstających gwiazd. Ponieważ wiatry jonizują zimny gaz w halo, powodują spadek ilości materiału dostępnego dla procesów gwiazdotwórczych. Tym samym regulują tempo formowania gwiazd w galaktyce. Obecne badania mają również duże znaczenie dla teorii opisujących ewolucję galaktyk. Dowodzą, że wysokie tempo formowania gwiazd wpływa nie tylko na daną galaktykę, ale ma wpływ na obieg materii i energii we wszechświecie jako całości.
http://sci.esa.int/science-e/www/object/index.cfm?fobjectid=51733

[kanarkusmaximus]

Wiele wskazuje na to, że Hubel pozostanie sprawny dłużej niż zakładano.
http://www.spaceflightnow.com/news/n1306/01hubble/
Możliwe, że nawet do końca tej dekady. Wtedy to już będzie 30 lat wspólnej misji.

[Mikkael]

Ocho, będą szukać (październik 2014 i luty 2016) ewentualnych planet wokół Proximy Centauri

http://www.skyandtelescope.com/news/Chance-to-Catch-Closest-Planet-209942971.html

[Scorus]

Więcej na ten temat:
http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2013/22/

[Scorus]

Obserwacje spektrometryczne układu podwójnego dwóch białych karłów w Hyadach pozwoliły na wykrycie krzemu i węgla w ich atmosferach. Prowadzono je za pomocą COS w zakresie ultrafioletu. Prawdopodobnie zanieczyszczenia te pochodzą z planetoid rozrywanych po zbyt dużym zbliżeniu do białych karłów. Mogą one tworzyć dysk wokół tych gwiazd. Może to wskazywać, że gwiazdy macierzyste białych karłów posiadały planety. Po przekształceniu się ich w białe karły nastąpiła zmiana w balansie mas pomiędzy gwiazdami a masywnymi planetami, co zaburzyło grawitacyjnie pas planetoid. Bezpośrednie poszukiwania planet w wokół gwiazd występujących w gromadach otwartych jest trudne, ponieważ gwiazd są w nich młode i aktywne. Badania powstawania planet w takim środowisku muszą być więc prowadzone pośrednio. Obserwacje atmosfer białych karłów są do tego przydatne, ponieważ normalnie ich zewnętrze warstwy zawierają tylko wodór i hel. Pierwiastki cięższe, takie jak krzem i węgiel znajdują się w ich jądrach. W przypadku badanych ostatnio białych karłów stosunek zawartości krzemu do węgla jest podobny do charakteryzującego Ziemię. Potwierdza to przypuszczenie, że za zanieczyszczenie białych karłów odpowiadają skaliste odłamki. na podstawie tempa opadania pyłu na gwiazdy (10 mln gramów na sekundę) szacuje się, że odpowiedzialna za to planetoida miała wielkość około 160 km. Badania te były częścią poszukiwań odłamków wokół próbki ponad 100 białych karłów.

http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2013/18/full/

[Scorus]

Nowe obserwacje mgławicy planetarnej M57 (Pierścień) wykonane za pomocą WFC3 i teleskopów naziemnych pozwoliły na zrekonstruowanie jej trójwymiarowego kształtu. Jej struktura okazała się bardziej skomplikowana niż sądzono. Środek mgławicy stanowi pęcherz gazu o kształcie jajowatym. Po środku jest on otoczony przez pierścień gęstszego gazu. Dla nas pierścień jest widoczny od góry. Na wewnętrznym skraju pierścienia znajdują się ciemne włókna materii. Powstały one gdy szybko poruszający się gorący gaz rozpraszał chłodniejszy i gęstszy gaz wyrzucony przez gwiazdę wcześniej. Pozostały materiał był też bardziej odporny na emisję UV. Z włóknami związane są jasne smugi w zewnętrznej części pierścienia. Są to regiony ocieniane przez gęste skupiska gazu. Porównanie aktualnych obserwacji z obserwacjami z 1998 r pozwoliło na oszacowanie tempa rozszerzania się mgławicy na 43 000 mil na godzinę. Centralna część mgławicy rozszerza się szybciej od pierścienia. Mgławica prawdopodobnie rozproszy się za około 100 000 lat.

http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2013/13/text/

[Scorus]

Obserwacje echa świetlnego pozwoliły po raz pierwszy zbadań trójwymiarową strukturę gazu wyrzuconego przez gwiazdę typu nowa. Badanym obiektem był układ podwójny T Pyxidis. Biały karzeł w tym układzie wywołuje eksplozje co 12 - 50 lat. Ostatnia wystąpiła w kwietniu 2011 r. Dzięki kamerze WFC 3 obserwowano światło z ostatniego rozbłysku odbijające się w otoczce materii wyrzuconej podczas wcześniejszych rozbłysków. Spodziewano się, że tworzy ona sferyczną powłokę wokół układu. Jednak zebrane dane wykazały, że tworzy ona płaski dysk, prawdopodobnie w płaszczyźnie orbit gwiazd tworzących układ. Wcześniej obserwacje takie wykonano dla innych nowych, ale pozwoliły one tylko na badania materii międzygwiazdowej w ich otoczeniu, a nie związanych z nimi otoczek gazu. Analiza echa świetlnego pozwoliła też na doprecyzowanie odległości do T Pyxidis. Wynosi ona 15 600 lat świetlnych. Wcześniejsze szacunki mówiły o odległości 6 500 - 16 000 lat świetlnych.

http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2013/21/full/

[Scorus]

Wykonane za pomocą NICMOS obserwacji dysku protoplanetranego wokół czerwonego karła TW Hydrae pozwoliły na wykrycie przerwy położonej w dużej odległości od gwiazdy, rzędu 7.5 mld mil. Posłużyły do tego dane archiwalne z NICMOS oraz obserwacje nowe. Wykorzystano też obserwacji spektrometryczne ze STIS. Cały dysk rozciąga się na odległość 41 mld mil. Przerwa ma szerokość 1.9 mld mil. Możliwe więc, że w dysku aktualnie formuje się planeta. Masa TW Hydrae to tylko 55% masy Słońca, przez co jest to najmniejsza gwiazda u której zaobserwowano dysk z wyraźną przerwą. Duża odległość od gwiazdy oznacza, że możliwa planeta porusza się wolno. Stanowi to problem dla modeli formowania się planet, ponieważ implikuje wolne zbieranie materii. Konwencjonalne modele wskazują, że planety na takich orbitach tworzą się przez okres dziesiątków milionów lat. Wiek TW Hydrae wynosi natomiast tylko 8 mln lat, tak więc na uformowanie się planety w dużej odległości od niej nie było czasu. W tak dużej odległości masywna planeta formowałaby się 200 razy dłużej niż Jowisz w Układzie Słonecznym. Alternatywne modele sugerują jednak, że planeta może powstać nie na skutek polnego zbieranie materii, ale na drodze zapadnięcia się skupiska materii w dysku niestabilnym grawitacyjnie. W takim wypadku obiekt tego typu mógłby się uformować w ciągu kilku tysięcy lat. Jeśli uda się wykryć planetę jej właściwości będą mogły zostać połączone z właściwościami przerwy, co będzie miało istotne znaczenie dla modeli formowania się planet. Obserwacje wykonane za pomocą instalacji ALMA (Atacama Large Millimeter Array) wykazały, że w zewnętrznej części dysku nie występują duże ziarna pyłu. Gęstość ziaren o wielkości milimetra gwałtownie spada w odległości 5.5 mld mil od gwiazdy, niedaleko przerwy. Tak więc niedobór pyłu stanowi kolejne wyzwanie dla modeli formowania się planet. Dane z HST wykazały też, że przerwa nie została całkowicie oczyszczona z materii. Sugeruje to, że możliwa planeta znajduje się nadal w fazie formowania, a jej masa jest niewielka. Szacuje się ją na 6 - 28 mas Ziemi. Jest to z kolei przeszkoda dla modeli opisujących powstanie planet na skutek zapadania się skupisk materii. Sugerują one, że takiemu procesowi mogą podlegać skupiska o masach większych od dwóch mas Jowisza.

http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2013/20/full/

[Scorus]

Obraz pary oddziałujących galaktyk Arp 142 - eliptycznej NGC 2937 i spiralnej NGC 2936. Ponadto widoczna jest niezwiązana z nimi galaktyka UGC 5130.

http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2013/23/

[Jake_Suly]

piękne. A teraz pytanie. Jak myślicie istnieje w którejś z tych galaktyk jakaś forma życia? ja jestem niemal pewny że tak chociaż by prymitywna Pytanie zadałem na podstawie ilości gwiazd jakie się w nich wszystkich znajduja a już nie wspomnę o planetach. 

[kanarkusmaximus]

piękne. A teraz pytanie. Jak myślicie istnieje w którejś z tych galaktyk jakaś forma życia? ja jestem niemal pewny że tak chociaż by prymitywna Pytanie zadałem na podstawie ilości gwiazd jakie się w nich wszystkich znajduja a już nie wspomnę o planetach. 

W każdej galaktyce powinna być "galactic habitable zone", w której byłby wciąż dostęp do cięższych pierwiastków, ale gwiazdy już by były stosunkowo daleko od siebie, by supernowe nie tworzyły nieustannego zagrożenia dla życia.

Choć w kolidujących galaktykach nagle (w sensie dziesiątek milionów lat) rośnie aktywnosć gwiazdotwórcza, a co za tym idzie - ilość supernowych. Wówczas pewnie lepsze szanse na przeżycie mają organizmy chronione przed promieniowaniem, np grubą warstwą lodu (coś jak Europa).

[Scorus]

Animacja pokazują ruch komety C/2012 S1 (ISON) wykonana ze zdjęć uzyskanych 8 maja:
http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2013/24/

[Scorus]

Obserwacje HST po raz pierwszy pozwoliły na pewne określenie właściwości spektralnych planety pozasłonecznej w zakresie optycznym, potwierdzając wcześniejsze mniej jednoznaczne wyniki. Obserwowanym obiektem była planeta HD 189733b, należąca do typu gorących Jowiszy. Jest to jedna z najbliższych planet tranzytujących, w związku z czym jest często badana za pomocą HST i innych obserwatoriów. Do obserwacji posłużył spektrometr STIS. Śledzone były zmiany w składzie spektralnym światła przed po i w trackie tranzytu planety na tle gwiazdy. W czasie przejścia planety za tarczę gwiazdy obserwowano mały spadek jej jasności (rzędu jednej części na 100 000) oraz niewielką zmianę w barwie. Jasność w zakresie niebieskim spadała w zakresie większym niż w świetle czerwonym i zielonym. Wskazuje to, że obiekt znikający za tarczą gwiazdy jest spektralnie niebieski. Dostarcza to nowych romanizacji na temat fizyki i struktury chmur na planetach tego typu. Przyczyny takiego zabarwienia atmosfery są trudne do ustalenia. Przypuszcza się jednak, że kolor niebieski może być wywołany rozpraszaniem światła na drobnych kroplach krzemu na dużych wysokościach. Zachowanie się chmur na gorących Jowiszach jest jednak znane bardzo słabo.

http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2013/26/full/

[Scorus]

Podczas analiz zdjęć Neptuna z 2004 r prowadzonych podczas badań łuków w pierścieniach tej planety wykryto nowy księżyc. Został on tymczasowo oznaczony jako S/2004 N 1. Ma wielkość około 12 mil, co czyni go najmniejszym znanym księżycem Neptuna. jego orbita znajduje się pomiędzy orbitami Larissy i Proteusa. Okres obiegu wynosi 23 godziny. Detekcja została potwierdzona podczas analiz innych zdjęć z HST, uzyskanych w latach 2004 -2009. Księżyca poszukiwano też na zdjęciach z Voyagera 2, jednak bez sukcesu. Z powodu małej wielkości i jasności był on za słaby dla kamer tej sondy. Obecnie liczba znanych satelitów Neptuna wynosi 14.

http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2013/30/full/

[Scorus]

Obserwacje gromady kulistej 47 Tucanae pozwoliły na rozróżnienie dwóch populacji gwiazd w jej obrębie, różniących się nie tylko czasem powstania ale też parametrami orbit wokół środka gromady. Tym samym potwierdzono, że w gromadach kulistych mogą występować gwiazdy w różnym wieku. Przesłanki ku temu pojawiały się już od kilku lat. Były oparte na obserwacjach spektrometrycznych wykazujących różnice chemiczne w ich składzie. Teraz po raz pierwszy wykazano to również na bazie dynamiki orbit. Podczas badań wykorzystano zdjęcia gromady z ACS z 2010 r oraz 754 zdjęcia archiwalne uzyskane na przestrzeni 9 lat. Ich porównanie pozwoliło na zmierzenie ruchów 30 000 indywidualnych gwiazd i wyznaczenie ich orbit. Zmierzono też jasności gwiazd i oszacowano ich temperatury. Pozwoliło to na rozróżnienie dwóch populacji. Pierwsza składa się z gwiazd spektralnie czerwonych, uboższych w ciężkie pierwiastki. Znajdują się one na przypadkowych, kołowych orbitach. Druga populacja składa się z gwiazd niebieskich, bogatszych chemicznie, znajdujących się na orbitach bardziej eliptycznych. Uważa się, że orbity populacji gwiazd czerwonych odzwierciedlają ruchy chmury gazu z której uformowała się gromada. Najmasywniejsze z tych gwiazd wybuchły jako supernowe wzbogacając pozostały w gromadzie gaz w ciężkie pierwiastki. Z tego gazu uformowała się następnie populacja gwiazd niebieskich, które skupiły się w wewnętrznej części gromady. W dalszym czasie gwiazdy te migrowały na zewnątrz gromady zajmując orbity eliptyczne.

http://hubblesite.org/newscenter/archive/releases/2013/25/full/