Spitzer Infrared Telescope

[Scorus]

Potwierdza się, iż Galaktyka Sombrero (M104) jest galaktyką eliptyczną z dyskiem powstałym prawdopodobnie na skutek wchłonięcia obłoku gazu międzygalaktycznego.

http://www.spitzer.caltech.edu/news/1412-ssc2012-06-NASA-S-Spitzer-Finds-Galaxy-with-Split-Personality

[Scorus]

Udało się zaobserwować emisję planety 55 Cancri e, to pierwszy taka obserwacja dla palety typu super-ziemi.
http://www.spitzer.caltech.edu/news/1419-ssc2012-07-NASA-s-Spitzer-Sees-The-Light-of-Alien-Super-Earth-

[Scorus]

Obserwacje właściwości cieplnych planetoidy 1999 RQ36 (celu dla OSIRIS-Rex), wraz z pomiarami orbity za pomocą radarów pozwoliły na precyzyjne oszacowanie jej masy.
http://www.spitzer.caltech.edu/news/1424-feature12-04-NASA-Scientist-Figures-Way-to-Weigh-Space-Rock

[Scorus]

Najobszerniejsze jak dotąd obserwacje tła podczerwonego potwierdzają, że jest ono sumaryczną emisją jednych z pierwszych obiektów we Wszechświecie.
http://www.spitzer.caltech.edu/news/1430-ssc2012-08-NASA-s-Spitzer-Finds-First-Objects-Burned-Furiously

[Scorus]

Kandydat na planetę UCF-1.01 przy gwieździe GJ 436 (http://www.astronautyka.org/index.php/topic,1023.msg42431.html#msg42431) jest pierwszym odkrytym w danych Spitzera.

http://www.spitzer.caltech.edu/news/1441-ssc2012-11-Spitzer-Finds-Possible-Exoplanet-Smaller-than-Earth

[Scorus]

Obrazy mgławic planetarnych IC 4406 i NGC 2392:
http://www.spitzer.caltech.edu/images/5186-sig12-006-A-Planetary-Nebula-Pair

[Scorus]

Obraz galaktyki M100:
http://www.spitzer.caltech.edu/images/5208-sig12-007-The-Swirling-Arms-of-the-M100-Galaxy

[Scorus]

Obserwacje cefeid w Drodze Mlecznej (10 gwiazd) i Wielkim Obłoku Magellana (80 gwiazd) prowadzone po wyczerpaniu się chłodziwa pozwoliły na najprecyzyjniejsze jak dotąd oszacowanie wartości stałej Hubblea. Wynosi ona 74.3 km na sekundę na megaparsek, z dokładnością kliku procent. Było to możliwe dzięki prowadzeniu obserwacji w zakresie podczerwieni, w którym wpływ pyłu w przestrzeni międzygwiazdowej jest zminimalizowany. Wyniki te mają duże znaczenie dla badań natury ciemniej energii.

http://www.spitzer.caltech.edu/news/1461-ssc2012-13-NASA-s-Infrared-Observatory-Measures-Expansion-Of-Universe

[Scorus]

Najobszerniejsze jak dotąd obserwacje tła podczerwonego potwierdzają, że jest ono sumaryczną emisją jednych z pierwszych obiektów we Wszechświecie.
http://www.spitzer.caltech.edu/news/1430-ssc2012-08-NASA-s-Spitzer-Finds-First-Objects-Burned-Furiously

Mniej czuły, ale szerszy przegląd tła podczerwonego w gwiazdozbiorze Wolarza pozwolił na wykazanie, że jego rozkład na niebie jest niezgodny z przewidywaniami teoretycznymi dla emisji pierwszych gwiazd. Tak więc obecnie uważa się, że tło zostało wytworzone przez gwiazdy wyrzucone z galaktyk podczas ich zderzeń, głównie w odległej przeszłości.

http://www.spitzer.caltech.edu/news/1470-ssc2012-14-NASA-S-Spitzer-Sees-Light-Of-Lonesome-Stars

[Scorus]

Badania teoretyczne i analiza archiwalnych danych ze Spitzera wykazały, że pasy planetoid o wielkościach porównywalnych z tym w Układzie Słonecznym występują tylko w niewielkiej części układów planetarnych. Pasy takie powinny się tworzyć blisko linii za którą możliwe jest występowanie stabilnego lodu. Aby pas charakteryzował się masą porównywalną z pasem planetoid w Układzie Słonecznym w pobliżu tej linii musi znajdować się duża planeta, w naszym wypadku Jowisz. Następnie jej orbita musi nieznacznie zbliżyć się do gwiazdy tak,a by część planetoid została rozproszona. Jednocześnie migracja planety nie może objąć całego pasa, ponieważ zostałby on rozproszony w całości. Po wykonaniu modelowania dysków protoplanetranych pod kątem lokalizacji linii występowania lodu w zależności od masy gwiazdy. Następnie wyniki porównano z obserwacjami 90 gwiazd otoczonych ciepłym pyłem, wskazującym na obecność pasów planetoid. Temperatura pyłu była zgodna z temperaturami w\przewidywanymi w wypadku gdy pył znajdował się na linii występowania lodu. Tak więc model był zgodny z obserwacjami co potwierdziło, że pasy takie tworzą się na tej linii. Następnie zanalizowano pozycje orbit 520 masywnych planet w znanych układach planetarnych. Tylko 19 z nich znajdowało się blisko linii występowania lodu swojej gwiazdy. Większość planet natomiast znajdowała się blisko swoich gwiazd co sugeruje, że rozproszyła występujące tak pasy. A odpowiednia masa pasa może sprzyjać powstawaniu życia. Pas zbyt masywny wywoływałby za częste zderzenia z małymi planetami. Przy jego braku częstość zderzeń mogłaby być bardzo niewielka, co nie stymulowałoby ewolucji.

http://www.spitzer.caltech.edu/news/1474-ssc2012-15-Asteroid-Belts-at-Just-the-Right-Place-are-Friendly-to-Life

[Scorus]

Ruszył internetowy projekt Clouds, polegający na wyszukiwaniu obłoków ciemnych w podczerwieni, czyli miejsc w których mogą rozpoczynać się pierwsze etapy formowania gwiazd. Służą do tego mozaiki ze Spitzera i Herschela.

http://www.spitzer.caltech.edu/news/1489-feature12-08-Armchair-Science-Bag-and-Tag-Glowing-Galactic-Clouds

[Scorus]

Obraz fali uderzeniowej wytwarzanej przez gwiazdę Zeta Ophiuchi:
http://www.spitzer.caltech.edu/news/1486-feature12-07-Shot-Away-from-its-Companion-Giant-Star-Makes-Waves

[Scorus]

Dane ze Spitzera i Herschela pozwoliły na wykrycie zewnętrznego dysku odłamków wokół Wegi. Wcześniej znany był ciepły pas wewnętrzny, dopowiadający pasowi planetoid. Odkryty obecnie chłody pas zewnętrzny odpowiada pasowi Kuipera.Obserwacje polegały na rejestracji emisji podczerwonej w pasmach charakterystycznych dla zimnego i ciepłego pyłu. Oba pasy są oddzielone przerwą. Za powstanie przerwy mogą być odpowiedzialne nieodkryte planety. Stosunek pomiędzy odległością dysku wewnętrznego od zewnętrznego wynosi  1:10, jest taki jak w Układzie Słonecznym. Duża przestrzeń pomiędzy pasmami sugeruje obecność kilku planet, o masie Jowisza lub niższej. Tak więc otoczenie Wegi przypomina otoczenie Fomalhauta. Znany jest też inny układ tego typu - HR 8799 z 4 planetami pomiędzy dwoma pasami odłamków.

http://www.spitzer.caltech.edu/news/1497-ssc2013-02-NASA-ESA-Telescopes-Find-Evidence-For-Asteroid-Belt-Around-Vega

[Scorus]

Spitzer i HST pozwoliły na pierwsze obserwacje dwóch warstw atmosfery brązowego karła. Zebrane dane sugerują występowanie na nim zorganizowanych układów chmur. Obserwowanym brązowym karłem był 2MASSJ22282889-431026. Obserwacje prowadzone na różnych pasmach podczerwieni przez oba teleskopy pozwoliły na wykrycie zmian w jego jasności o okresie 90 minut, występujących na skutek rotacji tego obiektu. Jednak dokładny okres zmian różnił się dla obu użytych pasm.  Wyjaśnia się to w ten sposób, że emisja pochodziła z dwóch różnych warstw atmosfery zawierających chmury o wielkości porównywalnej z Ziemią. Jedno z pasm było absorbowane przez metan i wodę w górnej części atmosfery, a drugie mogło przez nią przechodzić. Charakter tego układu może być podobny do Wielkiej Czerwonej Plamy na Jowiszu - może zawierać warstwę chmur, położoną pod nią warstwę bogatą w pary kszemianowe i położoną nad nią warstwę suchą.  Modele teoretyczne wskazując, że chmury na brązowych karłach mogą składać się między innymi z drobin krzemianów i kropelek ciekłego żelaza (obserwowany brązowy karzeł miał temperaturę 600 - 700stC).

http://www.spitzer.caltech.edu/news/1501-ssc2013-01-NASA-Telescopes-See-Weather-Patterns-in-Brown-Dwarf

[Scorus]

Obserwacje planet typu gorących jowiszów wykazały, że różnią się od od siebie pod kątem właściwości atmosfer w stopniu wyższym niż dotychczas uważano. Do tej pory Spitzer wykonał obserwacje kilkudziesięciu takich planet. Najdłuższe obserwacje dotyczyły planety HAT-P-2. Trwały 6 dni, przez co zarejestrowano emisję planety na całej jej orbicie. Ponieważ planeta ta znajduje się na orbicie silnie eliptycznej możliwe było obserwowanie jej stopniowego stygnięcia podczas oddalania się od gwiazdy. Ponadto były to też jedne  z pierwszych badań w trakcie których wykorzystano różne pasma podczerwieni zamiast jednego. Pozwoliło to na zarejestrowanie emisji z różnych warstw atmosfery. Planeta nagrzewała się maksymalnie na przestrzeni jednego dnia w okolicach perycentrum orbity, a następnie stygła przez 5 dni. W pobliżu gwiazdy następowała też inwersja temperatur - górne warstwy atmosfery stawały się cieplejsze od dolnych. Zaobserwowano też, że silne wiatry wynosiły materię z dolnych części atmosfery zmieniając jej chemizm. Procesy te są jednak bardzo słabo poznane.

http://www.spitzer.caltech.edu/news/1517-feature13-02-NASA-s-Spitzer-Puts-Planets-in-a-Petri-Dish