Uran (zbiorczo)

[Slavin]

Przynajmniej dwa naturalne skalisto-wodno-lodowe zapomniane uranowe księżyce dalekiego zielonego Urana mogą obecnie mieć wciąż niepotwierdzone/potencjalne podpowierzchniowe podziemne oceany ciekłej wody.



Nowe niedawno przeprowadzone badania wykazały że przynajmniej dwa naturalne wodno-lodowo-skalne zapomniane księżyce zielonego dalekiego Urana mogą obecnie mieć wciąż niepotwierdzone/potencjalne aktywne podpowierzchniowe podziemne ciekłe wodne oceany ciekłej wody które stale wyrzucają swoją wewnętrzną materię na zewnątrz w kosmos.

Odkrycie że w zapomnianym układzie zielonego Urana może dziać się znacznie więcej niż wcześniej logicznie sądzono nastąpiło dzięki anomaliom w dawno zebranych historycznych danych dotyczących promieniowania i pola magnetycznego z przelatującej badawczej sondy Voyager 2 która szybko minęła tą zieloną planetę prawie 40 lat temu w styczniu 1986 roku.

Są one także potwierdzeniem starej naukowej teorii że jej pięć największych naturalnych lodowo-wodnych księżyców może obecnie mieć wciąż niepotwierdzone/potencjalne podpowierzchniowe/podziemne oceany ciekłej wody.

Krótkie obserwacje badawczego Voyagera 2 aż do tej pory niestety jedynej badawczej sondy która w styczniu 1986 roku szybko odwiedziła system dalekiego Urana niezbicie wykazały że przynajmniej jeden lub dwa z jego 27 dotąd odkrytych naturalnych księżyców stale emitują swoje cząstki plazmy.

Wykrycie to nastąpiło dzięki zauważeniu przez tą szybko przelatującą badawczą sondę „uwięzionych” energetycznych cząstek w momencie opuszczania tego zapomnianego lodowego olbrzyma.

Mechanizm za pomocą którego te dwa naturalne zapomniane satelity dalekiego zielonego Urana: Ariel i Miranda mogą to obecnie potencjalnie robić jest wciąż nieznany ale istnieje jedna bardzo możliwa potencjalna tego przyczyna: jeden lub dwa z nich mogą obecnie posiadać wciąż niepotwierdzony/potencjalny podpowierzchniowy podziemny ocean ciekłej wody pod ich zewnętrzną zamrożoną skalisto-lodowo-wodną powierzchnią.

Podobne naturalne księżyce które stale wyrzucają na zewnątrz swoją wewnętrzną podpowierzchniową materię istnieją także wokół jeszcze dalszego i zimniejszego niebieskiego Neptuna oraz dodatkowo wokół dwóch bliższych Słońcu i równo czterokrotnie większych rozmiarowo gazowych olbrzymów: Jowisza i Saturna.

W przypadku dwóch ostatnich: równo dwa razy bliższej Słońcu Europy Jowisza i równo dwa razy od niej dalszego Enceladusa Saturna to badanie danych cząstek i dodatkowe badanie pola magnetycznego dostarczyło pierwszych konkretnych wskazówek że być może są to obecnie potencjalne/niepotwierdzone „oceaniczne” księżyce.



Podczerwone zdjęcie zielonego Urana wykonane przez sławny Kosmiczny Teleskop Hubble’a w 2000 roku.

Oprócz samej zielonej planety wyraźnie widoczne są również cztery jej pierścienie oraz dziesięć z dwudziestu siedmiu jej naturalnych uranowych księżyców.

Te nowe ekscytujące odkrycia tylko wzmocniły ochotę i apetyt ponownego wysłania kolejnej dodatkowej badawczej sondy w peryferyjne zapomniane ciemne okolice dalekiego zielonego Urana i jeszcze dalszego niebieskiego Neptuna żeby zdobyć jeszcze więcej cennych informacji i wiedzy co spowodowało sugestie wysłania kolejnej dodatkowej badawczej misji na zapomnianego peryferyjnego zielonego Urana jako następnej głównej badawczej misji planetarnej NASA.

Niestety nie będzie ona gotowa do wystrzelenia przynajmniej aż do wczesnych lat 2030 więc w międzyczasie ci zachodni naukowcy będą wciąż zgłębiać się w dotychczasowe stare historyczne dane zebrane dzięki pokładowemu instrumentowi LECP (Low-Energy Charged Particle) podczas historycznego szybkiego przelotu badawczej sondy Voyager 2 w styczniu 1986 roku.

Zespół ten musiał najpierw wyeliminować niewykluczoną możliwość że ta wykryta materia może być wynikiem błędnej interpretacji lotu tego badawczego statku przez przypadkowy strumień plazmy z ogona magnetosfery Urana.

W takim przypadku ten obiekt miałby szerszy rozkład cząstek niż ten zauważony wówczas przez szybko przelatującego badawczego Voyagera 2 co pozwoliło na wykluczenie tego prozaicznego wyjaśnienia tej niezwykłej cechy uzyskanych informacji.

Następnie ci zachodni badacze studiowali podobne modele fizyczne za pomocą wiedzy o innych księżycowych oceanach zdobytej od momentu historycznego szybkiego przelotu tej badawczej sondy obok zielonego Urana 37 lat temu żeby detalicznie odtworzyć zebrane wówczas cenne dane.

To im wskazało że ta cecha mogła pochodzić tylko z silnego i ze spójnego źródła cząstek ze specyficznym mechanizmem ich zasilania.

Wykluczyli oni wszystkie inne możliwe potencjalne wyjaśnienia dochodząc do teorii że ta wykryta materia pochodzi z przynajmniej jednego z wielu naturalnych księżyców dalekiego Urana a głównymi podejrzanymi są jego dwa naturalne uranowe księżyce: Ariel i Miranda.

Zespół ten myśli że te cząstki zostały wystrzelone w formie pióropusza pary wodnej podobnego do tego zauważonego na równo dwa razy bliższym słońcu saturnowym Enceladusie.

Kolejny prawdopodobny mechanizm to jest potencjalne „rozpylanie” gdzie wysokoenergetyczne cząstki stale zderzają się z lodową powierzchnią naturalnego uranowego wodno-lodowego satelity powodując wyrzucanie innych cząstek w kosmos.

Niezależnie od tego która konkretna metoda wyrzucania rzeczywiście działa w zapomnianym układzie zielonego dalekiego Urana mechanizm nadający tym cząstkom energię jest niemalże identyczny.

Mianowicie jest to stały strumień stale płynących cząstek tworzący fale elektromagnetyczne.

Te fale przyspieszają niewielką część tej materii do energii wystarczająco dużej żeby mogła ona zostać wykryta przez instrument LECP.

Ten proces utrzymywałby także te cząstki uwięzione a co za tym idzie ściśle ograniczone tak jak to zauważył badawczy Voyager 2.

Konieczne jednak byłoby zebranie znacznie większej ilości danych z peryferyjnego ciemnego zapomnianego regionu dookoła dalekiego zielonego Urana zanim ci zachodni naukowcy mogliby ostatecznie ustalić że te cząstki rzeczywiście pochodzą z wciąż niepotwierdzonych/potencjalnych podpowierzchniowych podziemnych ciekłych wodnych słonych globalnych oceanów Ariela lub Mirandy.

Wyniki badań tego zespołu zostały oficjalnie zaprezentowane dnia 16 marca 2023 roku na 54 corocznej Konferencji Nauk o Planetach i o ich Księżycach (Lunar and Planetary Science Conference) i zostały one potem zaakceptowane do oficjalnej publikacji w znanym czasopiśmie naukowym Geophysical Research Letters.

https://www.space.com/uranus-moons-ariel-miranda-active-subsurface-oceans

[Slavin]

Kosmiczny podczerwony Teleskop Jamesa Webba triumfalnie zalicza kolejny pierścieniowy świat nowym podczerwonym zdjęciem dalekiego zielonego Urana.

Podczerwony teleskop Webba właśnie triumfalnie wykonał kolejne zachwycające przełomowe podczerwone ujęcie kolejnego lodowego olbrzyma - zielonego Urana.

Nowe podczerwone zdjęcie dobrze/detalicznie ukazuje spektakularne pierścienie zielonego urana jak również i jasne elementy jego uranowej atmosfery.

Przełomowe dane niedawno otrzymane z podczerwonego Webba dobrze ilustrują niebywałą i przełomową czułość jego pokładowej aparatury badawczej na najciemniejsze pierścienie pyłowe które wcześniej sfotografowane zostały jedynie przez dwa inne urządzenia badawcze: szybko przelatującą obok zielonej planety sondę badawczą Voyager 2 kiedy szybko przeleciała ona w pobliżu tej zielonej planety w styczniu 1986 roku oraz dwa bliźniacze naziemne Teleskopy Kecka na Hawajach posiadające odpowiednio zaawansowaną optykę adaptatywną.

Planeta ta jest zwykle fachowo klasyfikacyjnie zaliczana do zupełnie osobnej specyficznej podgrupy lodowych olbrzymów ze względu na swój specyficzny i unikalny skład chemiczny jej głębokiego uranowego wnętrza.

Uważa się że zdecydowaną większość jej uranowej masy najprawdopodobniej stanowi gorąca i gęsta egzotyczna ciecz prawdopodobnie składająca się z „lodowych” składników - z wody H20, metanu CH4 i amoniaku NH3 pod skrajnie wielkim ciśnieniem.

Otacza ona wciąż niepotwierdzone/potencjalne stosunkowo małe rozmiarowo skaliste centralne wewnętrzne uranowe jądro.

Siódma planeta od Słońca jest jedyna w swoim rodzaju ponieważ stale obraca się ona na swoim uranowym boku - pod kątem prawie 90 stopni względem płaszczyzny jej wokół-słonecznej 84-letniej orbity co jest przyczyną ekstremalnych pór roku na zielonym uranie.

Bieguny zielonego urana są stale wystawione na światło słoneczne przez wiele lat co poprzedza tyle samo czasu ich całkowitej ciemności (okres jednego obiegu zielonego Urana wokół dalekiego Słońca wynosi równo 84 lata).

Obecnie na jego biegunie północnym panuje późna uranowa wiosna która jest dobrze widoczna na podczerwonym zdjęciu otrzymanym z podczerwonego JWST.

Uranowe lato na północy zielonego Urana nadejdzie dopiero w 2028 roku.

Z kolei gdy badawczy Voyager 2 szybko odwiedził zielonego Urana przelatując szybko obok niego w styczniu 1986 roku na jego biegunie południowym było wówczas ichniejsze uranowe lato.

Biegun południowy zielonego urana jest teraz po „ciemnej stronie” zielonej planety poza zasięgiem ziemskiego wzroku zwrócony jest on obecnie ku kosmicznemu mrokowi.



To szerokie podczerwone ujęcie wykonane przez pokładową kamerę podczerwoną NIRCam ukazuje zieloną planetę Uran wraz z jej 27 naturalnymi uranowymi księżycami.

Zdecydowana większość z nich jest zbyt mała i jest jednocześnie zbyt ciemna przez co nie jest ona dobrze widoczna przy takim stosunkowo krótkim naświetlaniu.

Można dodatkowo zobaczyć również kilka jeszcze dalszych obiektów w tle: między innymi wiele znacznie dalszych galaktyk.

Po prawej stronie zielonej planety na jej biegunie zwróconym obecnie do dalekiego Słońca znajduje się jasny obszar nazywany polarną czapą lodową.

Ta czapa lodowa jest charakterystyczna dla zielonego Urana - zdaje się ona tam pojawiać ichniejszym latem gdy jego jeden uranowy biegun jest stale wystawiony na bezpośrednie działanie odległego światła słonecznego ichniejszą jesienią zaś on tam zanika.

Na krawędzi czapy lodowej zielonego urana leży jasna chmura oraz kilka słabszych detali tuż nad tą krawędzią.

Druga bardzo jasna chmura dobrze widoczna jest po lewej stronie zielonej planety.

Takie chmury są typowe dla zielonego Urana w niewidocznym dla oczu wszystkich ludzi spektrum podczerwonym i prawdopodobnie związane są one z ichniejszymi atmosferycznymi uranowymi burzami.

Te nowe cenne dane owocnie otrzymane z podczerwonego teleskopu Webba pomogą naukowcom zrozumieć ten zagadkowy mechanizm.

Podczerwony Webb niespodziewanie ujawnił zaskakującą cechę tej czapy lodowej mianowicie subtelne rozjaśnienie w jej centrum.

Czułość i dłuższe długości fali osiągane przez NIRCam mogą być powodem dla którego obserwujemy tą cechę niezauważoną dotychczas tak wyraźnie nawet przez inne potężne teleskopy takie jak sławny Kosmiczny Teleskop Hubble czy dwa bliźniacze naziemne Teleskopy Kecka na wyspiarskich Hawajach.

Zdjęcie wykonane w niewidocznej dla oczu ludzi spektrum podczerwieni przez NIRCam zestawia dane z dwóch filtrów 1.4- i 3-mikrometrowego ukazanych tutaj odpowiednio na niebiesko i na pomarańczowo.

Zielona planeta posiada charakterystyczną niebieską poświatę na barwnym obrazie końcowym.

Gdy badawczy Voyager 2 szybko przelatując spoglądał na zielonego Urana jego pokładowy aparat fotograficzny pokazał niemal jednolitą nudną niebiesko-zieloną kulę w widocznym dla oczu wszystkich ludzi spektrum widzialnym.

Dzięki niewidocznej dla oczu wszystkich ludzi niewidzialnej spektrum podczerwieni i zwiększonej czułości podczerwonego Webba można ujrzeć znacznie więcej dodatkowych szczegółów i pokazać jak tak naprawdę dynamiczna jest atmosfera zielonego Urana.

Zielony Uran ma 13 znanych pierścieni 11 z nich wyraźnie widoczne jest na zamieszczonym podczerwonym ujęciu z podczerwonego Webba.

Dziewięć uznawanych jest za główne pierścienie zielonej planety dwa z nich są to ciemniejsze pierścienie pyłowe które odkryte zostały dopiero w 1986 roku przez badawczego Voyagera 2.

Niektóre z tych uranowych pierścieni są tak jasne że jeśli są one wystarczająco blisko siebie to wyglądają one według podczerwonego Webba jak jeden większy pierścień.

Naukowcy-badacze liczą na to że przyszłe zdjęcia zielonego Urana zrobione przez podczerwony teleskop Webba dobrze pokażą dwa jego słabe pierścienie zewnętrzne odkryte w 2007 roku w czasie napotkania płaszczyzny pierścieni przez sławny teleskop kosmiczny Hubble’a.



To jest przybliżone podczerwone zdjęcie zielonego Urana zrobione przez pokładową kamerę podczerwoną NIRCam dnia 6 lutego 2023 roku.

Ukazuje ono wspaniały podczerwony widok pierścieni zielonej planety.

Zielona planeta ma charakterystyczną niebieską poświatę na tej barwnej/kolorowej reprezentatywnej podczerwonej fotografii powstałej przy użyciu dwóch filtrów.

Webb sfotografował też wiele z 27 naturalnych księżyców zielonego Urana (zdecydowana większość z nich jest zdecydowanie za mała i jest za ciemna żeby detalicznie zobaczyć je na załączonym podczerwonym zdjęciu).

Sześć najjaśniejszych z nich można łatwo rozpoznać na tym szerokokątnym podczerwonym ujęciu.

Była to podczerwona fotografia zielonego Urana wykonana przy 12-minutowej ekspozycji tylko z dwoma filtrami.

To jest tylko "wierzchołek góry lodowej" możliwości Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba dotyczących przełomowych podczerwonych obserwacji tej wciąż tajemniczej-niezbadanej zapomnianej zielonej planety.

W 2022 roku Narodowa Akademia Stanów Zjednoczonych uznała zapomniany zielony Uran za ważny priorytet w swoich Dziesięcioletnich Badaniach Planetologicznych i Astrobiologicznych 2023-2033

(Angielski: Planetary Science and Astrobiology Decadal Survey).

Aktualnie przeprowadzane są dodatkowe badania zielonego Urana a jeszcze więcej dodatkowych badań planowanych jest na pierwszy rok działalności badawczej podczerwonego teleskopu badawczego Jamesa Webba.

https://www.nasa.gov/feature/goddard/2023/nasa-s-webb-scores-another-ringed-world-with-new-image-of-uranus

[Slavin]

"Nowe" pierścienie dalekiego zielonego Urana właśnie zostały otrzymane z podczerwonego teleskopu kosmicznego Webba.

Na ilustracji:

Ten nowy podczerwony obraz dalekiego zielonego Urana pochodzący z pokładowej kamery podczerwonej NIRCam zainstalowanej na Kosmicznym Teleskopie Jamesa Webba doskonale ukazuje sezonową północną czapę polarną dalekiego zielonego Urana oraz jego przyćmione wewnętrzne i zewnętrzne uranowe pierścienie.

Na tym nowym wykonanym podczerwonym zdjęciu wyraźnie widać również 9 z 27 naturalnych lodowo-wodno-skalistych księżyców zielonej planety zaczynając od godziny 2 zgodnie z ruchem wskazówek zegara to są księżyce:
Rozalinda, Puck, Belinda, Desdemona, Cressida, Bianca, Portia, Juliet i Perdita. (NASA, ESA, CSA, STScI).



Opisany szerokokątny podczerwony obraz zielonego Urana z kompasu z zaznaczonymi niektórymi z jego 27 naturalnych księżyców i dodatkowo z kilkoma widocznymi gwiazdami w tle (z charakterystycznymi dodatkowymi kolcami dyfrakcyjnymi). Źródło: NASA, ESA, CSA, STScI



Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba ostatnio nakierował się na niezwykłego i na enigmatycznego zielonego Urana, lodowego olbrzyma który stale krąży po swojej wokół-słonecznej orbicie stale leżąc na swoim uranowym boku.

Podczerwony Webb uchwycił ten dynamiczny daleki zielony świat z pierścieniami, naturalnymi księżycami, burzami i z innymi cechami atmosferycznymi w tym sezonową czapą polarną zielonej planety.

Obraz ten jest rozszerzeniem poprzedniej dwubarwnej wersji opublikowanej wcześniej w tym 2023 roku o między innymi dodatkowy zakres dodatkowej długości podczerwonej fali dla uzyskania jeszcze bardziej szczegółowego/podczerwonego widoku.

Dzięki swej niezwykłej rozdzielczości podczerwony JWST zarejestrował trudno dostrzegalne wewnętrzne i zewnętrzne pierścienie zielonego Urana w tym również jego nieuchwytny uranowy pierścień Zeta czyli słaby i rozproszony uranowy pierścień znajdujący się najbliżej zielonej planety.

Zobrazował on w niewidocznej podczerwieni również wiele z 27 znanych naturalnych księżyców zielonego Urana dostrzegając nawet kilka małych naturalnych księżyców urana znajdujących się wewnątrz jego uranowych pierścieni.

To jest zupełnie nowy i egzotyczny widok dla większości z nas.

Na widzialnych dla oczu wszystkich ludzi długościach fal widzialnych jakie wcześniej obserwowała badawcza sonda Voyager 2 w latach 80-tych ubiegłego XX wieku zielony Uran jawił się przelatującemu Voyagerowi 2 jako wybitnie spokojna i kolorystycznie jednolita zielono-niebieska kula.

Na niewidocznych dla oczu wszystkich ludzi niewidocznych falach podczerwonych Teleskop Webb niespodziewanie ujawnia z kolei osobliwy i zmienny daleki zielony świat który jest zaskakująco wypełniony wieloma fascynującymi zjawiskami atmosferycznymi.

Jednym z ciekawszych z nich jest sezonowa północna czapa polarna złożona z uranowych chmur.

W porównaniu z podczerwonym obrazem z podczerwonego Webba z początku tego roku niektóre szczegóły tej czapy polarnej są łatwiejsze do zobaczenia na nowych podczerwonych zdjęciach.

Obejmują one jasną, białą, wewnętrzną czapę polarną i ciemny atmosferyczny pas położony w dolnej części tej czapy polarnej w kierunku niższych szerokości geograficznych zielonego Urana.

W pobliżu wyraźnie widać też kilka jasnych atmosferycznych uranowych burz głównie poniżej południowej granicy jego czapy polarnej.

Liczba tych uranowych burz oraz ich częstotliwość i miejsce ich występowania w atmosferze zielonego Urana mogą być spowodowane mieszaną kombinacją zarówno efektów sezonowych i efektów meteorologicznych.

Dzięki temu że zielony Uran obraca się wokół dalekiego Słońca leżąc na swoim uranowym boku pod kątem około 98 stopni to ma on najbardziej ekstremalne pory roku w całym Układzie Słonecznym.

Przez prawie jedną czwartą każdego uranowego roku odległe Słońce stale świeci nad jednym jego uranowym biegunem, pogrążając drugą połowę tej zielonej planety w ciemnej trwającej 21 ichniejszych lat uranowej zimie.

Wiele wskazuje dziś na to że jego czapa polarna staje się stopniowo lepiej widoczna gdy biegun zielonej planety stopniowo zaczyna być skierowany w stronę dalekiego Słońca, zbliżając się do przesilenia i stale otrzymując wtedy więcej światła słonecznego.

Zielony Uran osiągnie następne takie swoje przesilenie dopiero w 2028 roku a zawodowi astronomowie z niecierpliwością obserwują wszelkie możliwe zmiany w strukturze obserwowanych cech jego atmosfery.

Podczerwony Webb prawdopodobnie pomoże rozdzielić efekty sezonowe i meteorologiczne które wpływają na obecność atmosferycznych burz na zielonym Uranie co ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia złożonej atmosfery zielonej planety.

Za sprawą znakomitych parametrów podczerwonego teleskopu kosmicznego Webba astronomowie widzą teraz zielonego Urana i jego unikalne cechy w niewidocznej dla oczu wszystkich ludzi podczerwieni z przełomową wyrazistością.

Te szczegóły a zwłaszcza detaliczne zbliżenie na uranowy pierścień Zeta będą nieocenione przy planowaniu wielu przyszłych nowych misji badawczych sond w dalekie peryferyjne ciemne zapomniane okolice dalekiego zielonego Urana.

Ale to nie jest koniec.

Zielony Uran może nam również dodatkowo posłużyć jako dobry punkt odniesienia/porównania do badań nowo-odkrytych prawie 2000 nowych potwierdzonych egzoplanet o podobnych do niego rozmiarach które niedawno zostały odkryte i potwierdzone w ciągu ostatnich kilku kosmicznych dekad.

Ta jak gdyby zielona "egzoplaneta" obecna na naszym najbliższym kosmicznym podwórku pomaga astronomom zrozumieć jak ewoluują inne egzoplanety tej wielkości, jaka jest ich meteorologia i jak się one uformowały.

To z kolei może badaczom-naukowcom skutecznie pomóc zrozumieć ten Układ Słoneczny jako całość poprzez umieszczenie go w znacznie szerszym kontekście.



To jest szerokokątne podczerwone zdjęcie zielonego Urana zrobione z pokładowej kamery podczerwonej NIRCam które zostało wykonane dnia 4 września 2023 roku na należącym do państwowej agencji NASA podczerwonym Kosmicznym Teleskopie Jamesa Webba pokazuje tą zieloną planetę na tle odległych galaktyk tła.

Podczerwony obraz obejmuje również 14 z 27 naturalnych lodowo-wodno-skalistych księżyców zielonej planety:
Oberon, Tytania, Umbriel, Julia, Perdita, Rosalinda, Puck, Belinda, Desdemona, Cressida, Ariel, Miranda, Bianca i Portia.
(NASA, ESA, CSA, STScI).

[Slavin]

Animacja komputerowa przyszłego mojego wymarzonego zasilanego swoim pokładowym zapasem reaktorowo wyprodukowanego cywilnego Plutonu-238 badawczego orbitera dalekiego zielonego Urana.

[Slavin]

Wizja artystyczna mojego wymarzonego przyszłego badawczego orbitera wielokrotnie okrążającego i badającego/detalicznie fotografującego zarówno dalekiego zielonego Urana i jego 4 wciąż nieznane/niezbadane lodowo-wodne księżyce.

Ze względu na znaczną odległość zielonego Urana od dalekiego Słońca (średnio 20 jednostek astronomicznych od dalekiego Słońca czyli to jest niemal równa dwudziestokrotność dystansu Ziemia-Słońce) badawczy orbiter dalekiego zielonego Urana nie byłby w stanie efektywnie wykorzystać swoich pokładowych zasilających badawczą sondę prądotwórczych paneli słonecznych do koniecznego zasilania badawczej sondy w potrzebny badawczej sondzie prąd co wymagałoby wspólnego opracowania zarówno przez ESA i przez NASA około czterech zaawansowanych pokładowych zasilających wysłaną badawczą sondę prądotwórczych generatorów radioizotopowych Stirlinga ASRG zawierających potrzebny badawczej sondzie pokładowy zapas reaktorowo wyprodukowanego cywilnego Plutonu-238 reaktorowo produkowanego w wielu obecnie rutynowo dobrze działających prądotwórczych cywilnych torowych reaktorach nuklearnych z torowym cyklem paliwowym na torowy cykl paliwowy na Tor-232/Uran-233.

Układ napędowy do przeniesienia i do manewrowania wysłanej badawczej sondy z okolicy Ziemi aż na odległą wokół-uranową orbitę wokół dalekiego zielonego Urana byłby chemiczny: rutynowo stosowana jest wielokrotnie wcześniej dobrze sprawdzona niezawodna pokładowa chemiczna toksyczna kombinacja toksycznego wielokrotnie wcześniej dobrze sprawdzonego niezawodnego pokładowego zapasu chemicznego paliwa: monometylohydrazyny i mieszanych tlenków azotu MMH/MON.

Baterie słoneczne w tak znacznej odległości aż 20 jednostek astronomicznych od dalekiego Słońca musiałyby karkołomnie połączyć trzy sprzeczne cechy: musiałyby być one wyjątkowo wielkie powierzchniowo, bardzo wydajne... i jednocześnie lekkie wagowo.

Coraz poważniejszym i kłopotliwym problemem są stale kurczące się dostępne zapasy dostępnych radioizotopowych termoelektrycznych źródeł zasilania czyli generatorów RTG zawierających potrzebny im wcześniej reaktorowo wyprodukowany cywilny Pluton-238 które już w tej chwili poważnie zagrażają wielu obecnie planowanym badawczym sondowym misjom na początku tej kosmicznej dekady.

Reaktorowo produkowany cywilny Pluton-238 w praktyce nie sprawdziłby się jako praktyczne/wydajne stałe paliwo jądrowe w prądotwórczym cywilnym torowym reaktorze nuklearnym na torowy cykl paliwowy na Tor-232/Uran-233 i nie jest to inny bardziej znany medialnie rodzaj reaktorowo produkowanego wojskowego Plutonu-239 możliwy do wypełnienia wojskowej głowicy broni nuklearnej.

Sam reaktorowo produkowany cywilny Pluton-238 nie jest militarnie wykorzystywany do wypełnienia wojskowych głowic broni nuklearnej.

Cywilny Pluton-238 jest militarnie nieprzydatny do wydajnej budowy wojskowej bomby nuklearnej ze względu na jego wysoką emisję emitowanego ciepła i jego dodatkową spontaniczną emisję swoich neutronów.

Do wypełnienia wojskowych głowic broni nuklearnej rutynowo używany jest na zachodzie już od przynajmniej kilku ostatnich nuklearnych dekad inny bardziej znany medialnie rodzaj reaktorowo produkowanego plutonu: wojskowy Pluton-239.

Niewystępujący naturalnie w ziemskiej naturze w ziemskiej przyrodzie w skorupie ziemskiej cywilny Pluton-238 jest sztucznie reaktorowo wytwarzany na drodze reaktorowych reakcji jądrowych.

Reaktorowo produkowany cywilny Pluton-238 reaktorowo powstaje w cywilnym torowym reaktorze nuklearnym w wyniku zewnętrznego napromieniowania zewnętrznymi neutronami termicznymi absorbującym/pochłaniającym je wszystkie w siebie innym reaktorowo wyprodukowanym izotopem Neptun-237 posiadającego identyczną/taką samą liczbę swoich neutronów i o jeden więcej dodatkowy swój proton w porównaniu do docelowego reaktorowo produkowanego potrzebnego wielu wysyłanym badawczym sondom cywilnego izotopu Pluton-238.

Reaktorowo produkowany cywilny Pluton-238 jest potrzebny na wielu wysyłanych badawczych sondowych misjach kierowanych na odległą wokół-uranową orbitę wokół dalekiego zielonego Urana w peryferyjnym ciemnym zapomnianym regionie gdzie wydajne zasilanie wielu/licznie wysyłanych sond badawczych fotoogniwami słonecznymi staje się bardzo nieefektywne.

Zwłaszcza na wielu/licznie wysyłanych badawczych stacjonarnych lądownikach które długimi latami przebywają wraz ze swoim pokładowym zasilaniem rtg zawierającym potrzebny im reaktorowo wyprodukowany cywilny Pluton-238 na skalisto-wodno-lodowej powierzchni jego czterech naturalnych skalisto-wodno-lodowych wciąż niezbadanych-tajemniczych zapomnianych lodowo-wodnych uranowych księżyców: Ariela, Umbriela, Tytanii i Oberona.

Wciąż jest niestety stosunkowo niewiele wiadomo nie tylko samym słusznie tym sfrustrowanym badaczom/naukowcom w tej konkretnej niszowej badawczej dziedzinie o tych jego czterech naturalnych wciąż niezbadanych/tajemniczych zapomnianych lodowo-wodnych uranowych księżycach zielonego Urana: Ariela, Umbriela, Tytanii i Oberona.









Reaktorowo wyprodukowany pokładowy zapas cywilnego Plutonu-238


Reaktorowo wyprodukowany pokładowy zapas cywilnego Plutonu-238






























https://pl.wikipedia.org/wiki/Pluton-238

https://en.wikipedia.org/wiki/Plutonium-238

https://fr.wikipedia.org/wiki/Plutonium_238

https://es.wikipedia.org/wiki/Plutonio-238

https://kosmonauta.net/2011/03/misja-do-urana-w-stylu-galileo-2003/

[mss]

Corey S. Powell @coreyspowell

Beautiful image of Uranus, its rings, and its 4 largest moons, taken by Hubble.   
The way things are going, I doubt I'll see a US mission to Uranus in my lifetime. But with Hubble & JWST, we can keep a close eye on events  in the outer solar system.
https://www.esa.int/ESA_Multimedia/Images/2025/06/Uranus_and_its_four_largest_moons

https://twitter.com/coreyspowell/status/1934996131416547423

[Slavin]

Ariel zapomniany naturalny lodowo-wodny księżyc zielonego Urana potencjalnie mógł dawniej skrywać potencjalny dawny wodny ocean jeszcze głębszy niż się to do tej pory logicznie spodziewano.

Najnowsze przeprowadzone badania sugerują że pod zewnętrzną wodno-lodową skorupą zapomnianego Ariela jednego z czterech największych gabarytowo zapomnianych naturalnych księżyców zielonego Urana - prawdopodobnie mógł kiedyś istnieć dawny/przeszły podpowierzchniowy ocean ciekłej wody o jego szacowanej głębokości dochodzącej nawet do 170 kilometrów.

Odkrycie które właśnie zostało oficjalnie opublikowane w prestiżowym periodyku naukowym Icarus rzuca nowe światło na geologiczną historię zapomnianego Ariela i wzmacnia hipotezę że w zapomnianym/peryferyjnym systemie zielonego Urana mogą obecnie potencjalnie wciąż tam istnieć tzw. globy oceaniczne.

Zapomniany Ariel jest drugim co do bliskości i jednocześnie jest on najjaśniejszym naturalnym księżycem zielonego Urana.

Jego średnica równikowa wynosi równo 1159 kilometrów.

Chociaż jest on stosunkowo niewielki swoją średnicą równikową w porównaniu z wieloma innymi naturalnymi księżycami tego Układu Słonecznego to mimo to prezentuje on jedną z najbardziej złożonych chemicznie wodno-lodowych powierzchni jakie udało się naukowcom/badaczom dotąd zaobserwować.

Obok pradawnych kraterów można tam wciąż obecnie dostrzec gładkie lodowo-wodne równiny które prawdopodobnie powstały w wyniku egzotycznych chemicznych procesów kriowulkanicznych.

Lodowy krajobraz zapomnianego Ariela przecinają także lodowo-wodne uskoki, lodowe grzbiety oraz rozległe lodowe rowy tektoniczne powstałe w wyniku stopniowego zapadania się jego zewnętrznej wodno-lodowej skorupy.

Taka duża różnorodność geologiczna jednoznacznie wskazuje że w głębokim wnętrzu wodno-lodowego zapomnianego Ariela musiały kiedyś zachodzić niezwykle dynamiczne procesy chemiczno-fizyczne i geologiczne.

To właśnie ta dramatyczna lodowo-wodna powierzchnia Ariela zainspirowała ten zespół naukowców do poszukiwania możliwych-potencjalnych przyczyn tego intrygującego badaczy stanu rzeczy.

Badacze w tym również Caleb Strom z Uniwersytetu Dakoty Północnej i Alex Patthoff z Planetary Science Institute, skupili się na roli mimośrodu Arielowej orbity - czyli jej odchylenia od obecnie idealnie kołowego kształtu.

Nawet jej stosunkowo niewielkie odchylenia mogą w konsekwencji wywoływać potężne naprężenia pływowe gdy ten lodowo-wodny naturalny zapomniany księżyc w trakcie swojej orbity wokół-uranowej bezustannie zbliża się do swojej macierzystej zielonej planety i od niej stale oddala.

To właśnie te stałe siły pływowe mogą obecnie wciąż bezustannie stale rozrywać zewnętrzną wodno-lodową skorupę zapomnianego Ariela i w geologicznej konsekwencji łatwo prowadzić do powstawania zarówno lodowych rozpadlin i lodowych wypiętrzeń.

Gęstość tego księżyca urana wynosi 1,52 gram/cm3 co sugeruje że chemicznie składa się on z mniej więcej równych proporcji lodu wodnego i dodatkowego drugiego nieznanego gęstszego składnika niebędącego lodem wodnym.

Obecność lodu wodnego potwierdzają stare dawne historyczne obserwacje spektroskopowe w niewidocznej podczerwieni które ujawniły zwykły krystaliczny lód wodny na powierzchni tego naturalnego księżyca zielonego urana który jest porowaty i dlatego przekazuje on niewiele ciepła słonecznego do swoich głębszych warstw leżących poniżej.

Biorąc pod uwagę jego rozmiar, skład chemiczny jego skał i lodu wodnego i możliwą obecność soli lub amoniaku NH3 w roztworze w celu obniżenia temperatury zamarzania wody, wnętrze Ariela można rozróżnić na centralne skaliste jądro które jest jednolicie otoczone zewnętrznym wodno-lodowym płaszczem.

W takim przypadku promień arielowego jądra (372 km) wynosi około 64% promienia tego Księżyca, a jego masa wynosi około 56% masy tego Księżyca a te jego parametry podyktowane są składem chemicznym tego Księżyca.

Ciśnienie w centrum lodowego Ariela wynosi około 0,3 GPa (3 kbar).

Obecny stan arielowego płaszcza wodno-lodowego wciąż jest nieznany.

Obecnie uważa się że obecne istnienie pod jego zewnętrzną lodowo-wodną skorupą podpowierzchniowego oceanu ciekłej wody jest możliwe chociaż inne niezależnie przeprowadzone badanie z 2006 roku sugeruje że samo wewnętrzne ogrzewanie radiogeniczne jednak nie wystarczyłoby żeby takowy ocean ciekłej wody kiedykolwiek w nim powstał.

Dalsze przeprowadzone badania naukowe niespodziewanie wykazały że w przypadku czterech największych gabarytowo naturalnych księżyców zielonego Urana możliwy jest obecnie ich obecny potencjalny aktywny podpowierzchniowy ocean ciekłej wody.













Żeby odpowiednio dobrze zbadać geologiczną przeszłość zapomnianego Ariela naukowcy najpierw zmapowali jego największe struktury powierzchniowe a następnie wykorzystali oni swoje modele komputerowe do komputerowej symulacji jego naprężeń pływowych.

Wyniki te jednoznacznie pokazały że wokół-uranowa orbita tego lodowo-wodnego naturalnego zapomnianego księżyca urana musiała być dawniej znacznie bardziej eliptyczna niż jest ona obecnie - jej mimośród dawniej sięgał wartości 0,04 czyli aż 40 razy więcej niż dziś.

Chociaż taka arielowa orbita pozornie wciąż wyglądałaby na orbitę niemal łudząco kolistą to mimo to wywoływałaby ona aż cztery razy silniejsze deformacje niż te które obecnie stale rozrywają sławną lodowo-wodną powierzchnię Europy sławnego lodowo-wodnego naturalnego księżyca Jowisza.

Same siły pływowe nie tłumaczą jednak wyraźnie widocznych na zewnętrznej lodowo-wodnej powierzchni zapomnianego Ariela deformacji.

Modele te jednoznacznie wskazują na to że konieczne byłoby istnienie potencjalnego podpowierzchniowego oceanu ciekłej wody pod jego zewnętrzną lodowo-wodną skorupą który ułatwiał jej pękanie.

Zdaniem badaczy możliwe byłyby dwa scenariusze: albo bardzo cienka warstwa zewnętrznego lodu wodnego nad rozległym podpowierzchniowym oceanem ciekłej wody albo mniejszy objętościowo ocean ciekłej wody który jest jednocześnie stale połączony z bardziej wydłużoną orbitą.

W obu tych dwóch osobnych przypadkach wspólnym mianownikiem pozostaje konieczność istnienia w geologicznej przeszłości zapomnianego Ariela jego dawnego/przeszłego głębokiego morza podlodowego.

Odkrycie to jest częścią znacznie większego projektu badawczego badającego historię geologiczną i chemiczną tych czterech naturalnych wodno-lodowych zapomnianych księżyców Urana.

Wcześniej ten sam zespół badaczy-naukowców detalicznie analizował również proporcjonalnie najmniejszą swoją średnicą równikową piątą wewnętrzną Mirandę i uzyskał on podobne rezultaty.

To sugeruje badaczom że w dalekim peryferyjnym ciemnym zapomnianym układzie zielonego Urana mogą obecnie istnieć przynajmniej dwa naturalne księżyce które w swojej geologicznej przeszłości a być może nawet i dziś wciąż potencjalnie skrywają wciaż niepotwierdzone/potencjalne oceany ciekłej wody głęboko w swoich wodno-lodowych wnętrzach.

Sfrustrowani naukowcy-badacze uczciwie przyznają się jednak że wiele z ich dobrych-naukowych pytań wciąż pozostaje bez satysfakcjonującej odpowiedzi.

Nie wiadomo dokładnie kiedy taki potencjalny podpowierzchniowy ocean ciekłej wody mógł istnieć ani czy wciąż on obecnie przetrwał w jakiejkolwiek obecnej formie.

Dodatkową poważną trudnością jest frustrujący wszystkich słusznie tym sfrustrowanych badaczy/naukowców, smutny
i gorzko dołujący ich wszystkich gorzki fakt że dotychczas sondowo pobieżnie sfotografowano tylko jedynie same południowe półkule zarówno lodowego Ariela i lodowej Mirandy.

W czasie ówczesnego przelotu Voyagera 2 dnia 24 stycznia 1986 roku południowa półkula Ariela (podobnie jak wszystkich czterech pozostałych lodowo-wodnych naturalnych księżyców zielonego urana) była wówczas skierowana w stronę Słońca więc niestety nie można było wówczas fotograficznie i detalicznie zbadać jego drugiej wciąż nieznanej północnej ciemnej arielowej półkuli.

Wyniki tych wielu przeprowadzonych dotychczas badań pozwalają badaczom przewidywać co mogłoby nieznanego i ciekawego czekać badaczy we wciąż dotąd nieznanych i we wciąż dotąd niesfotografowanych tajemniczych/niezbadanych regionach m.in. potencjalne nowe systemy lodowych uskoków i lodowych grzbietów.

Dlatego zdaniem wszystkich słusznie tym sfrustrowanych i wciąż zniecierpliwionych badaczy/naukowców kluczowe jest wysłanie tam kolejnej dodatkowej badawczej sondy która po raz pierwszy w dotychczasowej historii badawczej sondowej eksploracji kosmosu dokładnie/detalicznie zbadałaby i szczegółowo sfotografowała ciekawy system zielonego Urana bezpośrednio z jego wokół-uranowej orbity.

Dopiero wtedy uda się wciąż zniecierpliwionym badaczom/naukowcom jednoznacznie stwierdzić czy wciąż niezbadany lodowo-wodny zapomniany Ariel wciąż obecnie skrywa w swoim lodowym środku potencjalny wciąż niepotwierdzony podpowierzchniowy ocean ciekłej wody i czy może on być wogóle zaliczany do atrakcyjnego grona potencjalnych światów oceanicznych które budzą uzasadnioną nadzieję badaczy na potencjalne znalezienie odpowiednich warunków potencjalnie sprzyjających potencjalnemu obcemu życiu poza Ziemią.

https://www.pulskosmosu.pl/2025/09/ariel-ksiezyc-urana-z-glebokim-oceanem/

[Orionid]

Instrument NIRSpec  na JWST pozwolił dokonać pierwszego zmapowania pionowej struktury górnych warstw atmosfery Urana.
Odkryto jak temperatura i ilość naładowanych cząstek zmieniają się wraz z wysokością na całej planecie.
Górne warstwy atmosfery Urana nadal się ochładzają, kontynuując trend zapoczątkowany na początku lat 90. XX wieku.

Webb maps Uranus's mysterious upper atmosphere
19/02/2026

(...) Led by Paola Tiranti of Northumbria University in the United Kingdom, the study mapped out the temperature and density of ions in the atmosphere extending up to 5000 km above Uranus’s cloud tops, a region called the ionosphere where the atmosphere becomes ionised and interacts strongly with the planet’s magnetic field. These unique data provide the most detailed portrait yet of where the planet’s auroras form, how they are influenced by its unusually tilted magnetic field, and how Uranus’s atmosphere has continued to cool over the past three decades. The measurements show that temperatures peak between 3000 and 4000 km, while ion densities reach their maximum around 1000 km, revealing clear longitudinal variations linked to the complex geometry of the magnetic field.

“This is the first time we’ve been able to see Uranus’s upper atmosphere in three dimensions,” said Paola. “With Webb’s sensitivity, we can trace how energy moves upward through the planet’s atmosphere and even see the influence of its lopsided magnetic field.”

https://www.esa.int/Science_Exploration/Space_Science/Webb/Webb_maps_Uranus_s_mysterious_upper_atmosphere