Astrobiologia - badania różne (zbiorczo)

[Orionid]

Oceaniczne światy – gdzie może skrywać się życie?
BY KRZYSZTOF KANAWKA ON 14 WRZEŚNIA 2020

(...) Poniższe nagranie, stworzone przez NASA, prezentuje nasz obecny stan wiedzy na temat miejsc, gdzie możliwe jest powstanie życia. W naszym Układzie Słonecznym na “pierwszy plan” wysuwają się globy takie jak Enceladus, Europa i Tytan.




(...)
https://kosmonauta.net/2020/09/oceaniczne-swiaty-gdzie-moze-skrywac-sie-zycie/

[Orionid]

I nawet pod powierzchnią Księżyca można usiłować poszukiwać przejawów życia.

Could Life Exist Deep Underground on Mars?
Release No.:  2020-25 For Release:  Wednesday, September 23, 2020 - 9:00am

(...) One challenge for researchers was determining the potential for the existence of water where there appears to be none. "Surface water requires an atmosphere to maintain a finite pressure, without which liquid water cannot exist. However, when one moves to deeper regions, the upper layers exert pressure and thus permit the existence of liquid water in principle," said Lingam. "For instance, Mars does not currently have any longstanding bodies of water on its surface, but it is known to have subsurface lakes."

The research analyzes the "thickness" of the subsurface region—where water and life might exist in principle—of the nearby rocky objects, and whether the high pressures therein could rule out life altogether. According to Loeb, the answer is probably not. "Both the Moon and Mars lack an atmosphere that would allow liquid water to exist on their surfaces, but the warmer and pressurized regions under the surface could allow the chemistry of life in liquid water." (...)
https://www.cfa.harvard.edu/news/2020-25

[ekoplaneta]

Przyznam się jak przeczytałem kiedyś że Księżyc miał atmosferę, owszem krótko ale miał to przyszła mi myśl czy woda nie była wówczas na powierzchni. Jeśli była to czy życie się tam nie pojawiło albo nie spadło z Ziemi. Jeśli tak to Księżyc nie musi być martwy na jaki wygląda 

[wini]

Ciekawy reportaż na temat badania jakie przeprowadzono na ISS. Wystawiono kolonie bakterii na działanie próżni i okazało się że część po 3 latach nadal żyła. Bakterie z zewnętrznej części kolonii zginęły chroniąc w ten sposób te wewnątrz. To kolejny element wskazujący że panspermia może być czymś realnym.




Tu chyba to badanie: https://www.frontiersin.org/articles/10.3389/fmicb.2020.02050/full

[Orionid]

Inteligentne życie i podróże w otoczeniu gazowych gigantów
BY KRZYSZTOF KANAWKA ON 3 STYCZNIA 2021

https://kosmonauta.net/2021/01/inteligentne-zycie-wokol-gazowych-gigantow/

2) 2023 wrz 26 16:30 Kosmonauta.net
Życie na planetach zanika wcześnie?
Między innymi za sprawą kosmicznego obserwatorium Kepler oraz misji TESS, odkrywamy dużą ilość planet pozasłonecznych. Wśród nich znajdują się także małe skaliste obiekty, w tym i takie, które mogą krążyć wewnątrz ekosfery swoich gwiazd. Pojawia się zatem pytanie: jak powszechne może być życie we Wszechświecie, skoro jest już pewne, że planet w ekosferach jest bardzo dużo? Jest możliwe, że życie szybko zanika na planetach...
https://kosmonauta.net/2016/06/zycie-na-planetach-zanika-mlodo/

3) 2023 lis 17 14:30 Kosmonauta.net
Inteligentne życie na księżycach wokół gazowych gigantów
Inteligentne życie na jednym z księżyców gazowych gigantów może mieć dogodne warunki do stawiania pierwszych kroków w załogowych i bezzałogowych lotach – znacznie bardziej niż Ziemianie!
https://kosmonauta.net/2021/01/inteligentne-zycie-wokol-gazowych-gigantow/

[Slavin]

Gryzonie w kosmosie.

Tam gdzie są ludzie tam przeważnie lub zawsze są także i myszy.

Nie inaczej jest także w przypadku badań biologicznych prowadzonych w kosmosie.

Mus musculus (mysz domowa) jest organizmem powszechnie wykorzystywanym w badaniach biologicznych.

Naukowcy wybierają właśnie ten gatunek gryzoni ze względu na ich mały rozmiar, szybki cykl życiowy, niskie koszty i łatwość ich utrzymania oraz dodatkowo na ich materiał genetyczny który jest łudząco podobny do ludzkiego materiału genetycznego.


Życie myszy w kosmosie w trakcie ich pierwszej biologicznej misji w 2014 roku. Źródło: NASA.

Uczeni cały czas starają się zrozumieć to jak mikrograwitacja czy promieniowanie kosmiczne wpłynie na organizmy astronautów w trakcie długotrwałych misji kosmicznych zarówno na Księżyc i na znacznie dalszego Marsa.

W tym celu przeprowadzane są przeróżne badania nie tylko na Ziemi z udziałem organizmów podobnych do ludzkich pod względem ich biologii układów po to żeby zidentyfikować skutki misji kosmicznych.

Siedlisko tych gryzoni w przestrzeni kosmicznej.

W 2014 roku swój debiut miał zupełnie nowy system sprzętowy do biologicznych badań nad tymi gryzoniami wysłany na stację ISS w ramach programu badawczego Rodent Research (RR).

Badania tego projektu badawczego skupiały się głównie wokół wpływu mikrograwitacji i przebywania w przestrzeni kosmicznej na różne układy czy na różne mechanizmy w ich organizmie oraz miały one dać nam odpowiedzi na pytania dotyczące ludzkiego życia na Ziemi i w kosmosie.

Celem pierwszej misji (RR-1) była ocena czy mikrograwitacja może ujawnić mechanizmy zaniku mięśni szkieletowych, dzięki czemu możliwa byłaby poprawa terapii pacjentów tutaj na Ziemi.

Innym celem do realizacji wyznaczonym przez naukowców był test tego sprzętu który się powiódł.

System ten składa się z trzech modułów a pierwszy z nich stanowi transporter w którym te myszy zostały przetransportowane na Międzynarodową Stację Kosmiczną ISS.

Po ich przybyciu do celu te gryzonie zostały potem przeniesione do modułu drugiego będącego ich siedliskiem w którym spędziły one całą tą misję.

Część trzecia stanowiła jednostkę wykorzystywaną do bezpiecznego przenoszenia tych biologicznie badanych zwierząt z transportera do ich siedliska.



System sprzętowy do biologicznych badań nad tymi biologicznie badanymi gryzoniami składający się z trzech modułów:

Transportowego, pośredniego i z ich siedliska.

Ten program nie zakończył się tylko na tej jednej pierwszej debiutanckiej misji.

Po zaobserwowaniu że te myszy zangażowały się we wszystkie typowe dla ich gatunku aktywności ci ciekawi naukowcy zapragnęli wiedzieć jeszcze więcej.

W związku z tym przeprowadzono szereg nowych misji w ramach tego programu które miały pomóc nam odpowiedzieć na nurtujące nas odwieczne pytania.

Rodent Research ciąg dalszy.

Nic już nie stało na przeszkodzie do jak najszybszego zaczęcia kolejnych misji i już w 2015 roku wystrzelono na ISS RR-02.

Podczas tej misji naukowcy postanowili zbadać wpływ środowiska kosmicznego na układ mięśniowo-szkieletowy oraz neurologiczny żeby pomóc m.in. opracować nowe metody leczenia zaburzeń związanych z tymi układami.



Anne McClain podczas misji badawczej RR-2.

Przeprowadzone badania dawały realną nadzieję na zbliżenie się do odkryć które sprawią że będziemy mogli profilaktycznie zapobiegać negatywnym skutkom zdrowotnym lotów kosmicznych.

A od dawna dobrze jest wiadome to że zawsze lepiej jest czemuś profilaktycznie zapobiegać niż to potem leczyć ale trzeba również jest wiedzieć jak coś leczyć.

Wiemy już że za długie przebywanie w przestrzeni kosmicznej czyli w warunkach mikrograwitacji zawsze powoduje stopniowe osłabienie układu kostno-stawowego i stopniowy zanik mięśni.

Sprawia to że przestrzeń kosmiczna ze swoją całkowitą nieważkością jest miejscem idealnym do badawczego wystawienia wszystkich mięśni na warunki powodujące ich atrofię (zanik mięśni) w celach badawczych.

Nieskorzystanie z możliwości przeprowadzenia takich eksperymentów w tych warunkach byłoby kompletną głupotą ze strony uczonych.

Spowodowało to że CASIS (Center for the Advancement of Science in Space) w ramach trzeciej już misji RR-3 zawarło współpracę z firmą farmaceutyczną Eli Lilly and Company.

Celem tej współpracy była ocena nowego potencjalnego leczenia zaniku i osłabienia układu mięśniowego.

Udało się ocenić zdolności do zapobiegania chorobom u myszy narażonych na ich długotrwałe przebywanie w przestrzeni kosmicznej.

Naukowcy wciąż nie poddają się szukając odpowiedzi.

Kolejne badania opierały się na zidentyfikowaniu kolejnych negatywnych skutków długotrwałych misji kosmicznych na układ kostny, mięśniowy, krwionośny, pokarmowy, odpornościowy czy nawet nerwowy a w tym także narząd wzroku.

Mikrobiom i wzrok w przestrzeni kosmicznej.

Zapewne na co dzień nie myślimy o tym że w naszych organizmach żyją inne - mikroorganizmy zwane też powszechnie mikrobiomem.

Wbrew pozorom musimy pamiętać że bez nich nasze życie nie wyglądałoby tak samo ponieważ odgrywają one niesamowicie ważne role w życiu każdego człowieka.

Przekraczając granicę ziemskiej atmosfery i wkraczając w przestrzeń kosmiczną należy pamiętać o tym że narażamy także naszych małych przyjaciół na odmienne warunki.

Podczas misji RR-7 ci naukowcy postanowili dokładnie się przyjrzeć jak radzą sobie te mikroorganizmy w warunkach mikrograwitacji oraz jaki wpływ będzie to miało na funkcjonowanie ich organizmu w którym się znajdują.

Ciężko jest wyobrazić sobie nieuniknione i kłopotliwe problemy jelitowe będąc aż 10 km od domu a co dopiero hen daleko na innej dalekiej planecie.

Patrząc na ten opisany wyżej problem szybko można zmienić pochobne zdanie o powadze sytuacji bo kolejnym skutkiem który prawdopodobnie jest dla nas niewyobrażalny jest to że podczas długotrwałych misji kosmicznych dochodzi do zaburzeń widzenia.

Misja RR-18 zakończona we wrześniu 2022 roku miała za zadanie pomóc w odpowiedzi na pytanie w jaki sposób loty kosmiczne wpływają na wzrok.

Naukowcy skupili się również na zmianach zachodzących układzie naczyniowym siatkówki.

Leczenie takich skutków byłoby marzeniem ale jak na razie zostaje nam tylko zapobieganie.

Wyniki tych badań mają dać nam jaśniejszy obraz tego jak zachodzą te procesy i mechanizmy biologiczne stojące za zmianami co pomogłoby w opracowaniu środków zaradczych.

Przetestowano metaloporfirynę czyli związek który może ochronić nas przed nieodwracalnymi defektami obserwowanymi w strukturze i funkcjonowaniu niezwykle ważnego narządu jakim jest oko.

Wciąż podróże na inne planety czy ciała niebieskie bez żadnych negatywnych skutków ubocznych pozostają tylko marzeniem ale zawsze pozostaje nam nadzieja na jakiś przełom w nauce. Taką nadzieję dają nam te gryzonie.





https://www.issnationallab.org/publication-highlights-results-from-first-rodent-research-mission/

https://www.nasa.gov/ames/rodent-research

https://www.nasa.gov/feature/ames/studying-behavior-in-space-shows-mice-adapt-to-microgravity

[Slavin]

Egzoplanety typu „Hycean” mogą jednak nie być w stanie biologicznie podtrzymać ich życia.

Czy potencjalne życie poza Ziemią istnieje?

Od wielu lat astrobiolodzy szukają odpowiedzi na to ciekawe pytanie.

Wspaniałym uczuciem byłoby kiedyś usłyszeć w telewizji czy w radiu miłą informację o tym że ci badacze odkryli organizm żywy gdzieś poza Ziemią.

Na razie można co najwyżej spodziewać się informacji, że odnaleziono związek organiczny bądź planetę, na której prawdopodobnie mogłaby znajdować się woda potrzebna do powstania i podtrzymania życia w formie jaką znamy.

Do niedawna błędnie sądzono, że planety typu „Hycean” które posiadają atmosferę bogatą w wodór oraz powierzchnię pokrytą oceanem wody (skąd pochodzi nazwa tego typu planet: „Hydrogen-Ocean”) mogłyby potencjalnie być światami podtrzymującymi ichniejsze życie.

Z jakiego powodu dotychczas błędnie sądzono że na tych egzoplanetach mogłoby potencjalnie występować potencjalne ichniejsze życie?

Nie od dziś wiadomo że woda H2O jest niezbędna życiu.

Prawdopodobnie także to w niej powstało oryginalne pierwsze życie na Ziemi.

Obecność rozległych oceanów na tego typu planetach jest jednym z powodów dla których naukowcy postanowili przyjrzeć się im bliżej.

Jednakże to nie jest jedyna tego przyczyna.

Posiadają one również swoją dodatkową gęstą atmosferę wodorową.

Ten czynnik sprawia zaś że takie planety są w stanie długo utrzymać te swoje oceany.

Dodatkowo znana jest także specyficzna grupa mikroorganizmów które są w stanie przeżyć a nawet rozwijać się w środowiskach bogatych w wodór H2 na tej Ziemi.

Wszystko to może wskazywać na to że na tych egzoplanetach potencjalnie panują warunki wręcz idealne dla przetrwania ichniejszego życia.

Dlaczego ci naukowcy jednak zwątpili w potencjał planet z idealnymi warunkami środowiskowymi?

Atmosfera wodorowa jednak wcale nie jest aż taka idealna jak dotychczas błędnie przypuszczano.

Mimo faktu że to własnie dzięki niej taka planeta mogłaby utrzymać swoje oceany posiada ona także właściwości które wykluczają planety „Hycean” z kategorii potencjalnych światów na których mogłoby istnieć potencjalne życie.

Powodem tego stanu rzeczy jest odmienna absorpcja światła przez ichniejszą atmosferę.

Ziemska atmosfera absorbuje światło o określonej długości fali jednakże wodorowa atmosfera pochłania fale odmiennej długości i dodatkowo z inną częstotliwością.

Nowe obliczenia wskazują na to że przez inną reakcję podłoża na intensywność światła może to prowadzić do efektu cieplarnianego.

Na czym polega efekt cieplarniany na planetach typu „Hycean”?

Ciśnienie atmosferyczne 10-20 razy większe niż ciśnienie ziemskie to jest cecha charakterystyczna dla tego typu planet.

Przy takim ciśnieniu ich wodorowej atmosfery na takiej planecie typu „Hycean” umieszczonej w identycznej odległości od swojej macierzystej gwiazdy centralnej jak Ziemia od Słońca jej temperatura wzrosłaby do takiego stopnia że jej oceany stałyby się „nadkrytyczne”.

Oznacza to tyle że w wyniku tego zjawiska ichniejsze oceany niestety zaczęłyby parować.

Takim sposobem wodorowa atmosfera która miałaby sprawić że na takiej planecie będą panować warunki idealne powoduje że jej potencjalne życie na niej jednak nie mogłoby istnieć.



Artystyczna ilustracja widoku z mórz na egzoplanetę typu „Hycean”.

Z ostatnich badań wynika że szukanie światów typu „Hycean” w odległości 1 AU od ich gwiazdy macierzystej nie ma sensu ponieważ i tak jako ludzkość nie znajdziemy na nich żadnego ichniejszego życia.

Granice w których naukowcy mogliby szukać takich światów zostały znacznie przesunięte aż do dystansu 3,85 AU czyli do prawie 4 odległości Ziemi od Słońca!

Niestety znacząco ogranicza to zakres występowania takich hipotetycznych światów.

Wciąż jest nadzieja że w przyszłości odkryjemy planety o takiej charakterystyce.

Dałoby to ludzkości możliwość szukania odpowiedzi na pytania m.in. na to „jak powstało życie?”.

Z pewnością naukowcy będą kontynuować oraz doskonalić badania i symulacje dotyczące tych obiektów.



https://www.space.com/hycean-exoplanets-may-not-support-life

https://arxiv.org/abs/2304.02698

https://bigthink.com/hard-science/hycean-worlds-habitable-exoplanets/

[Slavin]

Ta niezwykła ziemska roślina pustynna mogłaby rosnąć na Marsie!

Na ilustracji:

Ziemski mech pustynny syntrichia caninervis.

Źródło: Sheri Hagwood, USDA-NRCS PLANTS Database


Mech pustynny Syntrichia caninervis może być kluczem do kolonizacji Marsa ze względu na swoją zdolność do jego przetrwania ekstremalnego zimna, promieniowania i warunków podobnych do marsjańskich, potencjalnie wspierając zrównoważone siedliska pozaziemskie.

Mech pustynny Syntrichia caninervis jest bardzo obiecujący dla kolonizacji Marsa ze względu na swoją niezwykłą odporność na ekstremalne warunki które są zazwyczaj zabójcze dla większości form życia.

Znany on jest ze swojej tolerancji na suszę ten mech może również wytrzymać temperatury tak niskie jak -196°C, wysoki poziom promieniowania gamma i symulowane środowisko marsjańskie w którym wszystkie te czynniki stresogenne sa połączone.

We wszystkich eksperymentach ich wcześniejsze odwodnienie wydawało się zwiększać zdolność tego mchu do przetrwania tych trudnych warunków.

Nasze badanie pokazuje że odporność środowiskowa S. caninervis jest lepsza niż odporność niektórych wysoce odpornych na skrajne warunki środowiskowe mikroorganizmów i tardigradów - piszą ci badacze wśród których są ekolodzy Daoyuan Zhang i Yuanming Zhang oraz botanik Tingyun Kuang z Chińskiej Akademii Nauk.

- S. caninervis jest obiecującym kandydatem na roślinę pionierską do kolonizacji środowisk pozaziemskich kładącą podwaliny pod budowę biologicznie zrównoważonych siedlisk ludzkich poza Ziemią.



Globalny zasięg i różne postacie pokrywy S. caninervis.

(A) Globalny zasięg geograficzny S. caninervis.

Baza danych: Global Biodiversity Information Facility (https://www.gbif.org/).

(B) Typowe siedlisko w którym S. caninervis występuje na pustyni Gurbantunggut w Chinach.

Skala: 10 m.

(C) Wysuszony S. caninervis.

Skala: 2 cm. (D) Uwodniony S. caninervis. Skala: 1 mm.

(E) Zamarznięty S. caninervis z pokrywą śnieżną zimą.

Skala: 1 mm.

Źródło: DOI: 10.1016/j.xinn.2024.100657

Testy w ekstremalnych warunkach.

Pewna niewielka liczba poprzednich badań testowała zdolność mikroorganizmów, glonów, porostów i zarodników roślin do przetrwania ekstremalnych środowisk przestrzeni kosmicznej lub Marsa ale to jest pierwsze badanie testujące całe rośliny.

Syntrichia caninervis to jest pospolity gatunek mchu o szerokim zasięgu globalnym.

Rośnie w ekstremalnych środowiskach pustynnych w tym w Tybecie, Antarktydzie i w regionach okołobiegunowych, jako część biologicznej pokrywy glebowej szeroko rozpowszechnionego i odpornego rodzaju pokrywy gruntowej często występującej na suchych terenach.

Biorąc pod uwagę zdolność mchu do przetrwania ekstremalnych warunków środowiskowych ci naukowcy postanowili przetestować jego granice w laboratorium.

Żeby przetestować tolerancję tego mchu na zimno ci naukowcy przechowywali rośliny w temperaturze -80°C (w zamrażarce ultrazimnej) przez 3 i 5 lat oraz w temperaturze -196°C (w zbiorniku z kriogenicznym ciekłym azotem LN) przez 15 i 30 dni.

We wszystkich przypadkach te rośliny regenerowały się po rozmrożeniu chociaż ich odrastanie było wolniejsze w porównaniu do okazów kontrolnych które zostały odwodnione ale nie zamrożone a rośliny które nie zostały odwodnione przed zamrożeniem odrastały wolniej niż rośliny które zostały wysuszone a następnie zamrożone.

Mech wykazał również zdolność przetrwania ekspozycji na promieniowanie gamma które zabiłoby większość roślin a dawki 500 Gy wydawały się nawet promować wzrost roślin.

Dla porównania ludzie zwykle doświadczają silnych drgawek i śmierci po ich narażeniu na błyskawicznie otrzymaną dawkę około 50 Gy.

Nasze wyniki wskazują że S. caninervis należy do najbardziej odpornych na promieniowanie organizmów żywych - piszą ci naukowcy.



Testy mające na celu określenie tolerancji S. caninervis na ekstremalnie niskie temperatury.
(A)

Ogólny plan eksperymentu dla prób w niskich temperaturach.

Suche rośliny S. caninervis wystawiono na działanie temperatury -80°C (w zamrażarce o bardzo niskiej temperaturze) przez 3 lub 5 lat lub temperatury -196°C (w zbiorniku z kriogenicznym ciekłym azotem) przez 15 lub 30 dni.

Następnie te rośliny przeniesiono na wysterylizowany piasek w celu ich regeneracji w cyklu 16 godzin światła/8 godzin ciemności przy temperaturze dnia/nocy wynoszącej odpowiednio: 20°C/8°C.

Te badane rośliny podlewano co 3 dni.

(B) Zmiany morfologiczne w okresie ich regeneracji po utrzymywaniu roślin w temperaturze -80°C przez 3 lub 5 lat.

Czerwone groty strzałek wskazują zregenerowane gałęzie.

(C i D) Liczba zregenerowanych gałęzi na pojedynczych roślinach (C) i wskaźniki regeneracji (D) po ich utrzymywaniu w temperaturze -80°C przez 3 lub 5 lat.

(E) Zmiany morfologiczne w okresie rekonwalescencji po utrzymywaniu w temperaturze -196°C przez 15 lub 30 dni.

Czerwone strzałki dobrze pokazują te zregenerowane gałęzie.

(F i G) Liczba zregenerowanych gałęzi na pojedynczych roślinach (F) i wskaźniki regeneracji (G) po ich utrzymywaniu w temperaturze -196°C przez 15 lub 30 dni.

Źródło: DOI: 10.1016/j.xinn.2024.100657

Symulacja środowiska marskańskiego.

Na koniec ci naukowcy przetestowali zdolność mchu do przetrwania warunków podobnych do marsjańskich korzystając z Planetary Atmospheres Simulation Facility Chińskiej Akademii Nauk.

Warunki marsjańskie tego symulatora obejmowały powietrze składające się w 95% z CO2 temperaturę wahającą się od -60°C do plus 20°C wysoki poziom promieniowania UV i dodatkowo niskie ciśnienienie atmosferyczne.

Wysuszone rośliny mchu osiągnęły pełny 100% wskaźnik ich regeneracji w ciągu 30 dni po ich poddaniu symulowanym warunkom marsjańskim przez odpowiednio: 1, 2, 3 i 7 dni.

Nawodnione rośliny które poddano działaniu symulatora tylko przez jeden dzień również przeżyły chociaż zregenerowały się wolniej niż ich wysuszone odpowiedniki.

Chociaż wciąż jest za daleka droga do stworzenia samowystarczalnych siedlisk na innych planetach wykazaliśmy ogromny potencjał S. caninervis jako rośliny pionierskiej do wzrostu na Marsie - piszą ci naukowcy.

Patrząc w przyszłość spodziewamy się że ten obiecujący mech mógłby zostać przywieziony na Marsa lub na Księżyc żeby dalej testować możliwość kolonizacji i wzrostu tych roślin w przestrzeni kosmicznej.



Testy tolerancji w komorze eksperymentalnej imitującej to środowisko marsjańskie.

(A) Widok ogólny Planetary Atmospheres Simulation Facility (PASF).

CO2, N2, Ar i O2 mogą być dostarczane do komory pomocniczej (AC) w określonych proporcjach a mieszanki gazów mogą być wstrzykiwane do komory próżniowej podczas tego eksperymentu.

Promieniowanie emitowane UV z lampy rtęciowej o mocy 500 W jest skupiane na filtrze szklanym i jest przepuszczane przez okno ze szkła kwarcowego do komory próżniowej.

(B) Wnętrze komory eksperymentalnej pokazujące uchwyty próbek na płytce.

W przypadku obróbki w niskiej temperaturze PASF został skonfigurowany z zimną płytką (CP) zaprogramowaną przez zewnętrzny sterownik.

Ta wkładka pokazuje w jaki sposób te próbki były wystawiane na promieniowanie UV za pośrednictwem reflektora. (C)

Profil środowiskowy imitujący Marsa dobrze pokazujący temperaturę zawartość CO2 i ciśnienie atmosferyczne w komorze eksperymentalnej.

(D) Obserwacja morfologiczna w okresie rekonwalescencji (16 godzin światła/8 godzin ciemności, temperatury dzień/noc 20°C/8°C) po:

1, 2, 3 i 7 dniach utrzymania tej badanej rośliny w symulowanych warunkach marsjańskich.

Czerwone groty strzałek dobrze pokazują te zregenerowane gałęzie.

(E i F) Liczba zregenerowanych gałęzi na pojedynczych roślinach (E) i wskaźniki regeneracji (F) po utrzymania rośliny w symulowanych warunkach marsjańskich.

https://www.cell.com/the-innovation/fulltext/S2666-6758(24)00095-X?_returnURL=https%3A%2F%2Flinkinghub.elsevier.com%2Fretrieve%2Fpii%2FS266667582400095X%3Fshowall%3Dtrue

https://www.urania.edu.pl/wiadomosci/ta-niezwykla-roslina-pustynna-moglaby-rosnac-na-marsie

[Borys]

Ta niezwykła roślina pustynna mogłaby rosnąć na Marsie!

Nie, nie mogłaby. Mogłaby przetrwać w warunkach marsjańskich przez jakiś czas, ale w tym czasie by nie rosła. Nie ma w tym niczego specjalnie dziwnego - są mchy i porosty, które są w stanie przetrwać w próżni kosmicznej.

[ekoplaneta]

Polecam ekstra podcast o potencjalnym życiu na Wenus, biosygnaturach i innych zagadnieniach związanych z życiem, nie tylko na Wenus.