W trakcie pracy silnika pierwszego stopnia doszło do utraty stabilności rakiety nośnej i 68,8 sekundy po starcie wydano sygnał do przerwania lotu i zniszczenia rakiety.
Rakieta znajdowała się 20 km od miejsca startu, na wysokości ponad 29 km nad Morzem Filipińskim.
Wygląda na to, że przerwanie lotu i autodestrukcja nie przebiegły zgodnie z planem, a po nich nastąpiła jeszcze jedna większa eksplozja i co najmniej jedna mniejsza.
Niestety, jakość nagrań wideo jest niska.
Firma SpaceOne zorganizowała już konferencję prasową w związku z katastrofą, podczas której ogłosiła niepowodzenie misji i rozpoczęcie dochodzenia.
Spośród 5. satelitów 2 pochodziły z tokijskiej firmy ArkEdge Space i Tajwańskiej Agencji Kosmicznej.
Start nastąpił z Spaceport Kii – dedykowanego ośrodka startowego firmy położonego na półwyspie Kii w prefekturze Wakayama.
Ten zajmujący powierzchnię 15 hektarów kompleks obejmuje platformę startową, wieżę kontrolną, centrum dowodzenia, magazyny oraz obiekty integracyjne, a jego teren rozciąga się nad morzem w najbardziej wysuniętym na południe punkcie głównej wyspy Japonii, Honsiu.
Pierwszy lot został przerwany przez autonomiczny system przerywania lotu z powodu niewystarczającej wydajności pierwszego stopnia, natomiast drugi lot zakończył się niepowodzeniem, gdy awaria czujnika spowodowała utratę kontroli podczas pracy silnika pierwszego stopnia.
Na pokładzie rakiety znalazło się 5 niewielkich ładunków w ramach usługi „Space Courier Service” firmy Space One. Wraz z czterema CubeSatami 3U wystrzelony został mikrosatelita Tarara-1R.
CubeSat AETS-1 firmy Arc Edge Space miał zademonstrować nową technologię platformy satelitarnej.
SC-Sat1 opracowany przez Space One przeznaczony był do testowania odporności na awarie komputera pokładowego SC-OBC Module 1A.
Pozostałe Cubesaty zostały zbudowane przez uczniów szkół średnich we współpracy z Terra Space.
Rakieta Kairos jest zbliżona rozmiarami do rakiety Electron firmy Rocket Lab.
Ma ona 18 m wysokości i 1,5 m średnicy.
Waży 23 000 kg i jest w stanie wynieść 250 kg na LEO lub 150 kg na orbitę synchroniczną ze Słońcem na wysokości 500 km.
Pierwsze trzy stopnie są napędzane paliwem stałym i wykorzystują silniki opracowane przez IHI Aerospace, inwestora Space One, które zostały również zastosowane w japońskiej rakiecie Epsilon.
Czwarty stopień jest napędzany paliwem ciekłym.
Space One planuje zwiększyć częstotliwość startów do 20. rocznie przed końcem dekady.
https://x.com/Kosmo_Michal/status/2029448998893838595https://www.reuters.com/science/japans-private-rocket-maker-space-one-fails-third-kairos-launch-2026-03-05/https://www.nasaspaceflight.com/2026/03/launch-preview-030226/https://www.space.com/space-exploration/private-spaceflight/japan-startup-space-one-kairos-third-launchhttps://forum.nasaspaceflight.com/index.php?topic=64035.0