Deep Impact / EPOXI

[Matias]

Pytania zadawała m.in. Emily Lakdawalla, ciekawa postać - tutaj jeden z ostatnich jej wpisów wraz z animacją, którą wykonała



http://www.planetary.org/blog/article/00002758/
I tutaj jeszcze jeden gdzie Emily spekuluje nad tym co widzieliśmy na każdym z obrazków:
http://www.planetary.org/blog/article/00002757/

Jej twitter: http://twitter.com/elakdawalla

[Orland]

Oglądam zdjęcia i nie mogę się napatrzyć. Te dżety są niesamowite a jedno ze zdjęć z bliskiego przelotu upodabnia samą kometę do statku Event Horizon z tego kultowego filmu pod tym samym tytułem

[jch]

Mnie najbardziej fascynuje interpretacja Lakdawalli, wedle której jądro komety jest ciasnym układem podwójnym. Bryły krążą tak blisko siebie, że ocierają się, a powstający pył układa się zgodnie z grawitacją w gładki łącznik, który tylko z pozoru jest twardy, w rzeczywistości zaś może mieć wiele cech typowych dla płynów. Jeśli ta koncepcja się potwierdzi... rewelacja, nie sądziłem, że w układach tak małych, o tak słabej grawitacji, działają takie mechanizmy.

Nie dalej jak parę dni temu były fascynujące zdjęcia z sondy CASSINI jednego z pierścieni Saturna, pokazujące formowanie się bardzo długich ciągów bardzo ostrych szczytów - to musi być fenomenalny widok z okolic płaszczyzny pierścieni, zwłaszcza od wewnętrznej. Prawdopodobnie jeden z najbardziej fascynujących w Układzie Słonecznym.



Aż korci szukać porównań między zachowaniem drobin w tych pieścieniach i w łączniku jądra komety. Nigdy nie patrzyłem na pył w kosmosie jak na płyn, może czas zmienić zdanie?

[jch]

To nie Lakdawalla taka mądra... Okazuje się, że wcześniej był opracowany model komputerowy dopasowany do zdjęć radarowych jądra komety: klik! Tym samym coś, co wyglądało na luźne przypuszczenie, nabrało nowego wymiaru. Mamy model na podstawie obserwacji radarowych, mamy symulacje, mamy zdjęcia optyczne z bliskiego przelotu - i wszystko pasuje. To naprawdę może być ciasny układ podwójny!

Swoją drogą ciekawy problemik przed astronomami. Ileż teraz się namęczą zanim ustalą, od jakiej gęstości między składnikami będzie można mówić nie o układzie podwójnym, a o pojedynczym obiekcie...

[astropl]

Mnie najbardziej fascynuje interpretacja Lakdawalli, wedle której jądro komety jest ciasnym układem podwójnym. Bryły krążą tak blisko siebie, że ocierają się, a powstający pył układa się zgodnie z grawitacją w gładki łącznik, który tylko z pozoru jest twardy, w rzeczywistości zaś może mieć wiele cech typowych dla płynów. Jeśli ta koncepcja się potwierdzi... rewelacja, nie sądziłem, że w układach tak małych, o tak słabej grawitacji, działają takie mechanizmy.

Zdaje się, że także Itowaka zbudowana jest w podobny sposób, z dwóch luźno pyłem połączonych (jeśli to można tak nazwać) skalistych obiektów. Dziwny jest ten (wszech)świat...

[Maquis]

Z tym, że pytania o to padły na konferencji i według ekipy EPOXI ta kometa to jeden blok.

[Matias]

Z tym, że pytania o to padły na konferencji i według ekipy EPOXI ta kometa to jeden blok.

Tak przynajmniej im się wydaje Jaka jest szansa, że z danych uzyskanych przez sondę uzyskamy odpowiedź na to pytanie?

[jch]

Na tym etapie każda opinia jest wciąż hipotezą. Być może mają rację, Itokawa zachowywała się przecież jak jeden obiekt. Jednak gładkość łącznika w jądrze tej komety jest frapująca.

[Scorus]

Mnie najbardziej fascynuje interpretacja Lakdawalli, wedle której jądro komety jest ciasnym układem podwójnym. Bryły krążą tak blisko siebie, że ocierają się, a powstający pył układa się zgodnie z grawitacją w gładki łącznik, który tylko z pozoru jest twardy, w rzeczywistości zaś może mieć wiele cech typowych dla płynów. Jeśli ta koncepcja się potwierdzi... rewelacja, nie sądziłem, że w układach tak małych, o tak słabej grawitacji, działają takie mechanizmy.

Nie dalej jak parę dni temu były fascynujące zdjęcia z sondy CASSINI jednego z pierścieni Saturna, pokazujące formowanie się bardzo długich ciągów bardzo ostrych szczytów - to musi być fenomenalny widok z okolic płaszczyzny pierścieni, zwłaszcza od wewnętrznej. Prawdopodobnie jeden z najbardziej fascynujących w Układzie Słonecznym.

http://www.ciclops.org/media/ir/2010/6480_15489_1.jpg

Aż korci szukać porównań między zachowaniem drobin w tych pieścieniach i w łączniku jądra komety. Nigdy nie patrzyłem na pył w kosmosie jak na płyn, może czas zmienić zdanie?

To nic nowego, tak interpretowany jest np kształt planetoidy 216 Kleopatra. Płaskodenne zagłębienia na Erosie też są wypełnione pyłem.

To zdjęcie z Cassiniego jest z zeszłego roku.

[Szaniu]

Dla tych co przegapili:

[jch]

To nic nowego, tak interpretowany jest np kształt planetoidy 216 Kleopatra. Płaskodenne zagłębienia na Erosie też są wypełnione pyłem.

To zdjęcie z Cassiniego jest z zeszłego roku.

Nie rozumiemy się. Nie chodzi o dwie lub więcej brył nieruchomo połączonych ze sobą, gdzie połączenia wypełnia pył. Chodzi o obiekt, w którym bryły względem siebie jeszcze się przemieszczają, a obszar styku jest wypełniony mniej lub bardziej dynamicznie dopasowującym się pyłem. Tak odebrałem sugestię Lakdawalli.

Co do zdjęcia struktur w pierścieniu, nie przypomniam sobie, aby było publikowane przed 1 listopada tego roku. Tego dnia zamieścił je CICLOPS i tego dnia trafiło do Photojournala. Może w RAW-ach było dostępne wcześniej, nie wiem, nie przeglądam.

[Scorus]

Układ taki musiałby osiągnąć równowagę dynamiczną i zachowywałby się jako jedna bryła.

Obecnie często przyjmuje się, że małe ciała większe od kilkuset metrów nie są monolitami, ale mają strukturę zlepu rumoszu.

[jch]

Układ taki musiałby osiągnąć równowagę dynamiczną i zachowywałby się jako jedna bryła.

Owszem. Gdy proces się zakończy, co widzieliśmy szczególnie ładnie w przypadku Itokawy. Mnie fascynuje idea, że w jądrze Hartley 2 proces osiągania równowagi dopiero trwa, obie części układu przemieszczają się między sobą, a łącznik pracuje.

Jeśli weźmie się pod uwagę następujące fakty:

- luźną strukturę obiektu;
- małą masę składników, a zatem nikłą grawitację;
- aktywność geologiczną, w tym szczególnie dużą liczbę dżetów;
- kształt i gładkość łącznika;
- fakt, że małe obiekty Układu Słonecznego często są układami podwójnymi lub nawet wielokrotnymi;

to możliwa jest nie jedna, a trzy hipotezy:

- jądro zachowuje się jak bryła sztywna;
- jądro jest w fazie zlepiania;
- jądro jest w fazie rozdzielania.

W dwóch ostatnich przypadkach zachowanie łącznika byłoby fascynujące.

[kanarkusmaximus]

Wniosek jest prosty - czas zaproponować misję z lądownikami na Hartley 2.
Obiekt nie wydaje się zbyt trudny od strony trajektorii - skoro ma zaledwie 6,5 letnią orbitę. Nie trzeba czekać przez dekady na kolejny powrót.

[jch]

Sugeruję, aby lądownik skierowany w obszar łącznika miał wystający dłuuuuuugi drucik z umieszczoną na końcu małą flagą z napisem: HAAALP!

Na wszelki wypadek