Flexible Path - nowa era NASA

[Romek63]

MarekFloryda umieścił dzisiaj na swoim blogu interesujący artykuł:

Na Marsa za 12 lat
http://florydziak.com/blogger/2016/05/na-marsa-za-12-lat.html

Tym razem Lokheed-Martin próbuje swoich sił w projektowaniu rozwiązania które zawiezie ludzi na Marsa. W odróżnieniu od wszelkich innych, fantastycznych pomysłów, rozwiązanie zaproponowane przez tą firmę jest oparte o obecne technologie i istniejące (lub będące w trakcie budowy) elementy – kapsuły Orion i habitat, który Lockheed-Martin projektuje dla NASA do misji księżycowych.

[JSz]

Tutaj obszerny artykuł na ten temat: http://www.popsci.com/lockheed-martin-aiming-to-put-astronauts-in-mars-orbit-by-2028?src=SOC&dom=tw

Czy ta informacja nie przynależy raczej do wątku o NextSTEP? To w ramach drugiej rundy tego programu powstała ta koncepcja.

[ekoplaneta]

Ciekawa propozycja. O niebo lepsza niż latanie na GEO, HEO itp.
Tylko ze:
- co zostanie z kości astronautów po tak długim przebywaniu w warunkach mikrograwitacji?
- czy moduły mieszkalne nie są za małe?
Jaki będzie rodzaj napędu dla tego statku?
Propozycja misji jako tako jest ciekawa, tyle, że potrzeba jest sztucznego ciążenia w module mieszkalnym, oraz większego habitatu.
Lądownik na powierzchnię Marsa zamiast NASA przetestuje nam SPACE X, przynajmniej ma taką nadzieję. Wówczas Orion byłby niepotrzebny, zamiast niego do statku międzyplanetarnego będzie przyłączona większa wersja marsjańskiego Dragona 
Szkoda tylko, że dla takiej misji trzeba, aż trzech startów SLS, co zwiększa znacznie koszty misji  Chyba, że to znowu nas wyręczy SPACE X ze swoim Falconem Heavy, o MCT już nie wspominając 

[eRKa]

Propozycja misji jako tako jest ciekawa, tyle, że potrzeba jest sztucznego ciążenia w module mieszkalnym, oraz większego habitatu.

Jakaś obracająca się centryfuga na środku i od razu by to inaczej wyglądało. Zero innowacji.

[kanarkusmaximus]

Centryfuga do długoterminowych lotów z pewnością nie byłaby gotowa za 12 lat do wyprawy w okolice Marsa i z powrotem.

[station]

Ciekawa propozycja. O niebo lepsza niż latanie na GEO, HEO itp.
Tylko ze:
- co zostanie z kości astronautów po tak długim przebywaniu w warunkach mikrograwitacji?
- czy moduły mieszkalne nie są za małe?
Jaki będzie rodzaj napędu dla tego statku?
......

Już nie chodzi tylko o kosci astronautow, wydaje mi się, że głównym, zasadniczym problemem jest kwestia promieniowania słonecznego i kosmicznego. Zastanawiam się jednoczesnie, czemu pomysłodawcy takiej i podobnej stacji - nie biorą pod uwagę po prostu bezpieczeństwa samych astronautów w kwestii ochrony przeciwradiacyjnej. Istnieją wogóle jakies konkretne plany-projekty modułów solidnie ekranowanych, ktore nie pozwolą - przepraszam za sformułowanie - umrzeć podróżnikom na raka itp. po tak dlugiej podrozy międzyplanetarnej ?
W innym wątku ktos przytoczyl tabelke z dawkami promieniowania, ktore otrzymali w trakcie swojej misji astronauci poszczególnych wypraw programu Apollo. Nie byly to na szczescie dawki zabójcze, zresztą Słońce w czasie trwania programu też nie było w swoim maximum aktywnosci. No ale teraz przełóżmy takie zagrozenie ze strony srodowiska kosmicznego na podróżników udających się w okolice Marsa....
A co do kolejnych renderków-pomysłów - nie warto sobie zaprzątać nimi głowy - bo życie uczy, że takie projekty zmieniaja sie i ewoluują dosc konkretnie, ewoluuje tez odkladanie realizacji tego typu projektow w czasie ([podany czas rozpoczecia realizacji projektu wg wizji] x 3)...

[kanarkusmaximus]

Station, ogólnie chyba piszesz o badaniach, które są prowadzone na ISS w tematyce długoterminowych wypraw + naszego ogólnego zrozumienia tematyki SSA. Wydaje mi się, że wciąż jest wiele kwestii do wyjaśnienia i zrozumienia.

Przykładowo, wszyscy się chyba tutaj zgodzimy, że aktualnie nie mamy praktycznie żadnej wiedzy co do długoterminowych lotów, długości roku czy więcej. A tutaj astronauci mają siedzieć na orbicie Marsa 10-11 miesięcy, a do tego trzeba doliczyć czas na dolot i powrót...

[station]

Wszystko się zgadza, tylko oczywistą sprawą jest, że Mars - nie posiadający swojego pola magnetycznego - nie uchroni astronautów przed wspomnianym oddziaływaniem. Na bezpiecznej LEO możemy jak najbardziej badac sobie wplyw mikrograwitacji na zmiany w kosccu, układu immunologicznego itp. tylko czy nie pomyslano juz o projektach takich modułów - habitatów, które pozwolą na spokojnie dmuchać na zimne wlasnie w okolicach czerwonej planety? Puszki rzędu DESTINY, UNITY czy COLUMBUS raczej w grę nie wchodzą...

[kanarkusmaximus]

Zadałeś bardzo dobre pytanie, na które chyba nie ma odpowiedzi - inaczej byśmy o tym już gorąco rozmawiali na tym forum.

Wydaje mi się jednak, że możemy się w przyszłej dekadzie spodziewać mniejszych misji testujących różne koncepcje ochrony. Tak zgaduję - bezzałogowa mała puszka ustawiona w L2 Słońce-Ziemia i nasiąkająca przez dłuższy czas promieniowaniem w tym miejscu?

[JSz]

Wydaje mi się jednak, że możemy się w przyszłej dekadzie spodziewać mniejszych misji testujących różne koncepcje ochrony. Tak zgaduję - bezzałogowa mała puszka ustawiona w L2 Słońce-Ziemia i nasiąkająca przez dłuższy czas promieniowaniem w tym miejscu?

Czy takie rzeczy trzeba testować w kosmosie? Przecież chyba doskonale znamy charakterystyki promieniowania kosmicznego i jest ono monitorowane? Jeśli tak, to równie dobrze takie osłony można testować na Ziemi - wystarczy jakaś lampa rentgenowska czy zestaw różnych lamp. Nie robi się takich rzeczy?

[kanarkusmaximus]

Dobre pytanie! Sądzę, że warto je zweryfikować.

Tutaj pewnie chodzi o serię różnych form promieniowania - X, gamma, UV, korpuskularne. Nie wiem, czy jest szeroki zakres dostępny "od razu". 

Z tego co wiem, ale tutaj mogę się mylić, to w różnych miejscach, w tym w Świerku w Polsce, można testować wytrzymałość różnych elementów na promieniowanie. Tyle, że są to dość małe przestrzenie i na dość krótki czas, aczkolwiek pewnie tutaj strumień promieniowania może być znacznie wyższy.

[station]

Powiem Wam szczerze Kanarek i JSz, że przynajmniej w moim skromym mniemaniu jedyną, naprawdę poważną przeszkodą w załogowej eksploracji póki co wewnętrznego Układu Słonecznego, a na którą trzeba znaleźć remedium, jest właśnie promieniowanie. Farmy hydroponiczne - do opanowania, tradycyjny napęd - do przełknięcia, zresztą i tak będziemy jeszcze długo latać "na chemii", ale promieniowania się nie przeskoczy. Tutaj należy po prostu działać od razu i zaproponować absolutnie pełną, ochronę o pełnej gwarancji w poważnym programie załogowym. Zastanawia mnie też kwestia zamienników na wypadek awarii, zwłaszcza poważnych typu komputer pokładowy czy zamknięty układ podtrzymywania życia. Jak to widzą planiści.

[magiczny]

Propozycja misji jako tako jest ciekawa, tyle, że potrzeba jest sztucznego ciążenia w module mieszkalnym, oraz większego habitatu.

Jakaś obracająca się centryfuga na środku i od razu by to inaczej wyglądało. Zero innowacji.

Nie wiem czy ja dobrze rozumuje, ale centryfuga na takim malym statku chyba nie ma racji bytu. Przypadkowe rozlozenie ciężaru w obracającym sie pierscieniu powodowalby sciaganie statku z trajektori. Jest mozliwe zeby jakies zyroskopy korygowaly caly czas ewentualne odchylenia?

Wybaczcie za ewentualne bledy, ale pisze z telefonu.

[Jarek]

problemem nie jest żadne ściąganie z kursu, bo mamy do czynienia z siłąmi wewnętrznymi. To, co stanowi rzeczywsistą barierę w zastowosaniu centryfugi jako sztucznej grawitacji, są wymagane minimalne rozmiary układu.
 Jeżeli chcesz zapewnić bezwąłdnosciową "grawitację" w sakli całego mudułu/kabiny statku, to MUSISZ  zastosować bardzo duży promień tej centryfugi, aby wytworzone "pole ciążenia" było jako tako jednorodne w skali wewnętrznej objętości modułu, w którym przebywają i poruszają się ludzie. Mam gdzies pdf-y z opracowaniami na temat, ale nie chcę w tym momencie grzebać po dysku z braku czasu. Powiem tylko, że narzucony przez te ograniczenia promień centryfugi to (zależnie do granicznych kryteriów) "górne" kilkadziesiat metrów do sporo ponad 100 metrów (!). Jakie to nakłada niekorzystne warunki na konstrukcję i masę statku międzyplanetarnego/ stacji kosmicznej, łatwo sobie wyobrazić. Poszukajcie może googlem "artificial gravity calculator", po nitce do kłebka
 Alternatywą sztucznej grawitacji jest okresowe "kondycjonowanie" astronautów w małych wirówkach (r rzędu kilku metrów, gabaryty już rozsądne), jako uzupełnienie standardowej kosmicznej gimnastyki. Problem w tym, że tej metody nikt nie testował w praktyce na ludziach, a z definicji nie da się tego zrobić na Ziemi.  O ile wiem, są tylko szczątkowe dane z krótkich testów na małych zwierzętach laboratoryjnych (z biosatelitów). Na ISS (jedyne możliwe miejsce), nie ma infrastruktury pozwalającej na takie długotrwałe testy z udziałem ludzi. Potrzebny byłby dodatkowy moduł. Chyba nawet istniał w planach i padł ofiarą cięć budżetowych.
 Tak więc moi mili -choćby tylko z tego powodu w ciągu dekady na Marsa NIE polecimy...
Pozdrawiam
-J.

[ekoplaneta]

Zubrin proponuje sztuczne ciążenie poprzez obrót modułu mieszkalnego połączonego liną z pustym już ostatnim członem napędowym rakiety. Myślę, że to jest wyjście z tego problemu  Tylko, że wówczas astronauci mają do dyspozycji tylko moduł mieszkalny, a to rodzi problemy z zapewnieniem wysokiej niezawodności systemów statku itp...